I SA/Po 106/06

I SA/Po 106/06 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2006-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Janusz Ruszyński /przewodniczący/
Karol Pawlicki /sprawozdawca/
Maria Skwierzyńska
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska Asesor sądowy Karol Pawlicki(spr.) Protokolant: sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu w dniu 06 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi E i S. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] . Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1997. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących E. i S. K. kwotę 2.709,80 zł / dwa tysiące siedemset dziewięć złotych i 80/100 / tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/K. Pawlicki /-/ J. Ruszyński /-/ M. Skwierzyńska
Uzasadnienie
ISA/Po 106/06
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 25 października 2005 r. o sygnaturze akt FSK 2405/04 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2004 r. o sygnaturze ISA/ Po 1203/02 w sprawie ze skargi E. i S. K. na decyzję Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 rok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. W orzeczeniu wskazano, że uzasadnione było stwierdzenie strony skarżącej, iż błędne zawiadomienie o terminie rozprawy uniemożliwiło stronie skorzystanie z przysługującego jej uprawnienia do uczestnictwa w posiedzeniu sądu.
Pismem procesowym z dnia [...] 2006 r., wniesionym w imieniu skarżących przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, strona podtrzymała zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 22 ust. 1 w związku z art. 25 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez nieuznanie za koszt uzyskania przychodu naliczonej za okres od [...] do [...] 1997 r. amortyzacji budynku wykorzystywanego do działalności gospodarczej.
Ponadto podtrzymano zarzut dotyczący nieuznania odliczenia od dochodu poniesionych trwałych ciężarów w postaci rent umownych.
W samej zaś skardze z dnia [...] 2002 r. skarżący podnieśli również zarzut błędnej interpretacji przez organy podatkowe art. 26 "a" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z niewłaściwym zakwalifikowaniem budynku do odpowiedniej grupy rodzajowej środków trwałych. Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów skargi w odpowiedzi na nią z dnia [...] 2002 r., a do w/w pisma procesowego w swoim piśmie z dnia [...] 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r. został wydany na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ten ostatni przepis stanowi, że Sąd rozpoznający sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi m.in. w sytuacji, gdy strona została pozbawiona możności obrony swych praw.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał ponownie merytorycznie skargę E. i S. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] 2002 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1997.
Skarga okazała się zasadna.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że organy podatkowe zgodnie z treścią art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązane są dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy celem prawidłowego jej rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego.
1. Odpisy amortyzacyjne.
Sąd uznał, że wydane w sprawie decyzje niedokładnie określają stan faktyczny sprawy w zakresie wykorzystywania budynku parterowego ( lub części budynku rozbudowanego ) wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej. Z ustaleń organów wynika, że podatnicy od 1994 r. używali budynek parterowy, po dokonaniu jego odbioru , do celów prowadzonej działalności gospodarczej ( dowód: zawiadomienie Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] 1994 r. o oddaniu obiektu budowlanego do użytku - k. 109 akt administracyjnych ).
O tym, że obiekt był wykorzystywany w działalności gospodarczej świadczy operat szacunkowy w sprawie określenia wartości rynkowej środka trwałego, sporządzony w [...] 1997 r. przez rzeczoznawcę . W części wstępnej jako zakres opracowania podano wycenę środka trwałego - sklep z artykułami budowlanymi znajdujący się na parterze budynku ( k. 137).
Wobec powyższego należy uznać, że organy podatkowe nie ustosunkowały się do treści przepisu § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ( Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.), z którego wynika, że przedmiot amortyzacji może także stanowić część budynku jeżeli wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej.
W związku z tym, skoro budynek parterowy, a od 1997 r. część parterowa nadbudowanego budynku piętrowego, była kompletnie wyposażona i zdatna do prowadzenia działalności gospodarczej, i jak należy sądzić, działalność ta była w nim prowadzona, to brak podstaw do uznania, że nie podlega ona amortyzacji.
Wobec powyższego organ powinien ustalić, czy w 1997 r. budynek ( jego część) był wykorzystany dla celów działalności gospodarczej, a następnie rozważyć zasadność uznania odpisów amortyzacyjnych za koszt uzyskania przychodów.
2. Umowy renty.
Odnośnie umów renty i ich wpływu na opodatkowanie skarżących podatkiem dochodowym stwierdzić należy, że w świetle przepisu art. 26. ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wydaje się być nieuzasadnione. Podkreślić należy, że przepisy w/w ustawy nie definiują pojęcia renty. Jest więc ona ciężarem trwałym, lecz brak podstaw by przyjąć, że nie może być ona świadczeniem okresowym i to ustanowionym na rzecz rodziców czy rodzeństwa ( porów. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 160/00, 27 września 2000 r. sygn. akt SA/Sz 1509/99, III SA 1404/00 ).
W przypadku renty nie ma natomiast żadnych ustawowych warunków ustanowienia tego świadczenia. Organ podatkowy winien bowiem ustalić, czy zawarte umowy renty były zasadne i czy zostały wykonane, a także czy w świetle uzyskiwanych przez podatników dochodów były realne. Zdaniem Sądu Izba Skarbowa dążąc do prawidłowego wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy winna przesłuchać osoby, na rzecz których ustanowiono renty. Każdą sprawę, w której ustanowiono rentę należy traktować indywidualnie, odnosząc się jedynie do przepisów kodeksu cywilnego, które nie zawierają, żadnych ograniczeń czasowych dla umów renty. W świetle art. 903 kc świadczenia z tego tytułu winny być okresowe.
W świetle powyższego schematyczne i nie poparte ustaleniami faktycznymi stanowisko Izby Skarbowej jest nieprawidłowe.
3. Ulga inwestycyjna.
Powyższego zarzutu skargi Sąd nie podziela, uznając jednocześnie za prawidłowe ustalenie organów odnośnie zakwalifikowania wydatków skarżących poniesionych na budowę budynku.
Zgodnie z art. 26 a ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1997 r. - odliczeniu od podstawy opodatkowania podległy faktycznie poniesione wydatki na zakup, budowę i rozbudowę będących własnością podatnika budynków zaliczonych, zgodnie z Klasyfikacją rodzajową środków trwałych Głównego Urzędu Statystycznego, do grupy 1, podgrupa 10-13.
Według skarżących istniały podstawy do zakwalifikowania przedmiotowego budynku do grupy 1, podgrupa 12, rodzaj 121- budynki średnich i małych domów towarowych oraz sklepów i punktów usługowych ( por. " Klasyfikacja rodzajowa środków trwałych" GUS Warszawa 1991 r., str. 27 ).
Nie sposób podzielić tego poglądu z poniższym powodów:
- zgodnie z treścią § 1 aktu notarialnego z dnia 20 maja 1993 r. skarżący nabyli grunt przeznaczony pod budowę domu mieszkalnego, zaś częścią składową zakupionej działki był stan surowy zamknięty budynku mieszkalnego z zakładem usługowym. Tak więc akt notarialny przesądzał o przeznaczeniu obiektu.
- według Klasyfikacji rodzajowej środków trwałych o zaliczeniu budynku do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem ( por. " Klasyfikacja ..." - str. 23 ).
- do reguł wykładni prawa podatkowego należy ścisła interpretacja wszelkich odstępstw od zasady powszechności opodatkowania. Skoro więc zakupiony budynek nie był w całości przeznaczony na obiekt o charakterze domu towarowego, sklepu, punktu usługowego, to nie można było w tym przypadku zastosować ulgi której domagali się skarżący.
W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji - na podstawie art. 152 w/w ustawy.
/-/K. Pawlicki /-/ J. Ruszyński /-/ M. Skwierzyńska
M.R.