I SA/Po 1254/05

I SA/Po 1254/05 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2006-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Gabriela Gorzan /przewodniczący sprawozdawca/
Karol Pawlicki
Maciej Jaśniewicz
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 4/07 - Postanowienie NSA z 2007-02-08
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan /spr./ Sędziowie as.sąd. WSA Karol Pawlicki as.sąd. WSA Maciej Jaśniewicz Protokolant st.sekr.sąd. Urszula Kosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 września 2006 r. sprawy ze skargi Spółki "A" sp. z o.o. w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. oddala skargę /-/ M. Jaśniewicz /-/ G. Gorzan /-/ K. Pawlicki
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...], doręczoną stronie dnia [...] kwietnia 2005r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającą spółce z o.o. "A" zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000r. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu pierwszej instancji odnoszące się do zakwestionowania prowizji objętej fakturami, uznając, iż dotyczy ona nie zrealizowanych czynności.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2005r. spółka "A" wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej o uchylenie powyższej decyzji (oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji), powołując się na art. 155 Kpa, art. 253 §1 i art. 212 Ordynacji podatkowej, jak również na słuszny interes strony. Jednocześnie we wniosku tym strona przywołała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wydaną w stosunku do niej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000r., w której - w ocenie podatnika - zawarte zostało odmienne stanowisko odnośnie do usług marketingowych, niż zaprezentowane w decyzji tegoż samego organu odwoławczego w zakresie podatku od towarów i usług.
Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 165 a i art. 253 b pkt 1 Ordynacji podatkowej odmówił wszczęcia postępowania na wniosek strony w przedmiotowej sprawie. Wskazał bowiem, że przepis art. 253b pkt 1 Ordynacji podatkowej wyłącza dopuszczalność w tym trybie uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej albo określającej zobowiązanie podatkowe. Jednocześnie nadmieniono, iż do postępowania podatkowego nie mają zastosowania przepisy Kpa.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem przez podatnika, który powołując się na złożoność danej sprawy, ponowił wniosek o uwzględnienie treści art. 155 Kpa i uchylenie decyzji ostatecznej w zakresie podatku od towarów i usług.
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, gdyż nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia. W uzasadnieniu stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów zasadna była odmowa wszczęcia postępowania podatkowego w trybie przewidzianym w art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej ze względu na treść art. 253b pkt 1 tej ustawy, natomiast w odniesieniu do spraw uregulowanych w Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania przepisy Kpa.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W skardze tej wniesiono o uchylenie tegoż postanowienia, a także decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...], jak też poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz uznanie prawidłowości zadeklarowanego przez spółkę podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000r. Skarżący opisał cały przebieg postępowania, którego przedmiotem było określenie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000r. w prawidłowej wysokości oraz określenie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000r. w wysokości odmiennej, od zadeklarowanej, co do którego zostały wydane decyzje ostateczne. Nie sformułował jednakże konkretnych zarzutów co do zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, które dotyczy nie decyzji "wymiarowych", lecz dopuszczalności wszczęcia postępowania o ich uchylenie lub zmianę w trybie art. 253 i następne Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, przytaczając co do zasady argumenty podniesione w zaskarżonym postanowieniu. Na marginesie odniesiono się do podnoszonego przez skarżącą zaistniałego- w jej ocenie- dualizmu wykładni usług marketingowych, w decyzjach dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określonej dalej ustawą Ppsa, poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius). Nadto też należy dodać, że Sąd orzeka na podstawie akt danej sprawy (art. 133 ustawy Ppsa).
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest kontrola legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] (doręczonego dnia [...] września 2005r.) utrzymującego w mocy postanowienie tego organu jako organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej określającej podatek od towarów i usług za grudzień 2000r. ze względu na wniesienie skargi na to postanowienie, nie zaś kontrola legalności ostatecznej decyzji merytorycznej tego organu wydanej dnia [...] marca 2005r. w instancji odwoławczej w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000r.
Działając w powyższych granicach, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Zasadnie bowiem, powołując się na treść art. 165 a § 1 w związku z art. 253b pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) organy podatkowe odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, zauważając, że wszczęcie takiego postępowania jest niedopuszczalne. Skarżąca nie uwzględnia treści art. 253 b pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym "nie stosuje się" przepisów art. 253 i art. 253 a tej ustawy do decyzji ostatecznych, na mocy których strona nabyła lub nie nabyła prawa, jeżeli decyzja ta była decyzją ustalającą lub określającą zobowiązanie podatkowe.
W rozpoznawanej sprawie decyzja ostateczna, o której uchylenie skarżąca wniosła, była decyzją określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, wobec czego, zasadnie odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie jej uchylenia. Dodatkowo należy wskazać, że przepis art. 165 a Ordynacji podatkowej wyraźnie stanowi, że gdy postępowanie nie może być wszczęte z jakichkolwiek przyczyn, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Niezależnie od powyższego Sąd miał na uwadze, że nie ma zastosowania w niniejszej sprawie także przepis art. 254 Ordynacji podatkowej ze względu na brak zawartej w nim przesłanki dopuszczalności zmiany ostatecznej decyzji ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Nie wskazano bowiem w sprawie na zmianę, po doręczeniu decyzji, okoliczności faktycznych, mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, których skutki wystąpienia regulują przepisy prawa podatkowego obowiązujące w dniu wydania decyzji.
Prawidłowe jest także stanowisko organu odwoławczego, iż stosownie do art. 3 § 1 pkt 2 Kpa, przepisów tego kodeksu nie stosuje się do spraw uregulowanych w Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem przepisów działów: IV (udział prokuratora), V (uchylony), VIII (skargi i wnioski). A zatem w przedmiotowej sprawie niezasadnie strona odniosła się do art. 155 Kpa.
Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało skargę oddalić, orzekając jak w sentencji rozstrzygnięcia.
/-/ M. Jaśniewicz /-/ G. Gorzan /-/ K. Pawlicki