I SA/Op 91/25

I SA/Op 91/25 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
A. Komorowska-Kaczkowska
Aleksandra Sędkowska /przewodniczący/
Grzegorz Gocki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 72 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Asesor sądowy WSA Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi E. Ś. i S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2024 r., nr SKO.40.1577.2024.po w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 rok. oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez E. i S. Ś. (dalej jako: skarżący, strony, podatnicy) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31.10.2024 r., którą organ ten działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) [dalej: O.p.] – utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Namysłowa z dnia 7 maja 2024 r. odmawiającą zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją Burmistrza Namysłowa decyzją z dnia 15 czerwca 2012 r. nr [...] – utrzymaną następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 1 grudnia 2012 r. nr [...], ustalono skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2012 r., w wysokości 7.053 zł.
Wniesiona przez skarżących skarga na ww. decyzję Kolegium została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt I SA/Op 107/11, jednakże wyrok ten został w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, uchylony w całości wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1662/12 , a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, który to następnie wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Op 675/14 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 1 grudnia 2012 r. nr [...]. ( wyrok ten wpłynął do Kolegium w dniu 20 lutego 2015 r.).
Po ponownym rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją ostateczną z dnia 30 marca 2016 r., nr [...], uchyliło w całości decyzję Burmistrza Namysłowa z dnia 15 czerwca 2012 r., nr [...], ustalającą Pani E. Ś. i Panu. S. Ś. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2012 r., w wysokości 7.053 zł i orzekło co do istoty sprawy przez ustalenie podatnikom zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012r. w wysokości 4.705,00 zł.
Złożona na tą decyzję skarga do tut. Sądu została oddalona wyrokiem z dnia z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt I SA/Op 47/17, zaś skarga kasacyjna skarżących została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 719/18 ( prawomocny wyrok wpłynął do Kolegium 24 lipca 2019 r.)
W tym stanie sprawy dotyczącym ustalenia podatnikom wysokości należnego podatku od nieruchomości za 2012 r., - wobec niewpłacenia zobowiązania podatkowego w terminie - Burmistrz Namysłowa wystawił tytuł wykonawczy na powstałą zaległość podatkową i skierował sprawę do wykonania w drodze egzekucji administracyjnej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B., w trakcie której organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego S. Ś. o czym poinformowano strony zawiadomieniami z 28 grudnia 2021r nr [...] i nr [...], odebranymi przez zobowiązanych w dniu 17 stycznia 2022 r.
Wnioskiem z dnia 8 marca 2024 r. skarżący zwrócili się na podstawie art. 72 § 1
i § 2 O.p. o zwrot nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości m.in. za 2008 r., powstałej w wyniku bezprawnego ich zadnieniem wyegzekwowania środków pieniężnych z emerytur skarżących oraz z nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2022 r., wynikającej ze złożonego zeznania PIT-37, na poczet ww. zaległości, podczas gdy - w ocenie wnioskodawców - doszło do nieefektywnego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. wskutek przedawnienia, albowiem według nich , nie doszło w niniejszej sprawie do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego, a zatem sama egzekucja była prowadzona bezprawnie.
Burmistrz Namysłowa, po rozpatrzeniu powyższego wniosku decyzją z dnia 7 maja 2024 r. odmówił skarżącym zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012r., wyjaśniając, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. nie wygasło wskutek przedawnienia, a zatem zwrot nadpłaty nie przysługuje.
Po rozpatrzeniu odwołania, organ II instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 31.10.2024 r.
W uzasadnieniu wskazał, że istotę sporu stanowi kwestia, czy Burmistrz Namysłowa jako wierzyciel oraz Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. jako organ egzekucyjny, doprowadziły do niesłusznego wystawienia tytułu wykonawczego dotyczącego zaległego zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r., w skutek czego doszło do bezprawnego wyegzekwowania tego zobowiązania, pomimo upływu okresu jego przedawnienia, co doprowadziło według skarżących do powstania nadpłaty, której zwrotu się obecnie domagają.
Odnosząc się do tej istoty sporu organ odwoławczy stwierdził, że w zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym i odnosząc do niego aktualny stan prawny nie ma podstaw do zwrotu nadpłaty, gdyż w ogóle nie doszło do jej powstania. Zatem prawidłowe było wydanie decyzji, w której organ I instancji rozstrzygnął merytorycznie indywidualną sprawę dotyczącą zwrotu ewentualnej nadpłaty, zasadnie uznając przy tym , iż art. 72 § 1 pkt 1 O.p. odnosi się także do kwot nienależnie wyegzekwowanych.
Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżących odnośnie przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r., zauważono, że kwestia ta została już prawomocnie oceniona na wielu etapach postępowania podatkowego i sądowoadministracyjnego, a także egzekucyjnego. W szczególności zagadnienie ewentualnego przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r. było już rozstrzygnięte w ramach zapadłych w sprawie decyzji ostatecznych , jak również w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt I SA/Op 47/17 w odniesieniu do którego doszło do oddalenia skargi kasacyjnej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 719/18
Ponadto, zarzuty skarżących w zakresie bezpodstawnego wyegzekwowania spornej należności - pomimo upływu według nich okresów przedawnienia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r., były już także rozpatrywane w odpowiednim trybie, jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i zostały oddalone jako nieuzasadnione. Stosowne postanowienie Burmistrza Namysłowa o oddaleniu zarzutów egzekucyjnych z 8 sierpnia 2023 r., nr [...], wydane w tym zakresie, zostało następnie utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z dnia 5 grudnia 2023 r., nr [...] ( doręczone stronom w dniu 29 stycznia 2024 r.).
Wszystkie ww. orzeczenia, zarówno organów podatkowych, jak i sądowe, nadal pozostają w obiegu prawnym jako ostateczne/prawomocne, a tym samym korzystają one z przymiotu rzeczy osądzonej (res iudicata) i jako takie są wiążące w kwestii braku zaistnienia w niniejszej sprawie przedawnienia.
Tym samym brak podstaw do kolejnego rozpatrywania zarzutów przedawnienia zobowiązania podatkowego, w tym dokonywania analizy i kontroli rozstrzygnięć organu egzekucyjnego i wierzyciela, podejmowanych w postępowaniu egzekucyjnym, bowiem tryb zwrotu nadpłaty nie służy weryfikacji zarówno ostatecznych rozstrzygnięć zapadłych w zakresie samego wymiaru zobowiązania podatkowego jak i rozstrzygnięć podjętych w ramach prowadzonego następnie postępowania egzekucyjnego,
Organ podkreślił przy tym, że zobowiązanie skarżących z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. nie uległo przedawnieniu, co szczegółowo opisał wskazując na okresy zawieszenia jego biegu w związku z dwukrotnie toczącymi się w sprawie postępowaniami sądowo administracyjnymi ( art. 70 § 6 pkt 2 Op ), a także wskazał na istotne dla sposobu obliczania terminu przedawnienia skutki samego wszczęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie, które to miało miejsce 18 stycznia 2022 r. (art. 70 § 4 Op.)
W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że organ I instancji, wobec braku dobrowolnego uregulowania należnego podatku od nieruchomości za 2012 r. przez skarżących, wynikającego z decyzji ostatecznej, prawidłowo i zgodnie z prawem podejmował czynności zmierzające do przymusowego wykonania tego zobowiązania podatkowego w drodze egzekucji administracyjnej.
A ponieważ wszystkie te czynności nadal pozostają w mocy, zatem Burmistrz Namysłowa prawidłowo odmówił skarżącym zwrotu nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r., bowiem nadpłata taka nie powstała, a tym samym brak jest nadpłaconej należności.
We wniesionej skardze skarżący podnieśli zarzut błędnego obliczenia przez organy okresu biegu przedawnienia, który to zgodnie z art. 70 § 1 O.p., dla zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok kończy się z dniem 31.12.2017 roku.
Zdaniem skarżących do przerwania biegu przedawnienia nie wlicza się wydane nieprawomocne decyzje podatkowe organu I instancji i uchylone przez Sąd decyzje organu podatkowego II instancji. Również do przerwania biegu przedawnienia nie wlicza się uchylonego przez NSA zaskarżonego wyroku WSA w Opolu jak i wyroku WSA w Opolu uchylającego następnie prawomocną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu ustalającą podatek na 2012 rok i przekazując sprawą do ponownego rozpoznania przez SKO..
Według skarżących skoro obowiązek podatkowy w zakresie zobowiązania podatkowego na 2012 rok powstał z chwilą doręczenia im w dniu 29.12.2016 r. prawomocnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. nr [...] ustalającej wysokość podatku od nieruchomości, to wyliczony okres nieprzerwanego biegu przedawnienia tj.3 lata i 11 miesięcy i 28 dni obejmuje okres biegu przedawnienia liczony od dnia 31.12.2012 r. do dnia 28.12.2016 r. tj. przeddzień dnia doręczenia w dniu 29.12.2016 r. prawomocnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. [...] ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na 2012 rok.
Natomiast w dniu 17.01.2022 r. doręczono stronie skarżącej zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego tj.: 1/ Zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 28.12.2021 r. Nr zawiadomienia [...]. nr [...] z dnia 28.12.2021r. doręczone w dniu 17.01.2022 r.. S. Ś. i 2/ Zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 28.12.2021 r.. Nr zawiadomienia [...], nr [...], z dnia 28.12.2021r.. doręczone w dniu 17.01.2022r. E. Ś. ( obliczony zatem według skarżących okres nieprzerwanego biegu przedawnienia dotyczący zastosowania środka egzekucyjnego zajęcia emerytur stronie skarżącej- art. 70 § 4 O.p. wynosi 5 lat i 20 dni i obejmuje okres od dnia 29.12.2016 r. do dnia 17.01.2022 r. zastosowania środka egzekucyjnego zajęcia emerytur stronie skarżącej- art. 70 § 4 O.p..-
Łączny zatem okres przedawnienia to 9 lat i 18 dni od którego odlicza się 1 rok w zw, z art. 70 § 1 O.p., ponieważ termin płatności prawomocnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016r. [...] ustalającej podatek na 2012 rok to 14 dni i przypadał na dzień 12 stycznia 2017roku.
W świetle tych dokonanych przez skarżących obliczeń dotyczących okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2012 r. zarzucili, że bezprawnie dokonano zajęcia i egzekucji należności w okresie już trwającego wygaśnięcia w całości zobowiązania na wskutek przedawnienia
Mając na uwadze powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu oraz o obciążenie w całości strony przeciwnej kosztami sądowymi i kosztami procesu.
Dotychczasową argumentację skarżący podtrzymali także w kolejnych pismach procesowych dołączając do nich wybrane dokumenty z dotychczasowych postępowań podatkowych i egzekucyjnych dotyczących różnych lat podatkowych..
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.], zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).
Badając prawidłowość zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów, Sąd nie stwierdził, aby została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa.
Kontroli Sądu podlega decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31.10.2024 r. w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r.
W ocenie skarżących w sprawie doszło do bezprawnego przymusowego wyegzekwowania należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r., która w chwili podjęcia czynności egzekucyjnych ich zdaniem uległa już przedawnieniu, co w konsekwencji oznacza, że doszło do wystąpienia nadpłaty w tym podatku, stąd zasadne było złożenie wniosku o zwrot tej nadpłaty.
Organy podatkowe nie podzieliły stanowiska skarżących i wydały rozstrzygnięcie o odmowie zwrotu wnioskowanej nadpłaty.
Analiza treści zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że rację w tym sporze należy przyznać organom.
Ze stanu sprawy wynika, że w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. toczyło się wobec skarżących postępowanie podatkowe, które ostatecznie zakończyło się wydaniem decyzji wymiarowej z dnia 30 marca 2016 r., nr [...], którą to w ramach postępowania odwoławczego uchylono w całości decyzję Burmistrza Namysłowa z dnia 15 czerwca 2012 r., nr [...] ustalającą E. Ś. i S. Ś. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2012 r., w wysokości 7.053 zł i orzeczono co do istoty sprawy przez ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości 4.705,00 zł. Decyzja ta obecnie pozostaje w obrocie prawnym i ma moc wiążącą, a jej prawidłowość została potwierdzona wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt I SA/Op 47/17, oddalającego skargę, a następnie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 719/18 oddalającym skargę kasacyjną.
W świetle tych bezspornych okoliczności, należy stwierdzić, iż w oparciu o będącą w obrocie prawnym ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r., nr [...] ciążące na skarżących zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2012 r. wynosiło w kwocie głównej wysokości 4.705,00 zł.
W tym też zakresie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, a zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, Glosa do postanowienia SN z 21.10.1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001/4, poz. 63).
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że zgodnie z treścią powołanych wyroków sądów administracyjnych, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30.03.2016 r. określająca skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości 4.705,00 zł mogła być podstawą do zastosowania egzekucji administracyjnej.
W sprawie nie było także sporne, że wobec niewpłacenia zobowiązania podatkowego w terminie, Burmistrz Namysłowa wystawił tytuł wykonawczy i skierował sprawę do wykonania w drodze egzekucji administracyjnej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B., w trakcie której organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego.
Wprawdzie na tym etapie sprawy skarżący nie zgodzili się z podjętymi na etapie postępowania egzekucyjnego czynnościami wierzyciela i organu egzekucyjnego korzystając z przysługującego im prawa do zgłoszenia zarzutu egzekucyjnego, dotyczącego egzekwowanego zobowiązania, jednakże zarzut ten został oddalony postanowieniem Burmistrza Namysłowa o oddaleniu zarzutów egzekucyjnych z 8 sierpnia 2023 r., nr [...], utrzymanym następnie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z dnia 5 grudnia 2023r., nr [...] ( doręczone stronom w dniu 29 stycznia 2024 r.).
W tym miejscu ponownie należy zwrócić uwagę, iż w ramach postępowania dotyczącego kwestii istnienia ewentualnej nadpłaty zobowiązania podatkowego, nie dokonuje się weryfikacji zapadłych w sprawie decyzji wymiarowych, czy też rozstrzygnięć ostatecznych wydanych z zakresu postępowania egzekucyjnego. W sprawie strona nie kwestionowała samego faktu, że na etapie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w dniu 17.01.2022 r. doręczono jej zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego tj.: 1/ Zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 28.12.2021r. Nr zawiadomienia [...] nr [...]. z dnia 28.12.2021r. doręczone w dniu 17.01.2022r. S. Ś. i 2/ Zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 28.12.2021r. Nr zawiadomienia [...], nr [...], z dnia 28.12.2021r. doręczone w dniu 17.01.2022r. E. Ś.
Jednakże według skarżących zastosowanie w dniu 17.01.2022r. środka egzekucyjnego minęło już od dnia wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30.03.2016 r. określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2012 r. 5 lat i 20 dni (tj. okres biegu przedawnienia liczy się od dnia 29.12.2016 r. do dnia 17.01.2022 r.). Swoje obliczenia skarżący opierają na tezie, że w sytuacji gdy pierwszy z zapadłych w sprawie wyroków WSA w Opolu z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt I SA/Op 107/11, oddalający skargę został następnie w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej, uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1662/12 a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, to okres trwania tego postępowania sądowego nie powinien być uwzględniony na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 Op za skuteczne zwieszenie biegu terminu przedawnienia.
Jednakże, na co słusznie zwrócono uwagę w udzielonej przez SKO odpowiedzi na pismo procesowe skarżących z dnia 4 lutego 2025 r. art. 70 § 6 pkt 2 Op. przewidujący, że bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu w okresie od dnia złożenia przez podatnika skargi do WSA do dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego orzeczenia sądowego, nie uzależnia zawieszenia biegu terminu przedawnienia od charakteru zapadłego rozstrzygnięcia sądowego. W każdej zatem sytuacji zawiśnięcia postępowania sądowoadmionistracyjnego dotyczącego danego zobowiązania (w niniejszej sprawie podatku od nieruchomości za 2012 rok) z mocy prawa dochodzi do skutku zawieszającego bieg terminu przedawnienia. Zasadnie zatem organy wskazały w swojej decyzji jako okresy zawieszające bieg przedawnienia zobowiązania za 2012 rok oba terminy w jakich sprawa była dwukrotnie rozpoznawana w ramach postępowania sądowoadministracyjnego ( łącznie 1.634 dni ).
Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 786/19, zgodnie z którym przepis art. 70 § 6 pkt 2 O.p. stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Przepis ten nie jest ograniczony żadnymi warunkami, a w szczególności jego zastosowanie nie jest uzależnione od wyników postępowania sądowoadministracyjnego. Nawet najdalej idące rozstrzygnięcie sądu administracyjnego, stwierdzające nieważność zaskarżonego aktu, pozostaje bez wpływu na długość zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Trwa on mianowicie od dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 70 § 6 pkt 2 O.p.) do dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności (art. 70 § 7 pkt 2 O.p.).
Natomiast ponieważ, w niniejszej sprawie w ogóle nie były brane pod uwagę kwestie ewentualnego zawieszenia biegu terminu przedawnienia z uwagi na regulacje ustawowe dotyczące pandemii COVID-19 (jak miało to miejsce w sprawach dotyczących innych lat podatkowych), zagadnienie dotyczące skutków uchwały NSA z dnia 27 marca 2023 sygn. I FPS 2/22 pozostawało bez wpływu na wynik sprawy.
Dlatego też nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżących nawiązująca do zlekceważenia przez Burmistrza Namysłowa uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2023 r., sygn. akt I FPS 2/22, zgodnie z którą przepis art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.
W konsekwencji, brak podstaw do przyjęcia, że kwoty wyegzekwowane na rzecz zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. zostały pobrane jako nienależne lub w nadmiernej wysokości.
Nie budzi wątpliwości Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę, że mając ma uwadze będącą w obrocie prawnym ostateczną decyzję podatkową, a także wydane ( a niewzruszone) ostateczne rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych brak jest podstaw do stwierdzenia, iż w odniesieniu do omawianego roku podatkowego powstała nadpłata podatku mogąca podlegać zwrotowi.
Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest poprawna również pod względem formalnym.
Wniosek skarżących o stwierdzenie nadpłaty został prawidłowo oceniony pod kątem przepisu art. 72 § 1 pkt 1 O.p., zgodnie z którym za nadpłatę uważa się między innymi kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku.
Sąd podziela wywody organu, że w pojęciu "nienależnie zapłaconego podatku", o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 1 O.p., zawiera się sytuacja zapłacenia podatku w drodze egzekucji podatkowej, czyli w sposób przymusowy, a nie dobrowolny. W przypadku pojęcia "zapłacić" użytego w art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji, należy je rozumieć jako zapłatę dobrowolną oraz zapłatę przymusową w drodze egzekucji podatkowej, czyli tak samo jak w przypadku wykładni art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty), bowiem zgodnie z zakazem wykładni homonimicznej nie można tym samym pojęciom prawnym nadawać różnego znaczenia, o ile różnica taka nie wynika bezpośrednio z samego prawa (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II FSK 84/10, SIP Lex nr 745895, wyrok NSA z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II FSK 360/11, SIP Lex nr 1234075).
Organ zasadnie także przyjął, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie powinno mieć formę decyzji. Regułą jest bowiem, że organ rozstrzygając sprawę, co do jej istoty (kształtuje sytuację materialnoprawną strony), zobowiązany jest do wydania decyzji (art. 207 § 2 O.p.). Istotą sprawy jest nie tylko przyznanie praw lub nałożenie obowiązków, ale również odmowa nabycia praw (por. orzeczenie WSA w Białymstoku z 14 stycznia 2004 r. sygn. akt SAB/Bk 35/03). Jeżeli, więc zachodzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek powodujących zwrot nadpłaty, organ powinien wydać decyzję, w której rozstrzygnie co do istoty, kształtując w ten sposób sytuację materialnoprawną strony.
Tym samym wydanie decyzji w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty było uzasadnione w okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy.
Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.