I SA/Op 703/25

I SA/Op 703/25 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2026-02-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Anna Komorowska-Kaczkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi małoletniej H. K., reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 15 lipca 2025 r., nr 1601-IOV-2.4102.2.2025 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
W dniu 26 września 2025 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga H. K. (dalej jako: skarżąca, strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 15 lipca 2025 r., nr 1601-IOV-2.4102.2.2025 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości.
Skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie swojego numeru PESEL, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie braki skargi nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 - dalej: p.p.s.a.) skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Z kolei stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie: numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go, nie mając takiego obowiązku.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że regulacja wynikająca z art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. przewiduje fikcję doręczenia, gdy adresat, pomimo dwukrotnego zawiadomienia go o możliwości odbioru przesyłki, nie podejmuje jej w ciągu czternastu dni od dnia pozostawienia pierwszego awiza. Ostatniego dnia, tj. czternastego dnia od dnia pierwszej próby doręczenia, realizuje się skutek procesowy, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., a zatem następuje fikcja prawna doręczenia przesyłki adresatowi.
Okoliczności tej, tj. uznania przesyłki za doręczoną, nie zmienia późniejsze wydanie jej na żądanie adresata. Wydanie przesyłki po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a., w wyniku bezprawnego przetrzymywania jej przez operatora pocztowego, nie niweczy skutków doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a., raz doręczone pismo bowiem nie może wywołać prawnych skutków doręczenia w innym trybie. Fakt odebrania pisma po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a. nie ma zatem żadnego wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a.
Z adnotacji urzędu pocztowego dokonanej na potwierdzeniu odbioru przesyłki pocztowej zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wynika, że mimo dwukrotnej próby doręczenia tego pisma (pierwsze awizo z 2 października 2025 r., drugie awizo z 10 października 2025 r..), nie podjęto tego pisma w terminie do 16 października 2025 r. Mając na uwadze przytoczony wyżej termin czternastu dni oraz to, że po upływie tego terminu doręczenie uważa się za dokonane, należy uznać, iż upływ terminu do uzupełnienia braków formalnych nastąpił z dniem 23 października 2025 r. (14 dni od daty pierwszego awizowania, które nastąpiło w dniu 16 października 2025 r.). Tymczasem przesyłkę odebrano 17 października 2025 r. (wydruk z systemu e-monitoring, k. 22 akt sądowych), zaś w dniu 24 października 2025 r. nadano pismo zawierające uzupełnienie braków formalnych skargi, a zatem po upływie terminu.
W tym miejscu raz jeszcze należy podkreślić, że odebranie przesyłki przez adresata po upływie czternastego dnia od pierwszej awizacji (w rozpoznawanej sprawie czternastodniowy termin upływał 16 października 2025 r., zaś przesyłka została odebrana 17 października 2025 r..) nie powoduje, że art. 73 p.p.s.a nie będzie miał zastosowania, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych. Należało zatem przyjąć, że skutek doręczenia przesyłki nastąpił z dniem 16 października 2025 r., a 7- dniowy termin na uzupełnienie braków formalnych upłynął z dniem 23 października 2025 r.
Sąd podziela przy tym pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 15 lutego 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. II FSK 1762/15, że: "Odebranie na żądanie strony pisma, po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek bezprawnego jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie niweczy skutków doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a.".
Tym samym w niniejszej sprawie termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął 23 października 2025 r., co powoduje, że nadanie przez Skarżącą pisma zawierającego uzupełnienie braków formalnych dniu 24 października 2025 r., nastąpiło po upływie terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.
Podsumowując, brak formalny skargi został uzupełniony po terminie, który upłynął w dniu 23 października 2025 r., ponieważ pierwsze zawiadomienie o możliwości odebrania pisma (pierwsze awizo) miało miejsce w dniu 2 października 2025 r. i od tego dnia należało liczyć upływ terminu czternastu dni. Skarżąca nie uczyniła zatem zadość wezwaniu do podania numeru PESEL, będąc pouczona o skutkach procesowych jego zaniechania. W konsekwencji skarga dotknięta jest brakiem uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu.
Niezależnie od powyższej argumentacji stanowiącej uzasadnienie postanowienia o odrzuceniu skargi, Sąd wskazuje, iż w art. 86-87 p.p.s.a została przewidziana instytucja przywrócenia terminu, która ma zastosowanie w wypadku gdy strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie, bez swojej winy.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Z kolei na podstawie art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Zgodnie z wyrokiem NSA z 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 223/24 uprawdopodobnienie nie oznacza udowodnienia. W sprawach o przywrócenie terminu wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie, nie zaś przedstawienie niepodważalnych dowodów, świadczących o niedających się przezwyciężyć przeszkodach. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż w tej kwestii Sąd nie może działać z urzędu i orzec o przywróceniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, bowiem wniosek taki nie został dotychczas złożony. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu w zakreślonym przez prawo terminie będzie uprawniało Sąd do jego merytorycznego rozpoznania i oceny, czy do uchybienia terminu doszło w sposób zawiniony.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a odrzucił skargę.