I SA/Po 183/24

I SA/Po 183/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-06-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Kucznerowicz
Katarzyna Nikodem /przewodniczący sprawozdawca/
Waldemar Inerowicz
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 361
art. 2 pkt 34, art. 86 ust. 1,
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Dnia 11 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: starszy specjalista Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2024 roku sprawy ze skargi M. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 3 listopada 2023 r. (uzupełnionym 12 stycznia 2024 r.) M. P. wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów
i usług.
Przedstawiając we wniosku zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, spółka wskazała, że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka funkcjonuje w grupie spółek zajmujących się działalnością deweloperską, które realizują inwestycje głównie w zakresie budownictwa mieszkaniowego oraz w zakresie budowy apartamentów nadmorskich. Wnioskodawca prowadzi m.in. działalność marketingową oraz promocyjną dotyczącą realizowanych inwestycji dewelopera oraz ogólnie zwiększenia rozpoznawalności firmy na rynku (budowanie marki). W ramach promowania marki, jak również inwestycji, spółka aktualnie korzysta z samochodu rajdowego na podstawie stosownej umowy, który jest specjalnie oklejony (obrandowany), m.in. znakami towarowymi dotyczącymi dewelopera, poszczególnych spółek deweloperskich i/lub znakami towarowymi dotyczącymi realizowanych inwestycji deweloperskich. Spółka nie dysponuje samochodem do wyłącznej dyspozycji na zasadzie umowy najmu bądź umowy podobnej, a samochód jest wykorzystywany dla celów realizacji działań promocyjnych dewelopera na podstawie umowy z podmiotem trzecim, który ma tytuł prawny do tego samochodu i świadczy usługi reklamowe za jego pośrednictwem. Na podstawie umowy cywilnoprawnej spółka zatrudnia także kierowcę rajdowego, który wykorzystując samochód bierze udział w wyścigach m.in. na T. P.. Wyścigi odbywają się na terenie kraju oraz za granicą. Kierowca rajdowy osiąga sukcesy w wyścigach, co przekłada się na zwiększenie rozpoznawalności marki dewelopera. Odbywa się to m.in. poprzez: udział samochodu w wyścigach, wymienianie nazwy dewelopera podczas wyścigów, pokazywanie logo dewelopera podczas wyścigu i przy wręczaniu nagród, przekazywanie informacji o wyścigach w social mediach. Dodatkowo T. P. uruchomił swój kanał telewizyjny, który zwiększa oglądalność wyścigów, co przekłada się na zwiększenie rozpoznawalności marki.
Aktualnie spółka ponosi koszty korzystania z samochodu oraz zaangażowania kierowcy na podstawie stosownych umów cywilnoprawnych, w celu realizacji działań promocyjnych. Spółka nie jest właścicielem samochodu, aktualnie samochód jest wykorzystywany przez podmiot trzeci do świadczenia usług reklamowych promujących inne podmioty gospodarcze m.in. poprzez obrandowanie samochodu.
W związku z rozwojem działalności promocyjnej, spółka planuje we własnym zakresie zakupić/wytworzyć samochód rajdowy, który będzie wykorzystywany wyłącznie do promocji dewelopera i prowadzonych inwestycji, a nie jak dotychczas także innych podmiotów gospodarczych. Samochód rajdowy będzie przystosowany do jazdy na torze i nie będzie miał możliwości poruszania się po drogach publicznych, tj. nie będzie dopuszczony do ruchu na drogach publicznych (choć będzie podlegał rejestracji zgodnie z wymogami wynikającymi z odpowiednich przepisów).
Samochód rajdowy będzie wykorzystywany przez wnioskodawcę wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca podkreśla, że konstrukcja i wyposażenie samochodu w praktyce wyłączać będzie możliwość "zwykłego", w tym prywatnego, wykorzystania samochodu rajdowego.
W związku z powyższymi planami, wnioskodawca będzie ponosił różnego rodzaju wydatki związane nabyciem samochodu rajdowego, a następnie jego eksploatacją, tj. będzie m.in. ponosił koszty paliwa, naprawy i remontów (zakup części i usług naprawy/remontu), doposażenie samochodu rajdowego, wymiana płynów, myjnia, parking (garażowanie), przewozy lawetą, wpisowe na zawody/wyścigi itp. Wnioskodawca będzie ponosił koszty zakupu i eksploatacji samochodu rajdowego, a następnie będzie obciążać spółki deweloperskie funkcjonujące w ramach powiązanych podmiotów kosztami promocji z uwzględnieniem aktualnego obrandowania samochodu rajdowego, ponieważ jego obrandowanie będzie zmienne
w zależności od inwestycji, która będzie w trakcie budowy i przeznaczona do sprzedaży.
Pismem z 12 stycznia 2024 r. spółka uzupełniła wniosek, wskazując m.in., że spółka wykonuje wyłącznie czynności opodatkowane, wydatki, o których mowa we wniosku będą związane tylko z wykonywaniem czynności opodatkowanych, samochód rajdowy nie będzie pojazdem samochodowym w rozumieniu art. 2 pkt 34 u.p.t.u.
Na tle powyżej opisanego zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego skarżąca spółka zadała organowi następujące pytanie: Czy wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia 100% podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wydatki związane z korzystaniem z samochodu i kierowcy rajdowego (stan faktyczny), jak również z nabyciem oraz eksploatacją samochodu rajdowego (zdarzenie przyszłe), a spółka nie jest i nie będzie zobowiązana do prowadzenie ewidencji przebiegu kilometrów dot. używania samochodu rajdowego? (oznaczone we wniosku nr [...]).
Zdaniem spółki przysługuje jej prawo do odliczenia 100% podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wydatki związane z korzystaniem
z samochodu i kierowcy (stan faktyczny), jak również związane z nabyciem oraz eksploatacją samochodu rajdowego (zdarzenie przyszłe), a spółka nie jest i nie będzie zobowiązana do prowadzenie ewidencji przebiegu kilometrów dot. tych pojazdów.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej interpretacją indywidualną z 25 stycznia 2024 r. nr [...] uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu interpretacji organ wyjaśnił, że samochody nie spełniają kryteriów do uznania ich za pojazdy w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 z późn. zm.; w skrócie: "u.p.r.d."), to nie stanowią one pojazdu samochodowego,
o którym mowa w art. 2 pkt 34 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361; w skrócie: "u.p.t.u.").
Tym samym w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z tymi pojazdami nie mają zastosowania przepisy szczególne,
o których stanowi art. 86a u.p.t.u. W konsekwencji, skoro przedmiotowe samochody (stan faktyczny i zdarzenia przyszłe) nie stanowią i nie będą stanowiły pojazdu samochodowego w rozumieniu art. 2 pkt 34 u.p.t.u., to kwestię prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych należy rozpatrywać na podstawie przepisów ogólnych, o których mowa w art. 86 ust. 1 u.p.t.u.
Zdaniem organu wykorzystanie samochodów rajdowych (o których mowa w stanie faktycznym oraz w zdarzeniu przyszłym) nie ma i nie będzie mieć związku z prowadzoną działalnością opodatkowaną.
W ocenie organu art. 6 ust. 1 u.p.t.u. uzależnia możliwość dokonania odliczenia od spełnienia przesłanki polegającej na istnieniu związku pomiędzy zakupami podlegającymi odliczeniu z działalnością opodatkowaną. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych. Powyższe powoduje, że podatnik nie może domagać się prawa do odliczenia podatku naliczonego, nie płacąc podatku należnego związanego z nabytym towarem lub usługą.
Fakt, że samochody rajdowe nie spełniają definicję art. 2 pkt 34 u.p.t.u.
i posiadają specjalne cechy konstrukcyjne wykluczające ich użycie do poruszania się po drogach publicznych, nie wystarczy dla uznania, że pozostają one w związku chociażby pośrednim z prowadzoną działalnością opodatkowaną, a tym samym są one użytkowane do opodatkowanej działalności skarżącej spółki.
W ocenie organu obrandowanie samochodu rajdowego
i uczestnictwo tak oznaczonym samochodem rajdowym w rajdach samochodowych, wymienienie nazwy developera podczas wyścigów, pokazywanie loga developera podczas wyścigu i przy wręczaniu nagród przekazywanie informacji o wyścigach
w social mediach jest działaniem adresowanym do bardzo wąskiej grupy społecznej, czyli takiej która wyraża zainteresowanie wyścigami samochodowymi, zatem takie działania nie wpisują się w działania reklamowe lub promocyjne.
Organ stwierdził, że wydatki, o których mowa we wniosku służą raczej realizacji osobistych pasji wspólnika spółki, który jak wskazano we wniosku jest jednym z dwóch kierowców rajdowych, którzy jeżdżą samochodem i będą jeździć samochodem rajdowym w wyścigach, a nie reklamie działalności grupy spółek,
w której uczestniczy skarżąca spółka.
Zatem w ocenie DKIS, ponoszone przez spółkę wydatki związane
z samochodem rajdowym nie mają związku z wykonywanymi przez skarżącą spółkę czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług, czyli
z działalnością deweloperską.
Spółka, reprezentowana przez do S., zaskarżyła indywidualną interpretację do W. S. A. w Poznaniu, zarzucając naruszenie:
1. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u. poprzez uznanie, że wydatki ponoszone przez spółkę związane z korzystaniem z samochodu oraz zaangażowaniem kierowcy na podstawie stosownych umów cywilnoprawnych oraz wydatki związane
z nabyciem samochodu rajdowego, a następnie jego eksploatacją, opisane we wniosku o interpretację, nie mają związku z wykonywanymi przez spółkę czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług, czyli z działalnością deweloperską, jak również, że wydatki poniesione w związku z wykorzystaniem samochodu rajdowego nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych;
2. art. 14c § 1 i § 2, art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.; w skrócie: "o.p.") poprzez brak sformułowania wyczerpującej oceny prawnej stanowiska przedstawionego przez stronę we wniosku o wydanie interpretacji oraz odniesienie się w sposób wybiórczy do przedstawionego stanu faktycznego, a zwłaszcza
z punktu widzenia przedmiotu działalności prowadzonej przez spółkę i związku wydatków opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym z działalnością spółki podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Spółka wniosła o:
1) uchylenie zaskarżonej interpretacji;
2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a. ).
Należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej kryteria, Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa wskazane w skardze.
Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z uregulowań przytoczonego przepisu wynika, że to na podmiocie występującym z wnioskiem o wydanie interpretacji spoczywa obowiązek przedstawienia opisu stanu faktycznego lub też opisu zdarzenia przyszłego. Organ interpretacyjny, wydając interpretację, dokonuje wykładni przepisów prawa podatkowego na potrzeby przedstawionego przez zainteresowanego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Specyfika postępowania interpretacyjnego przejawia się m.in. w tym, że organ podatkowy związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe [tak: wyrok NSA z 21 października 2014 r., I FSK 1543/13]. Organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej [tak: wyrok NSA z 05 maja 2015 r., II FSK 918/13]. Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i wszelkie nieścisłości. Wyłącznie od jego decyzji zależy, jakie informacje znajdą się w opisie stanu faktycznego [tak: wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r., I FSK 1915/14].
W konsekwencji nie może budzić wątpliwości, że organ podatkowy, wydając interpretację indywidualną, jest bezwzględnie związany opisem stanu faktycznego bądź też zdarzenia przyszłego przedstawionym we wniosku. Organ podatkowy nie posiada kompetencji do jakiegokolwiek modyfikowania stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanego przez wnioskodawcę.
W związku z powyższym należało podzielić zarzuty podniesione w pkt 2 petitum skargi. Organ w sposób nieuprawniony wykroczył poza opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. W uzasadnieniu skargi, w kontekście analizowanych zarzutów trafnie dostrzega się, że organ powołał się na okoliczności, które nie były wskazane we wniosku o wydanie interpretacji. Organ stwierdził w uzasadnieniu interpretacji, że wymienione we wniosku wydatki nie wpisują się w działania reklamowe, a służą realizacji osobistych pasji wspólnika spółki. Ta okoliczność nie wynika z opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Bez jakiegokolwiek oparcia w treści wniosku przyjęto również, że rajdy nie będą skierowane do potencjalnych klientów dewelopera, a będzie zawężony do uczestników i kibiców rajdu, czyli wąskiego grona osób związanych z rajdami samochodowymi. Te stwierdzenia wykraczają poza zakres opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego jest również zasadny. Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
W sprawie nie jest sporne, że samochód rajdowy nie jest pojazdem samochodowym , o którym mowa w art. 2 pkt 34 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym prawo do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego należało ocenić wyłącznie pod kątem powołanego art. 86 ust. 1 u.p.t.u.
Organ stwierdził, że opisane wydatki związane z wykorzystywaniem samochodów rajdowych nie są ponoszone w celach reklamowych firmy, tym samym nie są związane z działalnością gospodarczą i nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zdaniem organu nie są to wydatki poniesione w celu promowania marki dewelopera i inwestycji.
Sąd tego stanowiska nie podziela. Co do zasady wydatki na reklamę firmy są związane z działalnością gospodarczą i podatnik może odliczyć podatek naliczony z faktur dokumentujących usługi reklamowe, o ile są związane z czynnościami opodatkowanymi. Skarżąca wprost wskazała, że samochód jest wykorzystywany dla celów realizacji działań promocyjnych firmy skarżącej spółki. Osiąganie przez kierowcę rajdowego sukcesów w wyścigach przekłada się na zwiększenie rozpoznawalności marki dewelopera. Dodatkowo T. P. uruchomił swój kanał telewizyjny, który zwiększa oglądalność wyścigów, co również przekłada się na zwiększenie rozpoznawalności marki dewelopera. Również samochód rajdowy, który skarżąca zamierza zakupić bądź wytworzyć będzie wykorzystywany wyłącznie do promocji dewelopera i prowadzonych inwestycji. Wskazano przy tym, że pojazd ten będzie wykorzystywany przez skarżącą wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jego konstrukcja i wyposażenie w praktyce wyłączać będzie możliwość "zwykłego", w tym prywatnego, wykorzystania samochodu rajdowego.
Należy zauważyć, że przedmiotem rozważań NSA, co prawda w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym, był kwestia, czy samochody rajdowe mogą być wykorzystywane do reklamy firmy i czy w związku z tym wydatki związane z wykorzystywaniem samochodów rajdowych do reklamy firmy mogą stanowić koszt uzyskania przychodu. Niemniej tezy wyrażone w wyroku z 29 września 2023 r. II FSK271/21 mogą mieć również odniesienie do podatku od towarów i usług, zwłaszcza art. 86 ust. 1 u.p.t.u. NSA uznał, że wydatki związane z samochodami rajdowymi mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w sytuacji, gdy pojazd tego rodzaju ma stanowić wyłącznie narzędzie promocji i reklamy. W tym wyroku NSA podkreślił, że przepisy podatkowe nie zawierają definicji "reklamy". Pojęcie to definiowane jest najczęściej poprzez odwołanie się do jego językowego znaczenia, a więc jako rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwości ich nabycia. Reklama jest to celowe działanie podatnika mające na celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego towarach lub usługach, których celem jest poszerzanie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego.
Podobne stanowisko WSA w Poznaniu wyraził w wyroku I SA/Po 174/24, który zapadł w sprawie ze skargi skarżącej spółki na indywidualną interpretację dotyczącą tego samego problemu, ale w zakresie kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych.
Podsumowując, należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu. Wydając ją organ powołał się na wskazane powyżej okoliczności nieprzedstawione przez skarżącą we wniosku o jej wydanie jak i niewskazane przez nią w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku. Wydając zaskarżoną interpretację błędnie uznano, że sporne wydatki nie są związane z reklamą działalności skarżącej. Ponownie analizując wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji organ winien uwzględnić uwagi zawarte w uzasadnieniu wyroku.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) należało orzec, jak w pkt I. sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 i 2 powołanego aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł należne na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687).