I SA/Po 1022/21

I SA/Po 1022/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Kucznerowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Wolna-Kubicka
Waldemar Inerowicz
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
II FSK 398/23 - Wyrok NSA z 2023-07-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 931
art. 106b ust. 1 pkt 4 , art. 108 ust. 1,
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c, art. 70 § 7pkt 5, art. 121 § 1, art. 124, art. 191, art. 193, art. 210 § 4,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2012 poz 361
art. 22 ust. 1, art. 23, art. 24 ust. 1 i art. 24a ust. 1,
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 217
art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1
Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - t.j.
Dz.U. 2016 poz 720
art. 13b ust. 1
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie WSA Waldemar Inerowicz WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2022 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej z dnia 22 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 grudnia 2020 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], określił W. J. (dalej: strona, podatnik, skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. z tytułu działalności gospodarczej w wysokości [...] zł.
Podstawę prawną decyzji stanowiły m.in. przepisy: art. 21 § 1 pkt, art. 21 § 3, art. 23 § 2 pkt 2, art. 193 § 4 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa( Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.), art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 1, art. 24a ust. 1, art. 30c ust. 1, 2, 6, art. 45 ust. 1a pkt 2, ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. dalej: u.p.d.o.f.).
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że W. J. w 2012 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą [...] W. J.. Przedmiotem działalności była przede wszystkim sprzedaż folii stretch oraz worków foliowych i taśmy transportowej dla podmiotów gospodarczych z terenu P. .
W dniu 26.04.2013 r., podatnik złożył w Urzędzie Skarbowym [...] zeznanie PIT-36L o wysokości dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012. Po przeprowadzeniu kontroli podatkowej w zakresie rzetelności prowadzenia ksiąg, prawidłowości deklarowanych podstaw opodatkowania oraz obliczania podatku dochodowego za okres od dnia 01.01.2012 r. do dnia 31.12.2012 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. W dniu 06 kwietnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wydał decyzję, w której określił stronie zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł.
Rozstrzygnięcie zostało oparte między innymi na materiale dowodowym, zgromadzonym w postępowaniach podatkowych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w stosunku do C. spółka z o.o. i G. spółka z o.o. oraz w śledztwie sygn. [...] nadzorowanym przez Prokuraturę Okręgową [...] przeciwko P. K.-B. i innym, podejrzanym o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 i innych Kodeksu karnego, w tym na protokołach przesłuchań: D. S. (prezesa zarządu C. i G., P. K.-B. (udziałowca C., G. i T. spółka z o.o. oraz pełnomocnika A. s.r.o. z siedzibą na [...]), D. B.-K. (prezesa zarządu A., D. B. K. (wiceprezesa zarządu G., M. D. (prezesa zarządu T., P. C. (prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą E. P. C. oraz E.-B. spółka z o.o.), A. C. (pracownika G. i M. P. (prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. P.).
Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] oparł się również na zeznaniach złożonych przez podatnika w trakcie kontroli podatkowej, w dniach: 16.12.2015 r. 24.06.2016 r., i 11.07.2016 r., zeznaniach złożonych w dniu 22.04.2016 r. przez G. J. z T. s.c., któremu W. J. zlecał weryfikację kontrahentów oraz zeznaniach złożonych w dniu 06.05.2016 r. przez pracowników [...] W. J.: E. B., D. J., A. B. i M. R..
W oparciu o materiał dowodowy, organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że C., G., T., A., E. P. C. i E.-B. prowadziły pozorną działalność gospodarczą, będąc elementami sieci podmiotów uczestniczących w procederze wyłudzania zwrotu podatku od towarów i usług. W tym celu m.in. wykorzystywały dane podmiotu [...] M. P., który w rzeczywistości nie zajmował się handlem folią. Zgodnie z dokumentacją sporządzaną w ww. podmiotach, towar był przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do A. z siedzibą na [...], podczas gdy w rzeczywistości trafiał do odbiorców krajowych (m.in. [...] W. J.).
W wydanym rozstrzygnięciu organ podatkowy zakwestionował prawo do uwzględnienia w wyniku finansowym [...] W. J. wydatków, udokumentowanych fakturami wystawionymi przez spółki C. i G.. W ocenie organu podatkowego, ww. podmioty w rzeczywistości nie dokonywały zakupu folii stretch i, w konsekwencji, nie miały możliwości sprzedaży towarów, których dotyczą faktury wystawione na [...] W. J..
W świetle powyższego, działając na podstawie art. 193 § 4 i § 6 O.p., Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] uznał księgi rachunkowe [...] W. J., prowadzone w 2012 r., za nierzetelne w części dotyczącej zaliczenia wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez spółki C. i G. do kosztów uzyskania przychodów i w tym zakresie nie uznał ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów.
Jednocześnie, ponieważ dane wynikające z ksiąg rachunkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania, na podstawie art. 23 § 2 O.p., odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania.
Po rozpatrzeniu odwołania strony, Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu 26 kwietnia 2018 r. decyzję uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, wydanie rozstrzygnięcia w sprawie winno zostać poprzedzone przeprowadzeniem dodatkowego postępowania dowodowego, mającego na celu jednoznaczne wyjaśnienie, czy spółki C. i G. zbyły na rzecz [...] W. J. towary, opisane na spornych fakturach.
W toku ponownie przeprowadzonego postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] podjął działania w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnie z zaleceniami organu podatkowego drugiej instancji i po dokonaniu analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał, że faktury, na których jako wystawców wskazano spółki C. oraz G. są nierzetelne, gdyż nie dokumentują faktycznych transakcji z tymi podmiotami.
W konsekwencji, we wskazanej na wstępie decyzji, organ podatkowy ponownie określił zobowiązanie podatkowe podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r.
Pełnomocnik podatnika złożył odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc zarzuty naruszenia:
- przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 1 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. w zw. z art. 20 ust. 2, art. 22 ust. 11, art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości, poprzez uznanie, że księgi rachunkowe dotyczące 2012 r. są nierzetelne, podczas gdy postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie wykazało, że podatnik nabył towar od spółek C. i G. zgodnie z dokumentacją sprzedaży;
- przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 191, art. 121 § 1 i art. 124 O.p., polegającego na:
- przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów z góry podporządkowanej wydanemu rozstrzygnięciu oraz uchybieniu zasadom logicznego rozumowania, wiedzy oraz doświadczenia życiowego polegającemu na przyjęciu, że podatnik uczestniczył w nierzeczywistych zdarzeniach gospodarczych i nie zachował zasad "ostrożności kupieckiej", podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika wniosek przeciwny,
- nieobiektywnym prowadzeniu postępowania dowodowego i dokonaniu oceny w oparciu o wybiórczo wybrane dowody oraz prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do organów podatkowych, stronniczości przy ustalaniu stanu faktycznego oraz oparciu się na decyzjach i wynikach postępowania karnego wobec podmiotu prowadzącego oszukańczy proceder.
Decyzją z dnia 22 września 2021 r., Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W pierwszej kolejności, organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, bowiem w dniu 05.04.2016 r. doręczono podatnikowi zarządzenie zabezpieczenia ZZ-1 z dnia 31.03.2016 r. numer [...]. Ustanie przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia nastąpi zatem po dniu zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z art. 70 § 7 pkt 5 O.p.
Ponadto Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego [...] w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa, w dniu 03.12.2018 r. wszczął postępowanie karne skarbowe o sygnaturze [...], które nadzoruje Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] [...] Pismem z dnia 07.12.2018 r. nr 3032- [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], działając na podstawie art. 70c O.p., zawiadomił stronę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w związku ze wszczęciem postępowania karnego skarbowego, stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi oraz stronie w dniu 10.12.2018 r.
Jak wynika z pisma Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego [...] z dnia 06.08.2021 r. w dniu 21.07.2021 r. ogłoszono W. J. zarzuty z art. 56 § 1 i innych Kodeksu karnego skarbowego. W sprawie zaistniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego. Data przedawnienia karalności przestępstwa to 31.12.2032 r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, fakt ogłoszenia zarzutów świadczy o tym, że podejrzenie popełnienia przestępstwa było uzasadnione.
Odnosząc się do meritum sporu, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu [...] W. J. wydatków, udokumentowanych fakturami VAT, wystawionymi przez C. spółka z o.o. i G. spółka z o.o.
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, w której zakwestionowanym fakturom wprawdzie towarzyszyły w tle rzeczywiste transakcje, lecz z udziałem podmiotu innego niż wystawcy tych faktur. Okoliczność, że wystawcy faktur nie mogli faktycznie dokonywać dostaw towarów na rzecz [...] W. J., została udowodniona i wynika z ustaleń, szczegółowo przedstawionych w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.
I tak, odnośnie spółki C., organ stwierdził, że znajdowała się ona w bazie Podmiotów Szczególnych Tl - "Podmioty nieistniejące oraz nierzetelne" i w związku z tym w dniu 27.08.2014 r. nastąpiło zamknięcie obowiązku VAT.
Kontrola przeprowadzona wobec C. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wykazała nieprawidłowości w zakresie rozliczeń podatku VAT za 2012 r., co skutkowało stwierdzeniem nierzetelności dostaw i nabyć w części dotyczącej zaewidencjonowanych faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W związku z nieprawidłowościami w rozliczeniach VAT w dniu 26.11.2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wydał decyzję, określającą zobowiązanie C. w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2012 r., kwotę podatku do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, za styczeń 2012 r., luty 2012 r., kwiecień 2012 r., maj 2012 r., czerwiec 2012 r., lipiec 2012 r., sierpień 2012 r. i wrzesień 2012 r. - kwot podatku do zapłaty wykazanego w fakturach wystawionych w przedmiocie sprzedaży folii stretch i blachy, w tym do zapłaty kwot podatku wykazanego w dwóch fakturach wystawionych dla [...] W. J. (25.400 kg folii stretch J. ) oraz umarzającą postępowanie podatkowe w części dotyczącej określenia kwoty podatku do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, za marzec, październik, listopad i grudzień 2012 r. Decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] zakwestionował również faktury zakupu folii stretch jako niedokumentujące rzeczywistych transakcji. Organ w wydanym rozstrzygnięciu stwierdził, że P. K.-B. (udziałowiec w spółkach C., G. i T. oraz pełnomocnik A. stworzył łańcuch podmiotów prowadzących pozorną działalność gospodarczą, będących elementami sieci podmiotów uczestniczących w procederze wyłudzania podatku od towarów i usług (m.in. C., G., T. - rzekomy dostawca folii do C.. W celu otrzymania zwrotu podatku od towarów i usług z organów podatkowych niezbędnym było zarejestrowanie pozornie działających firm za granicą, w tym A. na [...], założonej przez żonę P. K.-B., D. B.-K., która udzieliła mężowi nieograniczonego pełnomocnictwa do prowadzenia spraw A., w tym do rachunku bankowego. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], poprzez tego rodzaju działania P. K.-B. stworzył pozory legalności funkcjonowania utworzonych dla pozoru ww. spółek. Nienależne zwroty podatku od towarów i usług P. K.-B. otrzymywał wchodząc w układ z innymi osobami prowadzącymi działalność gospodarczą. Środki pieniężne angażowane w proceder były przelewane pomiędzy wszystkimi firmami zarejestrowanymi na polecenie P. K.-B. pod nazwami operacji "zapłata za towar", "inwestycje", "zasilenie konta", "wypłata", "pomoc finansowa". Ponadto wykorzystywano prywatne rachunki bankowe prezesów zarządu C., G. i T..
Z treści uzasadnienia ww. decyzji wynika, że C. nie posiadała odpowiedniego zaplecza do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie obrotu folią oraz blachą, tj. nie posiadała żadnych magazynów, środków transportu oraz urządzeń magazynowych służących do załadunku i rozładunku towaru.
W toku przesłuchań przeprowadzonych w Prokuraturze Okręgowej [...] oraz delegaturze ABW [...] P. K.-B. zeznał między innymi, że C. została zarejestrowana w lipcu 2011 r. przez poznaną przez niego na portalu społecznościowym D. S. - w związku z tym, że sam miał zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, orzeczony przez Sąd Okręgowy [...] Natomiast T. (w której posiadał 2% udziałów) została zarejestrowana przez poznaną również na portalu społecznościowym M. D.. Z kolei D. S. oraz jej znajomy D. K. zarejestrowali nową firmę G., która przejęła wszystkich kontrahentów C.. Zeznania P. K.- B. złożone przed ww. organami potwierdziły oszukańczy charakter obrotu folią.
Proceder ten potwierdziły również zeznania D. S. (prezesa zarządu C. i G., która nigdy nie miała do czynienia z kontrahentami, nie widziała też towaru ani zapasów magazynowych, a wszelkie polecenia wydawał jej P. K.-B.. Nie pamiętała miejsca położenia magazynu, który był wynajmowany przez C.. W. J. kojarzyła jedynie z faktur, nie wiedziała, kto reprezentował firmę podatnika i w jaki sposób nawiązano współpracę. Nigdy nie jeździła do nabywców, nie była obecna przy załadunkach i wyładunkach folii. Nie wiedziała, jakie było źródło pochodzenia folii sprzedawanej następnie W. J.. Faktury na rzecz podatnika były wysyłane pocztą, świadek nie potwierdziła, że dostarczał je kierowca. Z zeznań złożonych przez D. S. wynika, że chociaż w C. pełniła funkcję prezesa zarządu, miała w spółce ograniczoną rolę, zajmowała się tylko wystawianiem faktur, ich podpisywaniem i wysyłką drogą pocztową. Wykonywała w ten sposób polecenia otrzymywane od P. K.-B.. Zatem nie mogła mieć wiedzy na temat kontaktów handlowych i przebiegu sprzedaży. Przesłuchana 16.04.2014 r., 17.06.2014 r. i 03.09.2014 r. w charakterze podejrzanej, D. S. zeznała, że spółki C. i G. zostały przez nią założone za namową poznanego na portalu społecznościowym P. K.-B.. Wszystkie czynności związane z działalnością ww. spółek podejmowała na polecenie tej osoby, a do zakresu jej obowiązków należało wystawianie faktur VAT oraz dokonywanie bieżących opłat, tj. za użytkowanie biura, z tytułu składek ubezpieczeniowych, za usługi księgowe, media i inne drobne wydatki. Ponadto przyznała, że w jej ocenie istniał łańcuch podmiotów dokumentujących zakup i sprzedaż towaru w postaci folii stretch, w którym uczestniczyły spółki C., G., T. oraz A.. D. S. zeznała, że P. K.-B., namawiając inne osoby do zakładania firm dla celów przestępczych, wykorzystywał m.in. ich trudną sytuację finansową. Wskazała, że jedynie firmowała swoim nazwiskiem działalność C.. Wszystkie czynności związane z działalnością ww. spółek wykonywała na polecenie P. K.-B., zwanego przez każdego kontrahenta [...]. Zaznaczyła, że wszystkie faktury VAT dokumentujące sprzedaż towarów handlowych przez C. wystawiała na polecenie P. K.-B., który wskazywał jej dane do faktur VAT: rodzaj towaru, ilość, wartość oraz nazwę kontrahenta. Przesłuchiwana stwierdziła, że P. K.-B. posługiwał się pieczęciami firm, które już nie funkcjonują, a na [...] "produkowana" była dokumentacja w masowej ilości, o czym świadczyła korespondencja przychodząca na adres skrzynki e-mail zgłoszonej do likwidacji firmy G..
Organ podniósł, że oszukańczy charakter transakcji obrotu folią stretch i wiodącą rolę P. K.-B. w tym procederze potwierdzają zeznania: M. D. (formalnego prezesa zarządu T., P. B. (przewoźnika A., P. C..
Analizując płatności dokonywane przez podatnika na rzecz C. organ ustalił, że zapłata była dokonywana bez sprawdzenia, jakie kwoty do zapłaty widnieją na fakturach wystawionych przez tę spółkę oraz bez wyjaśnienia tych nieprawidłowości. Przelewów dokonywano zazwyczaj w dniu sprzedaży określonej na fakturze i w dniu następnym. Ponadto ustalono, że podatnik dokonywał na rzecz C. znacznych przedpłat (od [...] zł do [...] zł, łącznie [...] zł) i szybkich zapłat przelewami [...], co było praktykowane tylko w odniesieniu do tej spółki oraz G.. Istotne jest również to, że już w momencie podjęcia współpracy z C. dokonano pierwszych przelewów na kwoty [...]zł (przelew [...] i następnego dnia [...] zł (przelew [...]).
Odnośnie G., organ odwoławczy stwierdził, że spółka została zarejestrowana w KRS w dniu 03.08.2012 r., a wykreślona z rejestru VAT z dniem 16.12.2015 r. na podstawie art. 96 ust. 8 i 9 ustawy o podatku od towarów i usług (spółka została ujęta w bazie Podmiotów Szczególnych).
Organ pierwszej instancji dokonał ustaleń dotyczących G. na podstawie materiału dowodowego otrzymanego od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. Przeprowadzona w spółce kontrola wykazała nieprawidłowości, w wyniku których ewidencje dostaw/ewidencje nabyć za IV kwartał 2012 r. uznano za nierzetelne w części dotyczącej zaewidencjonowania w rejestrze sprzedaży faktur, które nie odzwierciedlają faktycznie dokonanych czynności oraz zaewidencjonowania w rejestrze zakupów faktur, które zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT nie stanowią podstawy do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony.
W związku z nieprawidłowościami w rozliczeniu VAT Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w dniu 07.04.2015 r. wydał decyzję, w której określił G. rozliczenie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r. oraz na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług określił za miesiące od października do grudnia 2012 r. obowiązek zapłaty kwot podatku wykazanego w fakturach wystawionych w przedmiocie sprzedaży folii stretch oraz blachy, w tym do zapłaty kwot podatku wykazanego w 10 fakturach wystawionych dla [...] W. J.. Decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że G. w 2012 r. nie posiadała odpowiedniego zaplecza do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie obrotu folią oraz blachą, tj. nie posiadała żadnych magazynów, środków transportu, urządzeń służących do załadunku i rozładunku towaru. Zaewidencjonowała w ewidencjach zakupu VAT za IV kwartał 2012 roku faktury zakupu towarów handlowych (folii i blachy), na których jako wystawca widnieje spółka T. (na łączną wartość ponad 19 milionów złotych netto). Organ podatkowy zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego w G. z faktur zakupu wystawionych przez T., gdyż uznał, że faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W trakcie kontroli i przeprowadzonego postępowania G. nie przedłożyła innych dokumentów niż faktury sprzedaży/zakupu, mogących potwierdzić otrzymanie przez spółkę zakupionego towaru bądź jego odbiór przez podmiot bezpośrednio go nabywający.
Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wskazał, że T. nie miała żadnych magazynów, nie zatrudniała pracowników, nie posiadała samochodów, wózków widłowych oraz nie wynajmowała powierzchni magazynowych ani samochodów. W spółce odbywał się jedynie obrót fakturami VAT zakupu i sprzedaży. Jak wykazało postępowanie, dostawcą towarów do T. nie była firma [...] M. P.. Z treści zeznań P. K.-B. wynika m.in, że faktury zakupu towaru handlowego w postaci folii stretch w firmie [...] M. P. były nierzetelne, gdyż towar w rzeczywistości pochodził z E. . P. K.-B. przyznał również, że bez wiedzy M. P. wykorzystywał pieczątkę firmy [...] M. P. dla upozorowania transakcji zakupu towarów handlowych w T. (zarejestrowanej przez poznaną przez niego na portalu społecznościowym M. D.), w której posiadał 2% udziałów. Zeznał, że w związku z tym, iż posiadał zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, orzeczony przez Sąd Okręgowy [...], D. S. oraz jej znajomy D. K. zarejestrowali nową firmę G., w której posiadał nieujawnione w oficjalnej dokumentacji udziały w wysokości 2%. Dodatkowo wskazał, że ww. spółka przejęła wszystkich kontrahentów C.. Z treści zeznań P. K.-B. wynika, że zajmował się zamawianiem i sprzedażą towarów, do zakresu obowiązków D. S. należały sprawy biurowe i dokumentacja, a D. K. odpowiadał za transport towarów. Z zeznań tych wynika również, że P. K.-B. wszedł w układ z K. C., synem P. C., prowadzącego firmę [...] P. C., polegający na pozornym transporcie towaru handlowego do A. [...], który w rzeczywistości trafiał do [...] kontrahentów. P. K.-B. wskazał, że K. C. przez dłuższy czas otrzymywał zwroty podatku od towarów i usług z organu podatkowego, jednakże aby je otrzymać, niezbędnym było posiadanie dokumentacji potwierdzającej wywóz towaru, stąd pomysł na kserowanie dokumentów rejestracyjnych samochodów, dowodów osobistych kierowców oraz pozorowanie wewnątrzwspólnotowych dostaw do A., poprzez tworzenie odpowiednich dokumentów, np. listów przewozowych CMR. D. K. zajmował się organizacją transportu z magazynów E.-B., przygotowywał dokumentację CMR, robił kserokopie dowodów rejestracyjnych samochodów, dowodów osobistych kierowców, a następnie spotykał się z nimi w trasie (najczęściej na stacjach benzynowych) i wymieniał dokumenty wskazując kierowcom odbiorców towarów na terenie kraju. P. K.-B. podpisywał w imieniu swojej żony D. B.-K. dokumentację potwierdzającą dostarczenie towarów na [...], a Ł. B. [...] D. B.-K.) zamieniał dokumenty kierowcom, zmieniając trasę ich przejazdu ze [...] na [...].
Organ odwoławczy podniósł, że ustalenia co do oszukańczego charakteru działalności G. potwierdzają zeznania świadków opisane na str. 26-29 zaskarżonej decyzji.
Analizując płatności dokonywane przez [...] W. J. na rzecz G. ustalono, że na 9 faktur w 7 przypadkach płatności dzielono na części, dokonując przelewów przed określoną datą sprzedaży, w dniu sprzedaży lub 3-4 dni po określonym na fakturze dniu sprzedaży. Podatnik dokonał 7 przedpłat przelewami typu [...] na łączną kwotę [...]zł, podczas gdy faktury wystawione przez G. nie zawierają informacji o tych przedpłatach. Podatnik dokonywał zatem zapłaty określonych kwot na wskazane rachunki bankowe bez sprawdzenia, jakie kwoty do zapłaty widnieją na fakturach G. oraz bez wyjaśnienia tych nieprawidłowości. Ponadto ustalono, że przed dniem pierwszej dostawy folii stretch, na potwierdzenie której okazano fakturę nr [...] z dnia 23.10.2012 r., przed podjęciem współpracy z nowym kontrahentem, W. J. w dniu 22.10.2012 r. wpłacił kwotę [...]zł (szybkim przelewem [...]), a w dniu 23.10.2012 r. kwotę [...]zł (również przelewem [...]).
Ustalono również, że środki pieniężne, otrzymywane na rachunki G. od podmiotów widniejących na fakturach sprzedaży wystawionych przez tę firmę (w tym od [...] W. J.) w tym samym lub następnym dniu były wypłacane w gotówce przez P. K.-B., przelewane na rzecz T. lub przelewane na rzecz A. tytułem m.in. "granulat", "inwestycje", "dofinansowanie inwestycji", "umowa inwestycyjna", "pomoc finansowa", "przedpłata".
Powyższe przepływy środków pieniężnych na rachunku G. potwierdzają istnienie łańcucha podmiotów prowadzących pozorną działalność gospodarczą - "dokumentujących zakup i sprzedaż towaru w postaci folii stretch" (C. , G., T. oraz A. i uczestniczących w procederze wyłudzania zwrotów podatku od towarów i usług.
W kwestii transportu towarów mającego się odbywać z C. i G. do siedziby podatnika ustalono, że M. B., właściciel firmy przewozowej S., od której pochodziły przedstawione przez podatnika zlecenia transportowe, podczas przesłuchania w charakterze świadka zeznał, że nie zna firm: C. i G. ani W. J., nie przypomina sobie innych transportów. Wprawdzie szablon zleceń transportowych odpowiada stosowanym przez jego firmę, ale nie posiada ich oryginałów. W toku przesłuchania D. K. zeznał, iż na polecenie P. K.-B. wyrobił pieczątki firmowe w kilku egzemplarzach (m.in. firmy spedycyjnej S. s.c.), którymi dysponował w celu pozorowania dostaw krajowych i wewnątrzwspólnotowych. W świetle powyższego, przedłożonych przez stronę zleceń transportowych nie uznano jako dowód w sprawie.
Organ pierwszej instancji uznając za wiarygodne zeznania pracowników [...] W. J. co do faktu, że w 2012 r. przywożono do firmy folię stretch, stwierdził, że z zeznań tych nie wynikają żadne informacje odnośnie źródła pochodzenia towaru. Stwierdzono ponadto, że podatnik nie posiadał i nie posiada dowodów na to, że w 2012 r. faktycznym dostawcą folii do jego firmy były spółki C. i G., chociaż zaliczył wydatki z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej.
Organ odwoławczy za mające znaczenie dla sprawy uznał również okoliczności spornych transakcji, wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego wskazane na k. 32-33 zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy nie kwestionuje faktu nabycia towaru przez [...] W. J.. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednak jednoznacznie, że nie został on nabyty od podmiotów wymienionych w zaewidencjonowanych fakturach.
Dowodem potwierdzającym poniesienie przez [...] W. J. wydatku kosztowego nie mogą być dowody przelewów bankowych. Dokumentują one bowiem zapłatę określonych kwot na rzecz spółek C. i G., a zatem podmiotów, które w świetle bezspornych ustaleń nie dokonały sprzedaży towaru. Skoro zatem przelewy bankowe pozostają w związku z zakwestionowanymi fakturami, to dokumentacja dotycząca tych przelewów nie może stanowić wiarygodnego dowodu poniesienia wydatku na zakup folii.
Rzetelność transakcji jest warunkiem koniecznym uznania wydatku za koszt potrącalny. W badanej sprawie podatnik ujmował w księgach podatkowych koszty zakupu towarów na podstawie dowodów nierzetelnych. W związku z tym brak jest podstaw do uznania spornych wydatków za koszt uzyskania przychodów.
W zaskarżonej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej, szczegółowo odniósł się też do zarzutów odwołania.
Pismem z dnia 28 października 2021 r., pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj.
1) tj. art. 22 ust. 1, 24 ust. 1, art. 24 a ust. 1 u.p.d.o.f., w zw. z art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 1, art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, polegającą na pozbawieniu skarżącego prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków wynikających z faktur wystawionych przez C. Sp. z o.o. oraz G. Sp. z o.o., wobec nie wykazania przez organ podatkowy, że skarżący co najmniej powinien wiedzieć, że bierze udział w przestępczym procederze,
2) art. 193 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że dokumenty podatkowe skarżącego tj. księgi i faktury VAT są nierzetelne i w związku z tym nie mogą stanowić podstawy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatki wynikające z tych faktur podczas gdy skarżący kontakty handlowe w C. Sp. z o.o. i G. Sp. z o.o. prowadził w dobrej wierze i z zachowaniem tzw. "ostrożności kupieckiej",
II. przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj.: art. 191, 121 § 1 oraz art. 124 O.p., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów z góry podporządkowanej wydanemu rozstrzygnięciu oraz uchybieniu zasadom logicznego rozumowania, wiedzy oraz doświadczenia życiowego polegającym na przyjęciu, że skarżący nie zachował zasad "ostrożności kupieckiej" podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika wprost wniosek przeciwny.
Biorąc pod uwagę powyższe, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 26.11.2015 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego C. Sp. z o.o. za 2012 r., na której oparł się organ dotyczy wyłącznie dwóch faktur wystawionych przez C. Sp. z o.o. na rzecz podatnika. Pomimo, że wskazane faktury nie zostały ujęte przez podatnika w księgach rachunkowych jego firmy, to organ konsekwentnie opiera na niej zaskarżoną decyzję, uznając za koronny dowód jakoby C. Sp. z o.o. nie mogła być rzeczywistym wystawcą faktur, będących podstawą odliczenia przez skarżącego podatku VAT.
O złej wierze skarżącego nie może świadczyć powołana przez organ okoliczność ujawnienia spółki C. Sp. z o.o. w bazie Podmiotów Szczególnych Tl - "Podmioty nieistniejące oraz nierzetelne". Baza ta ma charakter wewnętrzny i służy jedynie organom podatkowym w celu wykonywania powierzonych im zadań ustawowych a nie zainteresowanym podatnikom. Bez znaczenia jest okoliczność zamknięcia wobec tej spółki obowiązku VAT, co nastąpiło dopiero w 2014 r., bowiem skarżący rozpoczął współpracę z C. Sp. z o.o. znacznie wcześniej, bo w 2012 r. Na ten czas podjęte przez podatnika czynności sprawdzające doprowadziły do ustaleń, że C. Sp. z o.o. była czynnym podatnikiem VAT. Analogiczna sytuacja dotyczy spółki G., która została wykreślona z rejestru VAT dopiero w 2015 r., a zatem znacznie później po tym, jak podatnik rozpoczął i zakończył współpracę ze wskazaną Spółką.
Skarżący nie zgadza się z organem II instancji, jakoby podatnik nie miał żadnych dowodów na to, że spółki C. i G. były dostawcą towaru do jego firmy. O fakcie tym świadczą właśnie faktury VAT oraz zapłata za towar, która następowała zawsze przelewem na rachunek dostawcy i nigdy gotówkowo. W kontekście tego zarzutu, skarżący wskazał na treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 683/18.
Niezgodne z prawdą są też ustalenia organu II instancji, jakoby tylko wobec wskazanych spółek, skarżący stosował zasady szybkiego przelewu, oraz przedpłat i to w wysokich kwotach. Skarżący wyjaśnił też, że zazwyczaj płatność wykonywał bezpośrednio po sprawdzeniu dostarczonego towaru, co było ogólną zasadą, gdyż zasadniczo nigdy nie płacił za towar przed sprawdzeniem jego jakości. Podatnik dokonywał płatności w dniu dostarczenia towaru również w stosunku do innych kontrahentów.
Nadto skarżący podniósł, że kwota przedpłat wynikała z ceny za towar w konkretnej transakcji, tj. im większa kwota ogólna transakcji, tym wyższa przedpłata. To podatnik zakończył współpracę z C. i G., z uwagi na spadek jakości folii oraz żądanie zbyt wysokich przedpłat, co świadczy o dobrej wierze podatnika oraz zachowaniu właściwym dla racjonalnego przedsiębiorcy.
Skarżący podkreślił, że konsekwentnie wskazywał, że wstępną weryfikację firm z którymi współpracował każdorazowo zlecał firmie [...] G. J. i D. L. s.c., co potwierdził też świadek G. J., wspólnik w/w spółki cywilnej. Pomimo to, organ w tym zakresie nie przyznał im waloru wiarygodności, nie podając przy tym żadnych argumentów i powodów takiej oceny.
W ocenie skarżącego, nie można wymagać od podatnika aby ten przeprowadził czynności sprawdzające na szeroką skalę, które zmierzają do działań o charakterze śledczym. Co więcej, ich przeprowadzenie zmierzałoby do nadmiernego absorbowania podatnika czynnościami niezwiązanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnik nie ma obowiązku dokonywania wymienionych przez organ czynności sprawdzających, polegających na kontrolowaniu kontrahentów w sposób opisany w decyzji.
Niezrozumiały jest także zarzut organu w postaci nieposiadania przez skarżącego dowodów na podejmowane negocjacje cenowe pomiędzy podatnikiem a wskazanymi spółkami a także brak dowodów na podejmowane analizy rynku handlu folią. W zakresie analizy rynku, skarżący jako przedsiębiorca w branży folii od 1991 r. miał pełną wiedzę w zakresie ceny towaru oraz wielu czynników wpływających na jej wysokość, o czym szeroko wskazywał w trakcie przesłuchań w toku niniejszego postępowania.
Skarżący wskazał na okoliczność dwóch kontroli skarbowych obejmujących 2012 r., przeprowadzonych u podatnika, podnosząc, że organy skarbowe w T. i K. dysponując szeregiem narzędzi, dostępnych tylko tym organom, nie doprowadziły do ujawnienia jakichkolwiek nieprawidłowości w transakcjach podatnika ze wskazanymi spółkami.
Nadto skarżący podniósł, że nigdy nie podejmował czynności mających na celu zbywanie swojego majątku i do czasu kontroli skarbowej obejmującej 2012 r. pozostawał we wspólności majątkowej małżeńskiej z żoną. Okoliczność ta przeczy twierdzeniom organu, jakoby skarżący co najmniej mógł mieć świadomość udziału w nielegalnych transakcjach.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu [...] W. J. wydatków, udokumentowanych fakturami VAT, wystawionymi przez spółki C. i G..
W pierwszej kolejności, choć skarżący nie zgłosił zarzutu przedawnienia, Sąd z urzędu stwierdza, iż analiza akt sprawy potwierdza stanowisko organu, że sporne zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. nie uległo przedawnieniu,
Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tym samym, ustawowy termin przedawnienia zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. upływałby z końcem 2018 r., o ile w sprawie nie zaistniałyby przesłanki mające wpływ na bieg terminu przedawnienia, powodujące jego zawieszenie lub przerwanie, bądź skutkujące wyłączeniem przedawnienia, ściśle określone w O.p.
Na mocy art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.
Stosownie do art. 70c O.p., organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy, najpóźniej z upływem terminu, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.
Ponadto w myśl art. 70 § 6 pkt 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zgodnie z art. 70 § 7 O.p., bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu:
- wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu (pkt 4),
- zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji (pkt 5).
W niniejszej sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, bowiem w dniu 05.04.2016 r., skarżącemu zarządzenie zabezpieczenia ZZ-1 z dnia 31.03.2016 r. numer [...]. Ustanie przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia nastąpi zatem po dniu zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z art. 70 § 7 pkt 5 O.p.
Ponadto Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego [...] w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa, w dniu 03.12.2018 r. wszczął postępowanie karne skarbowe o sygnaturze [...], które nadzoruje Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] [...] Pismem z dnia 07.12.2018 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], działając na podstawie art. 70c O.p., zawiadomił stronę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w związku ze wszczęciem postępowania karnego skarbowego, stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi oraz stronie w dniu 10.12.2018 r.
Jak wynika z pisma Naczelnika [...] Urzędu CeIno-Skarbowego [...] z dnia 06.08.2021 r. Nr [...] [...], [...] włączonego do akt niniejszej sprawy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23.08.2021 r. znak sprawy [...], w trakcie ww. postępowania [...] w dniu 21.07.2021 r. ogłoszono skarżącemu zarzuty z art. 56 § 1 i innych Kodeksu karnego skarbowego. W sprawie zaistniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego. Data przedawnienia karalności przestępstwa to 31.12.2032 r.
W ocenie Sądu, fakt ogłoszenia zarzutów świadczy o tym, że podejrzenie popełnienia przestępstwa było uzasadnione, a tym samym - że wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało pozorowanego charakteru i nie służyło jedynie wstrzymaniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (por. wyroki NSA z dnia 03.11.2021 r. sygn. akt I FSK 609/18,1 FSK 610/18,1 FSK 1779/18 i I FSK 1784/18).
Z uwagi na powyższe zasadne jest odniesienie się do meritum sprawy.
Zdaniem Sądu, organy podatkowe działały w sprawie legalnie i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, przez co nie została naruszona zasada prawdy obiektywnej. W sposób wyczerpujący został zebrany i rozpatrzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy, zaś jego spójna i logiczna ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest pełne, jasne i spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 O.p.
W ocenie Sądu, ustalenia zostały dokonane na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, są zgodne z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego i nie naruszają zasady swobodnej oceny dowodów. Postępowanie było prowadzone w sposób nienaruszający zasady zaufania do organów podatkowych. Nie pominięto żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o zrealizowaniu spornych transakcji sprzedaży folii stretch przez spółki C. i G.. Organy podatkowe wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy.
Za nieuzasadnione należy zatem uznać sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 124 i art. 191 O.p.
W ocenie Sądu, materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, w której zakwestionowanym fakturom wprawdzie towarzyszyły w tle rzeczywiste transakcje, lecz z udziałem podmiotu innego niż wystawcy tych faktur. Okoliczność, że wystawcy faktur nie mogli faktycznie dokonywać dostaw towarów na rzecz [...] W. J., została udowodniona i wynika z ustaleń, szczegółowo przedstawionych w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.
Mając na względzie stan faktyczny sprawy, zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że skarżący faktycznie nabył folię stretch, lecz jej dostawcą nie była spółka C.. Jak bowiem wykazało postępowanie prowadzone wobec tego podmiotu, prowadził on pozorną działalność gospodarczą, będąc elementem sieci podmiotów uczestniczących w procederze wyłudzania zwrotu podatku od towarów i usług. Folia stretch, którą dysponowała strona w 2012 r., wskazana na spornych fakturach, nie pochodziła od C.. Nie mogła zostać sprzedana przez ww. spółkę, albowiem w 2012 r., spółka ta nie nabyła jakiejkolwiek folii od legalnych dostawców. Wprawdzie Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w decyzji wydanej wobec C. zakwestionował jedynie 2 faktury wystawione na rzecz [...] W. J., jednak zasadnie odmówiono skarżącemu podatnikowi prawa zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwot wynikających z wszystkich faktur wystawionych przez C. w 2012 r. Skoro bowiem udowodniono, że C. nie dysponowała żadnym towarem, który następnie mogłaby sprzedać, a pomimo to wystawiała dowody WZ dokumentujące wydanie towaru z magazynu, którego nie miała, zaś jej działalność polegała wyłącznie na generowaniu faktur, to oczywistym jest, że nie mogła go sprzedać firmie podatnika.
Stanowisko co do przestępczego charakteru działalności P. K.-B. potwierdza wyrok Sądu Okręgowego [...] z dnia 05.02.2018 r., sygn. [...] którym uznano za winnych i skazano m.in. D. S., D. K. i M. D. (zgodnie z informacją przekazaną przez Sąd Okręgowy [...] wyrok dotyczący P. K.-B. jeszcze nie zapadł).
Zdaniem Sądu, za udowodnioną należy uznać okoliczność, że faktury wystawione na rzecz [...] W. J., sygnowane danymi spółki C., są nierzetelne, ponieważ nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Spółka ta nie mogła bowiem dokonać dostawy folii stretch, której nie nabyła, a jej rola ograniczała się jedynie do obrotu fakturami w celu wyłudzenia podatku od towarów i usług.
Również spółka G. prowadziła pozorną działalność gospodarczą, będąc elementem sieci podmiotów uczestniczących w procederze wyłudzania zwrotu podatku od towarów i usług. W konsekwencji organy podatkowe zasadnie uznały, że folia stretch, którą dysponowała strona w 2012 r., wskazana na spornych fakturach, nie pochodziła od G.. Folia nie mogła zostać sprzedana przez ww. spółkę, albowiem w 2012 r., spółka ta nie nabyła jakiejkolwiek folii, co wynika m.in. z decyzji ostatecznej wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], określającej na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązek zapłaty kwot podatku wykazanego w fakturach wystawionych dla [...] W. J.. G. nie prowadziła faktycznej działalności w zakresie obrotu folią stretch czy też pośrednictwa w sprzedaży tego towaru. W 2012 r., spółka nie posiadała odpowiedniego zaplecza do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie obrotu folią oraz blachą, tj. nie posiadała żadnych magazynów, środków transportu, urządzeń magazynowych służących do załadunku i rozładunku towaru. Zatem spółka nie dysponowała żadnym towarem, który mogłaby dalej sprzedać. Działalność G. ograniczała się do przyjmowania i wystawiania faktur VAT, mających dokumentować transakcje kupna sprzedaży pomiędzy różnymi podmiotami, które to transakcje w rzeczywistości nie miały miejsca. P. K.- B., D. S. i D. K. wystawiali faktury VAT legalizujące wprowadzenie do obrotu gospodarczego folii stretch, formalnie nabywanej od Zakładu Produkcji Folii E.1. z R. przez A. [...], co miało na celu wyłudzenie zwrotu podatku od towarów i usług. Dokonywane płatności za pośrednictwem rachunków bankowych (przelewy) w ocenie organów podatkowych miały na celu uwiarygodnienie realności transakcji.
Zeznania złożone przez P. K.-B., D. S., D. K., M. D., P. C. i A. C. w trakcie śledztwa nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową [...] potwierdzają oszukańczy charakter transakcji obrotu folią i są w tym zakresie zbieżne. Stanowisko to potwierdza również wyrok Sądu Okręgowego [...] z dnia 05.02.2018 r[...] którym uznano za winnych i skazano m.in. D. S., D. K. i M. D..
W ocenie Sądu, za udowodnioną należy uznać okoliczność, że faktury wystawione na rzecz [...] W. J., sygnowane danymi spółki G., są nierzetelne, ponieważ nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Spółka ta nie mogła bowiem dokonać dostawy folii stretch, której nie nabyła, a jej rola ograniczała się jedynie do obrotu fakturami w celu wyłudzenia podatku od towarów i usług.
Sąd podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że istotne są okoliczności spornych transakcji, w tym:
1. Oprócz faktur VAT oraz wyciągów bankowych, z których wynikają przelewy na rachunki bankowe spółek C. i G., podatnik nie przedłożył żadnych dowodów dotyczących przebiegu transakcji zakupu folii - począwszy od zamówienia po dostawę towaru do miejsca prowadzenia działalności. Poza ww. dokumentami strona nie posiada żadnych innych dowodów i wiedzy na temat dostawcy folii. Skarżący nie przedłożył także wiarygodnych dowodów potwierdzających, czy i kiedy została przeprowadzona weryfikacja tych spółek, wskazał jedynie, że weryfikacji tej dokonał G. J. z [...] G. G. J. i D. L. [...] s.c. W toku postępowania strona przedłożyła dowody mające świadczyć o dokonanej weryfikacji, jednak pochodzą one z 2015 r. (z okresu, kiedy w firmie podatnika rozpoczęła się kontrola), a nie z okresu, kiedy miały miejsce transakcje.
2. Warunki narzucone przez spółki C. i G. od początku współpracy powinny wzbudzić podejrzenia podatnika co do wiarygodności kontrahentów i źródła pochodzenia towaru. Podatnik zgodził się na odbiegające od normalnych warunków zasady współpracy, w szczególności przedpłaty i płatności szybkim przelewem [...].
3. W. J. nie sprawdził w żaden sposób spółek C. i G., nie znał nikogo z tych firm, co świadczy o ryzykownym pod względem bezpieczeństwa obrotu gospodarczego obdarzeniu tych kontrahentów wyjątkowym zaufaniem, niespotykanym w profesjonalnie prowadzonej działalności gospodarczej.
4. strona nie przywiązywała wagi do prawidłowego dokumentowania transakcji, nie zachowała ostrożności w zakresie wyjaśnienia wątpliwości dotyczących braku faktur zaliczkowych czy też zapisów na fakturach dotyczących dokonanych przedpłat.
5. Podatnik podjął ryzykowną i nieracjonalną decyzję o dokonywaniu przedpłat w znacznych kwotach (łącznie [...] zł w przypadku C. i [...] zł w przypadku G., przed otrzymaniem towaru, podczas gdy kontrahenci nie zostali w żaden sposób zweryfikowani, a transakcje przeprowadzano wyłącznie w oparciu o rozmowy telefoniczne, bez osobistego kontaktu z osobami reprezentującymi spółki C. i G..
6. Pomimo zawieranych transakcji o znacznej wartości, tj.:
- w przypadku C. 34 faktury VAT wystawione na przestrzeni 10 miesięcy na łączną kwotę [...]zł brutto (53,25% ogółu nabyć folii stretch),
- w przypadku G. 9 faktur VAT wystawionych na przestrzeni 3 miesięcy
na łączną kwotę [...]zł brutto (17,81% ogółu nabyć folii stretch),
transakcje z tymi podmiotami nie zostały w żaden sposób sformalizowane, nie składano pisemnych zamówień, nie przedłożono żadnego dokumentu, z którego wynikałyby warunki dostaw, płatności, transportu, ewentualnych reklamacji, transportu i innych standardowo stosowanych w działalności gospodarczej.
7. Podatnik nie interesował się źródłem pochodzenia folii stretch i kto jest jej producentem.
8. Wiarygodność zawartych transakcji budzi wątpliwość z powodu rozbieżności w zeznaniach W. J. (m.in. co do sposobu nawiązania współpracy ze spółkami C. i G., szczegółowo opisanych w decyzji organu pierwszej instancji.
9. Oparcie współpracy ze spółkami C. i G. wyłącznie na kontaktach telefonicznych i e-mailowych pozbawiło podatnika możliwości weryfikacji, czy kontaktują się z nim osoby uprawnione do zawierania transakcji w imieniu tych spółek.
Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że problematyka kosztów uzyskania przychodów ma dla funkcjonowania podatku dochodowego podstawowe znaczenie. Zaliczenie określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wpływa bezpośrednio na wysokość dochodu będącego podstawą opodatkowania, a w konsekwencji wysokość należnego zobowiązania. Zasadniczo każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu, poza wyraźnie wskazanymi w art. 23 u.p.d.o.f., powinien być uznany za koszt uzyskania przychodu. Jednakże przy ocenie istnienia okoliczności uzasadniających potrącenie kosztu na podstawie art. 22 ust. 1 tej ustawy, nie można pomijać zasad dokumentowania poniesienia kosztów.
Faktura, będąca podstawą ewidencjonowania w księgach podatkowych, musi potwierdzać rzeczywiste, konkretnie określone w fakturze zdarzenia gospodarcze, a nie jakiekolwiek inne. Faktury, które nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych, nie posiadają cech dowodu księgowego, a tym samym nie stanowią dowodu na poniesienie wydatku, który można ująć po stronie kosztów uzyskania przychodów. Z powyższego wynika, że rzetelność transakcji jest warunkiem sine qua non uznania wydatku za koszt potrącalny. Należy przy tym podkreślić, że to podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu i w ten sposób odnosząc korzyść polegającą na obniżeniu dochodu podlegającego opodatkowaniu, poza fakturą i dowodem zapłaty powinien posiadać dowody świadczące, że konkretny wydatek jest kosztem nie tylko ekonomicznym, ale także podatkowym. O ile zatem dla wykazania poniesienia kosztu w sensie ekonomicznym wystarczającym dowodem jest faktura, rachunek czy też dowód zapłaty, to jeżeli istnieją wątpliwości co do ich prawidłowości i rzetelności, dla udokumentowania poniesienia kosztu podatkowego wymagane jest dowiedzenie m.in., że podstawą jego poniesienia jest związane z działalnością podatnika rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, mające wpływ na wysokość osiągniętego lub potencjalnego przychodu. Dla celów podatkowych niezbędne jest więc udowodnienie przez podatnika w sposób wiarygodny, że operacja gospodarcza została wykonana w sposób i w rozmiarze wskazanym w dokumentacji będącej podstawą księgowania, a w szczególności, że została wykonana przez podmiot będący beneficjentem wydatku.
Sąd podkreśla, że w niniejszej sprawie organy podatkowe nie kwestionują faktu nabycia towaru przez [...] W. J.. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednak jednoznacznie, że nie został on nabyty od podmiotów wymienionych w zaewidencjonowanych fakturach. W ocenie Sądu, nie można sankcjonować sytuacji, w której kto inny sprzedaje towar, a kto inny wystawia faktury sprzedaży tego towaru, gdyż prowadziłoby to do akceptacji rozliczenia podatkowego nie opartego na rzeczywistym przebiegu działalności gospodarczej i występujących w niej zdarzeniach. W tym kontekście należy przypomnieć, że to na podatniku, a nie na organach podatkowych, spoczywa wskazanie środków dowodowych pozwalających na ustalenie, na rzecz jakich podmiotów ponosił wydatki i w jakiej wysokości. Tymczasem skarżący tego obowiązku nie wypełnił.
Dowodem potwierdzającym poniesienie przez [...] W. J. wydatku kosztowego nie mogą być dowody przelewów bankowych. Dokumentują one bowiem zapłatę określonych kwot na rzecz spółek C. i G., a zatem podmiotów, które w świetle bezspornych ustaleń nie dokonały sprzedaży towaru. Skoro zatem przelewy bankowe pozostają w związku z zakwestionowanymi fakturami, to dokumentacja dotycząca tych przelewów nie może stanowić wiarygodnego dowodu poniesienia wydatku na zakup folii.
Rzetelność transakcji jest warunkiem koniecznym uznania wydatku za koszt potrącalny. W badanej sprawie skarżący ujmował w księgach podatkowych koszty zakupu towarów na podstawie dowodów nierzetelnych. W związku z tym brak jest podstaw do uznania spornych wydatków za koszt uzyskania przychodów.
W konsekwencji, jako niezasadne należy ocenić sformułowane w skardze zarzuty naruszenia cytowanych wyżej przepisów art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 1 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. w zw. z art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości oraz art. 193 O.p.
Sąd nie podziela też pozostałych zarzutów skargi.
Przede wszystkim należy zauważyć, że zarzuty skargi prawie w całości opierają się na argumentacji odnoszącej się do zagadnień: zachowania ostrożności kupieckiej, działania w dobrej wierze i dochowania należytej staranności przy kontaktach z kontrahentami. Tymczasem powyższe kwestie nie miały wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Mają one znaczenie w sprawach z zakresu podatku od towarów i usług, a zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zostały co prawda zaprezentowane ustalenia organów podatkowych odnośnie modelu postępowania przyjętego przez podatnika w relacjach ze spółkami C. i G., jednak miało to na celu przedstawienie pełnego obrazu spornych zdarzeń gospodarczych, w szczególności w kontekście obowiązujących przedsiębiorców zasad prawidłowego dokumentowania wydatków. Zasadnicza przyczyna zakwestionowania wydatków na nabycie folii stretch była inna - wynikała z faktu, że spółki C. i G. nie sprzedały tego towaru, gdyż nim nie dysponowały (nie nabyły go). W konsekwencji wydatki poniesione z tego tytułu przez skarżącego nie spełniały wymogów z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. (stanowiły koszt ekonomiczny, ale nie koszt podatkowy).Dlatego argumentacja zaprezentowana w skardze odnośnie ww. zagadnień z zakresu podatku od towarów i usług nie może wpływać na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy zauważyć, że skarżący w zasadzie nie odniósł się do ustaleń stanowiących rzeczywistą podstawę rozstrzygnięcia oraz do ich kwalifikacji podatkowej dokonanej przez organy.
Informacje pozyskane z B. P. S. oraz zdarzenia mające miejsce po 2012 r. (takie jak zamknięcie obowiązku w VAT spółki C. w 2014 r.) zostały powołane w zaskarżonej decyzji w celu przedstawienia zasad funkcjonowania podmiotów uczestniczących w karuzeli podatkowej. Organy podatkowe nie formułowały wniosku, że skarżący powinien dysponować takimi informacjami w 2012 r. Dlatego niezasadny jest zarzut skargi oparty na fakcie, że kwestie te nie mogły stanowić elementu weryfikacji kontrahentów, rzekomo przeprowadzonej w 2012 r.
W kontekście zarzutów Sąd wskazuje na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2022 r. II FSK 69/20, w którym stwierdzono, że na gruncie podatku dochodowego nie ma znaczenia świadomość podatnika o oszukańczych praktykach kontrahenta, dobra czy zła wiara podatnika. Z punktu widzenia uregulowań zawartych w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie jest istotnym, czy podatnik w sposób zawiniony (zamierzony bądź wskutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze) lub niezawiniony dokonywał rozliczenia kosztów uzyskania przychodu na podstawie nierzetelnych dowodów księgowych. Dla oceny rzetelności ksiąg podatkowych nieważne są przyczyny zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków wynikających z dowodów zakupu nieodzwierciedlających rzeczywistej sprzedaży. Ustawodawca nie uzależnił zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów od spełnienia warunku tzw. dobrej wiary. Wskazał natomiast na konieczność odpowiedniego udokumentowania wydatków i ich związku przyczynowo - skutkowego z osiąganym przychodem.
Sąd nie zgadza się z zarzutem skarżącego, że organy podatkowe oparły swoje rozstrzygnięcia na ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wydanej wobec spółki C.. Okoliczność, że spółki C. i G. nie mogły być faktycznymi dostawcami folii stretch do podatnika, została przesądzona nie tylko w wyniku postępowań przeprowadzonych wobec ww. spółek przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], ale również w wyniku postępowania karnego nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową [...] którego efektem jest wyrok Sądu Okręgowego [...] z dnia 05.02.2018 r. sygn[...]
Zdaniem Sądu, zasadny jest pogląd, że skarżący nie dokonał weryfikacji spółek C. i G.. Przede wszystkim należy podkreślić, że ani skarżący, ani G. J. z T. s.c. nie zdołali wykazać, że taka weryfikacja została przeprowadzona w okresie, w którym były wystawione zakwestionowane faktury. Gdyby skarżący faktycznie sprawdził ww. spółki, musiałby powziąć wątpliwości chociażby co do osób występujących w ich imieniu. Tymczasem podatnik nie znał nawet dokładnie imion i nazwisk osób, z którymi rzekomo miał się kontaktować. Natomiast nazwisko P. K.-B. nie pojawia się we wpisie KRS dotyczącym G.. Jeśli nawet przyjąć zgodnie z wpisem do KRS, że P. K.-B. był udziałowcem i prokurentem C., to poprzestając jedynie na kontaktach telefonicznych i mailowych, podatnik nie był w stanie tego zweryfikować. Strona zdaje się przerzucać odpowiedzialność za prawidłową weryfikację kontrahentów na T. s.c. Jednak konsekwencje weryfikacji, gdyby okazała się niewystarczająca lub gdyby faktycznie nie dokonano jej w czasie, którego dotyczyło postępowanie, ponosi podatnik jako podmiot korzystający z prawa do uwzględnienia wydatku w kosztach uzyskania przychodów. Wprawdzie można przyjąć, że zeznania skarżącego i G. J. są w tym zakresie spójne, ale nie zostały one poparte żadnymi dowodami, a ponadto - jak twierdzi G. J. - weryfikacja ograniczała się do sprawdzenia wpisu w KRS, co w przypadku G. winno od razu wzbudzić wątpliwości, a świadek nie pamiętał, czy została ona przeprowadzona w 2012 r. Gdyby tak było, podatnik lub G. J. winien chociażby dysponować wydrukiem KRS z datą dokonanej weryfikacji. G. J. nie przedstawił również umowy, którą miał zawrzeć z W. J., prawdopodobnie w 2011 r. Zasadnie organ odwoławczy za niewiarygodne uznał zeznania tego świadka, że niektóre informacje uzyskiwał w toku rozmów grzecznościowych przeprowadzonych z pracownikami sekretariatu danego wydziału w sądzie. W zaskarżonej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że jako organ uprawniony do pozyskiwania informacji z sądów i innych organów, nigdy nie spotkał się z taką praktyką.
Należy zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że organy podatkowe nie mogą wymagać od przedsiębiorcy, aby ten przeprowadzał na szeroką skalę czynności sprawdzające kontrahentów. Jednak w rozpatrywanej sprawie podatnik nie podjął żadnych działań w tym kierunku, choćby najprostszych i najbardziej oczywistych z punktu widzenia racjonalnie działającego przedsiębiorcy. Zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że należy do nich weryfikacja danych osób podających się za przedstawicieli spółek czy sprawdzenie pozycji kontrahentów na rynku. Tymczasem podatnik poprzestał jedynie na zgromadzeniu faktur i dowodów przelewów, godząc się przy tym na dokonywanie szybkich płatności już przy pierwszych dostawach. Zaufanie, jakim podatnik obdarzył kontrahentów, z którymi miał zrealizować ponad 70% ogółu zakupów dokonanych w 2012 r., jest niewiarygodne i nieracjonalne. Wydaje się mało prawdopodobne dokonanie zakupów za ponad 4,7 min zł w jednym roku bez żadnego zabezpieczenia tych transakcji.
Odnosząc się do tez wyroku WSA w Poznaniu z dnia 14.07.2016 r. sygn. akt I SA/Po 2396/15, Sąd zauważa, że strona nie zastosowała się do nich, jeśli nawet przyjąć, że weryfikacja winna się ograniczyć tylko do dokumentów, a nie do podmiotu realizującego transakcje. Jedynymi dokumentami będącymi w posiadaniu podatnika są bowiem faktury i dowody przelewów, a na ich podstawie nie sposób uwiarygodnić transakcji. Organ odwoławczy nie kwestionował, że w [...] W. J. była przeprowadzana kontrola dostarczanej folii, tyle tylko, że - jak wykazało przeprowadzone postępowanie - folia ta nie pochodziła od wystawców zakwestionowanych faktur. Ponadto należy zauważyć, że ww. orzeczenie zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23.10.2018 r. sygn. akt I FSK 1805/16. W wyroku tym NSA wskazał na konieczność wykazania, w przypadku występowania w łańcuchu dostawców towaru podmiotów niedysponujących zapleczem techniczno-magazynowym, sensowności takich działań z punktu widzenia ekonomicznego, cyt. "W literaturze podkreśla się, że do sytuacji, gdy kilku przedsiębiorców zawiera umowy dotyczące tego samego towaru dochodzi, gdy składający zamówienie poszukuje produktów rzadko występujących na rynku. Zwraca się on wtedy o dostarczenie takiego towaru do swojego dostawcy, ten z kolei zamawia potrzebny produkt u wyspecjalizowanego pośrednika, a pośrednik kontaktuje się z hurtownikiem. Czasem też konieczne jest zamówienie danego towaru bezpośrednio u producenta. Powyższy przykład obrazuje, że ekonomicznym uzasadnieniem do uczestnictwa wielu podmiotów w dostawie łańcuchowej towaru jest specyfika danego towaru lub trudności w pozyskaniu takiego towaru, np. ze względu na koszty, co często wiąże się z unikatowym jego charakterem". Taka sytuacja w analizowanej sprawie nie miało miejsca.
Odnosząc się do twierdzenia podatnika, że sporne transakcje niczym się nie różniły od pozostałych, Sąd wskazuje, że zakwestionowane transakcje stanowiły ponad 70% całych zakupów w 2012 r. Jak ustalił organ pierwszej instancji, w stosunku do pozostałych kontrahentów nie stosowano szybkich przelewów [...]. Jedynie w przypadku jednego dostawcy folii dokonano przedpłaty, w dodatku w kwocie znacznie niższej niż w przypadku spółek G. i C. ([...] P. B., operacja z dnia 17.12.2012 r., przedpłata w kwocie [...]zł). Przedmiotem transakcji z firmą [...] J. K., powołaną w skardze jako przykład podmiotu w stosunku do którego również dokonywano przedpłat, nie była folia stretch, ale worki foliowe. Dodatkowo należy podkreślić, że choć słuszne jest stanowisko podatnika, że przedpłata dokonana w tym samym okresie rozliczeniowym co końcowa zapłata pozostaje bez znaczenia dla rozliczenia, to jednak fakt otrzymania przedpłaty winien być właściwie udokumentowany. Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym w 2012 r., podatnik jest zobowiązany wystawić fakturę dokumentującą otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności. Faktura zaliczkowa winna zawierać między innymi kwotę otrzymanej zapłaty oraz dane dotyczące zamówienia lub umowy, a w szczególności: nazwę (rodzaj) towaru lub usługi, cenę jednostkową netto, ilość zamówionych towarów, wartość zamówionych towarów lub usług bez kwoty podatku, stawki podatku, kwoty podatku oraz wartość zamówienia lub umowy z uwzględnieniem kwoty podatku, a faktura końcowa winna uwzględniać dane wynikające z faktury zaliczkowej (art. 106f ustawy o podatku od towarów i usług). Z powyższych przepisów wynika zatem, że podatnik winien otrzymać od kontrahentów faktury na dokonane przedpłaty oraz faktury końcowe uwzględniające te przedpłaty. Wprawdzie na tle przepisów podatkowych rozliczenie faktury zaliczkowej i końcowej nastąpiłoby w omawianym przypadku w tym samym okresie rozliczeniowym, to jednak nie zmienia to faktu, że obowiązujące przepisy w zakresie dokumentowania przedpłat (zaliczek) zostały naruszone.
Skarżący winien zatem zwrócić uwagę na to, że otrzymana faktura nie uwzględniała wcześniejszej przedpłaty.
Nie można się zgodzić z poglądem wyrażonym w skardze, że podatnik zaczął stosować przedpłaty w transakcjach ze spółkami C. i G. dopiero w sierpniu 2012 r. Pierwsze płatności w formie przedpłat miały bowiem miejsce kilka miesięcy wcześniej, a mianowicie w maju 2012 r. (w dniach 07.05.2012 r., 16.05.2012 r. i 30.05.2012 r.).
Niezasadny jest też zarzut skargi, jakoby Dyrektor Izby Skarbowej utożsamiał przelew typu [...] z przedpłatą. Analiza treści wydanego rozstrzygnięcia nie potwierdza wystąpienia takiej sytuacji. Przeciwnie - z decyzji wynika, że organ rozróżnia te formy płatności cyt. "Podatnik dokonywał na rzecz C. znacznych przedpłat (od [...] zł do [...] zł, łącznie [...] zł) i szybkich zapłat przelewami [...]" oraz "Podatnik zgodził się na odbiegające od normalnych warunków zasady współpracy, w szczególności przedpłaty i płatności szybkim przelewem [...]". Pomyłka podatnika wynika być może z faktu, że przedpłaty były dokonywane przelewami typu [...], co zostało odnotowane na str. 29 decyzji (cyt. "Podatnik dokonał 7 przedpłat przelewami typu [...] na łączną kwotę [...]zł").
Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie podnosił okoliczności osobistego odbierania i sprawdzania towaru przez podatnika, a tym bardziej nie formułował w tym kontekście żadnego zarzutu.
Organ odwoławczy nie zarzucił skarżącemu braku korespondencji mailowej ze spółkami C. i G., dowodami na podejmowane negocjacje cenowe czy dokonywanie analizy rynku. Posiadanie takich dokumentów nie jest obowiązkiem przedsiębiorcy. Może jednak mieć istotne znaczenie dla celów dowodowych, w sytuacji gdy w wyniku podjętych czynności weryfikacyjnych organ podatkowy stwierdzi, że okoliczności transakcji budzą wątpliwości.
Kwestia kontroli doraźnej przeprowadzonej u podatnika w 2013 r. została wyjaśniona w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 17.11.2020 r. Kontrola ta została przeprowadzona na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], prowadzącego postępowanie wobec spółek C. i G.. W czasie przeprowadzania tej kontroli organ pierwszej instancji nie dysponował jeszcze wystarczającym materiałem dowodowym świadczącym o nierzetelności faktur wystawianych przez ww. spółki. Okoliczność przeprowadzenia tej kontroli pozostaje zatem bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Odnosząc się natomiast do podnoszonej w skardze kwestii kontroli za 2013 r. należy zauważyć, że zgodnie z informacją podjętą z urzędu, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. nie przeprowadzał kontroli wobec podatnika za okres od stycznia do grudnia 2013 r. Jedynie Urząd Kontroli Skarbowej w P., na zlecenie Urzędu Kontroli Skarbowej w G., prowadzącego postępowanie kontrolne wobec G., przeprowadził czynności zakończone w dniu 05.12.2014 r. protokołem sprawdzenia prawidłowości i rzetelności badanych dokumentów u kontrahenta za ww. okresy rozliczeniowe. Zgodnie z przepisem art. 13b ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, w brzmieniu obowiązującym w 2014 r., inspektor lub pracownik, w związku z prowadzonym u kontrolowanego postępowaniem kontrolnym lub kontrolą podatkową, może żądać od kontrahentów kontrolowanego, z wyjątkiem osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w okresie objętym postępowaniem kontrolnym lub kontrolą podatkową, przedstawienia dokumentów, w zakresie objętym postępowaniem kontrolnym lub kontrolą podatkową, w celu sprawdzenia ich prawidłowości i rzetelności. Zatem cel przeprowadzenia tych czynności był inny niż sugerowany w skardze - miały one służyć weryfikacji rozliczeń G., a nie W. J.. Ponadto należy zauważyć, że czynności te dotyczą innego okresu rozliczeniowego i nie mają przełożenia na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji.
Sąd również zauważa, że powołany w skardze wyrok WSA w Łodzi z dnia 29.03.2019 r. sygn. akt I SA/Łd 683/18 został wydany w odrębnej sprawie, dotyczy innego podatku (podatku od towarów i usług) i nie uzyskał waloru prawomocności.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), oddalił skargę.