I SA/Po 189/26

I SA/Po 189/26 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-04-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Kucznerowicz /przewodniczący/
Mirella Ławniczak
Walentyna Długaszewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 111
art. 138a par. 2, art. 138d par. 1-5, art. 138e par. 1-3, art. 169 par. 1 i 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Dnia 23 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 27.10.2025 r., [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ II instancji") w związku z zażaleniem wniesionym przez doradcę podatkowego S. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 01.08.2025 r., [...], pozostawiającym bez rozpatrzenia ponaglenie z 16.06.2025 r. na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. w zakresie bezczynności w sprawie wniosku z 26.04.2025 r. o przywrócenie D. B. (dalej jako "Skarżący") do rejestru podatników VAT czynnych – pozostawił zażalenie bez rozpatrzenia.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Dnia 26.04.2025 r. doradca podatkowy S. Z. (dalej jako "Doradca") złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. (dalej jako "Naczelnik US") wniosek o przywrócenie Skarżącego do rejestru podatników VAT czynnych. Do wniosku dołączono pełnomocnictwo szczególne PPS-1, które Doradca uwierzytelnił profilem zaufanym 19.01.2024 r.
Postanowieniem z 26.05.2025 r., [...] r., Naczelnik Urzędu Skarbowego pozostawił bez rozpatrzenie ww. podanie wobec braku spełnienia wymogów. Jak wskazał organ, data 19.01.2024 r. znajdująca się w poz. [...] druku PPS-1 oraz ta sama data podpisu profilu zaufanego wskazują, że pełnomocnictwo szczególne dotyczy innej sprawy, gdyż w czasie udzielenia pełnomocnictwa Skarżący nie był wykreślony z rejestru VAT.
Pismem z 16.06.2025 r. Doradca w imieniu Skarżącego złożył ponaglenie na bezczynność Naczelnik Urzędu Skarbowego ws. złożonych wniosków z 26.04.2025 r. Do pisma nie zostało dołączone pełnomocnictwo, zatem pismem z 04.07.2025 r., [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej , na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej w skrócie "o.p.") wezwał Skarżącego do przesłania pełnomocnictwa lub złożenia wniosku przez Stronę. Jednocześnie Skarżący został poinformowany, że nieusunięcie braków formalnych w terminie 7 dni od otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie ponaglenia bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone do wiadomości Doradcy.
Postanowieniem z 01.08.2025 r., [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej pozostawił ponaglenie bez rozpoznania. Wskazał, że nie zostały uzupełnione w terminie braki formalne podania z 16.06.2025 r. w postaci złożenia pełnomocnictwa do sprawy lub złożenia wniosku przez Stronę.
Pismem z 25.08.2025 r., Doradca złożył w imieniu Skarżącego zażalenie na ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej . Do pisma nie zostało dołączone pełnomocnictwo, zatem pismem z 17.09.2025 r. Organ, na podstawie art. 169 § 1 o.p. wezwał Doradcę do przesłania pełnomocnictwa szczególnego PPS-1 do reprezentowania ze wskazaniem sprawy podatkowej, której dotyczy lub złożenia pełnomocnictwa ogólnego PPO-1 (elektronicznie do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych – CRPO) lub złożenia zażalenia przez stronę uprawnioną. Jednocześnie Doradca został poinformowany ze nieusunięcie braków formalnych w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie zażalenia bez rozpatrzenia. Doradcy wezwanie zostało wysłane przez ePUAP i jak wynika z UPD – 17.09.2025 r. zostało utworzone pierwsze zawiadomienie, a ponieważ dokument nie został odebrany w okresie 14 dni od wysłania pierwszego zawiadomienia – uznano, że został doręczony 01.10.2025 r. Ponadto wezwanie zostało wysłane do wiadomości Skarżącego przez e-Urząd Skarbowy i analogicznie – pierwsze powiadomienie jest z 17.10.2025 r., dokument nie został odebrany w terminie 14 dni, zatem uznano za doręczony 01.10.2025 r. Tym samym braki formalne należało uzupełnić do 08.10.2025 r.
Wobec powyższego, zaskarżonym postanowieniem z 27.10.2025 r., wskazanym we wstępie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej pozostawił zażalenie bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu, po wskazaniu powyższego stanu faktycznego, przytoczył art. 138a § 1, 2 i 4, art. 138e § 1 o.p. Zaznaczył, że zakres pełnomocnictwa jest konsekwencją stosunku podstawowego, jednak skutek procesowy następuje dopiero po złożeniu akt do konkretnej sprawy – skuteczność procesowa pełnomocnictwa szczególnego uzależniona jest zatem od złożenia w konkretnej sprawie. Organ, do którego pełnomocnictwo było składane został wskazany jako "dowolny", wątpliwości budzi również zakres i treść pełnomocnictwa – "Reprezentacja przed każdym organem podatkowym, w zakresie każdego rodzaju postępowania prowadzonego przez ten organ lub dokonywania dowolnej czynności w tym organie", bowiem pozostaje w sprzeczności z art. 138e § 1 o.p., czyli zakresem upoważnienia w przypadku pełnomocnictwa szczególnego. Nie została bowiem wskazana konkretna sprawa, do której się ono odnosi. Odpis pełnomocnictwa załączony do akt sprawy prowadzonej przed organem I instancji został sporządzony na podstawie pełnomocnictwa szczególnego (PPS-1) utworzonego w formie papierowej. Został on poświadczony za zgodność z oryginałem z 19.01.2024 r. poprzez podpisanie go podpisem zaufanym przez Doradcę, podczas gdy – żeby uwierzytelnić dokument sporządzony pierwotnie w postaci papierowej – należy sporządzić jego kopię i poświadczyć za zgodność z oryginałem przez osobę uprawnioną, umieszczając na kopii stosowną adnotację, odręczny odpis oraz datę. Skoro zażalenie zawierało braki w postaci braku wykazania pełnomocnictwa – uniemożliwiło to nadanie dalszego biegu i konieczne było jego pozostawienie bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 o.p.
W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Skarżący, reprezentowany przez Doradcę, wniósł o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu stwierdził, że postanowienie nie zostało doręczone, zatem nie weszło do obrotu prawnego – doręczono je podatnikowi, a nie pełnomocnikowi, zatem zażalenie jest niedopuszczalne, bo przedwczesne. Gdyby jednak nawet uznać je za doręczone to jest ono sprzeczne z prawem, bowiem do pisma złożono prawidłowo uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa i to organ wykazał daleko idącą nieznajomość prawa. Rozważenia organu na temat wymogów pełnomocnictwa nie znajdują oparcia w jakichkolwiek przepisach prawa, zaś "uwagi na temat formalnych [...] form pełnomocnictwa są bez znaczenia prawnego dla ważności pełnomocnictwa oraz skuteczności złożonych żądań". Forma pełnomocnictwa (PPS-1) nie ma żadnego znaczenia prawnego; pełnomocnictwo może być w dalszym ciągu wniesione w każdej formie; istotne jest, czy mocodawca wyrazi jasno swoją wolę, że chce być reprezentowany przez określoną osobę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał m.in., że Doradca nie wskazał żadnego przepisu, który miał być naruszony przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej . Powtórzył argumentację odnośnie prawidłowości pełnomocnictwa. Zaznaczył również, że skoro strona nie ustanowiła w sprawie pełnomocnika, to zaskarżone postanowienie organ wysłał do Skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej w skrócie "p.p.s.a.") jest w niniejszej sprawie postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 27.10.2025 r., [...], o pozostawieniu zażalenia bez rozpatrzenia na postanowienie tego organu z 01.08.2025 r., [...], pozostawiające bez rozpatrzenia ponaglenie z 16.06.2025 r. na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. w zakresie bezczynności w sprawie wniosku z 26.04.2025 r. o przywrócenie D. B..
Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej w skrócie "o.p."), z jej art. 169 § 1 i 4 na czele.
W myśl powołanych regulacji:
§ 1. Jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
§ 4. Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 04.09.2025 r., III FSK 113/25 (wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: [...]), "W doktrynie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że do braków formalnych rodzących obowiązek organu podatkowego wzywania wnioskodawcy do ich usunięcia na podstawie art. 169 § 1 o.p. zalicza się wyłącznie braki uniemożliwiające nadanie podaniu właściwego biegu (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2016, s. 901; wyrok NSA z 15 stycznia 2020 r., II FSK 380/18), przy czym do braków podania związanych z pełnomocnictwem, uzasadniających stosowanie regulacji art. 169 § 1 o.p., zalicza się w szczególności brak złożenia wraz z podaniem dokumentu pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2008 r., I FSK 541/07)".
Spór w niniejszej sprawie dotyczy, w swej istocie, prawidłowości pełnomocnictwa złożonego przez Doradcę wraz z ponagleniem z 26.04.2026 r., a także tożsamego przesłanego w odpowiedzi na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego do uzupełnienia braków formalnych przez złożenie odpowiedniego pełnomocnictwa z 06.05.2026 r. Późniejsze analogiczne wezwania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pozostawały bowiem bez odpowiedzi.
Należy zatem zauważyć, abstrahując już od okoliczności, że jak wynika z raportów weryfikacji podpisu elektronicznego złożonego przez Doradcę, zgodnie z którymi podpis był nieważny/nieprawidłowy, a także daty podpisania pełnomocnictwa – 19.01.2024 r. – pełnomocnictwo zostało sporządzone na formularzu PPS-1 ze wskazaniem podstawy prawnej: art. 138e o.p. Organ, do którego składane jest pełnomocnictwo został określony jako "dowolny", zaś zakres pełnomocnictwa szczególnego jako "reprezentacja przed każdym organem podatkowym, organem [nieczytelne] w zakresie każdego rodzaju postępowania prowadzonego przez ten organ lub dokonywanie dowolnej czynności w tym organie".
Należy wskazać, że zgodnie art. 138a § 2 o.p. pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń.
Zgodnie z art. 138d § 1-5 o.p.:
§ 1. Pełnomocnictwo ogólne upoważnia do działania we wszystkich sprawach podatkowych oraz w innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych.
§ 1a. Pełnomocnictwo ogólne dotyczy również działania we wszystkich sprawach związanych z opłatą elektroniczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 889 ).
§ 2. Za pełnomocnika ogólnego strony w sprawach podatkowych uznaje się kuratora wyznaczonego przez sąd na wniosek organu podatkowego, o którym mowa w art. 138 .
§ 3. Pełnomocnictwo ogólne oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu zgłasza mocodawca, wyłącznie na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 1 , do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. W przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających złożenie pełnomocnictwa ogólnego, jego zmianę, odwołanie lub wypowiedzenie na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej pełnomocnictwo składa się na piśmie utrwalonym w postaci papierowej według wzoru, o którym mowa w zdaniu pierwszym.
§ 4. Informacje o udzieleniu pełnomocnictwa, o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu Szef Krajowej Administracji Skarbowej umieszcza w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych, zwanym dalej "Centralnym Rejestrem".
§ 5. Adwokat, radca prawny oraz doradca podatkowy mogą sami zgłaszać udzielenie im pełnomocnictwa ogólnego oraz zawiadamiać o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu, ze wskazaniem daty zwolnienia z obowiązku reprezentacji.
Natomiast w myśl art. 138e §1-3 o.p.
§ 1. Pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego.
§ 2. Pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu.
§ 3. Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu w przypadku, gdy zostały utrwalone w postaci papierowej, składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2 , w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis.
Wobec powyższego warto odnieść się w pierwszej kolejności do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.04.2022 r., II FPS 1/22, w której Sąd wskazał m.in., że "nie ma zatem możliwości złożenia w organie podatkowym pełnomocnictwa szczególnego "na wypadek" wszczęcia kontroli bądź postępowania podatkowego. Zabezpieczeniu interesów strony w tak szerokim zakresie służy bowiem inna instytucja – pełnomocnictwo ogólne. Temu celowi nie może służyć samo w sobie pełnomocnictwo szczególne złożone podczas kontroli podatkowej, nawet jeśli sposób jego zredagowania jest w tym zakresie odpowiednio szeroki (pełnomocnictwo obejmujące np. sprawę dotyczącą danego podatku w ramach kontroli podatkowej i postępowania podatkowego). [...] Pełnomocnik co do zasady przystępuje do postępowania, które musi się już toczyć. Twierdzenie przeciwne zaprzecza regułom logiki. [...] Ustawodawca począwszy od 1 stycznia 2016 r. zrealizował podnoszony od lat postulat pełnomocników i wprowadził do Ordynacji podatkowej instytucję pozwalającą na kompleksowe reprezentowanie jednostki we wszelkich sprawach należących do właściwości organu podatkowego, w postaci pełnomocnictwa ogólnego. Zmiany te miały na celu uporządkowanie tej materii i zabezpieczenie interesów zarówno pełnomocników, jak i mocodawców (por. uzasadnienie projektu ustawy z 10 września 2015 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (druk Sejmu VII Kadencji nr 3462, dostępny: [...]). Przepisy o pełnomocnictwie zawarte w Ordynacji podatkowej mają charakter obiektywny w tym znaczeniu, że ich zasadniczym celem jest zabezpieczenie pewności obrotu prawnego w relacjach z organami podatkowymi. Wadliwość w zakresie reprezentacji strony rodzi bowiem doniosłe skutki procesowe i materialnoprawne. Prawidłowa interpretacja tych przepisów jest zatem gwarancją zgodnego z prawem funkcjonowania administracji skarbowej, co pozostaje w bezpośrednim związku z poszanowaniem praw jednostki. W takim też ujęciu interpretacja wspomnianych przepisów nie może być postrzegana jako bardziej lub mniej przyjazna dla któregokolwiek z podmiotów uczestniczących w obrocie prawnym z udziałem administracji skarbowej. Na tle powyższych konstatacji zauważenia wymagało również i to, że obowiązek złożenia pełnomocnictwa szczególnego do akt danej sprawy podatkowej toczącej się w ramach konkretnej procedury podatkowej uregulowanej w Ordynacji podatkowej nie może być traktowany jako wyraz nadmiernego formalizmu, tym bardziej, że istnieje możliwość skorzystania z instytucji pełnomocnictwa ogólnego. Dwie odrębne instytucje, tj. pełnomocnictwo ogólne i szczególne nie mogą w założeniu wywoływać tego samego skutku procesowego. Odmienne zapatrywanie oznaczałoby bowiem w istocie, że przynajmniej jedna z nich byłaby zbędna. Na podstawie zatem wykładni systemowej art. 138e § 1 i § 3 o.p., stwierdzić należało, że w pierwszym z paragrafów ustawodawca dał wyraz materialnoprawnemu charakterowi pełnomocnictwa szczególnego; w drugim zaś prawodawca uwypuklił aspekt proceduralny związany z posługiwaniem się tego rodzaju pełnomocnictwem. Uwzględniając powyższe oraz art. 138a o.p. dotyczący pełnomocnictwa ogólnego, przyjąć należało, że materialna treść pełnomocnictwa szczególnego ogranicza w zasadzie wyłącznie definicja pełnomocnictwa ogólnego. Pełnomocnictwo szczególne może dotyczyć szerokiego zakresu działania i rozumienia sprawy, ale nie może to zmieniać zasadniczej reguły przyjętej przez ustawodawcę, że istnieje obowiązek legitymowania się takim pełnomocnictwem odrębnie dla każdej z procedur przewidzianych w Ordynacji podatkowej".
Ponadto, jak wskazał NSA w wyroku z 18.01.2019 r., I FSK 2236/18, "pełnomocnictwo ogólne podlega zgłoszeniu przez mocodawcę (ewentualnie profesjonalnego pełnomocnika) w formie dokumentu elektronicznego Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej (do 1 marca 2017 r. ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych). Informacje o udzieleniu pełnomocnictwa ogólnego znajdują w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych (art. 138d o.p.). Zgłoszenie takiego pełnomocnictwa powoduje, że nie ma obowiązku składania dokumentu pełnomocnictwa do akt każdej sprawy podatkowej. Natomiast pełnomocnictwo szczególne składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach (art. 138e § 3 o.p.). Pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone ustnie do protokołu (art. 138e § 2 o.p.). Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2 , w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis (art. 138e § 3 o.p.). [...] Wpłynęło pełnomocnictwo szczególne PPS-1, wydane na podstawie art. 138e o.p. Pełnomocnictwo to nie mogło zostać potraktowane jako pełnomocnictwo ogólne, gdyż musiałoby zostać zgłoszone w odpowiedniej formie do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych, co w sprawie nie miało miejsca. Organy podatkowe winny respektować umocowanie pełnomocnika wynikające z przedmiotowego pełnomocnictwa szczególnego, o ile zostałoby ono złożone do akt konkretnej sprawy podatkowej, ale tak się nie stało. Przedmiotowe pełnomocnictwo nie wskazuje na konkretną sprawę, w której strona ma być reprezentowana przez pełnomocnika. Na wymóg ten wskazuje treść art. 138e § 3 o.p.. Z przepisu tego wynika, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt sprawy. Natomiast nie można domniemywać istnienia pełnomocnictwa. Dopiero od momentu zawiadomienia organ zobligowany jest doręczać pełnomocnikowi wszelkie pisma procesowe i zapewnić udział w postępowaniu taki, jak stronie tego postępowania (B. Adamiak, J. Borkowski. Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1993 , s. 79; wyroki NSA: z dnia:1 marca 1999 r., II SA 1533/98; z 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2075/09 )".
Przypomnieć trzeba, że datą, w której organ podatkowy dowiedział się o ustanowieniu pełnomocnika jest dzień doręczenia prawidłowego pełnomocnictwa do organu podatkowego, z którego bezspornie wynika, że w sprawie strona ustanowiła pełnomocnika" (zob. wyrok NSA z 19.09.2025 r., I FSK 891/22).
W niniejszej sprawie zawodowy pełnomocnik Skarżącego ewidentnie usiłuje "poszerzyć" zakres pełnomocnictwa szczególnego czyniąc z niego pełnomocnictwo ogólne, wbrew przytoczonym powyżej regulacjom o.p. i uwagom poczynionym przez NSA w uchwale. Skoro, również wbrew czytelnym wezwaniom organów do uzupełnienia braków formalnych, nie przedłożył pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącego w określonej sprawie, a zarazem nic nie wskazuje, by figurował w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych – nie można uznać, by wykazał, że jest pełnomocnikiem Skarżącego. W konsekwencji organ prawidłowo zarówno rozstrzygnął zaskarżonym postanowieniem o pozostawieniu zażalenia Skarżącego bez rozpatrzenia, jak i dokonywał doręczeń rozstrzygnięć dla podań wnoszonych przez Doradcę w imieniu Skarżącego – Skarżącemu, skoro w sprawie nie ustanowiono prawidłowo pełnomocnika.
Mając na uwadze treść art. 134 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził także innych, niż zarzucane w skardze, naruszeń (które zresztą nie zostały wprost wyartykułowane), które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.