I SA/Op 509/11

I SA/Op 509/11 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2012-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Anna Wójcik /przewodniczący/
Joanna Kuczyńska
Marzena Łozowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek rolny
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
Dz.U. 2006 nr 136 poz 969
art. 1, art. 3, art. 6c
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r, o podatku rolnym - tekst jednolity
Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
art. 21
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 lutego 2012r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 sierpnia 2011r., nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2011 oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14 lutego 2011 r. Wójt Gminy W. ustalił podatnikom E. B. i M. B. łączne zobowiązanie pieniężne za 2011 r. w kwocie 699 zł, przyjmując do opodatkowania podatkiem rolnym użytki rolne o powierzchni 0,3100 ha. Podatkiem od nieruchomości objęto budynek mieszkalny o powierzchni 150 m kw. oraz grunty pozostałe o powierzchni 1.800 m kw.
Od powyższej decyzji E. B. wniosła odwołanie, kwestionując doręczenie dwóch decyzji podatkowych, dotyczących jednej nieruchomości. Wskazała, że dotychczas otrzymywała z mężem jedną decyzję. Podniosła, że w gminach powiatu [...]oraz innych sąsiednich gminach na jedną nieruchomość doręcza się jedną decyzję, a także w gminie W. są podatnicy będący w związku małżeńskim na zasadach wspólności ustawowej, którym doręczono jedną decyzję. Zaznaczyła przy tym, iż pracownicy wyżej wymienionych gmin stwierdzili, że dwie decyzje doręcza się, gdy nastąpił rozwód lub był problem ze ściągnięciem podatku. Odwołująca wskazała, że nie jest po rozwodzie ani w separacji, a podatek płaci w terminie. Wniosła o potraktowanie jej i jej męża jak innych podatników z powiatu[...].
W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, działając na podstawie art. 1 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako:[O.p], decyzją z dnia 30 sierpnia 2011 r. w całości uchyliło decyzję organu I instancji i ustaliło małżonkom B. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2011 w wysokości 193 zł.
Zdaniem Kolegium bezspornym w sprawie pozostaje fakt, że E. B. , jako współwłaścicielka nieruchomości położnej w W. przy ul. [...], w dniu 17 grudnia 2003 r. złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-1) oraz w dniu 30 marca 2003 r. informację o gruntach (IR-1), w których zadeklarowała do opodatkowania budynki mieszkalne o pow. 150 m kw., łąki i pastwiska klasy IV o pow. 0,3100 ha oraz grunty rolne zabudowane klasy IV o pow. 0,1800 ha. Nadto, w załączniku Z-l strona wskazała, że współwłaścicielem nieruchomości jest M. B.
W rozstrzygnięciu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) - zwanej dalej "u.p.o.l", opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki lub ich części. Wyłączone z tego podatku są natomiast użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W dalszej części organ przywołał treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. określający podmioty opodatkowania tymże podatkiem oraz wskazał na zapisy regulujące odrębność przedmiotu opodatkowania w przypadku współwłasności nieruchomości (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.).
Odnosząc się do zarzutu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało także przepisy ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), - dalej jako [u.p.r.], które stanowią, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 u.p.r.). Podatnikami tego podatku zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.r. są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. W przypadku jeżeli grunty, o których mowa w art. 1 u.p.r., stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach) (art. 3 ust. 5 u.p.r.). Jeżeli natomiast grunty, o których mowa w art. 3 ust. 5 u.p.r., stanowią gospodarstwo rolne, obowiązek podatkowy ciąży na tej osobie będącej współwłaścicielem (posiadaczem), która to gospodarstwo prowadzi w całości.
Wskazano także, iż art. 6c ust. 1 u.p.r. stanowi, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę (art. 6 ust. 2 upr).
W ocenie organu przedmiotowa nieruchomość, tj. działka nr [...], o powierzchni 0,4900 ha, stanowiąca użytki rolne zabudowane oraz łąki i pastwiska, wobec jej powierzchni, nie spełnia kryterium gospodarstwa rolnego z art. 2 ust. 1 u.p.r. Pozostaje ona we współwłasności E i M B., zatem – w myśl przywołanych wyżej przepisów art. 3 ust. 4 u.p.o.l. i art. 3 ust. 5 u.p.r. - stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na obu wymienionych współwłaścicielach.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż jakkolwiek Wójt Gminy W. ustalając łączne zobowiązanie pieniężne za 2011 r. powinien, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 6c ust. 2 u.p.r. wydać decyzję na jednego, któregokolwiek, ze współwłaścicieli, to fakt, iż wydał ją dla obu współwłaścicieli zarówno dla E. B., jak i M. B., którym tę decyzję doręczył, nie stanowi o wadliwości tej decyzji. Kolegium zaznaczyło, że doręczenie decyzji również drugiej stronie postępowania ma jedynie charakter informacyjny. Organ wskazał, iż oboje współwłaściciele pozostają podatnikami podatku od nieruchomości i podatku rolnego dotyczącego nieruchomości przy ul. [...] w W., która stanowi odrębny przedmiot opodatkowania. Zatem obie wymienione osoby są stronami w postępowaniu podatkowym, w którym tę decyzję wydano.
Ponadto analizując akta sprawy w zakresie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r. organ odwoławczy stwierdził nieprawidłowości w jego obliczeniu. Zdaniem Kolegium ustalając podatek od nieruchomości organ I instancji nie uwzględnił danych zgłoszonych przez strony w informacjach IR – 1 i IN – 1 (art. 21 § 5 O.p.), jak też danych zawartych w rejestrze gruntów, przyjmując do opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynki mieszkalne o powierzchni 150 m. kw. oraz grunty pozostałe 1.800 m. kw., co w konsekwencji przy zastosowaniu stawek podatku wynikających z uchwały nr XLII/253/10 Rady Gminy W. z 12 listopada 2010 r. pozwoliło przyjąć, iż podatek ten po zaokrągleniu wyniósł 641 zł.
W odniesieniu natomiast do użytków rolnych przyjęto do opodatkowania 0,3100 ha fizycznych oraz zastosowano stawkę podatku odpowiadającą równowartości pieniężnej 5 q żyta (według Komunikatu Prezesa GUS z 19 października 2010 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2010 r., publ. M.P. Nr 76, poz. 960), - dalej jako: [ Komunikat Prezesa GUS], obliczając podatek w kwocie 58 zł. Zatem łączne zobowiązanie pieniężne według organu I instancji wyniosło 699 zł.
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego grunty oznaczone symbolem PsIV i B-PsIV podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Zgodnie bowiem z art. 1 u.p.r., grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków m.in. jako użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Tak też grunty małżonków B. zostały oznaczone w ewidencji gruntów i budynków oraz zadeklarowane przez stronę w informacji o gruntach IR-1 (pastwiska trwałe klasy IV: 0,31000 ha, grunty rolne zabudowane klasy IV: 0,1800 ha).
Wobec powyższego prawidłowy wymiar podatku od nieruchomości powinien wynieść za cały rok 2011: budynki mieszkalne o pow. 150 m. kw. * 0,67 zł = 100,50 zł, jak prawidłowo wskazał organ I instancji, natomiast w odniesieniu do opodatkowania użytków rolnych należało zdaniem Kolegium przyjąć 0,4900 ha fizycznych użytków rolnych (0,3100 + 0,1800 = 0,4900), a nie tylko 0,3100 ha, stosując stawkę podatku odpowiadającą równowartości pieniężnej 5 q żyta według Komunikatu Prezesa GUS. W ten sposób Kolegium obliczyło podatek rolny w wysokości 92,21 zł. Stąd łączne zobowiązanie pieniężne wyniosło po zaokrągleniu do pełnych złotych 193 zł (100,50 zł + 92,21 zł = 192,71 zł).
W skardze wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu skarżąca E. B. wnosząc o uchylenie decyzji i opodatkowanie 0,1800 ha działki nr [...] podatkiem od nieruchomości zarzuciła, iż zaskarżona decyzja jest błędna i niesłuszna. Uzasadniając zarzuty skarżąca wskazała, że wniesione przez nią odwołanie dotyczyło kwestii doręczenia przez organ I instancji dwóch decyzji podatkowych, dotyczących jednej nieruchomości, a nie błędnego naliczenia podatku.
Ponadto, zdaniem skarżącej do opodatkowania użytków rolnych przyjąć należy 0,3100 ha, natomiast podatkiem od nieruchomości należy objąć 0,1800 ha. Wskazała, że w 1996 r. dochowano wszelkich procedur dotyczących odrolnienia działki nr [...], co w konsekwencji doprowadziło, iż na odrolnionej części działki nr [...] ( tj. 0,1800 ha) został wybudowany budynek mieszkalny jednorodzinny.
Skarżąca powołała się na pismo Urzędu Rejonowego w K. z dnia 7 czerwca 1996 r., w której stwierdzono, iż stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zachodzi potrzeba wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej oraz na decyzję Urzędu Gminy w W. z dnia 18 czerwca 1996 r. (nr [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę na działce nr [...]. Końcowo skarżąca zaznaczyła, iż wszelkie dane oraz zmiany zostały zgłoszone w 1996 r. organowi do spraw ewidencji gruntów i budynków., którym wówczas był Urząd Gminy w W. oraz, że przez okres piętnastu lat nie zakwestionowano zasadności opodatkowania 0,1800 ha działki nr [...] podatkiem od nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności, przeprowadzona przez Sąd w oparciu o przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) – dalej jako: [p.u.s.a.] wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa.
Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do treści przepisu art. 145 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 Nr 153,poz.1270 ze. zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.] sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego
Nadto sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w przypadku wystąpienia przesłanek do takiego rozstrzygnięcia opisanych w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych ustawach (pkt 2).
Zatem tylko stwierdzenie jednej z wymienionych wyżej przesłanek obliguje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego aktu. W przeciwnym przypadku skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu, mając na względzie przedstawione kryteria kontroli, dokonywanej przy tym niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.) stwierdzić należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest dotknięte żadnym z wyżej wymienionych uchybień, przez co brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
Istotę sporu w kontrolowanej sprawie stanowi kwestia opodatkowania gruntu o powierzchni 0,1800 ha stanowiącego współwłasność E. B. i M. B. W ocenie skarżącej sporny grunt winien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym, jak twierdził organ II instancji w zaskarżonej decyzji.
W ramach tak zarysowanej kwestii spornej należy zdaniem Sądu przyznać rację organowi odwoławczemu, który wydał kwestionowaną decyzję w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Ustalenia organu odwoławczego w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2011 znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym.
Na wstępie podnieść należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z ust. 2 omawianego przepisu wynika, że wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości są użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, chyba, że zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej.
Zatem aby stwierdzić, czy dany przedmiot opodatkowania opodatkować podatkiem od nieruchomości, trzeba w pierwszej kolejności ustalić, czy nie podlega on opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym.
Zgodnie z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
Istotne zatem – w przypadku gruntów – jest ustalenie, jak dany grunt został zaklasyfikowany. Jeśli w ewidencji gruntów i budynków grunt ujęto jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych to nieruchomość taka opodatkowana zostanie – co do zasady - podatkiem rolnym, nie zaś podatkiem od nieruchomości, oczywiście z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1998 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) – dalej jako [p.g.k.] podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, zaś te jak stanowi art. 22 ust. 1 u.g.k. prowadzą starostowie.
Z powołanego przepisu wynika zatem, że podstawą wymierzenia podatku są dane zawarte w ewidencji gruntów o charakterze przedmiotowym (klasyfikacja gruntu, jego powierzchnia), ale także podmiotowym. Skoro ewidencja jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych m. in. w postępowaniach podatkowych i od tej reguły nie przewidziano żadnych wyjątków, to przy ustalaniu wysokości zobowiązania w podatku rolnym (także od nieruchomości) organy nie mogą zastosować innej podstawy wymiaru niż wynikająca z ewidencji. Ewidencja gruntów jest dla organu podatkowego urzędowym i wiążącym źródłem informacji o osobie właściciela/posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości. Stanowisko powyższe jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i skład orzekający w tej sprawie w pełni je aprobuje (por. wyroki: NSA z dnia 7.02.2006 r. II FSK 1332/05 i z dnia 25.11.2010 r. II FSK 1291/09, z dnia 12.11.2010 r. II FSK 1312/10, z dnia 13.10.2010 r. I SA/Gd 495/10 i II FSK 372/07, z dnia 10.03.2011 r. III SA/Po 636/09), podobnie jak pogląd, iż dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., przez co stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Natomiast o dokonaniu zmian w tej ewidencji oraz o terminie ich wprowadzenia decyduje właściwy miejscowo starosta jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków (art. 22 p.g.k.). Dokonywanie zmian w ewidencji nie należy do kompetencji organów podatkowych, które w żadnym razie nie są uprawnione do podejmowania tego typu działań (por. wyrok z dnia 10.09.2008 r. I SA/Łd 490/08). Jeśli podatnik kwestionuje dane ujawnione w ewidencji, powinien wszcząć procedurę ich zmiany we właściwym organie, tj. przed starostą (por. wyrok z dnia 20.10.2009 r. I SA/Wr 1150/09).
Szczegółowo kwestię zakładania i prowadzenia ewidencji przez właściwe starostwa lub urzędy gmin regulują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) – dalej jako [rozporządzenie].
W świetle powyższego przedstawione w skardze argumenty dotyczące niewłaściwego opodatkowania spornej działki gruntu podatkiem rolnym, powoływanie się przez skarżącą na: ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzję z dnia 18 czerwca 1996 r. (pozwolenie na budowę) czy pismo Urzędu Rejonowego w K. z dnia 7 czerwca 1996 r. - nie mogły skutecznie podważyć danych zawartych w ewidencji gruntów. Skoro ewidencja jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych m.in. w postępowaniach podatkowych i od tej reguły nie przewidziano żadnych wyjątków, to przy ustalaniu wysokości zobowiązania w podatku rolnym (także od nieruchomości) organy nie mogą zastosować innej podstawy wymiaru niż wynikająca z ewidencji. Jeżeli skarżąca nie zgadza się z danymi ujawnionymi w ewidencji ma możliwość zwrócenia się do właściwego starostwa o zmianę oznaczenia nieruchomości.
Odnosząc powyższe spostrzeżenia do kontrolowanej sprawy należy stwierdzić, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę merytorycznie na skutek wniesionego odwołania prawidłowo wymierzył podatek rolny biorąc pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, mając na względzie przesądzające dla wymiaru podatku znaczenie tej ewidencji. Zebrany materiał dowodowy dawał wystarczającą podstawę do dokonania wymiaru podatku rolnego na podstawie niepodważonych skutecznie danych zawartych w ewidencji gruntów. W świetle wypisu z rejestru gruntów znajdującego się w aktach sprawy grunty małżonków B. położone na działce nr [...] o powierzchni 0,4900 ha oznaczone zostały w ewidencji gruntów symbolem PsIV (powierzchnia 0,3100 ha) i B-PsIV (powierzchnia 0,1800 ha), tj. jako użytki rolne: pastwiska trwałe i grunty rolne zabudowane (§ 68 ust.1 pkt 4 i 5 powołanego rozporządzenia).
Zauważyć należy, iż takie oznaczenie gruntów wynikające z ewidencji gruntów zgodne jest także z oznaczeniami gruntów, zadeklarowanymi przez skarżącą w informacji o gruntach IR-1 - złożonej na podstawie ustawy o podatku rolnym - pastwiska trwałe klasy IV: 0,31000 ha, grunty rolne zabudowane klasy IV: 0,1800 ha. Natomiast w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zadeklarowała do opodatkowania wyłącznie budynki mieszkalne o powierzchni 150 m. kw.
Zasadnie zatem organ odwoławczy powołując się na treść art. 1 u.p.r., wedle którego opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, opodatkował sporny grunt sklasyfikowany w ewidencji gruntów jako użytek rolny, podatkiem rolnym, a nie podatkiem od nieruchomości.
Prawidłowo także stwierdzono w zaskarżonej decyzji, iż przedmiotowa nieruchomość – działka nr [...] o powierzchni 0,4900 ha, stanowiąca użytki rolne zabudowane oraz łąki i pastwiska, wobec jej powierzchni nie spełnia kryterium gospodarstwa rolnego z art. 2 ust. 1 u.p.r. Stanowi współwłasność E. B. i M. B., zatem zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l i art. 3 ust. 5 u.p.r. stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na obu współwłaścicielach. Zgodnie z 6c u.p.r. organ I instancji ustalając łączne zobowiązanie pieniężne winien wydać decyzję na jednego, któregokolwiek ze współwłaścicieli. Fakt, iż wydał ją zarówno dla E. B., jak i M. B., którym tę decyzję doręczył nie jest takim uchybieniem, które musiałoby skutkować uchyleniem decyzji.
Należy podkreślić, iż rodzaj podatku od gruntu jest kategorią obiektywną, która jest zależna od obowiązujących przepisów. Fakt długoletniego okresu opłacania podatku od nieruchomości dotyczącego spornej działki (0,1800 ha), jak również taki sposób opodatkowania gruntu przez organ I instancji w decyzjach wydawanych od kilkunastu lat, na który powołuje się skarżąca, nie przesądza o prawidłowości opłacania takiego podatku. Może być następstwem, jak w niniejszej sprawie, braku uwzględnienia przez organ I instancji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków a także danych zgłoszonych przez stronę w informacjach IR-1 i IN-1.
Uzupełniająco wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Również w myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich legalności i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. W postępowaniu takim, jak przedmiotowe, a więc z zakresu wymiaru podatków, ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, gdyż akty lub czynności z zakresu prowadzenia tej ewidencji nie należą do kompetencji organów podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r. II FSK 259/11, Lex nr 795524).
Za bezzasadny należy również uznać zarzut dotyczący rozpoznania przez organ II instancji sprawy w zakresie nieodpowiadającym żądaniu odwołania, a to w zakresie naliczenia podatku za rok 2011. Organ odwoławczy nie może poprzestać jedynie na rozstrzygnięciu kwestii spornych podnoszonych w odwołaniu. Zgodnie bowiem z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. i zawartą w nim zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Powołany przepis dotyczy takiej sytuacji, w której organ odwoławczy wydaje decyzję reformacyjną, zatem gdy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka, co do istoty. Organ odwoławczy wydaje takie rozstrzygnięcie, jeżeli uzna, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa z uwagi na niezgodność z przepisami prawa materialnego lub z punktu widzenia celowości. Zatem kompetencja organu odwoławczego obejmuje zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Taka sytuacja winna prowadzić do przeprowadzenia własnej oceny dowodów przez organ odwoławczy i wydania decyzji merytorycznej, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce.
Nie dopatrując się zatem w zaskarżonym rozstrzygnięciu wad opisanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) – c) p.p.s.a. ani też w pkt 2 tego przepisu Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.