I GZ 174/23

I GZ 174/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Piszczek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I GZ 299/22 - Postanowienie NSA z 2022-10-05
I GZ 297/22 - Postanowienie NSA z 2022-10-05
III SA/Lu 374/21 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2021-08-11
I GZ 298/22 - Postanowienie NSA z 2022-10-05
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 58 § 1 pkt 3 i § 3, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 374/21 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia 28 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 11 sierpnia 2021 r. o sygn. III SA/Lu 374/21 odrzucił skargę A (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia 28 kwietnia 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej.
Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że skarżąca złożyła skargę na decyzję na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia 28 kwietnia 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej. Do skargi nie przedłożono dokumentu w celu wykazania umocowania osoby działającej w imieniu spółki. Skarżąca została wezwana do złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona skarżącej 1 lipca 2021 r., a zatem siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upływał 8 lipca 2021 r. Pomimo upływu terminu skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi. Z tego względu Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2022.329, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę strony.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym domagała się jego uchylenia "jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W zażaleniu nie jest kwestionowane, że skarżąca nie uzupełniała na wezwanie Sądu braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu wskazującego sposób reprezentacji skarżącej. Stanowisko skarżącej zmierza zaś do oceny, że pomimo niewykonania wezwania Sądu możliwym było nadanie skardze dalszego biegu celem jej rozpoznania.
Z zażalenia wynika, że kwestię reprezentacji skarżącej spółki Sąd pierwszej instancji mógł ustalić we własnym zakresie. Takie jednak wnioskowanie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw w świetle obowiązujących przepisów procedury sądowoadministracyjnej. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 tej ustawy w odniesieniu do spółek polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS. Powyższego stanowiska nie zmienia wskazana w art. 15 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 1683) zasada domniemania znajomości ogłoszonych wpisów, jak i okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 4aa tej ustawy pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, tj. odpisów odpisy, wyciągów i zaświadczeń oraz udzielanych informacji z Rejestru. Należy wskazać, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (zob. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15). Sąd może wprawdzie korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę należycie umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów.
W postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zasadą, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a. (w tym osób prawnych - spółki kapitałowej), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Nieprzedstawienie Sądowi takiego dokumentu stanowiło zatem brak formalny skargi, i dlatego wystosowano wezwanie do jego usunięcia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przedłożyła w terminie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej, Sąd pierwszej instancji zobowiązany był odrzucić skargę.
W zaistniałych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.