I SA/Op 384/25

I SA/Op 384/25 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2025-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Beata Kozicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 2, par. 2a, par. 3, art. 58 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1145
art. 11 ust. 2, art. 23 ust. 1 pkt 7
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na zarządzenie Wojewody Opolskiego z dnia 4 marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż w drodze bezprzetargowej lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 15 kwietnia 2025 r., wniesionym w formie przesyłki pocztowej 17 kwietnia 2025 r. (por. stempel na kopercie, k-6 akt sądowych), B. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na zarządzenie Wojewody Opolskiego z 4 marca 2025 r., nr [...]. Wnosząc skargę B. D. (zwany dalej także skarżącym) zażądał uchylenia kwestionowanego zarządzenia w części dotyczącej odmowy udzielenia bonifikaty, a także zażądał zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Przedmiotowym zarządzeniem Wojewoda Opolski (zwany dalej także organem), wyraził zgodę na sprzedaż w drodze bezprzetargowej przez Starostę N. - lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w P. przy ul. [...] (§ 1 zarządzenia) i zarządził, że sprzedaż tej nieruchomości nastąpi w drodze bezprzetargowej (§ 2 zarządzenia) na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 34 ust. 6 i 6b ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2024 r. poz. 1145) - zwanej dalej u.g.n. Wojewoda Opolski przyznał także skarżącemu jako dotychczasowemu najemcy pierwszeństwo w nabyciu lokalu (§ 3 zarządzenia) i nie wyraził zgody na udzielenie bonifikaty przez Starostę N. przy sprzedaży tego lokalu, w wysokości 95% od ceny jego sprzedaży (§ 4 zarządzenia). W § 5 zarządzenia organ stwierdził, że zgoda na dokonanie czynności, o której mowa w § 1, obowiązuje przez 1 rok od dnia jej udzielenia, a zarządzenie wchodzi w życie z dniem jego podpisania (§ 6 zarządzenia).
W ocenie skarżącego, zaskarżone zarządzenie zostało wydane z naruszeniem art. 68 ust. 1b u.g.n. przez niewłaściwą wykładnię, polegającą na niewyczerpaniu zakresu przedmiotowego przekazanego przez ustawodawcę do unormowania w zarządzeniu Wojewody i pominięcie przez ten organ elementu warunków i zasad udzielenia bonifikaty, co skutkuje brakiem pełnej realizacji upoważnienia ustawowego i wpływa na ocenę zgodności z prawem podjętego aktu. Zdaniem skarżącego, zarządzenie to narusza także art. 32 Konstytucji RP określający zasadę, że wszyscy są wobec prawa równi, a to przez dyskryminację w zakresie udzielenia bonifikaty o określonej wysokości, polegającej na nieudzieleniu skarżącemu bez żadnego uzasadnienia bonifikaty, podczas gdy inni najemcy lokali w województwie o podobnym statusie taką bonifikatę otrzymali. W zakresie braku prawidłowego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, organ - w ocenie skarżącego, naruszył także art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi się kierował przy załatwieniu sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski podniósł, że zaskarżone zarządzenie nie podlega kognicji sądów administracyjnych, powołując się w tym zakresie na orzecznictwo sądowoadministracyjne wydane na tle przepisów u.g.n. W konsekwencji tego zdaniem organu, skarga powinna zostać odrzucona jako niedopuszczalna. Organ szczegółowo odniósł się także merytorycznie do zarzutów skarżącego co do prawidłowości wydanego zarządzenia, w świetle przywołanych w nim przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
W ocenie Sądu, skarga jest niedopuszczalna jako wniesiona na akt niepodlegający kognicji sądów administracyjnych, która została określona w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) - dalej zwanej p.p.s.a. Zgodnie z nim, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) - dalej zwanej k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (por. art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (por. art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Przypomnienia wymaga, że w niniejszej sprawie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego zarządzenie Wojewody Opolskiego, którym:
- wyrażono zgodę na sprzedaż w drodze bezprzetargowej przez Starostę N. - lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w P. przy ul. [...],
- zarządzono, że sprzedaż tej nieruchomości nastąpi w drodze bezprzetargowej na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 34 ust. 6 i 6b u.g.n.,
- nie wyrażono zgody na sprzedaż przedmiotowej nieruchomości z zastosowaniem 95% bonifikaty od ceny jej sprzedaży.
Materialnoprawną podstawą działania organów w sprawie, stanowiły przepisy u.g.n., wśród których znajdują się przepisy odnoszące się wprost do kompetencji Wojewody Opolskiego w zakresie wydania zaskarżonego zarządzenia. Stosownie bowiem do art. 23 ust. 1 pkt 7 u.g.n., zbycie nieruchomości wchodzącej w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa przez starostę wymaga zgody wojewody. Wedle natomiast art. 11 ust. 2 u.g.n., jeżeli przepisy tej ustawy wymagają udzielenia zgody przez radę, sejmik lub wojewodę, wyrażenie zgody następuje odpowiednio w drodze uchwały rady lub sejmiku albo zarządzenia wojewody.
Ocena przedmiotowego zarządzenia w kontekście przywołanej regulacji u.g.n. nakazuje przyjąć, że przedmiotowe zarządzenie nie ma charakteru aktu podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego w świetle art. 3 § 2, § 2a, § 3 p.p.s.a. Adresatem zgody na zbycie nieruchomości wyrażonej w formie zaskarżonego zarządzenia Wojewody Opolskiego wydanego w trybie art. 11 ust. 2 u.g.n., nie jest bowiem strona konkretnego postępowania w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Zarządzenie wojewody, o którym mowa w art. 11 ust. 2 u.g.n., ma charakter aktu wewnętrznego podjętego zgodnie z przyznaną wojewodzie kompetencją i skierowanego do organu właściwego do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości (art. 27, art. 28 u.g.n.), czyli w niniejszej sprawie - do Starosty N.
Zarządzenie wydane w trybie art. 11 ust. 2 u.g.n., jest wydawane na wniosek starosty i to starosta jest podmiotem, do którego treść zarządzenia jest adresowana. Adresatem zarządzenia nie jest natomiast podmiot, na rzecz którego nieruchomość wchodząca w skład zasobu Skarbu Państwa, w oparciu o zarządzenie wojewody ma być zbyta. Należy wyraźnie zaznaczyć, że akt administracyjny poddany kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., musi mieć charakter zewnętrzny, a więc musi być skierowany do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego ani organizacyjnie, ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność. Przedmiotowe zarządzenie ma natomiast charakter aktu wewnętrznego określonego układu organizacyjnego, i z tych względów nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na ten akt. Warto odnotować, że pogląd taki wyrażony został już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - dalej NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych, jak na przykład w: wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z 4 marca 2003 r., sygn. akt II SAB/Kr 151/2001, opubl. OSP 2004/06 poz. 72; postanowieniu WSA w Łodzi z 26 września 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 424/07, dostępne LEX nr 973143; wyroku NSA z 27 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 44/14, LEX nr 1766232.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarga w sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, co orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, jak w sentencji postanowienia.