I SA/Po 188/19

I SA/Po 188/19 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2019-11-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-02-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert
Katarzyna Nikodem /przewodniczący sprawozdawca/
Waldemar Inerowicz
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 923/20 - Wyrok NSA z 2022-09-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 73, art. 271 pkt 2, art. 277, art. 281, art. 282 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 poz 201
art. 120, art. 122, art. 123, art. 124, art. 187 par. 1, art. 190 par. 1, art. 191, art. 210 par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 7 ust. 1, art. 15, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 106 ust. 1,
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Ł. S. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] o sygn. akt I SA/Po [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. I. wznawia postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...], o sygn. akt I SA/Po [...]; II. oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z [...] lutego 2019 r. Ł. S. wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w [...] z [...] stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Po [...], uchylenie powyższego wyroku i utrzymanych nim decyzji, a także dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: dokumentacji fotograficznej klatki schodowej i skrzynek oddawczych na okoliczność istnienia i sposobu oznaczenia skrzynki oddawczej skarżącego, braku podstaw do awizacji innej niż pozostawienie w skrzynce oddawczej oraz reklamacji skarżącego na okoliczność notorycznego naruszania przez pracownika [...] regulaminu doręczania przesyłek i wypełniania awiz wprowadzonych przez organ wg stanu na grudzień 2018 r.
Stan faktyczny sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z [...] stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Po [...], jest następujący:
Postanowieniem z [...].06.2015 r., doręczonym skarżącemu [...].06.2015 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wszczął wobec skarżącego postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za 2010 rok.
Skarżący w 2010 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą [...] Ł. S., którą rozpoczął [...].11.2006 r. Głównym przedmiotem działalności skarżącego w 2010 r. była sprzedaż hurtowa wyrobów tekstylnych. Działalność gospodarcza prowadzona była w [...] i [...].
W deklaracjach dla podatku od towarów i usług [...] za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010r. wykazano dostawy towarów oraz świadczenie usług na terytorium kraju, opodatkowane według stawki 22%, w łącznej kwocie netto [...] zł oraz podatek należny w kwocie [...]zł.
W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzenia prawidłowości i rzetelności badanych dokumentów u kontrahentów ustalił, że faktury VAT wystawione w 2010r., przez skarżącego na rzecz tych podmiotów zostały ujęte w rejestrach zakupów kontrahentów za poszczególne miesiące 2010r., a podatek VAT wynikający z faktur został wykazany w deklaracjach [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nie stwierdził nieprawidłowości w powyższym zakresie.
Jednakże skarżący w deklaracjach dla podatku od towarów i usług [...] za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. nieprawidłowo dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w nierzetelnych fakturach dotyczących "zakupu" za poszczególne miesiące 2010 r.: styczeń – o kwotę [...]zł, luty – [...] zł, marzec – [...] zł, kwiecień – [...] zł, maj –[...] zł, czerwiec – [...] zł, lipiec – [...] zł, sierpień – [...] zł, wrzesień – [...] zł, październik – [...] zł, listopad – [...] zł i grudzień – [...] zł.
W zakresie podatku naliczonego organ I instancji zakwestionował skarżącemu prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT, na których jako wystawcy widnieją przedsiębiorcy: [...] (dotyczących zakupów dokonanych w okresie od stycznia do grudnia 2010 r. o łącznej wartości netto [...] zł, podatku VAT: [...] zł); Firma [...] R. Ł. (dotyczących zakupów dokonanych w styczniu 2010r. o łącznej wartości netto [...], podatku VAT: [...] zł); Firma [...] W. P. (dotyczących zakupów dokonanych w okresie od stycznia do maja 2010r. o wartości netto [...] zł, podatku VAT: [...] zł); [...] K. P. (dotyczących zakupów dokonanych w okresie od stycznia do lutego 2010r. o łącznej wartości netto [...] zł, podatku VAT: [...] zł); [...] K. P. (dotyczących zakupów dokonanych w okresie od września do grudnia 2010r. o łącznej wartości netto [...] zł, podatku VAT: [...] zł); [...] A. M. (dotyczących zakupów dokonanych w okresie od lipca do sierpnia 2010r. o łącznej wartości netto [...] zł, podatku VAT: [...] zł).
Organ I instancji stwierdził, że ww. faktury są fakturami nierzetelnymi, ponieważ dotyczą fikcyjnego obrotu tkaninami i w związku z tym nie dokumentują rzeczywistych transakcji, czego skarżący musiał mieć pełną świadomość. Ponadto, w toku postępowania kontrolnego nie ustalono faktycznego źródła pochodzenia tkanin sprzedanych przez skarżącego.
Organ [...].04.2015r. przesłuchał skarżącego w charakterze strony, który zeznał, że działalność w zakresie handlu hurtowego tkaninami prowadzi od 2006r. lub 2007r. Podatnik wskazał również, że miał siedzibę pod tym samym adresem, co A. M. (teść skarżącego). Budynki znajdujące się pod ww. adresem strona wynajmowała od G. M. (teściowej skarżącego). Środki transportowe oraz przewijarki do tkanin stanowiły własność skarżącego. W 2010r. zatrudniał 4 pracowników. Pierwszych klientów pozyskał od teścia. Głównymi dostawcami skarżącego w 2010r. byli między innymi K. P., R. Ł., I. Ł.. Dostawcy dostarczali towar własnym transportem. Zeznał, że nie pamięta okoliczności nawiązania współpracy z ww. osobami oraz z W. P.. Przed rozpoczęciem współpracy z klientami sprawdzał jedynie dokumenty, tj. zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, NIP i REGON, natomiast nie był w siedzibach firm, ponieważ transakcje odbywały się na terenie przedsiębiorstwa skarżącego. Dostawy odbywały się w następujący sposób: przyjeżdżali klienci, którzy oferowali na samochodzie towar, następnie skarżący wybierał towar, którym był zainteresowany. Towar oryginalnie zapakowany nie był sprawdzany; towar, który nie był zapakowany oryginalnie sprawdzany był na przewijarkach w przedsiębiorstwie skarżącego przez jego pracowników lub zlecano dostawcy sprawdzenie tego towaru również na maszynach skarżącego. I. Ł. przyjeżdżała z mężem lub kierowcą busa. Z uwagi na to, że jego kontrahentem była I. Ł. nie sprawdzał osoby (kierowcy), która przywiozła towar. Z ww. kontrahentem rozliczał się w formie gotówkowej. Współpraca z pozostałymi kontrahentami wyglądała podobnie jak z I. Ł..
Natomiast odnośnie transakcji z [...] R. Ł., skarżący zeznał, że nie pamięta okoliczności nawiązania współpracy z ww. Kontrahent przyjeżdżał do siedziby skarżącego i oferował towar, który aktualnie posiadał na samochodzie. Z reguły przedmiotem zakupu był cały towar przywieziony przez kontrahenta. Formą rozliczeń była gotówka.
W zakresie transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez I. Ł., organ dokonał ustaleń między innymi na podstawie czynności sprawdzających przeprowadzonych u niej [...].09.2014r.
Analiza przedłożonych dokumentów wykazała, że sprzedaż na rzecz skarżącego dokonywana była w miesiącach: styczeń-czerwiec 2010r. oraz wrzesień-listopad 2010r. Ponadto, w okresie od września do listopada 2010r. I. Ł. dokonała sprzedaży na rzecz A. M..
Organ I instancji ustalił, że towar będący przedmiotem został zakupiony od: [...] E. S.; B. K.; [...] A. M.; [...] H. R.; [...] M. M.; K. G.; [...] M. C.. W zakresie zbadania poprawności ww. transakcji, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] przeprowadził szereg dowodów.
W toku czynności sprawdzających z udziałem ww. podmiotów organ ustalił m.in., że nie były one kontrahentami [...] I. Ł., nie wystawiały faktur na rzecz tego przedsiębiorcy (na których figurują jako sprzedawcy, a [...] I. Ł. jako nabywca), a podpisy nie są autentyczne. Ponadto podmioty te prowadziły działalność gospodarczą w innym zakresie bądź mniejszej skali, a faktury były wystawiane w inny sposób niż okazane, odmienne były również pieczęci firmowe.
Przesłuchana I. Ł. zeznała, że skarżącego poznała w 2010 r. kupując tkaniny na potrzeby prywatne. Postanowiła zająć się handlem tkaninami i dlatego w 2010 r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą [...] I. Ł.. W prowadzonej działalności nie zatrudniała pracowników i nie posiadała środków trwałych. Na początku współpracy ze skarżącym pokazywała mu próbki tkanin, później on sugerował preferencje. Nabywców wyszukiwała w dostępnych źródłach, w tym "na chybił trafił", przy czym nigdy nie była w siedzibach dostawców ani nie sprawdzała osób, którym płaciła gotówką za towar. Kontaktowała się z nimi telefonicznie, próbki otrzymywała pocztą. Weryfikacja towaru dokonywana była w różnych miejscach "na pace". Towar był dostarczany busami, jednak świadek nie wie, czy przez właścicieli czy ich kierowców. Po weryfikacji towaru był on przez nią kierowany na adres skarżącego, gdzie był rozładowywany przez jej męża i nie był już weryfikowany. W momencie dostarczenia towaru wystawiała skarżącemu fakturę, który dokonywał płatności gotówką. Ze skarżącym handlowała tkaninami, nie świadczyła żadnych usług na jego rzecz. Skarżący posiadał maszyny do przewijania tkanin i czasem osobiście przewijał jej tkaniny, ponieważ ona nie potrafiła ich obsługiwać. Na wystawionych fakturach przez ww. podmioty widnieje jej podpis, jednak nie posiada oryginałów, które zostały ukradzione w wyniku włamania do garażu.
W dokumentach źródłowych skarżącego znajdują się faktury VAT wystawione przez [...] I. Ł. na rzecz skarżącego, z których treści wynika, że dotyczą one usług pakowania i segregacji tkanin oraz, w jednym przypadku, przemieszania i segregacji tkaniny. Przesłuchany skarżący zeznał, że usługa wyszczególniona na ww. fakturach dotyczyła przewijania tkanin przez dostawcę czyli I. Ł., w przypadkach gdy dostarczane tkaniny nie były zapakowane oryginalnie. Przy świadczeniu ww. usług korzystano z maszyn należących do skarżącego, co jednak nie znajduje potwierdzenia w zeznaniach I. Ł..
Również w zakresie transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez [...] R. Ł., organ kontrolny dokonał ustaleń m.in. na podstawie czynności sprawdzających przeprowadzonych u tego przedsiębiorcy. Organ ustalił, że R. Ł. ujął w rejestrze sprzedaży za miesiąc grudzień 2010r. tylko faktury VAT wystawione na rzecz skarżącego. W rejestrze zakupu za ten miesiąc R. Ł. ujął faktury VAT, na których jako ich wystawcy figurują: [...] H. R. oraz [...] E. S..
Zgodnie z informacją przekazaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z [...].01.2015r. oraz z zeznaniami M. R. złożonymi [...].04.2015r., H. R. nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie handlu tkaninami (ustalenie to jest tożsame dla faktur I. Ł.).
Przesłuchana E. S. zeznała, że nie przeprowadzała żadnych transakcji z R. Ł., nigdy nie wystawiała komputerowo żadnych dokumentów ani faktur VAT, ponieważ nie była podatnikiem podatku VAT, a okazane faktury VAT nie zostały przez nią wystawione. Nadto w 2010 r. prowadziła działalność gospodarczą wyłącznie w formie spółki cywilnej jako [...] E. S. R. G..
Przesłuchany R. Ł. zeznał, że siedzibą był jego adres zamieszkania, nie posiadał biura ani magazynów, nie zatrudniał pracowników oraz nie posiadał własnych środków transportowych, a towar dowożony był przez kontrahentów. Handlem tkaninami zajął się z uwagi na fakt, że działalność gospodarczą w tym zakresie prowadziła jego żona I. Ł.. Klientów żona wyszukiwała przez internet, a on z kierowcami przywożącymi towar umawiał się na obrzeżach miasta, płacił kierowcy za towar i razem jechali do skarżącego. Towar wyładowywany był przez pracowników skarżącego, faktury przekazywane były w momencie dostarczenia towaru, a płatności za towar dokonywano w formie gotówkowej. R. Ł. zeznał również, że nie posiada dokumentów za lata 2010-2014, ponieważ zostały skradzione w wyniku włamania do garażu. Świadek potwierdził, że okazane faktury VAT, na których jako sprzedawcę wskazano: [...] H. R. i [...] E. S. są jego fakturami kosztowymi i widnieje na nich jego podpis.
W zakresie transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez [...] W. P., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] dokonał ustaleń między innymi na podstawie czynności sprawdzających przeprowadzonych [...].09.2014r. u przedsiębiorcy. Organ kontrolny ustalił, że podatek od towarów i usług wynikający z ww. faktur, W. P. wykazał i odliczył od podatku należnego w rozliczeniu podatku od towarów i usług w deklaracjach [...] za miesiące od stycznia do maja 2010r. Z treści powyższych faktur wynika, iż towar będący przedmiotem sprzedaży do skarżącego został rzekomo zakupiony od: [...] M. P., [...] [...] S.C. A. D. J. N., [...] Ł. G.. Wskutek czynności sprawdzających u tych podmiotów i przesłuchań stwierdzono m.in., że [...] W. P. nie była ich kontrahentem, a wystawione faktury nie były przez nich wystawione i podpisane, zaś zakres prowadzonej działalności gospodarczej był odmienny lub na mniejszą skalę niż wynikająca z faktur.
W. P. zeznał, że w 2010r. zajmował się sprzedażą tkanin pod [...] W. P., prowadząc działalność w mieszkaniu. Nie posiadał magazynu, środków trwałych, nie zatrudniał pracowników. Wyjaśnił, że w zakresie dostawców opierał się na kontaktach żony - K. P., która również w tym samym okresie handlowała tkaninami. W. P. nie wskazał żadnych nazw ani nazwisk dostawców, od których miałby nabywać towar. Po okazaniu faktur VAT, na których jako dostawcy figurują ww. przedsiębiorcy potwierdził, że na fakturach tych widnieje jego podpis jako podpis odbiorcy. Odnośnie transakcji ze skarżącym zeznał, że kontakt z ww. nawiązał również przez swoją żonę. Skarżący pokazywał próbki tkanin, których kupnem byłby zainteresowany, albo on pokazywał jakie posiada tkaniny i pytał, czy skarżący jest zainteresowany ich kupnem. Dostawcami tkanin byli przedsiębiorcy z którymi handlowała też żona świadka, lecz nie pamięta firm i nazwisk. Świadek zeznał dodatkowo, że nie wie, czy z towarem przyjeżdżał kierowca czy przedsiębiorca, od którego kupował tkaniny. Towar zakupiony od dostawców zawożony był transportem dostawcy bezpośrednio do skarżącego, gdzie każdorazowo w miejscu dostawy tkanin był obecny skarżący. Przywieziony towar był rozładowywany i sprawdzany przez pracowników skarżącego, chociaż czasami zdarzało się, że uczestniczył on w tych czynnościach. Tkaniny, które posiadały oryginalne metki nie były sprawdzane, natomiast tkaniny w tzw. stoku były przewijane na specjalnych maszynach przez pracowników skarżącego. Po dostarczeniu towaru świadek rozliczał się z dostawcą oraz ze skarżącym i wystawiał dla niego fakturę. Nie posiada dokumentów z prowadzonej działalności, ponieważ zostały skradzione.
Odnośnie określonych faktur VAT, na których jako wystawca widnieje: [...] K. P. oraz [...] K. P. organ ustalił, m.in., że towar będący przedmiotem sprzedaży do skarżącego został rzekomo zakupiony od: [...] A. R., [...] S.C. A. D., J. N.. Ustalono jednak, że wśród kontrahentów ww. podmiotów nie ma [...] K. P., co potwierdzili ww. przedsiębiorcy, którzy zeznali, że nie znają K. P., nie wystawiali dla niej faktur, które różnią się formą, pieczęcią firmową, charakterem pisma, numeracją czy podpisem wystawcy.
W zakresie faktur wystawionych przez [...] K. P. ustalono, że towar będący przedmiotem sprzedaży do skarżącego Ł. S. został zakupiony od: [...] S.C. A. D., J. N., [...] M. K., [...] W. M.. Również w tym zakresie ustalono m.in., że podmioty te nie były kontrahentami [...] K. P., nie znają K. P., nie wystawiali dla niej faktur, które różnią się formą, pieczęcią firmową i podpisem wystawcy.
Przesłuchana w charakterze świadka K. P. zeznała, że w 2010r. zajmowała się handlem tkaninami, prowadząc dwa przedsiębiorstwa, których siedziby zgłoszone były w mieszkaniach prywatnych, w których aktualnie przebywała. Nie posiadała magazynów, środków trwałych, ale w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywała busa, którego posiadała jako osoba fizyczna. Nie zatrudniała żadnych pracowników. W zakresie transakcji zawieranych ze skarżącym stwierdziła, że to on pokazywał próbki tkanin, których kupnem byłby zainteresowany, chociaż zdarzało się również, że ona pokazywała skarżącemu jakie posiada tkaniny z zapytaniem czy jest on zainteresowany ich kupnem. Nie pamiętała firm dostawców ani nazwisk, nie pamiętała również, czy była w siedzibie dostawców. Tkaniny zamawiała na podstawie próbek okazanych przez przedsiębiorców lub ich kierowców. Z uwagi na upływ czasu nie pamiętała kto przyjeżdżał z próbkami tkanin. Towar od dostawców był bezpośrednio dostarczany transportem dostawcy do skarżącego. Zeznała, że była obecna przy każdej dostawie towaru do skarżącego, gdzie przywieziony towar był rozładowywany i sprawdzany przez pracowników skarżącego. Czasami uczestniczyła w tych czynnościach. Po dostarczeniu towaru rozliczała się z dostawcą oraz ze skarżącym i wystawiała dla niego fakturę. W zakresie transakcji dokonanej przez [...] K. P., wskazała, że była to jednorazowa transakcja zakupu i sprzedaży obuwia, które zostało sprzedane skarżącemu. Nie pamiętała jednak, czy zamówił on wcześniej ten towar czy była to propozycja z jej strony. Ponadto zeznała, że nie posiada dokumentów z prowadzonej działalności, ponieważ zostały skradzione w wyniku włamania do domku na działce. Potwierdziła, że na okazanych fakturach VAT są jej podpisy. Zeznała również, że [...] K. P. nie posiadała żadnego majątku i wyposażenia, a maszyny, które sprzedała skarżącemu zakupiła wcześniej z zamiarem wykorzystania ich w prowadzonej działalności gospodarczej. Nie pamiętała, czy maszyny te były wprowadzone do przedsiębiorstwa i w jakim charakterze, dostawy realizowane dla skarżącego wynikały z jego zamówień, z uwagi na fakt, iż nie posiadała magazynu i nie miała możliwości przechowywania towaru. Nie zdarzały się przypadki odmowy przyjęcia towaru przez odbiorcę. Nie pamięta szczegółów transakcji dotyczącej zakupu obuwia od [...] A. R., po zakupie obuwia dzwoniła do kilku podmiotów z ofertą ich kupna, ale bez rezultatu; po złożeniu skarżącemu oferty zakupu doszło do transakcji. Obuwie to zostało dostarczone w busach, w kartonach zbiorczych i pojedynczych kartonikach, a zawartość pudełek została wyrywkowo sprawdzona przez nią i przez skarżącego. Mimo wezwania do odtworzenia dokumentów źródłowych, K. P. nie przedłożyła dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Skarżący zeznał natomiast, że nie pamięta, w jakich okolicznościach nawiązał współpracę z ww. podmiotami. Wiarygodność kontrahentów sprawdzana była poprzez weryfikowanie dokumentów typu: wpis do ewidencji działalności gospodarczej, NIP, REGON.
W zakresie faktur wystawionych przez [...] A. M. organ ustalił, że zapisy w rejestrach zakupu za miesiące: lipiec i sierpień 2010r. wskazały, że towar będący przedmiotem sprzedaży do skarżącego został rzekomo zakupiony w całości od [...] I. Ł.. W celu zweryfikowania transakcji pomiędzy firmą [...] A. M. a [...] I. Ł. ustalono, że w rejestrach sprzedaży za miesiące lipiec, sierpień oraz grudzień 2010r. [...] I. Ł. ujęła faktury VAT wystawione na rzecz [...] A. M.. Towar wyszczególniony na tych fakturach VAT został zakupiony od podmiotów: [...], [...] E. S., [...] H. R., [...] A. M., [...] M. C., B. K.. Co do [...] ustalono m.in., że [...].01.2010r. zgłosił do ewidencji działalności gospodarczej nowe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w kilku miejscowościach. Oględziny miejsca zamieszkania wykazały, że pod tym adresem mieści się budynek jednorodzinny, w którym [...] nie pojawiał się od ok. 4-5 lat, a budynek jest niezamieszkały. Nie ma z nim kontaktu i nieznane jest miejsce jego pobytu. Oględziny miejsca wskazanego jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wykazało, że znajduje się tam piętrowy budynek z lokalami zajmowanymi przez salon optyczny i sklep z odzieżą, a właścicielka budynku wyjaśniła, że [...] wynajmował od niej lokal przed 3-4 laty, w którym prowadził sprzedaż odzieży, natomiast 3 lata temu wypowiedział umowę. Kwoty podatku należnego wynikające z deklaracji [...], złożonych za okres od I do IV kwartału 2010r. są dużo niższe od wartości podatku wykazanego na ww. fakturach, na których [...] widnieje jako sprzedawca. Kontaktu z tym przedsiębiorcą nie ma również jego pełnomocnik, według wiedzy którego prowadzone przez niego przedsiębiorstwo zajmowało się handlem odzieżą i butami, a w zapisach komputerowych nie ma kontrahenta [...] I. Ł.. Ustalenia co do faktur wystawionych przez pozostałe podmioty są tożsame z przytoczonymi wcześniej w zakresie ich dotyczącym.
Przesłuchany w toku postępowania A. M. zeznał, że I. Ł. poznał przed 2010r., ale nie pamięta dokładnie kiedy. Przyjechała do jego siedziby z propozycją współpracy i próbkami tkanin. Zamówiony towar dostarczała I. Ł., która przyjeżdżała wraz z mężem lub kierowcą. Według świadka, oryginalnie zapakowany towar nie był weryfikowany, a otwarte rolki przewijane były na maszynach należących do niego. Czynności te wykonywała I. Ł., za co otrzymywała dodatkowe wynagrodzenie ustalane od metra przewiniętego i zapakowanego materiału. Towar dostarczany przez I. Ł. był przyjmowany na magazyn lub od razu sprzedawany do skarżącego. Za dostarczony towar płacono gotówką bezpośrednio I. Ł., która na miejscu wypisywała faktury. O. I. Łażewskiej kupował tylko tkaniny. Natomiast faktura VAT z [...].08.2010r., według A. M., dotyczyła zakupu spodni roboczych, które zostały później sprzedane do różnych przedsiębiorstw po 10, 20 sztuk, a niesprzedana część towaru została w zużyta na potrzeby własne. Ponadto A. M. zeznał, że w 2010r. pomagał skarżącemu w prowadzeniu działalności, co polegało na "przekazywaniu klientów" i wspólnych wyjazdach do klientów. Nie potrafił wskazać, czy w 2010r. zatrudniał pracowników. Jednocześnie zeznał, że posiadał maszyny do przewijania tkanin, obsługiwane przez pracowników, których nazwisk także nie pamięta. Świadek nie umiał również wytłumaczyć, dlaczego w lipcu i sierpniu 2010r. skarżący kupował towar od I. Ł. za jego pośrednictwem – "najprawdopodobniej wynikało to z nieporozumień rodzinnych dotyczących prowadzonej działalności". Według jego pamięci skarżący zatrudniał ok. 3-4 pracowników.
Z zestawienia oraz treści faktur VAT wynika, że cały towar zakupiony w lipcu 2010 r. oraz większość towaru zakupiona w sierpniu 2010 r. przez A. M. od [...] I. Ł. została sprzedana w tym samym dniu i w tej samej ilości do skarżącego. Natomiast, treść dokumentów źródłowych skarżącego wskazuje, że w lipcu i sierpniu 2010r. głównym dostawcą tkanin do skarżącego była właśnie [...] I. Ł.. Również większość dostaw F[...] I. Ł. do skarżącego, szczególnie w miesiącu sierpniu 2010r., dokonywana była w tym samym dniu, co transakcje do [...] A. M., przy czym zarówno skarżący, jak i [...] A. M. prowadzili działalność pod tym samym adresem. Fakt dokonywania przez skarżącego transakcji za pośrednictwem [...] A. M., zazwyczaj tego samego dnia, nie znajduje logicznego uzasadnienia. Ponadto [...] I. Ł. [...].08.2010 r. miała dokonać sprzedaży odzieży na rzecz [...] A. M., będącej przedmiotem dalszej odsprzedaży do skarżącego, co nie znajduje potwierdzenia w zeznaniach złożonych przez A. M. (zeznanie co do zakupu spodni roboczych).
Decyzją z [...].06.2015r. wydaną dla I. Ł., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] uznał, że zgromadzony materiał dowodowy dowodzi, że I. Ł. nie prowadziłą działalności gospodarczej w zakresie obrotu tkaninami. W związku z powyższym [...] I. Ł. nie mogła dokonać dostaw tkanin wyszczególnionych na fakturach VAT wystawionych w lipcu i sierpniu 2010r. również na rzecz [...] A. M.. Zdaniem organu skoro [...] A. M. nie nabył towaru od [...] I. Ł., nie mógł dokonać dalszej odsprzedaży tkanin wyszczególnionych na fakturach VAT wystawionych w miesiącach lipiec i sierpień 2010 r. na rzecz skarżącego, na łączną kwotę netto [...] zł, podatek VAT [...] zł.
Organ dokonał również badania ksiąg podatkowych i stwierdził, że zapisy w prowadzonych przez skarżącego ewidencjach dla potrzeb podatku od towarów i usług są nierzetelne. Nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego wobec ujęcia w rejestrach zakupu za miesiące od stycznia do grudnia 2010r. faktur VAT wystawionych przez: Firmę [...], Firmę [...], [...] K. P. [...] K. P., [...] I. Ł. oraz [...] A. M. dotyczących transakcji zakupu tkanin, obuwia tekstylnego, maszyn do szycia oraz zakupu usług, które nie miały miejsca. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nie uznał za dowód rejestrów zakupu za miesiące od stycznia do grudniu 2010r. w części dotyczącej zapisów dokonanych na podstawie nierzetelnych faktur. Skarżący nie złożył zastrzeżeń do protokołu badania ksiąg podatkowych.
Decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowego [...] z [...].09.2015r. określono skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: styczeń 2010r. w wysokości [...] zł, luty 2010r. w wysokości [...] zł, marzec 2010r. w wysokości [...] zł, kwiecień 2010r. w wysokości: [...] zł, maj 2010r. w wysokości [...] zł, czerwiec 2010r. w wysokości [...] zł, lipiec 2010r. w wysokości [...] zł, za sierpień 2010r. w wysokości [...] zł, za wrzesień 2010r. w wysokości [...] zł, październik 2010r. w wysokości [...] zł, listopad 2010r. w wysokości [...] zł, grudzień 2010r. w wysokości [...] zł.
Od wskazanej wyżej decyzji skarżący złożył odwołanie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] maja 2017 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył stan faktyczny, odniósł się do braku przedawnienia zobowiązania wobec wszczęcia dochodzenia dotyczącego zobowiązań podatkowych w poszczególnych miesiącach 2010 r. – bieg terminu przedawnienia zobowiązań uległ zawieszeniu [...] czerwca 2015 r., a za miesiąc czerwiec [...] października 2015 r.
Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że wskazuje on na fikcyjność sprzedaży i fakt wprowadzania do obrotu tzw. "pustych faktur", nie dokumentujących faktycznych zdarzeń gospodarczych. Organ zauważył m.in., że I. Ł., nieposiadająca doświadczenia w handlu tkaninami, bez zaplecza technicznego i pracowników, bez reklamy – stała się głównym dostawcą skarżącego, generując w ciągu pierwszego roku działalności obrót gotówkowy powyżej [...] zł. Mimo tego skarżący nie pamiętał szczegółów nawiązania współpracy. Zeznania I. Ł. były nadto wewnętrznie sprzeczne. Analogiczne ustalenia organ poczynił co do pozostałych kontrahentów skarżącego.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący powielił zarzuty odwołania, zarzucając naruszenie:
1. art. 121 § 1. art. 122. art. 124 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego z naruszeniem podstawowych zasad określających sposób prowadzenia tego postępowania, tj. zasady budzenia zaufania do organów podatkowych, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady przekonywania;
2. art. 121 § 1. art. 122. art. 124. art. 187 § 1. art 191 oraz art. 210 §1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie; organ podatkowy dążąc do realizacji z góry określonego celu w postaci określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w sposób nieuprawniony i naruszający powołane wyżej przepisy pominął kwestie istotne dla sprawy, tj. w szczególności fakt dostarczenia towarów do skarżącego (a zatem fakt, że dostawy towarów miały w rzeczywistości miejsce), fakt realizacji transakcji na warunkach rynkowych, fakt wypełnienia przez Ł. S. obowiązków pośrednio nałożonych przez ustawodawcę w przepisach ustawy o VAT, fakt dołożenia przez skarżącego w stosunkach handlowych z dostawcami należytej staranności wymaganej przez ustawodawcę oraz zwyczaje kupieckie;
3. art. 121 § 1. art. 122. art. 124. art. 187 § 1. art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i $ 4 O.p. poprzez nieprawidłowe, wewnętrznie sprzeczne ustalenie stanu faktycznego w sprawie; organ podatkowy z jednej strony podniósł, że kontrahent skarżącego nie dysponował faktycznie towarem dostarczonym do Ł. S.., z drugiej zaś nie zbadał, czy środki pieniężne uzyskiwane od skarżącego tytułem zapłaty były następnie wypłacane i przekazywane nieustalonym podmiotom, co wskazywałoby na fakt, że kontrahenci dokonywali zapłaty swoim dostawcom za towar, który został sprzedany skarżącemu;
4. zasady in dubio pro tributario stanowiącej o rozstrzyganiu na korzyść podatnika wszelkich wątpliwości co do stanu faktycznego; gdyby Dyrektor Izby Skarbowej zastosował przedmiotową zasadę nie zakwestionowałby prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach VAT otrzymanych od niektórych dostawców, gdyż z uwagi na okoliczność, że dostawy towaru miały w rzeczywistości miejsce, dostawcy Ł. S. byli czynnymi podatnikami VAT (co potwierdzały organy podatkowe w stosownym trybie), w transakcjach z ww. podmiotami stosowane były ceny rynkowe, skarżący nie miał podstaw do podejrzewania, że podmioty te podejmują działania fraudulentne;
5. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O p. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie poprzez wskazanie, że Ł. S. nie dochował uzasadnionej w okolicznościach sprawy staranności w kontaktach z kontrahentami; organ odwoławczy w szczególności nie wziął pod uwagę, bądź też w dowolny (a nie swobodny) sposób ocenił znaczenie określonych zdarzeń, w szczególności zaś faktu, że Ł. S. prowadził działalność gospodarczą polegającą na handlu tkaninami,
6. art. 121 § 1. art. 122. art. 124. art. 187 § 1. art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez nieprawidłowe, tj. niepełne ustalenia faktyczne w sprawie; organ podatkowy nie wykluczył ponad wszelką wątpliwość, że dostawcy Ł. S., nie dokonywali dostaw we własnym imieniu ale na cudzą rzecz; zważywszy, że takie działanie stanowi odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej (podatkiem od towarów usług), należy stwierdzić, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie wykluczył ponad wszelką wątpliwość sytuacji, w której Ł. S. przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach otrzymanych od dostawców.
7. art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 2 lit. a w brzmieniu nadanym przepisem art. 28f ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a w brzmieniu nadanym przepisem art. 28f ust. 2 VI Dyrektywy Rady, interpretowanych zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości dotyczącym nadużycia prawa podatkowego, w szczególności zgodnie z wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawie połączonej C- 80/11 oraz C-142/11 [...] i [...], poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że na podatniku, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego ciąży obowiązek dochowania szczególnej staranności w kontaktach z kontrahentami, a skutkującą przerzuceniem na skarżącego ekonomicznego ciężaru fraudulentnych działań osób trzecich, na które Ł. S. nie miał wpływu i o których, dokładając staranności, jakiej można było racjonalnie wymagać od skarżącego w okolicznościach sprawy, nie mógł wiedzieć;
8. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit, a w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit, a ustawy o VAT oraz zasady neutralności stanowiącej fundament wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nabywca towarów jest pozbawiony prawa do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji, w której dostawca towarów nie jest ich właścicielem i w konsekwencji zastosowanie powołanych przepisów ustawy o VAT w sprawie skutkujące zakwestionowaniem prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT, które dokumentowały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze i jako takie uprawniały Ł. S. do dokonania odliczenia podatku naliczonego;
9. art. 18 ust. 1 lit. a w brzmieniu nadanym przez art. 28f ust. 2 VI Dyrektywy (obecnie art. 178 lit, a Dyrektywy Rady 2006/112/WE oraz zasady neutralności stanowiącej fundament wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nabywca towarów nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego pomimo, że Ł. S. otrzymał zarówno towary jak i prawidłowe faktury VAT od kontrahentów i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. niezastosowanie powołanego przepisu VI Dyrektywy w sprawie skutkujące zakwestionowaniem prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT, które dokumentowały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze i jako takie uprawniały Ł. S. do dokonania odliczenia podatku naliczonego;
10. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit, a w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit, a ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dopuszczalne jest pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego jednego z uczestników transakcji łańcuchowej, uznanej za nierzeczywistą, pomimo, iż w ramach dostawy łańcuchowej występuje wyłącznie jedna faktyczna dostawa towarów i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. zastosowanie powołanych przepisów ustawy o VAT w sprawie skutkujące zakwestionowaniem prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT jakie Ł. S. otrzymał w związku z występowaniem w roli pośrednika w transakcjach łańcuchowych, w sytuacji, w której w świetle przepisu art. 7 ust. 8 ustawy o VAT faktury te prowadziły do powstania obowiązku podatkowego po stronie dostawców Ł. S.;
11. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit, a w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit, a ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. zastosowanie w sprawie skutkujące odebraniem Ł. S. prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez określonych kontrahentów; Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie dostrzegł, że powołane przepisy, z uwagi na ich bezwarunkowy charakter, są sprzeczne z prawem wspólnotowym, tj. przepisem art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 2 lit. a w brzmieniu nadanym przepisem art. 28f ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a w brzmieniu nadanym przepisem art. 28f ust. 2 VI Dyrektywy, których znaczenie wyłożył Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w szczególności w wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawie połączonej C-80/11 oraz C-142/11 [...] i [...], w związku z czym wskazane przepisy ustawy o VAT nie powinny być zastosowane w sprawie;
12. art. 2 Konstytucji i wynikającej z ww. przepisu zasady in dubio pro tributario stanowiącej o rozstrzyganiu na korzyść podatnika wszelkich wątpliwości, co do stanu prawnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. niezastosowanie w sprawie; na skutek naruszenia przedmiotowej zasady Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dokonał błędnej wykładni przepisów ustawy o VAT wskutek czego zakwestionował prawo skarżącego do odliczenia podatku naliczonego; gdyby tymczasem organ podatkowy dokonał interpretacji przepisów ustawy o VAT poprzez pryzmat zasady in dubio pro tributario dostrzegłby, że w świetle zebranego materiału dowodowego oraz obowiązującego stanu prawnego (nie nakładającego na podatników żadnych obowiązków ani nie gwarantującego podatnikom żadnych uprawnień kontrolnych względem kontrahentów) zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego przez Ł. S. prowadzi do stosowania sankcji podatkowej abstrahującej całkowicie od wymaganej przepisami prawa i zwyczajami kupieckimi należytej staranności przedsiębiorcy;
13. art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji i wyrażonej w powołanych przepisach zasady proporcjonalności, a także zasady proporcjonalności obowiązującej w prawie wspólnotowym poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. niezastosowanie w zakresie, w jakim Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów przez Ł. S., w tym w szczególności w ramach transakcji łańcuchowych; na skutek naruszenia zasady proporcjonalności Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dokonał błędnej wykładni przepisów ustawy o VAT wskutek czego zakwestionował prawo skarżącego do odliczenia podatku naliczonego; gdyby tymczasem organ dokonał interpretacji przepisów ustawy o VAT poprzez pryzmat zasady proporcjonalności dostrzegłby, że w świetle zebranego materiału dowodowego oraz obowiązującego stanu prawnego zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego przez Ł. S. prowadzi do wewnętrznej sprzeczności zaskarżonej decyzji oraz do stosowania sankcji podatkowej abstrahującej całkowicie od wymaganej przepisami prawa i zwyczajami kupieckimi należytej staranności przedsiębiorcy;
14. art. 32 ust. 1 Konstytucji oraz wyrażonej w powołanym przepisie zasady równości wobec prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. brak zastosowania w sprawie; na skutek zakwestionowania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na niektórych fakturach VAT dokumentujących nabycie towarów przez skarżącego jego pozycja została z naruszeniem powołanej zasady ukształtowana w sposób krzywdzący względem innych podatników będących uczestnikami obrotu towarowego; kwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji, w której dostawy towarów zostały faktycznie zrealizowane, transakcje odbyły się na warunkach rynkowych, dostawcy towarów do Ł. S. zostali zweryfikowani jako podatnicy VAT czynni, zaś w świetle prawa i zwyczajów kupieckich skarżący nie był obowiązany do podejmowania innych czynności kontrolnych, skarżący nie miał podstaw do podejrzewania, że podjęcie współpracy z określonymi dostawcami może go narażać na negatywne konsekwencje podatkowe; w konsekwencji zróżnicowanie sytuacji prawnej uczciwych uczestników obrotu towarowego, regulujących w prawidłowy sposób swoje zobowiązania podatkowe względem Skarbu Państwa, w zależności od pozostających poza wpływem tych podmiotów działań osób trzecich należy uznać za naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa;
15. art. 2. art. 7 oraz art. 20 Konstytucji i wyrażonej w powołanych przepisach zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady praworządności oraz zasady wolności działalności gospodarczej poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. brak zastosowania i w konsekwencji sanowanie sytuacji, w której organy państwa stosują prawo w celu efektywnego przerzucenia na uczciwego podatnika ekonomicznych skutków oszukańczych działań podejmowanych kosztem państwa przez osoby trzecie wykorzystujące w tym celu regulacje prawne tworzone przez państwo polskie; za naruszenie powołanych zasad należy uznać w szczególności uznanie za prawidłowe działań Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, który zakwestionował rozliczenia podatkowe skarżącego pomimo tego, że podatnik nie posiada uprawnień kontrolnych, które posiada państwo polskie i który nie odpowiada za spójność i funkcjonowanie wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej, który to obowiązek spoczywa na państwach członkowskich Unii Europejskiej;
16. art. 2. art. 7. art. 20 Konstytucji i wyrażonej w powołanych przepisach zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady praworządności oraz zasady wolności działalności gospodarczej poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. brak zastosowania i w konsekwencji sanowanie sytuacji, w której organy państwa zamiast zmierzać do wykrycia sprawców czynów stanowiących naruszenie prawa podatkowego, faktycznie promują podejmowanie działalności fraudulentnej poprzez przerzucanie ekonomicznego ciężaru oszustw podatkowych na uczciwych uczestników obrotu towarowego;
17. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit, a w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit, a ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. zastosowanie powołanych przepisów ustawy o VAT w sprawie skutkujące zakwestionowaniem prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT jakie Ł. S. otrzymał od niektórych dostawców, w sytuacji, w której w świetle przepisu art. 5 ust. 4 lit. c VI Dyrektywy (obecnie art. 14 ust. 2 lit. c Dyrektywy 2006/112/WE) faktury te prowadziły do powstania obowiązku podatkowego po stronie dostawców Ł. S.;
18. art. 217 Konstytucji poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. niezastosowanie w niniejszej sprawie skutkujące zakwestionowaniem prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT jakie Ł. S. otrzymał od niektórych dostawców, w sytuacji, w której żaden przepis ustawy o VAT nie nakłada na podatników będących nabywcami towarów lub usług dokonania jakichkolwiek aktów staranności, z uwagi na ryzyko utraty przez nich prawa do odliczenia podatku naliczonego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z [...] stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Po [...] oddalił skargę.
Jak wskazano we wstępie, pismem z [...] lutego 2019 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. prawomocnym wyrokiem, uchylenie powyższego wyroku i utrzymanych nim decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że dopiero w odpowiedzi na pismo z [...] listopada 2018 r. o informację czy planowane jest posiedzenie Sądu w jego sprawie, dowiedział się, że [...] stycznia 2018 r. zapadł wyrok. Skarżący nie otrzymał zawiadomienia o terminie rozprawy, jak również żadnego awiza. Zwrot zawiadomienia o terminie rozprawy do Sądu nie stanowi dowodu na to, że awizo zostało wystawione i zostawione w drzwiach lokalu mieszkalnego. Nadto w budynku znajduje się skrzynka oddawcza dla lokalu i w niej powinno być pozostawione awizo. Awizo, jak wynika z akt sprawy, zostało umieszczone na drzwiach mieszkania skarżącego, a zatem wbrew stosownym regulacjom w tym zakresie. Brak przy tym informacji o niemożności umieszczenia zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy odnieść się do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza - w drodze wyjątku - możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa warunki dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania wskazując, że musi być ona oparta na jednej z "podstaw wznowieniowych", enumeratywnie wymienionych w przepisach art. 271 - 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako P.p.s.a.) Ponadto warunkiem dopuszczalności tej skargi jest jej wniesienie w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 P.p.s.a.).
Z treści przedmiotowej skargi wynika, że strona skarżąca nie została poinformowana o terminie rozprawy, na której była rozpoznawana jej skarga.
Sąd przyjął zatem, że wskazaną w skardze podstawą wznowienia jest art. 271 pkt 2 P.p.s.a. stanowiący, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Sąd stwierdził również, że przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania została złożona w terminie wskazanym w art. 277 P.p.s.a., tj. w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym skarżący dowiedział się o przeprowadzonej rozmowie i wydanym orzeczeniu, albowiem skarga została złożona [...] lutego 2019 r., a strona dowiedziała się o wyroku z pisma WSA w [...] z [...] listopada 2018 r.
Stosownie do art. 281 P.p.s.a. sąd na rozprawie rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia, a zatem jeszcze raz bada okoliczności będące już przedmiotem kontroli na posiedzeniu niejawnym, to jest, czy skarga została wniesiona w terminie i czy została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Jednakże na rozprawie sąd dokonuje przede wszystkim merytorycznej oceny wystąpienia w sprawie ustawowej podstawy wznowienia, badając trafność powołanej podstawy wznowienia postępowania, a nie sam fakt jej powołania.
Jak ustalono w niniejszej sprawie podstawą wznowieniową wskazywaną przez skarżącą jest pozbawienie jej możliwości obrony swoich praw (możliwości działania) na skutek naruszenia prawa polegającego na braku zawiadomienia o rozprawie.
Jak wskazuje się w orzecznictwie, doręczenie uregulowane w art. 73 p.p.s.a. może mieć miejsce w razie niemożności doręczenia pisma w sposób właściwy lub zastępczy. Fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 ustawy jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej, w myśl art. 73 § 2 ustawy powinno nastąpić przez jego umieszczenie w skrzynce oddawczej. Dopiero gdy ten sposób zawiadomienia nie jest możliwy, informację należy umieścić w jednym z miejsc wskazanych w powołanym przepisie. Dla skuteczności doręczenia w trybie art. 73 ustawy konieczne jest zaznaczenie przez doręczyciela na potwierdzeniu odbioru, gdzie umieścił on zawiadomienie o przesyłce dla adresata Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi zatem w razie niespełnienia warunków określonych w art. 73 § 2 i § 3 ustawy i nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej (zob. postanowienie NSA z 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 589/14).
Ponadto, zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy (tzw. awizo) co do zasady powinno być umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, a dopiero gdy to jest niemożliwe, na drzwiach mieszkania adresata, w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, lub na drzwiach biura czy też innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Na zwrotnym dowodzie doręczenia powinna znaleźć się informacja o miejscu pozostawienia zawiadomienia, a skuteczność doręczenia przez awizo warunkuje stwierdzenie, że adresat w sposób nie budzący wątpliwości został zawiadomiony o nadejściu przeznaczonego dla niego pisma oraz miejscu, w którym może je odebrać. Brak tego zawiadomienia, jak również wątpliwość, czy dotarło ono do adresata, powoduje uznanie doręczenia za bezskuteczne (zob. postanowienie NSA z 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GZ 231/12).
W niniejszej sprawie skarżący przedłożył fotokopie reklamacji skierowanej do operatora pocztowego wraz z dokumentacją fotograficzną. W odpowiedzi na wezwanie Sądu przedłożył również odpowiedź Poczty Polskiej, zgodnie z którą występuje trudność jednoznacznego ustosunkowania się do sprawy. Mając na uwadze powyższe zasadne było wznowienie postępowania.
Przechodząc do merytorycznej oceny sprawy należy stwierdzić, że organy zakwestionowały zapisy w prowadzonych przez skarżącego ewidencjach zakupu dla potrzeb podatku od towarów i usług, uznając je za nierzetelne, ponieważ nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego wobec ujęcia w rejestrach zakupu za miesiące od stycznia do grudnia 2010r. faktur VAT wystawionych przez: [...] R. Ł., [...] [...], [...] K. P., [...] K. P., [...] I. Ł. oraz [...] A. M., dotyczących transakcji zakupu tkanin, obuwia tekstylnego, maszyn do szycia oraz zakupu usług, które nie miały miejsca.
Ocena zgodności z prawem poddanego sądowej kontroli rozstrzygnięcia wymaga ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób zgodny z prawem. Punktem wyjścia dla analizy reguł postępowania podatkowego jest wyrażona w art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., zwana dalej O.p.) zasada, zgodnie z którą organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stanowiąca konkretyzację normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP. Należy podkreślić, że w myśl art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przepisy te stanowią konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 O.p. poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Zgodnie z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W polskiej procedurze podatkowej wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 O.p. obowiązuje zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego [por. wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11]. Zgodnie z art. 190 § 1 O.p., strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. W świetle art. 190 § 2 O.p. strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia. Przywołane przepisy stanowią konkretyzację wyrażonej w art. 123 O.p. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, przyznającej stronie prawo udziału w przeprowadzaniu niektórych z dowodów. Zgromadzony w trakcie postępowania materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 210 § 4 O.p. – znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Omawiana regulacje stanowi rozwinięcie a zarazem konkretyzację zasady przekonywania wyrażonej w art. 124 O.p.
W ocenie Sądu powyższe wymogi zostały spełnione.
Prawidłowo zebrany materiał dowodowy i poddany ocenie jednoznacznie wskazuje, że skarżący nie nabywał towaru od podmiotów wykazanych na fakturach. Sąd podziela stanowisko organów, że skarżący dokonywał sprzedaży zaewidencjonowanego towaru pochodzącego z nieznanego źródła.
Z dokonanych ustaleń wynika bowiem jednoznacznie, że podmioty nie dokonały sprzedaży towaru wyszczególnionego na fakturach VAT wystawionych w 2010 r. na rzecz [...] Ł. S., ponieważ nie dysponowały towarem sprzedanym "rzekomo" skarżącemu. Zakwestionowane faktury zatem nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych. Świadczą o tym zeznania świadków, w których wszystkie podmioty wskazane na fakturach wystawionych na rzecz dostawców skarżącego nie potwierdziły faktu ich wystawienia oraz sprzedaży towaru na rzecz: [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Ww. podmioty, które wystawiały faktury nie miały żadnego zaplecza technicznego: magazynów, środków transportu, pracowników, aby prowadzić działalność gospodarczą w takim zakresie, zważywszy że ilość zakupu towaru i sprzedaży skarżącemu wykazana na fakturach nie jest taka sama, nie możliwe było zatem, co podkreśla strona, aby cały zakupiony towar był w tym samym dniu sprzedany skarżącemu. Zatem bez odpowiednich magazynów, w mieszkaniu w bloku takiej działalności nie można było prowadzić. Zapłata za sporne transakcje dokonywana była gotówką, a wszystkim rzekomym dostawcom skarżącego (za wyjątkiem teścia) zostały skradzione dokumenty źródłowe za lata 2010-2014.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej dalej ustawą VAT) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Z przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT wynika, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.
Jak wynika z treści przepisu art. 106 ust. 1 ustawy o VAT z dnia [...] marca 2004 r. faktury będące podstawą obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wystawiają podatnicy, o których mowa w art. 15 ustawy, dokonujący sprzedaży.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o PTU, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W świetle zaś art. 15 ust. 2 powołanego aktu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie z art. 7 ust. 1 in principio ustawy VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
W niniejszej sprawie podmioty: [...], [...] [...] K. P., [...] I. Ł. oraz [...] A. M. nie byli sprzedawcami, gdyż nie posiadały i nie dysponowały tkaninami, które mogłyby być przedmiotem rzeczywistych transakcji gospodarczych.
W celu skorzystania z prawa do odliczenia, po pierwsze, zainteresowany ma być podatnikiem podatku od towarów i usług, a po drugie, towary i usługi, które mają być podstawą tego prawa, powinny być wykorzystywane przez podatnika na dalszym etapie obrotu na potrzeby jego własnych opodatkowanych transakcji, a te towary i usługi powinny być dostarczone przez innego podatnika znajdującego się na wcześniejszym etapie obrotu. Podstawę do odliczenia podatku – zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi faktura, bowiem kwota podatku naliczonego podlegająca odliczeniu to suma kwot określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Faktura, na podstawie której podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego, powinna być poprawna nie tylko pod względem formalnym, ale także zgodna z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń gospodarczych. Nie można uznać za prawidłową fakturę, w której wykazano zdarzenie gospodarcze, które nie wystąpiło, bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami (art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług). W tych przypadkach organy podatkowe mają prawo odmówić podatnikowi prawa do odliczenia podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawach kontrahentów skarżącego – K. P. i W. P. (wyroki WSA w [...] z [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Po [...] i z [...] października 2017 r., sygn. akt I SA/Po [...]) oddalił skargi i uznał, że osoby te nie prowadziły działalności gospodarczej, w związku z tym nie obciążał go podatek należny od rzekomych dostaw udokumentowanych fakturami.
Nie ma żadnych dowodów na okoliczność, że dostawcy Ł. S. dokonywali dostaw we własnym imieniu, ale na cudzą rzecz. Przesłuchiwani kontrahenci nie wskazali na taki fakt, tym samym zarzut skarżącego jest zupełnie niezasadny.
Organ przeanalizował również, czy skarżący dochował należytej staranności, czy mógł wiedzieć, że towar nabywany przez niego nie pochodził od wystawców faktur. Sąd podziela stanowisko organów, że skarżący miał pełną świadomość, że towar pochodzi z innego źródła. Trudno bowiem dać wiarę, że podmiot od lat działający na rynku tkanin nawiązałby gospodarczą współpracę z podmiotami nieposiadającymi żadnego doświadczenia w działalności gospodarczej, żadnego zaplecza technicznego w zakresie dystrybucji tkanin, bez sprawdzenia, czy faktycznie podmioty prowadzą działalność gospodarczą.
W świetle powyższego, uznając, że stwierdzona podstawa wznowienia nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. art. 282 § 2 p.p.s.a.