I SA/Op 65/05

I SA/Op 65/05 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2005-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Grzegorz Gocki /przewodniczący/
Marta Wojciechowska
Tomasz Zborzyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 775/05 - Postanowienie NSA z 2006-09-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Zborzyński (spr.) Asesor sąd. Marta Wojciechowska Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2005 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Remontowo – Produkcyjnego "A" sp. z o. o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
W wyniku kontroli w zakresie podatku od towarów i usług, przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w Opolu w skarżącej Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A Przedsiębiorstwo Remontowo – Produkcyjne w Z., Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją Nr [...], z dnia [...] określił skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 1999 r., zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Decyzję tę wydano wskutek nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku w kwocie netto 14.400 zł plus podatek VAT w kwocie 3.168 zł na prowadzenie wspólnej działalności socjalnej z B w Z. i wydatku w kwocie netto 72.000 zł plus podatek VAT w kwocie 13.200 zł na zlecenie C S.A. w D. obsługi organizacyjno – prawno - finansowej skarżącej. Nie zaliczenie tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów spowodowało na mocy art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) zmniejszenie podatku naliczonego oraz pozbawieniem prawa pomniejszenia podatku należnego.
Po przeprowadzeniu wskutek odwołania skarżącej postępowania odwoławczego Izba Skarbowa w Opolu decyzją Nr [...], z dnia [...] utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej.
Od decyzji tej skarżąca wywiodła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga ta została rozpoznana wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 lipca 2004 r., wydanym w sprawie o sygnaturze I SA/Wr 2122/02, którym zaskarżoną decyzję uchylono, uznając zasadność skargi w odniesieniu do odmowy uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z realizacją umowy o prowadzeniu wspólnej działalności socjalnej z innym podmiotem. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi w odniesieniu do nie uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z realizacją umowy zlecenia obsługi organizacyjno – prawno - finansowej. Sąd zaakceptował pogląd organów podatkowych, że wykonane przez zleceniobiorcę przy realizacji tej umowy opracowania, sprawozdania i inne dokumenty służyły wyłącznie ujednoliceniu wspólnych działań i procedur spółek wchodzących w skład grupy kapitałowej i stanowiły formę sprawowania nadzoru właścicielskiego.
Wyroku tego nie zaskarżyła żadna ze stron.
W jego wykonaniu, po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu dnia [...] wydał decyzję Nr [...], którą zaskarżoną decyzję uchylił w całości i orzekł, że za miesiące od marca do lipca 1999 r. umarza postępowanie, a za miesiące od sierpnia do grudnia 1999 r. określa zobowiązanie podatkowe, zaległość podatkową z odsetkami za zwłokę i ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Organ podatkowy drugiej instancji w ślad za wyrokiem Sądu przyjął, że skarżącej nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w wysokości 13.200 zł, to jest po 2.640 zł miesięcznie w okresie od sierpnia do grudnia 1999 r., ponieważ wydatek, którego podatek ten dotyczy, nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.
Od tej decyzji skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zarzucając: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 122, 180, 187 § 1, 188 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), polegające na: ocenie dowodów z dokumentów z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów w oparciu o przesłanki nie wynikające z ustaw podatkowych; nie wyjaśnienie stanu faktycznego, dotyczącego otrzymanych przez podatnika świadczeń w postaci konsultacji, doradztwa udzielonego telefonicznie, na spotkaniach, seminariach; nie przeprowadzenia dowodów na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie wykonywania usług niematerialnych; stawianie wymogów co do sposobu udokumentowania otrzymanych świadczeń sprzecznie ze stosunkiem cywilnoprawnym łączącym strony umowy zlecenia; pominięcie wyjaśnień strony, dotyczących otrzymanych od kontrahenta usług niematerialnych oraz naruszenie prawa materialnego, to jest art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez niewłaściwe zastosowanie – i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła argumentację za uznaniem za koszt uzyskania przychodów wydatku wynikającego z umowy o współpracy na warunkach zlecenia z C S.A., przedmiotem której była obsługa organizacyjno – prawno - finansowa skarżącej, świadczona w formie konsultacji, wizytacji, opinii, ekspertyz, projektów dokumentów i udziału w negocjacjach.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że prawidłowość objętego skargą rozstrzygnięcia organów podatkowych była już przedmiotem sprawy rozpoznanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który uznał, że w tym zakresie organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego. Zauważył, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Powtórzył, powołując się na decyzję dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych, że skarżąca bezpodstawnie obniżyła podatek należny o podatek naliczony w łącznej kwocie 13.200 zł z tytułu wydatku na zakup usług, których nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, czym naruszyła przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy wydania określonej decyzji. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych oraz sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Oddziaływaniem orzeczenia sądu administracyjnego objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie, a także przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, toczące się przed tym sądem, co oznacza, że sąd ten rozpoznając sprawę ponownie nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Formułowanie ocen prawnych sprzecznych z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego oznacza niedopuszczalną polemikę z tym wyrokiem (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, tezy 1-10 do art. 153 i powołane tam orzecznictwo).
W sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 7 lipca 2004 r. wyraził już ocenę prawną sprawy, którą to oceną związany był Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu i związany jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie sprawę tę rozpoznający. Z uzasadnienia tego wyroku w sposób nie budzący wątpliwości wynika ocena prawna Sądu tak co do stanu faktycznego, jak i co do wykładni prawa materialnego, a w szczególności art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 21, poz. 86 ze zm.). Sprowadza się ona do twierdzenia, że wydatki poniesione w realizacji umowy z innym podmiotem o prowadzeniu wspólnej działalności socjalnej stanowią dla skarżącej koszt uzyskania przychodów, a w konsekwencji o podatek od towarów i usług, naliczony w fakturze dokumentującej ten wydatek, może być obniżony podatek należny skarżącej. Natomiast wydatek skarżącej, poniesiony z tytułu umowy z dnia 1 lipca 1999 r. o współpracy na warunkach zlecenia z C S.A., nie pozostaje w związku przyczynowym z uzyskanym przez skarżącą przychodem i za koszt uzyskania przychodów uznany być nie może, co sprawia, że skarżąca nie może obniżyć należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony w fakturze dokumentującej ten wydatek. Ponieważ skarżąca wyroku tego nie zaskarżyła, a decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] wynika z zastosowania się tego organu podatkowego do oceny prawnej sądu i wskazań co do dalszego postępowania, stwierdzić należy, że decyzja ta odpowiada prawu.
Skarżąca nie zdecydowała się na wywiedzenie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 lipca 2004 r., wskutek czego wyrok ten uprawomocnił się. Podjęta obecnie próba polemiki z tym wyrokiem, przy użyciu zresztą tych samych argumentów, które były już przez Sąd ocenione, skazana jest na niepowodzenie, ponieważ pozostaje w sprzeczności z normą zawartą w art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozpoznający sprawę ponownie może tylko powtórzyć ocenę prawną wyrażoną przy pierwszym rozpoznaniu sprawy i skontrolować, czy ocena ta została uwzględniona przez organ podatkowy. Kontrola ta wypadła dla organu podatkowego pomyślnie, a zarzutów w tym zakresie skarżąca nie podniosła.
Wobec nieuwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.