I SA/Po 1189/03

I SA/Po 1189/03 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2006-02-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Koś
Beata Sokołowska /sprawozdawca/
Szymon Widłak
Walentyna Długaszewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6305 Zwrot należności celnych
Sygn. powiązane
I GSK 1651/06 - Wyrok NSA z 2007-05-31
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) As. sąd. Szymon Widłak Protokolant: sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu w dniu 08 lutego 2006r. przy udziale sprawy ze skargi "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru cła I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. kwotę 2.719,60 (dwa tysiące siedemset dziewiętnaście 60/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ Sz. Widłak /-/ W. Długaszewska /-/ B. Sokołowska
Uzasadnienie
W dniu [...] sierpnia 1998r. na podstawie Jednolitego Dokumentu Administracyjnego SAD OBR nr [...] "A" Spółka z o.o. w G. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym wyposażenie nadwozi samochodowych w poz. 2, klasyfikując je do kodu PCN 3926 30 00 0, ze stawką celną obniżoną, określoną dla towarów pochodzących z obszaru Unii Europejskiej, w wysokości 1,8% ad valorem - z uwagi na przedłożone świadectwo przewozowe EUR 1 nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998r., choinki zapachowe do samochodów w poz. 3, klasyfikując je do kodu 3307 90 00 0 z stawką celna obniżona, określoną dla towarów pochodzących z obszaru Unii Europejskiej, w wysokości 5,4% ad valorem - z uwagi na przedłożone świadectwo przewozowe EUR 1 nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998r., wkłady do tachometru w poz. 4 klasyfikując je do kodu PCN 4823 60 90 0, ze stawką celną obniżoną, określoną dla towarów pochodzących z obszaru Unii Europejskiej, w wysokości 1,8% ad valorem - z uwagi na przedłożone świadectwo przewozowe EUR 1 nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998r.
Natomiast w dniu [...] grudnia 1998r. na podstawie Jednolitego Dokumentu Administracyjnego SAD OBR Nr [...] w poz. 2 strona zgłosiła wyposażenie nadwozi samochodowych do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, klasyfikując je do kodu PCN 3926 30 00 0, ze stawką celną obniżoną, określoną dla towarów pochodzących z obszaru Unii Europejskiej w wysokości 1,8% ad walorem - z uwagi na przedłożone świadectwo EUR 1 nr [...] z dnia [...] grudnia 1998r.
W wyniku powtórnej kontroli tych zgłoszeń stwierdzono nieprawidłowości dotyczące zastosowanych obniżonych stawek celnych na przedmiotowe towary. Na podstawie świadectw przewozowych EUR 1 nr [...] z dnia [...] grudnia1998r. i [...] z dnia [...] sierpnia 1998r., będących załącznikami do ww. dokumentów SAD, po przeprowadzonej na podstawie art.32 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego weryfikacji, niemieckie władze celne wykazały, iż część towaru ujętego w przedmiotowych dowodach pochodzenia nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu Układu Europejskiego.
Obowiązujące w dniu dokonania zgłoszeń celnych przepisy ust.5 Część A Postanowień wstępnych Taryfy celnej (Dz. U. z 1997r. Nr 158, poz. 1047 ze zm.) oraz postanowienia art.13 i art.16 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego sporządzonego w Brukseli dnia 24 czerwca 1997r. (zał. do Dz. U. z 1997r. Nr 104, poz. 662 ze zm.) wprowadzają możliwość stosowania stawek celnych obniżonych w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:
- towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu nr 4 Układu Europejskiego,
- pochodzenie zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem przewozowym EUR 1 lub deklaracją na fakturze,
- został spełniony warunek bezpośredniego przywozu towaru do Polski.
Art. 32 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego stanowi o weryfikacji dowodów pochodzenia. Dodatkowa weryfikacja jest przeprowadzana wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju mają uzasadnione wątpliwości, co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprowadzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów niniejszego Protokołu.
Zatem zgłoszenia celne sporządzone zostały na podstawie nieprawdziwych danych, co spowodowało, że należności celne pobrano w kwocie niższej niż prawnie należna.
Ponadto w myśl § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określania towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. z 1997r, Nr 130, poz. 851 ze zm.) dowodem pochodzenia towarów może być faktura, specyfikacja towarów, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy, o ile w tych dokumentach jest umieszczony zapis o kraju pochodzenia towaru. Nadesłane przez stronę kserokopie oświadczeń firm nie są w ocenie organu celnego dokumentami urzędowymi, dlatego odmówiono im mocy dowodowej
W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] sierpnia 2001r., Nr [...] i [...]na podstawie art. 207 Ordynacji podatkowej w zw. z art.13, art19 § 1, art.20 § 1, art.23 § 1, art.65 § 4 pkt 2 lit b i c, art.83, art.85 § 1, art.209, art.231 § 1 pkt 1 , art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802), art.16 ust. 1 lit a, art.17 i art.32 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego sporządzonego w Brukseli dnia 24 czerwca 1997r. (zał. do Dz. U. z 1997r. Nr 104, poz. 662 ze zm.) § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz ust. 7 Część A Postanowień wstępnych Taryfy celnej (Dz. U. z 1997r., Nr 158, poz. 1047 ze zm.), uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] grudnia 1998r. w pozycji nr 2 oraz zgłoszenie celne SAD nr [...]z dnia [...] sierpnia 1998r. w pozycjach nr 2,3,4 w części dotyczącej preferencji, zastosowanych stawek celnych i obliczenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz określił kwotę długu celnego w oparciu o autonomiczne stawki celne podwyższone o 100%.
Organ I instancji wezwał też spółkę do uiszczenia niedoboru cła w kwocie 15.229,70 zł oraz odsetek wyrównawczych.
W odwołaniu od powyższej decyzji "A" Spółka z o.o. wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów § 11 ust.2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. z 1997r. Nr 130, poz. 851 ze zm.). Spółka podniosła, iż skoro dokumenty przedstawione przez nią a świadczące o kraju pochodzenia towarów objętych postępowaniem nie zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji to mając na uwadze treść § 11 ust.2 pkt 3 ww. rozporządzenia dowodem pochodzenia może być trwałe oznakowanie kraju pochodzenia na samym towarze, a taka sytuacja w niniejszej sprawie miała miejsce.
Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] marca 2003r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej, art.13, art.19 § 1, art.20 § 1, art.23 § 1, art.83, art.262 Kodeksu celnego, art.16 ust. 1 lit a, art.17 i art.32 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego sporządzonego w Brukseli dnia 24 czerwca 1997r. (zał. do Dz. U. z 1997r. Nr 104, poz. 662 ze zm.) § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz ust. 7 Części A Postanowień wstępnych Taryfy celnej (Dz. U. z 1997r., Nr 158, poz. 1047 ze zm.), § 1 ust.3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. z 1997r, Nr 143, poz. 958 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wezwania do zapłaty odsetek wyrównawczych i umorzył postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowy towar o nie udokumentowanym preferencyjnym pochodzeniu (wynik weryfikacji) nie posiada także udokumentowanego niepreferencyjnego pochodzenia. Pochodzenia tego nie stwierdziły niemieckie władze celne weryfikujące świadectwa EUR 1. Nie potwierdziły tego również dokumenty załączone do przedmiotowych zgłoszeń celnych - z uwagi na brak świadectw pochodzenia lub faktur, specyfikacji towarów, kontraktów, czy świadectw jakości lub innych dokumentów urzędowych z umieszczonym zapisem o kraju pochodzenia. Nie udokumentowała tego strona w trakcie prowadzonego postępowania, albowiem nadesłane kserokopie pisma z dnia [...] listopada 1999r. Niemieckiej Inspekcji Celnej, oświadczenia z dnia [...] października 1999r. firmy "B", oświadczenia z dnia [...] czerwca 1998r. firmy "C" nie są według organu II instancji świadectwami pochodzenia, fakturami, specyfikacjami towarów, kontraktami, świadectwami jakości lub innymi dokumentami urzędowymi, które zawierają zapis o kraju pochodzenia towaru. Ponadto nadesłane kopie faktur importowych nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998r. i nr [...] z dnia [...] grudnia 1998r. nie zawierają zapisu o kraju pochodzenia. Natomiast załączone do odwołania kopie faktur firm "B" nr [...] z dnia [...] lipca 1998r. oraz "C" nr [...] z dnia [...] czerwca 1998r., nr [...] z dnia [...] lipca 1998r. nie są fakturami eksportowymi (dotyczą jedynie sprzedaży towaru dla eksportera niemieckiego, firmy "D" w E.).
Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że przedstawione przez stronę dokumenty zostały uwzględnione przez organ I instancji. Nie zostały jedynie zaakceptowane jako dokumenty potwierdzające niepreferencyjne pochodzenie spornego towaru. Natomiast przywołany przez stronę w odwołaniu § 11 ust.2 pkt 3 ww. rozporządzenia jest przepisem zezwalającym na dokumentowanie niepreferencyjnego pochodzenia na podstawie trwałego oznaczenia kraju pochodzenia na towarze. Zatem dotyczy on jedynie przypadku, gdy informacje o kraju pochodzenia zamieszczone są bezpośrednio na towarze. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że informacje takie zamieszcza producent bezpośrednio na towarze lub opakowaniu w postaci nadruków, nalepek, etykiet itp. W przedmiotowej sprawie organ celny przyjmujący zgłoszenia celne SAD odstąpił od przeprowadzenia rewizji celnej. Nie zostało, więc ustalone czy odprawiony towar posiadał takie informacje. Zgodnie zaś z art.83 § 2 Kodeksu celnego organ celny po zwolnieniu towarów może przystąpić do ich kontroli, jeżeli istnieje jeszcze możliwość okazania tych towarów. Jednak w przedmiotowej sprawie trudno uznać, iż w przypadku dopuszczenia do obrotu tych towarów (nie były i nie są pod nadzorem celnym) organ celny miał możliwość dokonania ich kontroli pod kątem sprawdzenia ewentualnego umieszczenia trwałego oznaczenia kraju ich pochodzenia. Ponieważ w takiej sytuacji trudno jest ustalić miejsce ich przechowywania zważywszy na fakt, iż towary te ze swej natury nie posiadają cech umożliwiających ich identyfikację.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, zarzucając:
- nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, poprzez nie dokonanie ustalenia pochodzenia zakwestionowanych towarów, pomimo ich trwałego oznaczenia,
- oparcie zaskarżonej decyzji na nieustalonych faktach w zakresie dotyczącym pochodzenia towarów,
- naruszenie przepisów art.83 § 2 Kodeksu celnego przez rezygnację z kontroli towarów,
- sprzeczność przyjętych wniosków w zaskarżonej decyzji z treścią zebranych dowodów przez przyjęcie, że skarżący nie wykazał pochodzenia towarów w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podniosła, iż organy celne nie podjęły próby zbadania, czy jest możliwe ustalenie informacji o kraju pochodzenia zakwestionowanych towarów, choć przepis art.83 § 2 Kodeksu celnego stanowi, że kontrole zgłoszeń celnych mogą być przeprowadzone także u uczestników obrotu. Ponadto skarżąca w toku postępowania przedstawiła dokumenty finansowe pochodzące od swojego dostawcy, których treść odpowiada warunkom określonym w § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów. Z tych względów nie jest zasadne stanowisko organów celnych, iż dokumenty te nie mogą być zaklasyfikowane jako wiarygodne w zakresie ustalenia pochodzenia towarów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, powołując się na argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądy administracyjne nie mają, więc uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. W myśl art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiot sporu sprowadza się do problemu dokumentowania pochodzenia towarów, od którego uzależnione są stawki celne.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia w § 11 ust. 1 stanowi, iż pochodzenie towarów wymienionych w Wykazie 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, natomiast w pkt 2 niniejszego rozporządzenia wskazano, iż dowodem pochodzenia towarów innych niż określone w ust. 1 może być:
1) świadectwo pochodzenia,
2) faktura, specyfikacja towarów, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy, o ile w dokumentach tych jest umieszczony zapis o kraju pochodzenia towaru,
3) trwałe oznaczenie kraju pochodzenia na towarze.
W niniejszej sprawie dokonano weryfikacji świadectw przewozowych EUR 1. w wyniku której stwierdzono, że sporne towary nie mogą być objęte obniżona stawką celną, albowiem nie posiadają one preferencyjnego pochodzenia. Uznano też, iż dokumenty nadesłane przez stronę m.in. kserokopie pisma z dnia [...] listopada 1999r. Niemieckiej Inspekcji Celnej, oświadczenia z dnia [...] października 1999r. firmy "B" oraz oświadczenia z dnia [...] czerwca 1998r. firmy "C" nie są świadectwami pochodzenia, fakturami, specyfikacjami towarów, kontraktami, świadectwami jakości lub innymi dokumentami urzędowymi, które zawierają zapis o kraju pochodzenia towaru. Organ celny stwierdził, iż dokumenty te zostały uwzględnione w prowadzonym postępowaniu, jednak nie zostały zaakceptowane jako dokumenty potwierdzające niepreferencyjne pochodzenie przedmiotowego towaru. Sąd w tej kwestii nie podziela stanowiska organów celnych, albowiem organy celne nie dokonując tłumaczenia tych dokumentów w sposób dowolny, przedwcześnie uznały, że wszystkie dokumenty przedłożone przez stronę nie są dokumentami wskazanymi w § 11 ust 2 cytowanego rozporządzenia. Obowiązkiem organów celnych było urzędowe przetłumaczenie złożonych przez stronę dokumentów na język polski, ewentualnie wezwanie spółki do ich przetłumaczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, bowiem i Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie ten pogląd w pełni podziela, że obcojęzyczne dokumenty, bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski, nie mogą być uznane - w świetle art.180 § 1 Ordynacji podatkowej - za dowód w sprawie, gdyż posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem - art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 pkt 3 i art.5 ust 1 ustawy z dnia 7 października 1999r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.) (por. wyrok NSA w Warszawie z 9 lutego 2001r., III SA 2339/99, wyrok WSA w Warszawie z 16 stycznia 2004r., III SA 2719/02 i wyrok WSA w Warszawie z 17 marca.2004r., III SA 2512/02) Organy celne są zatem zobligowane do posługiwania się urzędowymi tłumaczeniami obcojęzycznych dokumentów. Bez urzędowego tłumaczenia dokumentów dostarczonych przez stronę nie można ustalić, w sposób nie budzący wątpliwości, jaki mają one charakter, czy któryś z nich jest dokumentem urzędowym i jaką dokładnie zawiera treść. W szczególności, czy w którymś z nich jest zapis o kraju pochodzenia spornych towarów zgodnie z § 11 ust.2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. (Dz. U. z 1997r., Nr 130, poz. 851 ze zm.).
W tym miejscu trzeba też, wskazać, że urzędowe tłumaczenie świadectwa pochodzenia EUR 1 z dnia [...] sierpnia 1998r. i [...] grudnia 1998r. oraz urzędowe tłumaczenie ich weryfikacji przeprowadzonej przez właściwe niemieckie władze celne nastąpiło już po wniesieniu skargi - to jest dopiero w dniu [...] lutego 2006r.
Należy również zauważyć, że strona w odwołaniu z dnia [...] września 2001r. na decyzję organu I instancji podniosła, iż przy naliczaniu cła pominięto fakt trwałego oznakowania kraju pochodzenia towaru na spornym towarze i wskazała § 11 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. jako przepis zezwalający na dokumentowanie niepreferencyjnego pochodzenia na podstawie trwałego oznaczenia kraju pochodzenia na towarze. Organ celny II instancji wyjaśnił natomiast, iż w przedmiotowej sprawie organ celny przyjmujący zgłoszenie celne odstąpił od przeprowadzenia rewizji celnej. Nie zostało, więc ustalone, czy odprawiany towar posiadał informacje w postaci trwałego oznaczenia kraju pochodzenia. W tej sytuacji organy celne powinny w pierwszej kolejności uzyskać urzędowe tłumaczenie na język polski przedłożonych przez stronę dokumentów, a następnie szczegółowo je przeanalizować, co do formy jak i treści. Dalszym zaś etapem winno być rozważenie, czy zachodzi konieczność badania trwałego oznaczenia kraju pochodzenia na towarze i czy oczywiście istnieją takie możliwości (np. czy można ustalić miejsce przechowywania towaru, odbiorcę spornego towaru, czy informacje o kraju pochodzenia były zamieszczone bezpośrednio na towarze czy na opakowaniach zbiorczych).
Wskazać tu należy, że organy celne mogą dokonać ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przy pomocy każdego środka dowodowego, który może przyczynić się do wyjaśnienia spawy, a nie jest sprzeczny z prawem. Następnie materiał dowodowy zgromadzony, zgodnie z wyrażoną w art.122 Ordynacji podatkowej zasadą prawdy obiektywnej ocenić, ustalając na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art.191 Ordynacji podatkowej). Zasada swobodnej oceny dowodów nie oznacza jednocześnie, ze organ celny może dokonywać oceny dowolnej. Ocena ta winna odnosić się do całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wskazywać, którym dowodom dano wiarę, jaką okoliczność udowodniono i dlaczego odmówiono wiarygodności innym twierdzeniom i dowodom Ponadto powinna wskazywać przyczyny nie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych, poprzez wykazanie, iż dana okoliczność została udowodniona innymi dowodami. Ocena ta winna oczywiście odpowiadać regułom logicznego rozumowania.
Zatem przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy celne uwzględniając powyższe rozważania zobowiązane będą zlecić urzędowe przetłumaczenie wszystkich obcojęzycznych dokumentów stanowiących dowód w sprawie i dokonać wnikliwej ich analizy, a w razie potrzeby powinny również odnieść się do kwestii trwałego oznaczenia kraju pochodzenia na towarze. Powyższe winno znaleźć odzwierciedlenie w spełniającym wymogi Ordynacji podatkowej uzasadnieniu decyzji.
Sąd pragnie też podkreślić, iż uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej tylko w zaskarżonym zakresie to jest w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Natomiast, co do uchylenia decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w części dotyczącej wezwania do zapłaty odsetek wyrównawczych i umorzenia postępowania uznał, iż wydana została zgodnie z prawem.
Z tych względów Sąd uznając, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie art.145 pkt 1 lit c, art. 200 i art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.
/-/ Sz. Widłak /-/ W. Długaszewska /-/ B. Sokołowska