I SA/Gd 2233/02

I SA/Gd 2233/02 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-06-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-10-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Bogusław Szumacher /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Gorski
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ
Inne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia NSA Marek Gorski Protokolant: Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 września 2002 r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu wpisu.
Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu odwołania W. B. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 30 września 2002r. nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 17 czerwca 2002r., którą, na podstawie art.13 §1,art.23§7 i §8, art.24§1,art.29,art.65§4 pkt 2 lit.b,art.70sart.85§lsart.222§l,art.226§1, art.230§1,art.231§l oraz art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.-Kodeks celny (j.t. Dz.U.z 2001r.Nr 75,poz.802 z późn. zm.) uznano zgłoszenie celne nr [...] z dnia 29 maja 2002r. za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej oraz przekazał sprawę - z mocy art.233§l pkt 2 lit.b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.-Ordynacja podatkowa(Dz.U.Nr 137,poz.926 z późn. zm.) - do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podał, że Naczelnik Urzędu Celnego wydał wprawdzie w dniu 14 czerwca 2002r. postanowienie, w którym wyznaczył stronie trzydniowy termin, wynikający z art.200 §1 Ordynacji podatkowej, do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, to jednakże decyzja pierwszoinstancyjna została wydana i doręczona strome przed upływem wyznaczonego terminu.
Organ odwoławczy ponadto zauważył, iż znajdujący się w aktach sprawy wniosek zawierający oświadczenie strony, że "w dalszym ciągu nie wnoszę żadnych nowych materiałów" nie został opatrzony datą sporządzenia, ani datą wpływu do organu celnego. Wniosek ten zatem nie zezwalał na jednoznaczne ustalenie woli strony co do skorzystania z przysługującego jej prawa wynikającego z art.200 §1 Ordynacji podatkowej, a wynikało z niego, że w konkretnym momencie strona nie będzie składała nowych materiałów.
Na tym tle faktycznym i prawnym organ odwoławczy stwierdził, że organ celny I instancji nie zapewnił stronie pełnych praw wynikających z zasady jej czynnego udziału w postępowaniu. Zdaniem tego organu przepis art.233 §1 pkt 2 lit.b Ordynacji podatkowej przewidywał możliwość kasacyjnego (niemerytorycznego) załatwienia sprawy przez organ odwoławczy wówczas, gdy decyzja organu I instancji dotknięta była jedną z wad wyszczególnionych w art.240 lub art.247 Ordynacji podatkowej. Wydanie przez organ celny I instancji decyzji bez uprzedniego prawidłowego wyznaczenia stronie trzydniowego terminu do zapoznania się z aktami sprawy narusza zasadę jej czynnego udziału w postępowaniu, a w konsekwencji może skutkować niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego. Z uwagi na to, że było to naruszenie przepisów stanowiące w myśl art.240 §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej przesłankę wznowienia postępowania organ odwoławczy nie mógł orzekać merytorycznie, lecz zobligowany był do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W skardze z dnia 11 października 2002r.do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. B. zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie cyt.art.233 §1 pkt 2 lit.b przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że w stanie zaistniałym w sprawie ma on zastosowanie
ponadto rażące naruszenie art.125 Ordynacji podatkowej przez niczym nie uzasadnione przedłużanie postępowania i na tej podstawie wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi poza bliższym omówieniem zarzutów podkreślono, iż zaskarżona decyzja tylko pozornie wypełnia zasadę praworządności.
W odpowiedzi na skargę z dnia 27 listopada 2002r.wnoszono o jej oddalenie.
Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U.Nr 153,poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegąją rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153,poz.l270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stan faktyczny w sprawie niniejszej rysował taki obraz, że "gromadzenie" materiału dowodowego w celu wydania decyzji polegało na tym, że organ celny I instancji dysponując danymi z tzw. katalogu schwackeliste i katalogu Eurotax porównał dwie wartości: tę wykazaną w zgłoszeniu celnym z danymi pierwszego katalogu, zaś ustalenia wartości celnej dokonał na podstawie danych Eurotax-u.
Stosowanie wobec tego rygorystycznie -w świetle poglądu organu odwoławczego- przepisu art.200 §1 Ordynacji podatkowej stanowiącego, że przed wydaniem decyzji organ celny wyznacza stronie trzydniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, uznać należy bardziej za objaw przedłużania postępowania, na co trafnie zwrócono uwagę w skardze, a czemu przeciwdziałać miało objęcie kontrolą sądowoadministracyjną decyzji kasacyjnych, niż zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu(art.l23 §1 Ordynacji podatkowej). Z pola widzenia nie mogła bowiem umknąć ta okoliczność, iż organ celny praktycznie nie zbierał (gromadził) materiału dowodowego, gdyż był on doskonale znany przez to, że w znacznej części materiał ten stanowiły przedmiotowe katalogi. W takim zaś kontekście rzeczą organu odwoławczego powinno było być rozważenie, czy nie dochowanie terminu z cyt.art,200§lmiało istotny wpływ na wynik sprawy, czy też uchybienie to było tej natury prawnej, która zezwalała na merytoryczne rozpatrzenie odwołania.
Stanowisko takie tym bardziej jest uzasadnione jeżeli zwróci się uwagę na tę okoliczność, że sama strona skarżąca wnosiła do organu celnego prośbę o niezwłoczne wydanie decyzji, a zatem musiała być świadomą ,że termin z cyt.art.200 §1 może być nie dochowany. Nie można zgodzić się z organem odwo3awczym,iż owa prośba nie miała znaczenia prawnego w rym sensie, że organ pierwszoinstancyjny nie był upoważniony do skracania przedmiotowego terminu. Skoro rzecz ta działa się w specyficznych okolicznościach, przy wyrażonej woli strony skarżącej, to nie można było zarzucić organowi celnemu I instancji wydania i doręczenia decyzji przed upływem trzydniowego terminu, a w każdym bądź razie wywodzenia z tej okoliczności doniosłego skutku prawnego.
Według przepisu art.233 §1 pkt 2 lit.b Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu I instancji w całości i sprawę przekazuje do ponownego rozpatrzenia właściwemu organowi jeżeli decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów art.240 lub 247 Ordynacji podatkowej stanowiącego o tym, że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tym "nie braniem udziału" w ocenie tego organu musiało być wcześniejsze wydanie decyzji przez organ I instancji. Zgodzić się należy ze stanowiskiem skargi, iż ta przesłanka może mieć zastosowanie wtedy, gdy strona faktycznie w ogóle nie brała udziału w postępowaniu, a więc toczyło się ono poza stroną albo nie brała w znacznej części tego postępowania, w szczególności w postępowaniu dowodowym. Przyjęcie na użytek sprawy niniejszej poglądu, iż wydanie przed upływem wyznaczonego terminu do wypowiedzenia się przez stronę w sprawie zebranego materiału dowodowego decyzji stanowi podstawę do wydania odwoławczej decyzji kasacyjnej oznacza naruszenie przepisu art.233 §1 pkt 2 lit.b Ordynacji podatkowej.
Z powyższych względów uznając, że zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne w stopniu wpływającym na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit.a ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił ją, a o zwrocie wpisu orzekł wedle art.200 cyt. ustawy. Nie orzeczono według art. 52 cyt. ustawy, gdyż zaskarżona decyzja nie nadawała się do wykonania.