I SA/OP 614/25

I SA/Op 614/25 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2025-12-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Aleksandra Sędkowska /przewodniczący/
Anna Komorowska-Kaczkowska
Grzegorz Gocki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6563
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 165a § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 361
art. 42b ust. 5 pkt 1, art 42c ust. 1 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia WSA Anna Komorowska-Kaczkowska Protokolant Starszy inspektor sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi U. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 października 2024 r., nr 0110-KSI2-1.441.38.2024.2.MG w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania wiążącej informacji stawkowej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 sierpnia 2024 r., nr 0111-KDSB1-1.440.280.2024.2.ND, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597,00 zł (słownie złotych: pięćset dziewięćdziesiąt siedem 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 października 2024 r. nr 0110-KSI2-1.441.38.2024.2.MG Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: DKIS, Organ interpretacyjny, Organ podatkowy), utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 12 sierpnia 2024 r. nr 0111- KDSB1-1.440.280.2024.2.ND odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku U. Sp. z o.o. (dalej: Spółka, Strona ) z dnia 5 czerwca 2024 r. (data wpływu 11 czerwca 2024 r.), uzupełnionego w dniu 14 lipca 2024 r., o wydanie wiążącej informacji stawkowej (zwanej dalej również "WIS") dotyczącej - lokalu mieszkalnego o powierzchni 107,67 m2 wraz z miejscem postojowym w garażu podziemnym, infrastrukturą towarzyszącą i pomocniczą oraz udziałem w gruncie, zlokalizowanego w W. przy ul. [...] w budynku mieszkalno-usługowym sklasyfikowanym w PKOB 1122,
Zaskarżona postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W złożonym wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej - lokalu mieszkalnego o powierzchni 107,67 m2 wraz z miejscem postojowym w garażu podziemnym, infrastrukturą towarzyszącą i pomocniczą oraz udziałem w gruncie, zlokalizowanego w W. przy ul. [...] w budynku mieszkalno-usługowym sklasyfikowanym w PKOB 1122, w formularzu WIS-W, w części "Szczegółowy opis towaru/usługi" Strona wskazała, że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i prowadzi działalność gospodarczą polegającą na przygotowaniu I realizacji inwestycji w segmencie budownictwa mieszkaniowego w celu dalszej odsprzedaży.
Przedmiotem inwestycji jest realizacja zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych z usługami oraz garażem podziemnym, do którego posiada tytuł prawny (Budynek A i B). Inwestycja ta mieścić się będzie częściowo na działce nr a, a częściowo na działce b (Obręb [...]) w Dzielnicy [...] w W. przy ul. [...] oraz ul. [...]. Budynki wielorodzinne są w fazie budowy, stanowią inwestycję w segmencie budownictwa mieszkaniowego.
Kubatura całego obiektu (Budynek A) wyniesie 101.482,59 m3, zaś powierzchnia całkowita budynku wyniesie 32.575,70 m2, z czego powierzchnia części nadziemnej (mieszczącej lokale mieszkalne i usługowe) wyniesie 21.553,47 m2, zaś części podziemnej (garażowej) 11 022,23 m2, powierzchnia użytkowa pomocnicza wyniesie 12 505,81 m2 (powierzchnia użytkowa garaży, techniczna, gospodarcza, zaplecza usług, pomieszczeń na jednoślady). Na powierzchnię podstawową użytkową będą składały się lokale usługowe (364,66 m2) i lokale mieszkalne o powierzchni od 30,45 rn2 do 107,67 m2 (łącznie: 13 915,64 m2), zatem 97% budynku stanowić będzie część mieszkalna.
Każdy lokal będzie sprzedawany oddzielnie. Lokal będzie odrębnym przedmiotem własności i zostanie dla niego założona oddzielna księga wieczysta. Lokal będzie samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Lokal będzie przeznaczony do stałego zamieszkania przez nabywcę lokalu.
Hala garażowa nie zostanie wyodrębniona jako oddzielny przedmiot własności i nie zostanie dla niej założona odrębna księga wieczysta. Hala garażowa będzie objęta tą samą księgą wieczystą, co grunt, na którym postawiony będzie budynek (tzw. nieruchomość wspólna). Prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego będzie przysługiwać wyłącznie właścicielowi lokalu w ramach podziału do korzystania (quoad usum). Prawo do korzystania z miejsca postojowego nie będzie mogło być samodzielnym przedmiotem obrotu, tzn. nabywca lokalu nie będzie mógł nabyć prawa do korzystania z tego miejsca nie nabywając lokalu. Lokal będzie posiadał stosowne zaświadczenie wydane przez Starostę zgodnie z art. 2 ust. 3 ww. ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048), potwierdzające, że lokal stanowi lokal mieszkalny.
W cenę sprzedaży lokalu mieszkalnego wkalkulowane są poza samą powierzchnią lokalu mieszkalnego również inne elementy inwestycji, takie jak: miejsce postojowe w garażu podziemnym, infrastruktura towarzysząca i pomocnicza oraz udział w gruncie. Cena ta kalkulowana jest w taki sposób by pokryła koszty związane z uzyskaniem przez Stronę pozwoleń, przyłączy, budowy obiektu, marketingu, sprzedaży oraz innych usług tj. architektów, nadzoru inwestorskiego, zarządzania projektem.
Z racji tego, że budynek ma służyć głównie celom mieszkalnym, wszystkie elementy infrastruktury są niezbędne do spełnienia funkcji mieszkalnej budynku. Przyłącza umożliwiają dostawę mediów do budynku, chodniki, drogi, wjazdy i wyjazdy zapewniają możliwość dotarcia do budynku przez jego przyszłych mieszkańców, a pozostałe elementy zwiększają użyteczność budynku i komfort mieszkańców.
Zaplanowane jest oddanie do użytkowania 8 lokali usługowych, 284 mieszkań oraz 311 miejsc postojowych (dla części mieszkalnej i usługowej) dla samochodów osobowych i 56 miejsc dla rowerów. Planowany termin przekazywania pierwszych mieszkań to [...] Zgodnie z planem architektonicznym, cztery skrzydła budynku ustawione równolegle do otaczających budynków dwóch sąsiadujących ulic, wydzielą wewnętrzną przestrzeń dziedzińca wraz z przestrzenią rekreacyjną i zielenią.
Na parterze od strony ulic będą znajdowały się lokale usługowe, zaś resztę parteru i pozostałe nadziemne kondygnacje budynku (w liczbie 5, 6, 7 - w zależności od części obiektu) zostaną przeznaczone na lokale mieszkalne.
Dla przedmiotowej inwestycji została wydana Decyzja nr [...] z dnia 2.10.2023 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę zespołu dwóch budynków usługowo-mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu oraz wjazdem na nieruchomość.
Pismem z dnia 22 lutego 2024 r. sygn. [...], Urząd Statystyczny w Ł. zaklasyfikował przedmiotową inwestycję jako PKOB grupa 112 klasa 1122 - "Budynki o trzech i więcej mieszkaniach".
W dalszej części Spółka skonkretyzowała, iż przedmiotem niniejszego wniosku WIS jest lokal mieszkalny o powierzchni 107,67 m2 wraz z miejscem postojowym w garażu podziemnym, infrastrukturą towarzyszącą i pomocniczą oraz udziałem w gruncie, zlokalizowany w W. przy ul. [...] w budynku mieszkalno- usługowym sklasyfikowanym w PKOB 1122, przeznaczonym do stałego zamieszkania. Lokal wykończony w standardzie deweloperskim. Lokal mieszkalny będzie spełniał definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego oraz będzie posiadał zaświadczenie o samodzielności lokalu. Lokal mieszkalny będzie przeznaczony do stałego zamieszkania.
Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych rozpocznie się w czerwcu 2024 r., zatem lokale nie zostały jeszcze wyodrębnione i nie posiadają nadanego numeru księgi wieczystej. Miejsce postojowe (wcześniej zarezerwowane) przyznane zostanie nabywcy w ramach umowy quoad usum, tj. określającej sposób korzystania z nieruchomości wspólnej, z wyłączeniem prawa korzystania z tego miejsca przez inne osoby.
Uprawnienie do wyłącznego korzystania z miejsc postojowych usytuowanych w podziemnym garażu na części nieruchomości wspólnej zostanie przyznane przez Stronę dla wszystkich nabywców lokali mieszkalnych.
Na tle tego opisu wniosku Strona podała, że chciałaby potwierdzić stawkę podatku od towarów i usług jaką powinna stosować przy dostawie towaru, tj. przy sprzedaży lokalu znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami na parterze wraz z miejscem postojowym w garażu podziemnym, infrastrukturą towarzyszącą i pomocniczą oraz udziałem w gruncie, klasyfikowanego według PKOB jako budynek do działu 11, grupa 112, klasa 1122 uważając, że sprzedaż lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami na parterze wraz z miejscem postojowym w garażu podziemnym, infrastrukturą towarzyszącą i pomocniczą oraz udziałem w gruncie, klasyfikowanego według PKOB jako budynek do działu 11, grupa 112, klasa 1122, powinna podlegać opodatkowaniu według stawki 8% zgodnie z art. 41 ust. 2 oraz art. 41 ust. 12 pkt 1 w powiązaniu z art. 146aa ust. 1 pkt 2 i ust. la ustawy oraz art. 146ea pkt 2 oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361, z późn. zm.- dalej : uptu), tj. bez konieczności uwzględniania proporcji wynikającej z art. 41 ust. 12c uptu.
W własnej argumentacji Spółka wskazała, iż ponieważ zgodnie z art. 29a ust. 8 uptu, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu, przy sprzedaży lokalu, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym jest posadowiony budynek mieszkalno-usługowy, grunt dzieli byt prawny budynków lub ich części w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków lub ich części podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, opodatkowana jest również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.
Ponadto, z uwagi na fakt, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali .
W myśl art. 2 ust. 1 ww. ustawy o własności lokali, samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej lokalami, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. la-2, stwierdza Starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali). Stosownie natomiast do art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali, do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej pomieszczeniami przynależnymi.
Ustawa o własności lokali wprowadza również pojęcie nieruchomości wspólnej, określa warunki, jakimi obwarowane jest jej powstanie i zasady obliczania w niej udziału. Według art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali, w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Jednakże stosownie do ust. 2 ww. artykułu, nieruchomość wspólna stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, warunkiem zastosowania 8% stawki podatku, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części. Po drugie, obiekty budowlane lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej, 8% stawki podatku.
Analiza powołanych wyżej przepisów prawnych prowadzi do wniosku, iż 8% stawka podatku od towarów i usług może być stosowana wyłącznie w stosunku do będących przedmiotem obrotu (sprzedaży) samodzielnych lokali mieszkalnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, służących zaspokajaniu "mieszkaniowych" potrzeb społeczeństwa. Preferencyjna stawka podatku od towarów i usług nie ma natomiast zastosowania do sprzedaży lokali użytkowych, czyli lokali, które nie pełnią funkcji mieszkaniowych.
Istotne znaczenie dla ustalenia właściwej stawki VAT ma sposób sprzedaży prawa do korzystania z miejsca postojowego i jego przynależność do lokalu mieszkalnego. Analizie poddać należy okoliczność, czy miejsce postojowe jest, czy też nie może być przedmiotem odrębnej własności, a przez to, czy może stanowić przedmiot samodzielnego obrotu, a więc czy może być sprzedawany i nabywany tylko i wyłącznie z lokalem mieszkalnym, do którego został przypisany, czy też odrębnie.
W przedmiotowej sprawie należy mieć zatem na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności, z których wynika, że miejsce postojowe usytuowane w garażu podziemnym na części nieruchomości wspólnej nie może być przedmiotem samodzielnego obrotu. Z kolei miejsce postojowe przyznane zostanie nabywcy w ramach umowy quoad usum, tj. określającej sposób korzystania z nieruchomości wspólnej, z wyłączeniem prawa korzystania z tego miejsca przez inne osoby. Dlatego też przypadku sprzedaży przedmiotowego lokalu wraz z miejscem postojowym zastosowanie będzie miała jedna stawka VAT.
W części opisującej załączniki ("Informacja o załącznikach dołączonych do wniosku") wskazano dokumenty:
- Załącznik nr 1 - Informacja udzielona przez Ośrodek Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w Ł. nr [...] z dnia 22 lutego 2024 r.;
- Załącznik nr 2 - Decyzja nr [...] z dnia 2.10.2023 r.. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków usługowo- mieszkalnych;
- Załącznik nr 3 - Projekt architektoniczno-budowlany z [...] r. dla budynku A, którego dotyczy wniosek;
- Załącznik nr 4 - Pełnomocnictwo wraz z opłatą skarbową.
Z uwagi na brak dołączenia wskazanych we wniosku złączników, Strona na wezwanie organu przedłożyła:
- pełnomocnictwa szczególnego (PPS-1) udzielonego M. K. obejmujące m.in. uprawnienie do reprezentowania mocodawcy w postępowaniach związanych z uzyskaniem wiążących informacji stawkowych,
- informację o udzielonej przez Ośrodek Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w Ł. nr [...]. 1 z dnia 22 lutego 2024 r.,
- decyzję nr [...] z dnia 2 października 2023 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalno-usługowych wielorodzinnych z garażem podziemnym (Budynek A i Budynek B) przy ul. [...] i [...], na części działek o nr ewid. a, b z obrębu [...] w Dzielnicy [...] [...] W.
Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2024 r. nr 0111-KDSB1-1.440.280.2024.2.ND Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania WIS dotyczącego lokalu mieszkalnego o powierzchni 107,67 m2 wraz z miejscem postojowym w garażu podziemnym, infrastrukturą towarzyszącą i pomocniczą oraz udziałem w gruncie, zlokalizowanego w W. przy ul. [...] w budynku mieszkalno-usługowym sklasyfikowanym w PKOB 1122, wskazując na fakt
nieposiadania przez Stronę wydanego przez właściwy organ zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego będącego przedmiotem niniejszej sprawy, tj. lokalu o powierzchni użytkowej 107,67 m2 a także z uwagi na to , że powyższy lokal (towar) jeszcze nie powstał, co w istocie nie pozwala organowi na dokonanie oceny charakteru tego lokalu, a tym samym uznanie go za obiekt budownictwa objętego społecznym programem.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka w złożonym od niego zażaleniu zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 42b ust. 5 pkt 1 uptu wskutek dokonania jego błędnej, zawężającej wykładni i przyjęcie, że przedmiotem wniosku o wydanie WIS może być jedynie towar istniejący fizycznie i gotowy do bycia przedmiotem dostawy w momencie składania przez podatnika tegoż wniosku;
2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez odmowę wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, z późn. zm. - zwanej dalej "op") gdy nie zaistniały okoliczności wskazane w tym przepisie.
W wyniku rozpatrzenia złożonego zażalenia oraz analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy postanowieniem z 29 października 2024 r. nr 0110-KSI2-1.441.38.2024.2.MG 22 utrzymał w mocy postanowienie wydane w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
W uzasadnieniu postanowienia organ w całości potrzymał dotychczasową argumentację, akcentując, że skoro Strona wystąpiła w wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej zdarzenia przeszłego - albowiem powyższy lokal jeszcze nie powstał ( inwestycja jeszcze trwa) i brak jest wydanego przez właściwy organ zaświadczenia o jego samodzielności jako lokalu mieszkalnego- to nie mogąc zweryfikować przedstawionych we wniosku informacji , był zobligowany do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej.
Organ argumentował, że w myśl art. 42c ust. 1 uptu, WIS wiąże, z zastrzeżeniem ust. 2-2d, organy podatkowe wobec podmiotów, o których mowa w art. 42b ust. 1 pkt 1 i 2, dla których została wydana, oraz te podmioty, w odniesieniu do:
1) towaru będącego przedmiotem dostawy, importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia dokonanych w okresie ważności WIS;
2) usługi, która została wykonana w okresie ważności WIS;
3) towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu wykonaną w okresie ważności WIS.
Jak stanowi art. 42ha ust. 1 ustawy, WIS jest wydawana na okres 5 lat i jest ważna od dnia następującego po dniu jej doręczenia.
Zgodnie z art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18,19 i 20.
Organ uwypuklał, z ww. przepisów wynika, że decyzja WIS ma moc wiążącą wobec jej adresata, jak i organów podatkowych, a związanie zawartym w niej rozstrzygnięciem dotyczy wyłącznie okresów przyszłych. W konsekwencji, w ocenie organu, nie w każdym przypadku i nie każdy podmiot może wystąpić z wnioskiem o wydanie WIS. Powołane regulacje wprowadzają bowiem istotne ograniczenie zarówno w odniesieniu do podmiotu uprawnionego do wystąpienia z wnioskiem o wydanie WIS, jak również co do przedmiotu, w zakresie którego możliwe jest jej uzyskanie. Organ wskazywał, iż otrzymując wniosek o wydanie WIS, obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek został złożony przez osobę legitymowaną do wystąpienia z wnioskiem o wydanie WIS, jak również czy zakres żądania, z którym wystąpił wnioskodawca, spełnia warunki do jej uzyskania.
Na tyle przywołanych regulacji prawnych ustawy o podatku od towarów i usług dotyczących kwestii społecznego budownictwa mieszkaniowego , zwrócono uwagę, że o tym czy dany lokal jest lokalem mieszkalnym decyduje posiadanie przez niego cech określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Nie jest to jednak jedyne kryterium oceny. Ustawa o własności lokali w art. 2 ust. 1a dokładnie wskazuje, że ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje na podstawie stosownej dokumentacji, która charakteryzuje zarówno sam budynek - pozwolenie na budowę, jak i teren na którym dany obiekt się znajduje - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Z kolei, spełnienie warunków dla lokali mieszkalnych w zakresie samodzielności oraz przeznaczenia, zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali, potwierdza starosta w formie zaświadczenia. Tym samym to treść zaświadczenia wydanego przez starostę potwierdza samodzielność lokalu oraz jego przeznaczenie, np. mieszkalne.
Zauważono przy tym , iż lokalem mieszkalnym nie jest lokal użytkowy, który jedynie posiada cechy lokalu mieszkalnego oraz spełnia warunki techniczne tego lokalu.
W tym stanie sprawy organ odwoławczy stwierdził, że w okolicznościach opisanej sprawy wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania było zasadne, albowiem opis przedmiotu wniosku o wydanie WIS przedstawiony przez Stronę już na etapie wstępnej weryfikacji wniosku dostarczył wystarczających informacji, aby stwierdzić, iż w tej konkretnej sprawie nie jest możliwe skuteczne przeprowadzenie postępowania podatkowego, tj. takiego, które skutkowałoby wydaniem WIS. W przypadku planowanej dostawy lokalu, który - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - jeszcze nie powstał, gdyż budowa budynku, w którym ma być zlokalizowany dopiero się rozpoczęła, brak jest możliwości weryfikacji informacji wskazanych przez Wnioskodawcę.
Organ podnosił, że powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym, powołując się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 351/23, w którym to wyroku wskazano, że "otrzymując wniosek o wydanie WIS organ ma obowiązek dokonać wstępnej oceny wniosku m.in. w zakresie zbadania, czy wniosek został wniesiony przez uprawniony podmiot oraz czy nie zachodzą inne przeszkody do wszczęcia postępowania".
Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Opolu., w której domagając się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia z dnia 29 października 2024 r. wraz z poprzedzającym je postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2024 r. oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych, podtrzymała w całości zarzuty z wcześniejszego zażalenia dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 42b ust. 5 pkt 1 uptu , a także przepisów postępowania ,tj. art. 165a § 1 op, dodatkowo wskazując na naruszenie art. 120 oraz art.121 § 1 op, w zw. z art. 42g ust. 2 uptu- poprzez błędne zastosowanie i wydanie postanowienia utrzymującego postanowienie w sprawie odmowy wszczęcia postępowania, w sytuacji gdy przedmiotem wniosku o WIS było określenie zastosowania właściwej stawki VAT dla określonego towaru, co może stanowić przedmiot wniosku o WIS, a tym samym doszło do niedochowania obowiązku działania na podstawie i w granicach prawa i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Zdaniem Spółki, w przypadku złożonego przez nią wniosku o WIS nie wystąpiła żadna z powyższych przyczyn przewidzianych w art. 165a § 1 warunkujących odmowę wszczęcia postępowania. Zauważono, że występując o wydanie WIS, Spółka ma w tym interes prawny, chce w przyszłości dokonywać sprzedaży ze stawką 8% VAT lokali mieszkalnych o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 150 m2, co wynika z przedstawionej przez nią dokumentacji. Jednocześnie podkreślono, że jak trafnie zauważa się w piśmiennictwie odmowa wszczęcia postępowania stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku strony (R. Dowgier, Odmowa wszczęcia postępowania podatkowego, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych 2011, nr 3, s. 19-24).
Użyte przez ustawodawcę sformułowanie kiedy z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte nie oznacza zupełnej dowolności organu podatkowego w podejmowaniu decyzji. Zarówno w piśmiennictwie (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2003, str. 655; R. Suwaj, Odmowa wszczęcia postępowania (w:) Jurydyzacja postępowania administracyjnego, Oficyna 2009, s. 120), jak i orzecznictwie (Wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. II FSK631/15) przyjmuje się trafnie, iż postępowanie nie może być wszczęte z przyczyn dotyczących:
1) braku w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego;
2) sytuacji, gdy w danej sprawie toczy się już postępowanie podatkowe;
3) przypadków, gdy w sprawie zapadła już decyzja (również nieostateczna).
jednakże zdaniem Spółki, w przypadku złożonego przez nią wniosku o WIS nie wystąpiła żadna z powyższych przyczyn.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Opolu zważył, co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu jawnym uwzględniając w tym względzie wniosek organu zawarty w odpowiedzi na skargę.
Na wstępie niniejszych rozważań należy zwrócić uwagę na charakter postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej, cel wydania wiążącej informacji stawkowej i jej istotne cechy.
Zgodnie z art. 42a uptu wiążąca informacja stawkowa jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi.
Stosownie do art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT wniosek o wydanie WIS, oprócz danych wnioskodawcy oraz informacji dotyczącej opłaty należnej od wniosku zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym: a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, b) wskazanie klasyfikacji, według której mają być klasyfikowane towar lub usługa, c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w ust. 4.
Na podstawie art. 42b ust. 4 ustawy o VAT wniosek o wydanie WIS może zawierać żądanie sklasyfikowania towaru albo usługi na potrzeby stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, innych niż dotyczące określenia stawki podatku. Zgodnie z art. 43b ust. 5 ustawy o VAT przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być: towar albo usługa, albo towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
Z powołanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że organ w ramach WIS ma dokonać przyporządkowania wskazanych we wniosku towarów lub usług do właściwej jednostki klasyfikacyjnej CN, PKWiU lub PKOB w celu wskazania właściwej stawki VAT lub na potrzeby stosowania innych przepisów ustawy VAT oraz przepisów wykonawczych do ustawy VAT. Istotą WIS jest zatem dokonanie wspomnianej klasyfikacji, jeśli jest to niezbędne do określenia stawki podatku lub odpowiedniego zastosowania przepisów normujących i regulujących opodatkowanie podatkiem od towarów i usług.
Należy również mieć na uwadze, że zgodnie z art. 42 ha ustawy o VAT, WIS jest wydawana na okres 5 lat i jest ważna od dnia następującego po dniu jej doręczenia. Jak wynika, z ust. 2 tego przepisu, WIS traci ważność przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1, z dniem:
1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo
2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1
- w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej.
Katalog norm prawnych, który reguluje funkcjonowanie wiążącej informacji stawkowej - zawarty w rozdziale la "Wiążąca informacja stawkowa" działu VIII "Wysokość opodatkowania" ustawy - nie zawiera jednocześnie przepisu jednoznacznie precyzującego, że jej uzyskanie nie jest możliwe w zakresie zdarzeń przeszłych.
Należy jednakże w tym miejscu, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, podkreślić , iż w ramach postępowania w przedmiocie wiążącej informacji stawkowej, rozstrzygnięcie może być wydane w wyniku dokonanej przez organ weryfikacji informacji zawartych w opisie wniosku.
Ta cecha tego rodzaju postępowania o wydanie WIS ( poza oczywiście odmiennym zakresem przedmiotowym) odróżnia tą instytucję prawną od wydawanych na wniosek podatników indywidualnych interpretacji podatkowych.
Cechą wspólną obu tych instytucji prawnych jest natomiast ich funkcja gwarancyjna, obejmująca związanie organów podatkowych względem podmiotu, dla którego została wydana WIS czy też interpretacja podatkowa w odniesieniu do ich przedmiotu. W przypadku WIS jest to gwarancja, że dla sprzedawanych przez nich towarów/usług nie zostanie zastosowana, w szczególności stawka podatku VAT inna niż określona w WIS. Związanie WIS dotyczy więc nie tylko organów podatkowych, lecz również ich adresatów, w odniesieniu do konkretnego towaru, usługi, świadczenia kompleksowego, których dotyczy, tj. czynności objętych WIS - dokonanych przez podatnika w okresie ważności WIS - organ nie może, w szczególności kwestionować zastosowanej stawki podatku VAT. Jak wynika z przytoczonych powyżej regulacji prawnych, moc wiążąca WIS rozpoczyna się od dnia następnego po dniu doręczenia WIS. Oznacza to, że WIS jest narzędziem zapewniającym związanie, w tym stosowną ochronę w okresach przyszłych. W konsekwencji wiążąca informacja stawkowa (WIS) jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania przez podmiot dokonujący lub zamierzający dokonywać czynności stanowiących jej przedmiot m.in. wykonanie usługi. WIS jest bowiem instytucją gwarantującą pewność zastosowania prawidłowej stawki podatku od towarów i usług do czynności będących jej przedmiotem wykonanych w przyszłości. W przepisach ustawy regulujących wydawanie WIS, brak jest natomiast ukierunkowania na czynności, które zostały dokonane w przeszłości, tj. wydawania WIS na potrzeby już wyświadczonych usług.
Należy w tym miejscu, dodatkowo podkreślić iż zarówno w odniesieniu do WIS-u jak i interpretacji podatkowych, może dojść do utraty funkcji gwarancyjnej , jeżeli na etapie postępowania podatkowego zostanie ustalony stan faktyczny odbiegający od tego, jaki został objęty wydaną wiążącą informacją stawkową, czy też przedstawiony we wniosku o interpretację indywidualną.
W ocenie Sądu, organ zatem nieprawidłowo wywiódł, że co do samej zasady nie ma możliwości wydania WIS w przedmiocie zdarzenia przyszłego, bowiem już z samego charakteru wiążącej informacji stawkowej zapewnia ona związanie organów podatkowych w okresach przyszłych. Ze względu na związanie organów podatkowych wydaną decyzją, cel wprowadzenia do porządku prawnego WIS jest możliwy do osiągnięcia wyłącznie, jeżeli wniosek o jej wydanie dotyczy czynności, która zostanie wykonana w przyszłości.
Powyższe koresponduje, koresponduje ze stanowiskiem Ministerstwa Finansów przedstawionym w uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Ordynacja podatkowa (druk sejmowy nr 3255) - str. 21. W uzasadnieniu tym wskazano, że ze względu na swoisty charakter WIS będzie określać stawkę podatku w przypadku czynności dokonywanych po dniu jej doręczenia, mając na uwadze jej "oddziaływanie pro futuro". Jeśli więc świadczenie będące przedmiotem wniosku zostało już wykonane przez Skarżącą to wydanie WIS dla tego świadczenia przeczyłoby regulacji wynikającej z art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy, a więc zasadzie, że WIS ma moc wiążącą w odniesieniu do świadczenia, które zostało wykonane, po dniu, w którym WIS została doręczona.
Jak podnosi się w doktrynie, ograniczenie przez ustawodawcę możliwości uzyskania informacji o klasyfikacji i stawce VAT wyłącznie do zdarzeń przyszłych jest celowym działaniem ustawodawcy i nie narusza zasady zaufania. Takiemu założeniu podporządkowana jest cała przemyślana konstrukcja WIS. Instytucja ta nie jest przeznaczona do rozważań historycznych. Podatnik ma możliwość uzyskania wiążącej ochrony w odniesieniu do wysokości opodatkowania VAT dokonywanych transakcji, jednak musi złożyć taki wniosek na bieżąco, czyli w odniesieniu do zdarzenia przyszłego. Decyzja, czy złożyć taki wniosek, zapewniający mu określone gwarancje prawne, należy do podatnika. (Wiążące informacje podatkowe. Przedmiot, podmiot, procedura wydawania, zaskarżalność. Autor Beata Rogowska – Rajda, Wolters Kluwers, Warszawa 2024 r.)
Skoro zatem WIS jest decyzją wydaną na potrzeby opodatkowania aktualnie dokonywanych lub dopiero planowanych świadczeń, w ocenie Sądu, organ niezasadnie przyjął, iż w realiach niniejszej sprawy ( podkreślenie Sądu) nie można wszcząć postępowania w zakresie ustalenia właściwej klasyfikacji oraz stawki VAT dla przedmiotowego świadczenia, bowiem zakres żądania, z którym wystąpiła Strona nie spełniał warunków do uzyskania WIS.
Należy w tym miejscu przypomnieć, że w ramach złożonego wniosku Spółka chciała potwierdzić stawkę podatku od towarów i usług jaką powinna stosować przy dostawie towaru, tj. przy sprzedaży zlokalizowanego w W. przy ul. [...] lokalu mieszkalnego o powierzchni 107,67 m2 znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami na parterze wraz z miejscem postojowym w garażu podziemnym, infrastrukturą towarzyszącą i pomocniczą oraz udziałem w gruncie, klasyfikowanego według PKOB jako budynek do działu 11, grupa 112, klasa 1122 uważając, że sprzedaż tego lokalu wraz z miejscem postojowym w garażu podziemnym, infrastrukturą towarzyszącą i pomocniczą oraz udziałem w gruncie, klasyfikowanego powinna bez konieczności uwzględniania proporcji wynikającej z art. 41 ust. 12c uptu podlegać w całości opodatkowaniu według stawki 8% VAT.
Odwołującą się bowiem do regulacji art. 29a ust. 8 uptu uważa, że w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.
Tym samum przy sprzedaży lokalu, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym jest posadowiony budynek mieszkalno-usługowy, grunt dzieli byt prawny budynków lub ich części w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli zatem dostawa budynków lub ich części podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, opodatkowana jest również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.
Istotne jest także zauważenie, iż swoje stanowisko co do charakteru opisanego we wniosku lokalu mieszkalnego i spełnienia przez niego warunków do uznania go za lokal mieszkalny w rozumieniu art. 2 pkt 12 uptu w zw. art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, Spółka opiera o przedłożonych wraz z wnioskiem dowodowych , a to informacji udzielonej przez Ośrodek Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w Ł. nr [...] z dnia 22 lutego 2024 r. oraz decyzji Prezydenta [...] W. nr [...] z dnia 2.10.2023 r.. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków usługowo- mieszkalnych ( budynek A i B) w W. przy ul. [...] oraz ul. [...].
Pierwotnie wskazano także jako załącznik do wniosku na Projekt architektoniczno-budowlany z 4.08.2023 r. dla budynku A, którego dotyczy wniosek, jednakże tego dokumentu nie przedłożono.
Jednocześnie, z oczywistych powodów ponieważ realizacja całości inwestycji w momencie złożenia wniosku była jeszcze w toku ( planowane jej ukończenie to [...].) Spółka nie była w stanie przedłożyć właściwego zaświadczenia o samodzielności lokalu.
Z tego zaś faktu , organy obu instancji odwołując się do art. 165 a § 1 op wywiodły niemożność wszczęcia postępowania w przedmiocie wiążącej informacji stawkowej, argumentując swoje stanowisko, że charakter samodzielnego lokalu - jako lokalu mieszkalnego albo lokalu o innym przeznaczeniu, verba legis: "spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2 (a zatem spełnienie wymagania przeznaczenia na stały pobyt ludzi i przeznaczenia na cele mieszkaniowe), zgodnie z treścią ustępu 3. w art. 2. ustawy o własności lokali, stwierdza dopiero starosta w formie zaświadczenia.
Tym samym wyłącznie zaświadczenie wydane przez starostę , którym Strona nie dysponuje, stanowiłoby dowód, na podstawie którego możliwe byłoby dokonanie oceny charakteru lokalu będącego przedmiotem niniejszej sprawy.
Dodatkowo zauważono, iż dokumenty dołączone do wniosku odnosiły się przede wszystkim do realizowanej inwestycji budowy zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych z usługami oraz garażem podziemnym. Jednakże jak dalej zauważono to wyłącznie budynki, a nie lokale, klasyfikowane są zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu w sprawie PKOB, biorąc pod uwagę powierzchnię użytkową, która przesądza o tym czy dany budynek jest budynkiem mieszkalnym czy też niemieszkalnym. W samym rozporządzeniu w sprawie PKOB nie pojawia się pojęcie lokalu mieszkalnego, gdyż ustalenie samego charakteru lokalu (mieszkalny lub użytkowy) następuje w świetle przepisów ustawy o własności lokali dopiero po ukończeniu budowy budynku.
W tym miejscu należy zauważyć, że jak słusznie wprawdzie podniósł organ, sama klasyfikacja charakteru budynku dokonywana w ramach PKOB uwzględnia jedynie proporcję jego pomiędzy powierzchnią użytkową, a powierzchnią mieszkalną , to już w oparciu o dane wynikające z projektu architektoniczno-budowlanego dla budynku A , a takim projektem niewątpliwie dysponuje zarówno sama Spółka jak i organ budowlany wydając decyzję nr [...] z dnia 2.10.2023 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków usługowo- mieszkalnych ( budynek A i B) w W. przy ul. [...] oraz ul. [...].( ten ostatni dokument przedłożono organowi wraz z wnioskiem) , można już poczynić istotne w sprawie ustalenia. Oczywiście , z czy należy się zgodzić, końcowo dokumentem potwierdzającym samodzielność lokalu mieszkalnego potwierdzi bądź nie potwierdzi właściwy z ustawy o własności lokali organ w ramach stosownego zaświadczenia, jednakże w ocenie Sądu sam brak jeszcze takiego zaświadczenia ( z uwagi na trwanie inwestycji) w sam w sobie jeszcze nie wystarcza dla odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wiążącej informacji stawkowej.
Sam przy tym organ w uzasadnieniu swojego odmownego stanowiska, zauważa, że dostawa lokalu, dla którego zostanie wydane przez starostę zaświadczenie o samodzielności lokalu przeznaczonego na cele inne niż mieszkalne (lokalu niemieszkalnego/użytkowego) będzie podlegała opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 23% na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 uptu.
Istotne jest równoczesne podkreślenie, iż w sytuacji, gdyby w toku realizacji doszło do odstępstwa od pierwotnego projektu architektoniczno-budowlanego, a konsekwencji nie zostałoby wydane zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego, to nawet w przypadku wydania pozytywnej dla Spółki wiążącej informacji stawkowej, utraci Ina funkcję ochronną ( gwarancyjną), co zajętego w niej stanowiska.
Oczywiście i na to zwraca Sąd szczególną uwagę, nie oznacza to w praktyce, iż zawsze, gdy wnioskodawca będzie wskazywał we wniosku o WIS na funkcje mieszkalną lokalu którego ma dotyczyć dostawa lub usługa, organ będzie mógł poprzestać na samym jedynie oświadczeniu ( zapewnieniu ) wnioskodawcy.
Stosownie bowiem do art. 42b ust. 7 uptu do wniosku o wydanie WIS można dołączyć dokumenty odnoszące się do towaru albo usługi, w szczególności fotografie, plany, schematy, katalogi, atesty, instrukcje, informacje od producenta lub inne dostępne dokumenty umożliwiające organowi wydającemu WIS dokonanie właściwej klasyfikacji towaru albo usługi. Z kolei zgodnie z art. 42b ust. 7a ustawy na wezwanie organu wydającego WIS wnioskodawca jest obowiązany do dostarczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, dokumentów odnoszących się do towaru albo usługi, w przypadku gdy jest to niezbędne do dokonania właściwej klasyfikacji towaru albo usługi albo towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu. W przypadku niedostarczenia dokumentów w tym terminie organ wydający WIS wydaje postanowienie o pozostawieniu wniosku o wydanie WIS bez rozpatrzenia ( podkreślenie Sądu).
Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że organ wydający wiążącą informację stawkową, z uwagi na fakt że wiążąca informacja stawkowa przybiera charakter decyzji administracyjnej ( odmiennie niż interpretacja indywidualna) uprawniony jest do oceny i weryfikacji wszystkich elementów stanu faktycznego determinujących tę klasyfikację oraz wysokości stawki, jednakże nie może żądać informacji nadmiarowych w przypadku , gdy dysponuje już dowodami mogącymi mieć równorzędne znaczenia dla określania klasyfikacji, czy stawki podatku.
Oczywiście powyższa uwaga Sądu winna być każdorazowo odnoszona do realiów danej sprawy, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, w której jak można zauważyć, główny problem Spółki dotyczył stanowiska organu , do stosowania w opisanym stanie faktycznym jednolitej stawki podatkowej zarówno do dostawy samego lokalu wraz z niewydzielonym miejscem postojowym w garażu podziemnym, infrastrukturą towarzyszącą i pomocniczą oraz udziałem w gruncie.
Końcowo Sąd zwraca uwagę, iż przyjęty za podstawę wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania art. 165 a § 1 op, znajduje zastosowanie wówczas, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostanie wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z jakichkolwiek przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi pierwsza z wymienionych przyczyn odmowy wszczęcia postępowania, gdyż niewątpliwie Skarżąca posiadała przymiot strony. Natomiast rozważenia wymagała druga z podstaw do wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 165a op, a więc czy żądane przez Skarżącą postępowanie z jakichkolwiek innych przyczyn nie mogło być wszczęte. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie wbrew twierdzeniu organów obu instancji nie istniały przyczyny, które uniemożliwiają wszczęcia samego postępowania w sprawie o wydanie WIS. Inną kwestią jest jak ostatecznie zostanie oceniona moc dowodowa przedłożonych przez Stronę dowodów potwierdzających jej prawo do zastosowania do dostawy 8% stawki podatkowej dotyczącej dostawy lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 pkt 12 w zw. z art. 41 ust. 12a i 12b uptu.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające, wydano z naruszeniem art. 165a op, a stwierdzone uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu i podejmie czynności niezbędne do merytorycznego rozpatrzenia wniosku Skarżącej, a ile uzna, że jakieś elementy stanu faktycznego pozostały niewyjaśnione lub dotąd niewskazane, wezwie Skarżącą o przedłożenie stosownych dowodów, a następnie dokona ich właściwą ocenę, w ramach istotnych w sprawie regulacji prawa materialnego.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora KIS z dnia 12 sierpnia 2024 r. nr 0111- KDSB1-1.440.280.2024.2.ND.
O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 597 zł złożył się: wpis (100 zł), opłata stwierdzająca udzielenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł).