I SA/Op 46/20

I SA/Op 46/20 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2020-05-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-01-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Aleksandra Sędkowska
Marta Wojciechowska /sprawozdawca/
Marzena Łozowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 162/23 - Wyrok NSA z 2025-02-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1314
art. 33 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Dz.U. 2014 poz 1204
art. 2 ust. 3, art. 5 ust. 1
Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 1676
§ 11
Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2020 r. sprawy ze skargi S.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 14 listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez S. S. (dalej wskazywanego także jako skarżący, strona, zobowiązany) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 14 listopada 2019 r., wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z zm.– dalej jako: "kpa") oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 – dalej w skrócie "upea", "ustawa egzekucyjna"), którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Głubczycach z 10 lipca 2019 r. w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Głubczycach prowadzi wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z 14 maja 2018 r. nr [...], wystawionego przez wierzyciela – A S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, a obejmującego zobowiązania w opłatach abonamentowych rtv za okres od stycznia 2013 r. do stycznia 2018 r.
Zawiadomieniem z 6 lipca 2018 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w B S.A. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono ojcu zobowiązanego – M. S. 11 lipca 2018 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności (poprzez system teleinformatyczny [...]) 6 lipca 2018 r. Pismem z tego samego dnia Bank poinformował organ egzekucyjny, że nie prowadzi rachunku bankowego dla zobowiązanego.
Pismem z 16 lipca 2018 r. ojciec zobowiązanego – M. S., działając jako pełnomocnik strony, podniósł oparty na art. 33 § 1 pkt 1 upea zarzut nieistnienia obowiązku. Wskazał, że w związku z otrzymanym upomnieniem przedegzekucyjnym zgłoszono wierzycielowi, że S. S. od ok. 12 lat nie mieszka w lokalu przy ul. [...] w [...]. Podniósł także, że do tytułu wykonawczego wierzyciel nie dołączył żadnych dokumentów potwierdzających wymagalność zaległości z tytułu opłaty abonamentowej rtv. Z tego względu pełnomocnik wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego i zobowiązanie wierzyciela do przedstawienia dowodu na istnienie obowiązku uiszczania opłat abonamentowych przez zobowiązanego, w postaci uwierzytelnionej kopii rejestracji odbiorników rtv.
W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Głubczycach wydał 2 sierpnia 2018 r. postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] oraz zwrócił się do A S.A. jako wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Postanowieniem z 8 listopada 2018 r. wierzyciel uznał zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Postanowienie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem z 18 czerwca 2019 r. wydanym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej A S.A., działającego jako II instancja.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Głubczycach - związany na mocy art. 34 § 1 upea – stanowiskiem wierzyciela, postanowieniem z 10 lipca 2019 r. uznał za nieuzasadnione zarzuty strony na postępowanie egzekucyjne. Organ egzekucyjny wskazał, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników rtv i opłatami z tytułu abonamentu rtv wynikają bezpośrednio z przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm. - zwaną dalej "uoa"), która nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych obowiązek rejestrowania tychże odbiorników i uiszczania opłat począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji.
W ocenie organu, informacja, że około 12 lat temu nastąpiła zmiana miejsca zamieszkania strony nie jest przesłanką, która powoduje ustanie obowiązku regulowania opłat abonamentowych rtv, którymi strona została objęta w momencie rejestracji odbiorników rtv. Na abonencie ciąży bowiem obowiązek powiadomienia właściwej placówki A S.A. o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca użytkowania odbiorników. Zatem w przypadku zmiany miejsca zamieszkania w zależności od zaistniałej sytuacji należało dopełnić następujących formalności:
1) jeżeli pod nowym adresem zamieszkania zobowiązany posiada i użytkuje urządzenia rtv a opłaty z tytułu abonamentu rtv wnoszone są przez inne osoby, w ramach prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego, należało dokonać wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, pod poprzednim adresem zamieszkania, natomiast do dnia poprzedzającego wyrejestrowanie, należało wnosić opłaty z tytułu abonamentu rtv, w przypadku zwłoki w opłatach również odsetki podatkowe, które naliczane są na dzień dokonania wpłaty;
2) jeżeli pod nowym adresem zamieszkania zobowiązany posiada odbiorniki radiofoniczne/telewizyjne, a opłaty abonamentowe nie są dokonywane przez inne osoby w ramach prowadzonego wspólnego gospodarstwa domowego, należało dokonać zmiany adresu użytkowania odbiorników i uiszczać opłaty z tytułu abonamentu rtv.
W konsekwencji organ egzekucyjny stwierdził, że wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników rtv może doprowadzić do ustania obowiązku wnoszenia opłat z tytułu abonamentu rtv. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Wywiązanie się z ustawowego obowiązku rejestracji odbiorników rtv, wnoszenia opłat za abonament oraz zgłaszania w urzędzie pocztowym zmiany stanu prawnego lub faktycznego, należy do obowiązków abonenta. Z informacji przekazanych przez wierzyciela wynika natomiast, że nie dysponuje on dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez niego formalności związanych ze zgłoszeniem wyrejestrowania odbiorników rtv, jak również sam zobowiązany takiego dokumentu nie przedstawił. Brak owego dowodu oznacza, że strona jest zobowiązana do uregulowania zaległych opłat abonamentowych, a co za tym idzie - wszczęta egzekucja jest w pełni zasadna.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku wskazania przez wierzyciela dowodów na istnienie obowiązku wnoszenia przez stronę opłat abonamentowych, organ egzekucyjny wyjaśnił, że A została zobowiązana w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) - które weszło w życie 13 grudnia 2007 r. - do nadania posiadaczom imiennych książeczek indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników odbiorników radiowych i telewizyjnych. Na podstawie w/w przepisów strona, jak każdy zarejestrowany abonent, otrzymała przesyłkę, zawierającą zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Dodatkowo abonenci otrzymali imienne formularze polecenia przelewu/wpłaty gotówki, ułatwiające dokonywanie wpłat za abonament rtv. W ocenie organu, zobowiązany został powiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] , co potwierdza fakt, że przesyłka zawierająca zawiadomienie o nadaniu takiego numeru nie została przekazania jako zwrotna do A S.A., a tym samym zasadnie przyjęto, iż zawiadomienie zostało skutecznie przesłane.
W zażaleniu wniesionym na postanowienie organu egzekucyjnego pełnomocnik strony ponownie podniósł, że A S.A. nie przedstawiła żadnego dowodu na istnienie obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych rtv. W ocenie pełnomocnika, nie do zaakceptowania jest stanowisko wierzyciela, który usiłuje wyegzekwować opłatę z tytułu abonamentu rtv, posiadając wiedzę, iż abonent od ponad 12 lat nie mieszka pod wskazanym adresem, a zatem nie miał możliwości korzystania z odbiorników rtv. Ponadto pełnomocnik zakwestionował stanowisko wierzyciela co do prawidłowości powiadomienia strony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, podnosząc, że przedstawiona przez wierzyciela kserokopia pisma nie może stanowić dowodu na obowiązek uiszczania opłat przez S. S., gdyż zawiadomienie zostało wysłane wprawdzie na adres [...] , ul. [...] , lecz jako adresata wskazano M. S. - ojca zobowiązanego. Stąd, według pełnomocnika, brak było podstaw prawnych do wystawienia tytułu wykonawczego, a tym samym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu nie znalazł podstaw do uwzględnienia podniesionych w nim zarzutów i wskazanym na wstępie postanowieniem z 14 listopada 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazał, że organ egzekucyjny ma obowiązek doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest wystawiony przez wierzyciela tytuł wykonawczy - dokument urzędowy, stwierdzający istnienie i wymagalność obowiązku. Z kolei zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich podstawą mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w art. 33 upea. Dalej organ zwrócił uwagę, że na mocy przepisów art. 34 § 1 upea, w zakresie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 upea, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
W rozpatrywanej sprawie zobowiązany podniósł zarzut wymieniony w art. 33 § 1 pkt 1 upea, tj. nieistnienie egzekwowanego obowiązku, który to zarzut mieści się wśród tych, które wymienia art. 34 § 1 upea, dla których wypowiedź wierzyciela jest wiążąca dla organu egzekucyjnego. Wierzyciel – A S.A. - postanowieniem z 18 czerwca 2019 r. zajął stanowisko w sprawie i uznał wniesiony przez stronę zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku za nieuzasadniony. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji i stało się ostatecznym w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że organ egzekucyjny nie może ocenić wniesionego zarzutu inaczej niż uczynił to wierzyciel w postanowieniu z 18 czerwca 2019 r. Stanowiskiem wierzyciela związany jest także organ odwoławczy, przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w ramach sprawowanego nadzoru nad egzekucją administracyjną nie ma bowiem kompetencji do kontroli merytorycznej stanowiska wierzyciela.
Zatem gdy w obrocie prawnym znajduje się ostateczne postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej A S.A. z 18 czerwca 2019 r., którym uznano za niezasadny zgłoszony przez zobowiązanego zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku - wiąże ono zarówno Naczelnika Urzędu Skarbowego w Głubczycach jak i Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu.
Odnosząc się do zagadnień podniesionych w zażaleniu organ wyjaśnił, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich użytkowanie mają swoje źródło w ustawie o opłatach abonamentowych. Ustawa ta nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczania opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Obowiązek ten trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono wierzycielowi uprawnienia do zwolnienia z opłat TV, bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych ( Dz. U. z 2015 r. poz. 1324).
Następnie organ podniósł, że w celu rzetelnego ustalenia stanu sprawy, w toku postępowania zażaleniowego zainicjowano postępowanie wyjaśniające z wierzycielem, pozyskując od niego wszystkie możliwe do uzyskania dowody i oświadczenia. Zgodnie z oświadczeniem wierzyciela (pismo z 25 września 2019r.) w prowadzonej ewidencji abonentów odnotowano rejestrację odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego na dane osobowe S. S. zam. ul. [...]. Wprawdzie na poparcie tego faktu wierzyciel nie przedstawił bezpośredniego dowodu rejestracji, niemniej jednak wierzyciel stoi na stanowisku, że dowodem potwierdzającym w dostateczny sposób rejestrację odbiorników przez zobowiązanego jest kserokopia odcinka "U" książeczki opłat Nr [...] z 20 września 2006 r., zgodnie z którą S. S. wniósł o wydanie nowej książeczki radiofonicznej z powodu wyczerpania dowodów wpłat. Dowód ten został załączony przez wierzyciela do postanowienia z 8 listopada 2018 r., wyrażającego jego stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów i znajduje się w aktach sprawy.
Uznając powyższe argumenty wierzyciela za trafne, Dyrektor Izby zaznaczył, że również w orzecznictwie przyjmuje się, że dowód w postaci odcinka "U" książeczki opłat potwierdza, że zobowiązany dokonał rejestracji odbiornika rtv (m.in. wyrok WSA w Gliwicach z 14 kwietnia 2016r. sygn. akt. I SA/GI 1073/15, wyrok WSA w Opolu z 7 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Op 313/18). Skoro bowiem zobowiązany złożył wniosek o wydanie nowej książeczki opłat, z powodu wyczerpania dowodów wpłat w książeczce opłat Nr [...], na którym widnieje data 20 września 2006 r. oraz podpis posiadacza odbiornika - to okoliczność ta świadczy, że posiadał on zarejestrowany odbiornik rtv. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że pełnomocnik strony otrzymał od wierzyciela kserokopię przedmiotowego odcinka "U" książeczki opłat Nr [...] z 20 września 2006 r., jako załącznik do postanowienia I instancji wierzyciela z 8 listopada 2018 r. i nie zakwestionował tego dokumentu.
Odnosząc się do kwestii zamieszkiwania zobowiązanego pod innym adresem, niż adres rejestracji odbiorników, organ odwoławczy przytoczył przepisy § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, z którego wynika, że użytkownik odbiorników rtv niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie odpowiedniego formularza. Podkreślił też, że takie same wymogi obowiązywały również we wcześniejszych regulacjach prawnych.
Na tle tych regulacji organ nadzoru stwierdził, zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela, że zmiana miejsca zamieszkania nie powoduje ustania obowiązku regulowania opłat abonamentowych, którym abonent został objęty w momencie rejestracji odbiorników rtv. Zasady postępowania w określonych sytuacjach, także w przypadku wyrejestrowania odbiorników rtv zawarte były na stronie drugiej książeczki radiofoniczno-telewizyjnej, wydanej przez urząd pocztowy w wyniku dopełnienia formalności rejestracji odbiorników rtv. W przypadku zmiany adresu zamieszkania abonent zobowiązany był albo do wyrejestrowania odbiorników rtv pod poprzednim adresem (jeżeli opłaty pod nowym adresem zamieszkania uiszczane były przez inne osoby w ramach jednego gospodarstwa domowego) albo do zmiany adresu użytkowania odbiorników rtv (jeżeli inne osoby w ramach wspólnego gospodarstwa domowego nie uiszczały opłat). Dyrektor Izby podkreślił przy tym, że ciężar udowodnienia faktu wyrejestrowania odbiornika spoczywa na stronie, która w niniejszej sprawie nie przedstawiła dowodu potwierdzającego dokonanie skutecznego zgłoszenia wyrejestrowania odbiornika rtv. Również A S.A. nie dysponuje dokumentem potwierdzającym dopełnienie przez zobowiązanego formalności związanych ze zgłoszeniem wyrejestrowania odbiorników rtv.
Odpowiadając następnie na zarzut braku zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników rtv organ odwoławczy wywiódł za wierzycielem, że przesłanie przez A zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. Dyrektor Izby podkreślił przy tym, że obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy abonamentowej, a nie wydanego na jej podstawie rozporządzenia. Tak więc nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie stanowi okoliczności zwalniającej posiadacza odbiorników rtv od obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Na mocy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. nie utraciły bowiem ważności dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników rtv dokonane na podstawie przepisów poprzedzających ustawę abonamentową, co oznacza, że użytkownicy posiadający przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia zarejestrowane odbiorniki rtv, pozostali nadal abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat, za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania posiadanych odbiorników. Przepisy w/w rozporządzenia nie zawierały dyspozycji dokonania z urzędu przez wierzyciela powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonych dotychczasowymi dowodami ich zarejestrowania, a jedynie go zobowiązały do nadania z urzędu dotychczasowym posiadaczom imiennych książeczek indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Oznacza to ponadto, że dla jego realizacji nie było wymagane ponowne zarejestrowanie odbiorników przez dotychczasowych posiadaczy, jak również potwierdzenie użytkowania odbiorników przez dotychczasowych posiadaczy. W przypadku braku znajomości indywidualnego numeru identyfkacyjnego oraz numeru rachunku bankowego, na który należy wnosić opłaty abonamentowe, wszelkie niezbędne informacje abonenci mogli i nadal mogą uzyskać w urzędach pocztowych, bądź poprzez stronę internetową wierzyciela.
Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu kwestii błędnego określenia osoby abonenta w Zawiadomieniu o nadaniu indywidualnego numeru [...], przedstawionym przez wierzyciela, Dyrektor Izby potwierdził, że istotnie w dokumencie wskazano M. S. Wyjaśniając ową rozbieżność wierzyciel, w piśmie z 25 września 2019 r. podał, że przedmiotowe zawiadomienie zostało przesłane 10 września 2008 r. na adres zgodny z dokonaną przez S. S. rejestracją odbiorników rtv, tj. na adres [...] ul. [...], jednakże z uwagi na błąd popełniony przez pracownika placówki pocztowej przy nanoszeniu danych do systemu, zawiadomienie faktycznie zostało wystawione na M. S., zamiast S. M. S., czyli z pominięciem pierwszego imienia abonenta. Zdaniem wierzyciela, nie zmienia to jednak faktu, że zobowiązany został zawiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Świadczy o tym fakt, że zobowiązany dokonywał opłat abonamentowych na rachunek bankowy [...], którego osiem ostatnich cyfr stanowi nadany mu indywidualny numer identyfikacyjny. Na potwierdzenie tej okoliczności załączono do pisma wycinek z wyciągu bankowego z 14 stycznia 2013 r., z którego - w ocenie wierzyciela - jednoznacznie wynika, że opłatę abonamentową za okres od listopada do grudnia 2012 r. uiścił "S. S". Ponadto omawiane zawiadomienie zawierało informację, że indywidualny numer identyfikacyjny [...] został nadany użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych zarejestrowanych według imiennej książeczki opłaty abonamentowej Nr [...] Z kolei książeczka abonamentowa Nr [...] została wydana na skutek złożenia przez stronę 20 września 2006 r. odcinka "U" książeczki opłat Nr [...]. Odcinek ten stanowi dowód pośredni zarejestrowania przez S. S. odbiorników rtv. Prowadzi to do wniosku, że przedmiotowe Zawiadomienie dotyczyło zobowiązanego i tylko i wyłącznie błąd ludzki spowodował, że wystawiono je z pominięciem pierwszego imienia. Wątpliwe jest więc, jak podnoszono w zażaleniu, by adresatem tego zawiadomienia był ojciec zobowiązanego, tj. M. S., skoro wynikające z niego pozostałe dane dotyczące m.in. numeru książeczki abonamentowej dotyczyły S. S.
W konkluzji organ stwierdził, że zebrane w sprawie dowody potwierdzają, że zasadnie wszczęto wobec strony egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego z 14 maja 2018r. Nr [...]. Tym samym zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a organ egzekucyjny, wobec związania stanowiskiem wierzyciela na mocy art. 34 § 1 upea, prawidłowo uznał, że zgłoszony zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku nie zasługiwał na uwzględnienie.
W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego, domagając się jego uchylenia, uznania braku istnienia dochodzonego obowiązku, jak i uchylenia wystawionego tytułu wykonawczego, ponowił zarzut braku właściwego zawiadomienia abonenta, zgodnie z dyspozycją § 5 pkt 2 Ministra Transportu z 25 września 2007 r.
Uzasadniając zarzut pełnomocnik podniósł, że okoliczność prawidłowego powiadomienia abonenta o nadaniu numeru identyfikacyjnego ma kluczowe znaczenie w sprawie. Przyjąć bowiem należy, że jeżeli operator w terminie 12 miesięcy nie powiadomił strony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego to obowiązek wnoszenia opłaty abonamentowej nie został usankcjonowany. Zarzucił, że groteskowe staje się tłumaczenie operatora, że wprawdzie powiadomienie zostało wysłane, ale wskutek błędu pracownika adresatem był nie S. S., a jego ojciec. Brak prawidłowego powiadomienia przez operatora o istniejącym obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych stanowi - w ocenie pełnomocnika - że skarżący nie był zobowiązany do ponoszenia opłat za posiadanie odbiorników rtv. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, że operator nie wysłał upomnień o konieczności uregulowania opłat.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: [ppsa], uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaznaczyć także należy, że sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ppsa sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa, a zatem brak było podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 14 listopada 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Głubczycach z 10 lipca 2019 r. w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 upea, zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie zarzuty są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Katalog zarzutów ma charakter zamknięty i zawarty został w przepisie art. 33 § 1 upea. Oznacza to, że żadne inne sytuacje, czy powody nie mogą być podstawą do wniesienia zarzutów. Z unormowania tego wynika, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przy czym podniesione w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego, wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Jeżeli zatem dany zarzut nie zostanie podniesiony przez zobowiązanego, to nie może być rozpoznany przez organ egzekucyjny." Oznacza to, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne (zob. wyrok NSA z 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10 oraz z 14 maja 2013 r., I OSK 2366/12 publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Przedmiotem zarzutu skarżącego w niniejszej sprawie była kwestia nieistnienia obowiązku zapłaty zaległych opłat abonamentowych, a to zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 upea, z treści którego wynika, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku.
W myśl art. 34 § 1 upea zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1- 5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. W myśl art. 34 § 4 upea organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.
W niniejszej sprawie na podstawie powołanych wyżej przepisów organ egzekucyjny zobowiązany był do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i był tym stanowiskiem związany.
Wierzyciel w prawomocnym stanowisku uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne. W związku z tym, że stanowisko to było wiążące dla organu egzekucyjnego, organ po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego z udziałem wierzyciela, wydał postanowienie o niezasadności zarzutów. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy.
Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze okoliczność, że związanie stanowiskiem wierzyciela nie wiąże Sądu. Zatem Sąd, dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, zgłoszonych przez skarżącego zarzutów musi dokonać oceny także stanowiska wierzyciela, a więc zbadania czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy podlegało egzekucji administracyjnej, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych (por. wyroki NSA: z 18.01.2012 r., sygn. akt II GSK 1490/10; z 11.03.2011 r., sygn. akt II FSK 1904/09, z 28.10.2008 r., sygn. akt II FSK 1006/07, z dnia 4.02. 2011 r., sygn. akt II GSK 216/10 - publikowane na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe przytaczane w tym uzasadnieniu orzeczenia).
Zdaniem Sądu, zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a postanowienia organu egzekucyjnego, organu odwoławczego i wierzyciela nie naruszały prawa.
Skarżący, stawiając zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym wywodził, że po pierwsze: wierzyciel nie przedstawił żadnego dowodu na istnienie obowiązku wnoszenia opłaty abonamentowej rtv i zobowiązany nie zamieszkuje pod adresem rejestracji odbiorników, po wtóre: wierzyciel nie dopełnił obowiązku prawidłowego zawiadomienia go o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego (zawiadomienie to zostało co prawda przesłane na adres [...][...], ul. [...] lecz adresatem był M. S. - ojciec zobowiązanego).
Odnosząc się do tych zarzutów wskazać na wstępie należy, że obowiązek rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego wynika z przepisu art. 5 ust. 1 uoa. Przepis ten stanowi o obowiązku rejestracji odbiorników rtv oraz obowiązku opłacania abonamentu rtv. W przypadku dokonania rejestracji odbiorników rtv na abonencie spoczywa - wynikający z przepisów prawa - obowiązek regulowania opłat abonamentowych. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust. 3 uoa) i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono wierzycielowi uprawnienia do zwolnienia z opłat TV, bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r. poz.1324).
Z powyższego wynika, że po zarejestrowaniu odbiornika rtv uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Dla jego realizacji nie jest więc konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, tj. decyzji administracyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16.03.2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A z 2010 r. nr 3, poz. 22, wyrok WSA w Gliwicach z 26.06.2013 r., sygn. akt I SA/Gl 236/13).
Zatem w sprawie istotny był fakt zarejestrowania odbiornika, bowiem aby skutecznie podważyć ciążący obowiązek uiszczania abonamentu, należy wykazać wyrejestrowanie odbiornika. Stąd rzeczą wierzyciela było wykazanie faktu rejestracji przez skarżącego odbiornika rtv, gdyż to ta okoliczność przesądzała o powstaniu - z mocy prawa - obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych.
W rozpatrywanej sprawie wierzyciel oświadczył (pismo z 25 września 2019 r.), że na imię i nazwisko zobowiązanego została zgłoszona rejestracja odbiorników RTV używanych pod adresem: ul. [...] [...]. Na tę okoliczność została wydana książeczka opłat [...] do dokonywania opłat abonamentowych, stanowiąca jednocześnie dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników. Wierzyciel nie przedstawił wprawdzie bezpośredniego dowodu rejestracji, wskazał natomiast, że do postanowienia wierzyciela z 8 listopada 2018 r. załączono dokument poświadczający dokonanie przez skarżącego rejestracji odbiorników rtv. W ocenie wierzyciela dokumentem tym jest kserokopia odcinka "U" książeczki opłat [...] z 20 września 2006 r., na którym S. S. wniósł o wydanie nowej książeczki radiofonicznej z powodu wyczerpania dowodów wpłat.
Zdaniem Sądu, zarówno wierzyciel jaki i organ egzekucyjny prawidłowo uznali, że odcinek "U" jest okolicznością potwierdzającą, że skarżący dokonał rejestracji odbiornika (por. wyrok WSA w Gliwicach z 14.04.2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1073/15). Skoro bowiem zobowiązany złożył wniosek o wydanie nowej książeczki opłat, z powodu wyczerpania dowodów wpłat w książeczce opłat Nr [...], na którym widnieje data 20 września 2006 r. oraz podpis posiadacza odbiornika – S. S. – to nie budzi wątpliwości Sądu konkluzja organów, że powyższe świadczy posiadaniu przez skarżącego zarejestrowanych odbiorników rtv. Ponadto pełnomocnik skarżącego w toku postępowania egzekucyjnego w ogóle nie podnosił, by skarżący wyrejestrował odbiorniki rtv, nie przedstawił też stosownych dowodów na powyższą okoliczność.
W niniejszej sprawie zobowiązany, chcąc uwolnić się w trybie zarzutów od przymusu egzekucyjnego, w toku postępowania wskazywał przede wszystkim na okoliczność, że od około 12 lat nie zamieszkuje on pod adresem, pod którym zarejestrowano odbiorniki rtv. Argument ten jednak, jak trafnie ocenił wierzyciel i w ślad za nim organ egzekucyjny, nie mógł wywrzeć oczekiwanego skutku. Sąd w pełni akceptuje stanowisko zawarte w postanowieniu wierzyciela, że zmiana miejsca zamieszkania abonenta nie powoduje ustania obowiązku regulowania opłat abonamentowych, którym został objęty zobowiązany w momencie rejestracji odbiorników rtv. Rejestracja odbiorników rtv jest bowiem przypisana do osoby abonenta, a nie do adresu. Pamiętać przy tym należy, że zarówno § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U.2013.1676), jak i wcześniej przepisy § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U.2007.187.1342), obowiązującego do 31 grudnia 2013 r. a także § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U.2005.141.1190) nakładały na abonenta obowiązek powiadomienia właściwej placówki operatora pocztowego o zmianie między innymi miejsca zamieszkania, miejsca używania odbiorników, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, czy zaprzestania używania odbiorników. Zasady postępowania w tym zakresie były zawarte w imiennej książeczce opłat abonamentowych, która była jednocześnie dowodem zarejestrowania odbiorników. Jak trafnie wskazano w skarżonym postanowieniu, w przypadku zmiany adresu zamieszkania abonent zobowiązany był albo do wyrejestrowania odbiorników rtv pod poprzednim adresem (jeżeli opłaty pod nowym adresem zamieszkania uiszczane były przez inne osoby w ramach jednego gospodarstwa domowego) albo do zmiany adresu użytkowania odbiorników rtv (jeżeli inne osoby w ramach wspólnego gospodarstwa domowego nie uiszczały opłat).
Skoro więc skarżący nie dopełnił formalności i nie zgłosił faktu zmiany adresu zamieszkania, jak też nie wyrejestrował odbiorników rtv użytkowanych pod adresem: [...], ul. [...], nie budzi zastrzeżeń Sądu, że był on zobowiązany z mocy prawa do regulowania opłat abonamentowych. Jak już bowiem wyżej wskazano, tylko dysponowanie przez skarżącego dokumentem, który wskazywałby na to, że dopełnił on formalności niezbędnych dla wyrejestrowania odbiorników rtv, mógł podważyć ciążący na nim obowiązek uiszczania abonamentu. Na marginesie należy zauważyć, jak informuje organ, że adres przy ul. [...] w [...] nadal figuruje jako adres zamieszkania skarżącego w dostępnych organom podatkowym rejestrach (w bazie [...], czy w bazie [...]), ponadto adres ten był także podawany przez pełnomocnika jako adres zamieszkania skarżącego w pismach składanych w toku postępowania.
Kolejną przesłanką, z której skarżący wywodził fakt nieistnienia obowiązku abonamentowego - i na której obecnie koncentruje się podniesiona w skardze argumentacja - był brak doręczenia mu nowego numeru indentyfikacyjnego abonenta.
Dla oceny tej kwestii konieczne jest wpierw wyjaśnienie, że na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r., które weszło w życie 13 grudnia 2007 r., operator publiczny został zobowiązany do nadania z urzędu w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualnego numeru identyfikacyjnego. O nadaniu numeru operator publiczny miał obowiązek powiadomienia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Tym samym, jeżeli w tym dniu skarżący był zarejestrowanym abonentem telewizyjnym lub radiowym, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny miał obowiązek nadać mu indywidualny numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej utraciły walor dowodu zarejestrowania odbiornika, stosownie do treści § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia.
Należy zgodzić się również ze stanowiskiem zawartym w postanowieniu wierzyciela, że użyte w § 5 ust. 2 Ministra Transportu z 25 września 2007 r. wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2. Prawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Zgodnie zatem z ugruntowaną już w tej kwestii linią orzeczniczą sądów administracyjnych, podzielaną także przez tut. Sąd, przyjąć należy, że przesłanie zawiadomienia ma charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a kierujący informację o nadaniu omawianego numeru nie był zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru tej korespondencji. Dla skuteczności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. wyroki NSA: z dnia 5.09.2018r., sygn. akt I GSK 1793/18, z dnia 1.06.2016 r., sygn. II GSK 913/15, z dnia 9.12.2016 r., sygn. akt II FSK 2116/16, z dnia 13.12.2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15, z dnia 6.04.2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16, wyrok WSA w Lublinie z dnia 8.12.2017 r., sygn. akt I SA/Lu 875/17).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wierzyciel wskazał, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników rtv i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej zostało wysłane na adres S. S. (wraz z imiennym formularzem polecenia przelewu / wpłaty gotówki). Według oświadczenia wierzyciela, przesyłka zawierająca zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] nigdy nie została przekazana jako zwrotna do A S.A., a tym samym uznano, iż zawiadomienie zostało skutecznie przesłane i doręczone.
W świetle powyższej wypowiedzi wierzyciela przyjąć należało, że skarżący, jak każdy zarejestrowany abonent, otrzymał przesyłkę zawierającą zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Przy czym, wbrew zarzutom skargi, brak jest wystarczających dowodów do uznania, że przesyłka została skierowana do niewłaściwego adresata, gdyż w zawiadomieniu zawarto dane M. S., tj. ojca zobowiązanego. Jak wynika z akt sprawy, kwestia błędnego określenia osoby abonenta w zawiadomieniu o nadaniu indywidualnego numeru [...] była przedmiotem postępowania wyjaśniającego z udziałem wierzyciela, który oświadczył, że zawiadomienie to zostało przesłane 10 września 2008 r. na adres zgodny z dokonaną przez S. S. rejestracją odbiorników rtv, tj. na adres [...] ul. [...]. Wierzyciel przyznał, że z uwagi na błąd popełniony przez pracownika placówki pocztowej przy nanoszeniu danych do systemu, zawiadomienie faktycznie zostało wystawione na dane M. S., a nie na dane S. S., czyli z pominięciem pierwszego imienia abonenta.
W ocenie Sądu, brak jest faktycznych podstaw do podważania oświadczenia wierzyciela, że przedmiotowe zawiadomienie dotyczyło skarżącego i tylko wyłącznie błąd ludzki spowodował, że zawiadomienie to wystawiono z pominięciem pierwszego imienia zobowiązanego. Wniosek taki potwierdzają w przekonujący sposób dodatkowe okoliczności, wskazane przez wierzyciela i przedstawione przez organ nadzoru w zaskarżonym postanowieniu. Otóż, faktem jest, że skarżący dokonywał opłat abonamentowych na rachunek bankowy [...], którego osiem ostatnich cyfr stanowi nadany mu indywidualny numer identyfikacyjny, co potwierdza przedstawiony przez wierzyciela (jako załącznik do pisma z 25 września 2019 r.) wycinek z wyciągu bankowego z 14 stycznia 2013 r. z którego wynika, że opłatę abonamentową za okres od listopada do grudnia 2012 r. uiścił "S. S.". Ponadto, indywidualny numer identyfikacyjny [...] został nadany użytkownikowi odbiorników rtv zarejestrowanych według imiennej książeczki opłaty abonamentowej Nr [...]. Z kolei książeczka abonamentowa Nr [...] została wydana na skutek złożenia przez skarżącego 20 września 2006 r. odcinka "U" (odcinek ten stanowi dowód pośredni zarejestrowania przez S. S. odbiorników rtv) książeczki opłat Nr [...] W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, za nietrafne należało uznać zarzuty skargi, że S. S. nie został prawidłowo powiadomiony o istniejącym, po zmianie ustawy, obowiązku wnoszenia opłaty abonamentowej.
Sąd nie podziela również stanowiska skarżącego, że jeżeli operator w terminie 12 miesięcy nie powiadomił strony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego to obowiązek wnoszenia opłaty abonamentowej nie został usankcjonowany i nie może być przedmiotem egzekucji. Jak już bowiem wyżej wskazano, obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z mocy prawa i jest on powiązany z używaniem odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych zaś obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Istnienie dowodu zarejestrowania odbiornika nie jest co do zasady warunkiem koniecznym obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej. Ustawa o opłatach abonamentowych nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści bądź formy dowodu rejestracji odbiornika rtv. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym, istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest używanie odbiornika rtv. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2116/16, i Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w całości go podziela. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku uznał także, że chybione jest wywodzenie braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych z treści § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Przepis ten nie określa bowiem takiego obowiązku jak również z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych nie zwalnia. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest używanie odbiornika rtv.
Wbrew więc przekonaniu skarżącego, nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie stanowi okoliczności zwalniającej posiadacza odbiorników rtv od obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Na mocy rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. nie utraciły bowiem ważności dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników rtv dokonane na podstawie przepisów poprzedzających ustawę abonamentową, co oznacza, że użytkownicy posiadający przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia zarejestrowane odbiorniki rtv, pozostali nadal abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat, za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania posiadanych odbiorników. Przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia nie zawierały dyspozycji dokonania, z urzędu przez wierzyciela powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonych dotychczasowymi dowodami ich zarejestrowania, a jedynie go zobowiązały do nadania z urzędu dotychczasowym posiadaczom imiennych książeczek indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Oznacza to ponadto, że dla jego realizacji nie było wymagane ponowne zarejestrowanie odbiorników przez dotychczasowych posiadaczy, jak również potwierdzenie użytkowania odbiorników przez dotychczasowych posiadaczy.
Reasumując, stwierdzić należy, że kontrolowane postanowienie nie narusza prawa w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez skarżącego okoliczności, a postępowanie przeprowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami kpa. Dokonaną na tym tle ocenę organów, że egzekwowany obowiązek nadal istnieje i podlega egzekucji administracyjnej Sąd ocenia jako prawidłową, uznając tym samym zarzuty skargi w tym zakresie za nieuzasadnione.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł o oddaleniu skargi.