I SA/Op 365/09

I SA/Op 365/09 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2009-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-08-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Grzegorz Gocki
Marta Wojciechowska /przewodniczący sprawozdawca/
Marzena Łozowska
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
II FSK 25/10 - Wyrok NSA z 2011-05-31
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art.14 e
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
art.16 a ust.1, art. 16 g ust.1 i ust.3
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia Grzegorz Gocki Protokolant sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 października 2009 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. z siedzibą w J. na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 3 stycznia 2008 r., który wpłynął do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej w dniu 8 stycznia 2008r., A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J., wniosła o udzielnie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Przedstawiając stan faktyczny spółka wskazała, iż dokonała zakupu nieruchomości, w celu podjęcia w niej działalności produkcyjnej. Przed oddaniem obiektu do używania spółka przeprowadziła remont dachu, otworów okiennych wypełnionych pustakami szklanymi (luksfery), pomieszczeń socjalnych i instalacji elektrycznych, dokonała wymiany okien, drzwi i bram wjazdowych, malowania obiektu oraz remontu posadzki w hali. Jak przedstawiła spółka we wniosku, konieczność przeprowadzenia poszczególnych prac wynikała: z licznych ubytków i spękań materiałów z których poszczególne elementy były wykonane (w przypadku dachu, otworów okiennych, pomieszczenia socjalnego), z kompletnego zużycia i konieczności wymiany na nowe (w przypadku okien, drzwi, bram wjazdowych, instalacji centralnego ogrzewania, posadzki), czy też z powodu niespełnienia wymogów BHP (w przypadku instalacji elektrycznej), która wymagała kapitalnego remontu.
W opisanym stanie faktycznym spółka wniosła o udzielenie odpowiedzi na pytanie czy poniesione wydatki na wymienione remonty można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie spółka wskazała, iż wydatki te należało uznać za remont i zaliczyć, zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), w całości bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w dacie poniesienia. Nadto spółka wskazała, że po wykonaniu wymienionych robót remontowych, ale przed przekazaniem nieruchomości do używania, wykonano utwardzenie placu, wyburzono ścianki wewnątrz hali, ocieplono ściany oraz rozbudowano instalację wodno-kanalizacyjną. Zakres tych prac, zdaniem spółki jest bezsprzecznie związany z modernizacją obiektu i dostosowaniem nieruchomości do celów produkcyjnych, a zatem podwyższa wartość nieruchomości i będzie podlegać odpisom amortyzacyjnym po oddaniu obiektu do używania.
Minister Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia [...], Nr [...] uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe i na podstawie art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.)-/dalej O.p./ odstąpił od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.
Następnie Minister Finansów, działając na podstawie art. 14e O.p. zmienił z urzędu wydaną interpretację indywidualną. Minister nie zgodził się ze stanowiskiem, iż poniesione wydatki na remont obiektu przed jego oddaniem do używania można zaliczyć bezpośrednio do kosztów podatkowych w dacie ich poniesienia. W ocenie Ministra, na gruncie obowiązującego prawa wydatki te powinny być rozłożone w czasie poprzez odpisy amortyzacyjne, co jednakże nie wyklucza ich z kosztów podatkowych. Wyjaśnił, iż w myśl art. 16a ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych istotną cechą, jaką muszą się charakteryzować środki trwałe, jest kompletność i zdatność do użytku w dniu przyjęcia do używania. W analizowanej sprawie warunek ten nie był spełniony, bowiem dopiero po przeprowadzeniu remontu obiekt został oddany do używania. Skoro remont obiektu został przeprowadzony przed oddaniem go do używania, to wydatki z nim związane powinny zwiększać wartość początkową środka trwałego (art. 16g ust. 1 i 3 ustawy). W przypadku bowiem odpłatnego nabycia środka trwałego za jego wartość początkową, od której dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, uważa się cenę nabycia, powiększoną o koszty związane z zakupem, naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania. Do kosztów tych można zaliczyć koszty remontu nabytego obiektu, poniesione przed oddaniem go do używania. Oznacza to zarazem, iż wydatki te powinny być zaliczone do kosztów podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne od podlegającego amortyzacji środka trwałego, po jego oddaniu do używania.
Pismem z dnia 12 stycznia 2009 r. spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, że wydana interpretacja indywidualna narusza przepisy art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i art. 16a ust. 1 oraz 16g ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym o osób prawnych (dalej –u.p.d.o.p). Stwierdziła, iż zarówno w świetle wskazanych przepisów jak i orzecznictwa, koszty remontu nie podwyższają wartości początkowej środka trwałego, zaś organ nie zanegował remontowego charakteru dokonanych prac. Na poparcie tej tezy spółka powołała się na wyrok NSA z dnia 20 września 2005 r. (FSK 2146/04). Podniosła także, iż żaden przepis nie wskazuje, aby wydatki poniesione na remont środka trwałego przed jego oddaniem do używania, zaliczane były do wartości początkowej środka trwałego i podlegały amortyzacji. Podkreśliła także, że nie wynika to ani z treści art. 16a ust.1 u.p.d.o.p., bowiem w tym przepisie ustawodawca wskazuje jakie środki trwałe podlegają amortyzacji, jak i art. 16g ust. 3 wskazanej ustawy nie daje podstaw do uznania, iż koszty remontu mogą zwiększać wartość początkową środka trwałego. Dokonując interpretacji tego przepisu spółka stwierdziła, iż niewątpliwie koszty remontu dokonane po zakupie środka trwałego nie są kosztami związanymi z nabyciem. Nadto, nie zachodzi jakikolwiek związek przyczynowy pomiędzy nabyciem środka trwałego, a jego remontem. Spółka zauważyła również, iż o zwiększeniu wartości początkowej środka trwałego w wyniku jego ulepszenia stanowi artykuł 16g ust. 13 ustawy. Organ jednak, akceptując charakter wykonanych prac jako remont, wykluczył zastosowanie tego przepisu. Dodatkowo wskazała, że ustawa nie różnicuje skutków podatkowych, w zależności od tego czy prace wskazane w art. 16 g ust. 13 zostały wykonane przed czy po dokonaniu ulepszenia. Świadczy to, zdaniem spółki, iż niezależnie od tego czy prace remontowe miały miejsce przed oddaniem do użytkowania środka trwałego, czy też po tym zdarzeniu, to w żadnym z tych przypadków, koszty remontu nie zwiększają wartości początkowej środka trwałego, a tym samym nie podlegają amortyzacji. Dodatkowo spółka zarzuciła, iż ze zmiany interpretacji wynika, iż środek trwały, którego dotyczy interpretacja nie nadawał się przed remontem do używania, jednak fakt ten nie został poparty konkretnymi wiadomościami organu na ten temat, a był jedynie wynikiem domysłu.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Minister Finansów nie znalazł podstaw do zmiany zmienionej w trybie art. 14e O.p. interpretacji. Stwierdził, że koszty związane z zakupem składnika majątku, których celem jest jego przystosowanie do używania, w tym remont, powinny wpływać na ustalenie wartości początkowej środka trwałego podlegającego amortyzacji, co wynika z art. 16g ust. 1 i 3 ustawy. Zgodnie bowiem z art. 16a ust. 1 ustawy, amortyzacji podlegają, min. budynki kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania. Zatem jeżeli nie spełniają tego warunku, to nie są środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji. Minister Finansów podkreślił także, że skoro spółka zakupiła nieruchomość, która wymagała nakładów inwestycyjnych, to, aby można było ją oddać do używania jako kompletny i zdatny do użytku środek trwały, należało wcześniej taką nieruchomość przystosować do własnych celów. Zatem koszty przystosowania obiektu do potrzeb podatnika były związane z jego zakupem. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż nie analizował charakteru wykonanych prac, a określonych przez spółkę jako remont. Podkreślił, że dostrzega różnicę pomiędzy remontem, a ulepszeniem środka trwałego, bowiem ulepszenie zarówno przed oddaniem jak i po oddaniu środka trwałego do używania zwiększa jego wartość początkową. Nie zmienia to jednak stanowiska, że wydatki poniesione na przystosowanie składnika majątku od używania, niezależnie od ich charakteru, powinny wpływać na podstawę amortyzacji środka trwałego.
Nadto, zdaniem Ministra, wbrew podniesionym zarzutom, przedstawiony we wniosku stan faktyczny, w tym zakres wydatków (konieczny remont dachu, zamurowanie otworów okiennych, wymiana instalacji wraz z piecami opalanymi węglem, remont pomieszczeń socjalnych, instalacji elektrycznej, wymiana okien i drzwi, itp.) dawał podstawy do stwierdzenia celu poniesienia wydatków, tj. osiągnięcia stanu używalności i przystosowania do własnych potrzeb. Spółka jednoznacznie wskazała, iż po wykonaniu robót remontowych i prac modernizacyjnych związanych z dostosowaniem nieruchomości do celów produkcyjnych, obiekt zostanie oddany do użytku. Dodatkowo Minister zwrócił uwagę, iż powołany przez spółkę wyrok NSA dotyczy zupełnie innego stanu prawnego i wskazał na zmianę przepisów w związku z nowelizacją ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dniem 1 stycznia 2007r.
W skardze na powyższą interpretację pełnomocnik spółki, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i art. 16a ust. 1 oraz 16g ust. 1 i 3 ustawy, poprzez przyjęcie, że pomimo, iż wykonane przez podatnika prace miały charakter remontowy, a nie ulepszający, związane z tym wydatki winny zwiększać wartość początkową środka trwałego. W uzasadnieniu skargi podniesiono argumenty tożsame jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.
Minister Finansów, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zmienionej interpretacji. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, iż spółka nie nabyła podlegającego amortyzacji środka trwałego, którego remont w dacie poniesienia może być kosztem podatkowym, lecz składnik majątku wymagający nakładów, które spowodują, iż jako kompletny i zdatny do użytku, po wprowadzeniu do ewidencji środków trwałych będzie podlegał amortyzacji. Podkreślił, iż z definicji środka trwałego wynika, że "za środki trwałe uznać można stanowiące własność lub współwłasność podatnika nieruchomości (...) kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania". Oznacza to, iż cenę nabycia środka trwałego stanowią nie tylko koszty z tytułu zakupu, ale też wszelkie inne koszty z tym związane, poniesione do dnia faktycznego przyjęcia tego środka trwałego do używania. Zatem budynek przed przeprowadzeniem prac remontowych czy modernizacyjnych, mających doprowadzić go do stanu używalności nie spełnia warunku "kompletności i zdatności do użytku". Nie będąc jeszcze środkiem trwałym, nie mógł być wprowadzony do ewidencji. W takiej sytuacji wszystkie wydatki ponoszone na doprowadzenie go do stanu używalności znajdują odzwierciedlenie w wartości początkowej środka trwałego, będącej podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Dla poparcia zaprezentowanej argumentacji Minister powołał się na wyroki NSA (sygn. I SA/Gd 759/00 i sygn. I SA/Gd 373/97) oraz artykuł "Wydatki na remont czasami trzeba amortyzować" (Rzeczpospolita z 7 lipca 2008 r. Dobra firma). Dodatkowo, odnosząc się do kwalifikacji kosztów prac budowlanych pod kątem zakresu rzeczowego Minister powołał się na wyrok NSA z dnia 11 września 2002 r. (sygn. I SA/Wr 621/01), zgodnie z którym "wszystkie nakłady podatnika na składnik jego majątku, nieużywany jeszcze przez niego, dzięki którym staje się on zdatny do użytku i jest wykorzystywany jako środek trwały w jego działalności gospodarczej, niezależnie od zakresu rzeczowego tychże prac, powinny być uznane za działania ulepszające, mające wpływ na powiększenie jego wartości początkowej o sumę wydatków poniesionych na jego ulepszenie. "
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Stosownie do treści art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej p.p.s.a], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w przypadkach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (art.3 §2 pkt 4a p.p.s.a.).
W myśl art.146 §1 p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest rozstrzygniecie organu zmieniające uprzednio wydaną interpretację indywidualną, wydane na podstawie art. 14 e ustawy O.p.
W wyniku dokonania zmiany interpretacji powstała nowa interpretacja indywidualna w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych i podlega ona reżimowi prawnemu takiemu jak wydawane interpretacje. Postępowanie w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej jest postępowaniem specyficznym, w którym składający wniosek o wydanie interpretacji ma obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (art. 14 b §3 Ordynacji podatkowej), a organ wydający interpretację może przyjąć za podstawę swoich rozważań wyłącznie stan faktyczny przedstawiony przez składającego wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zaprezentowana w niniejszej sprawie przez organ wykładnia przepisów podatkowych, zdaniem sądu, jest prawidłowa.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do przedstawionego przez spółkę we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego, bowiem to właśnie stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę zakreśla ramy wydanej interpretacji. Spółka we wniosku wskazała, iż zakupiła nieruchomość w celu podjęcia w niej działalności produkcyjnej, a w obiekcie przed oddaniem do używania należało przeprowadzić remont dachu, otworów okiennych wypełnionych pustakami szklanymi (luksferami), pomieszczeń socjalnych i instalacji elektrycznych, dokonać wymiany okien, drzwi i bram wjazdowych, malowania obiektu oraz remontu posadzki w hali. Konieczność przeprowadzenia poszczególnych prac wynikała: z licznych ubytków i spękań materiałów, z których poszczególne elementy były wykonane (w przypadku dachu, otworów okiennych, pomieszczenia socjalnego), wymiany na nowe w związku z kompletnym zużyciem (w przypadku okien, drzwi, bram wjazdowych, instalacji centralnego ogrzewania, posadzki), czy też z powodu niespełnienia wymogów BHP (w przypadku instalacji elektrycznej), która wymagała kapitalnego remontu.
Po wykonaniu tych prac remontowych, ale przed przekazaniem nieruchomości do używania wykonano jeszcze utwardzenie placu, wyburzono ścianki wewnątrz hali, ocieplono ściany oraz rozbudowano instalację wodno-kanalizacyjną. Zakres tych prac, zdaniem spółki, wiązał się z modernizacją obiektu i dostosowaniem nieruchomości do celów produkcyjnych, a zatem podwyższał wartość nieruchomości i podlegał odpisom amortyzacyjnym po oddaniu obiektu do używania. Natomiast wydatki na prace opisane na wstępie, zdaniem spółki, należało potraktować jako wydatki na remont i zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w dacie poniesienia, stosownie do treści art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
Jak wynikało zatem z przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego, zarówno prace opisane jako remontowe, jak i modernizacyjne, wykonane zostały przez oddaniem obiektu do używania. Jednocześnie opisany zakres prac remontowych jednoznacznie wskazywał na konieczność albo kompletnej wymiany pewnych elementów, bądź przeprowadzenia kapitalnego remontu, przy czym spółka wskazała nawet, iż w przypadku instalacji elektrycznej nie zostały spełnione wymogi BHP.
Stosownie do art. 15 ust.1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1, w którym zawarto zamknięty katalog kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów. Natomiast w myśl art. 16 a ust. 1 wskazanej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania m.in. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością. W przywołanym z kolei art. 16 c ust. 3 ustawodawca wskazał wyjątki nie podlegające amortyzacji. Nadto stosownie do art. art. 16g ust.1 u.p.d.o.p., za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się: w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia, a stosownie do ust. 3 za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera zamkniętego katalogu listy kosztów zwiększających wartość początkową środka trwałego, a to powoduje, iż na tę wartość mogą składać się także inne nie wymienione w przepisie koszty, jeżeli zostały naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania. Decydującym kryterium w przypadku środka trwałego będzie jego kompletność i przydatność do używania. W piśmiennictwie zarysował się pogląd, iż użyte w art. 16 g ust. 3 określenie koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, obejmuje zarówno koszty zakupu, jak i koszty związane z przystosowaniem środka trwałego do stanu zdatnego do używania. "Tak zdefiniowane koszty nie odnoszą się wyłącznie do zakupu jako dostawy, gdzie umownym okresem zakończenia ich naliczania jest moment przyjęcia do magazynu, lecz do zakupu jako operacji zakończonej dopiero w momencie przyjęcia środka trwałego do używania" (por. Komentarz Podatek dochodowy od osób prawnych. Wydawnictwo UNIMEX 2009, praca zbiorowa, część opracowana przez R. Pęka).
Zatem niewątpliwie tylko kompletny i zdatny do używania składnik majątku może być zaliczony do środków trwałych, a tym samym koszty poniesione przed oddaniem tego składnika do używania oraz związane z przystosowaniem go do używania, są elementem ceny nabycia. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w wyrokach przytoczonych przez organ oraz mi. in w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 29 lipca 2009r. o sygn. akt I SA.Wr 1059/09 (dostępny na stronach internetowych NSA), czy też wyrokach wydanych wprawdzie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednak zawierającej analogiczne uregulowania jak ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie omawianych problemów. I tak wskazać tu można wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 września 2009r. o sygn. akt I SA/Łd 480/09 i wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 4 sierpnia 2009r. o sygn. akt I SA/Bd 342/09 (dostępne na stronach internetowych NSA). WSA we Wrocławiu w przywołanym wyroku stwierdził, "że wydatki związane z nabyciem oraz wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych, poniesione przed przekazaniem tych środków do używania, nie stanowią kosztów uzyskania przychodu lecz zwiększają wartość początkową środków trwałych, od której, po przekazaniu środków trwałych do używania, dokonuje się odpisów amortyzacyjnych." Podobnie wskazywały pozostałe sądy, podkreślając, że do środków trwałych zaliczyć można jedynie składniki majątkowe, które są kompletne i zdatne do używania, a środek trwały to kompletny środek, bez braków, zdatny do użytku.
W niniejszej sprawie zakupiony obiekt przed oddaniem przez spółkę do używania poddany został pracom remontowym. Ich zakres był szeroki i jak wskazywała spółka we wniosku o wydanie interpretacji, szereg elementów wymagał całkowitej wymiany, a w przypadku instalacji elektrycznej nie były spełnione wymogi BHP, co niewątpliwie oznacza, że obiekt nie był zdatny do użytku i formalnie nie został oddany do używania. Zatem podjęcie przez spółkę działań zmierzających do przystosowania zakupionego obiektu do używania, nawet, jeżeli prace miały charakter tylko remontowy, ale dokonano ich przed oddaniem obiektu do używania, zwiększają wartość początkową zakupionego składnika majątkowego i de facto powinny być zaliczone do kosztów zakupu. Dopiero bowiem od momentu przyjęcia środka trwałego do używania, koszty remontu będą mogły być zaliczone do ogólnych kosztów uzyskania przychodów nie zwiększając wartości środka trwałego, a tym samym nie podlegając amortyzacji.
Z tych względów stanowisko organu należy uznać za prawidłowe. Podkreślić przy tym należy, iż organ związany był przedstawionym przez stronę stanem faktycznym, a z niego z kolei wynikało, że budynek nie był oddany do używania i nie był zdatny do używania (vide niespełnienie warunków BHP). Wprawdzie strona nie przedstawiła na te okoliczności żadnej dokumentacji technicznej, jak i stosownych zezwoleń na podjęcie w budynku planowanej działalności, to jednak zdaniem sądu, informacje zawarte we wniosku uprawniały organ do przyjęcia takiego założenia.
Dodatkowo podkreślić należy, iż powoływany przez skarżącą wyrok NSA o sygn. FSK 2146/04 dotyczył odmiennego stanu prawnego, w którym sąd zajmował się problematyką wydatków na remont w przypadku gdy jedynie część nieruchomości była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej i na tym tle sąd rozstrzygał kwestie związane z wydatkami na remont. W niniejszej sprawie organ nie kwestionuje co do zasady możliwości potrącenia wydatków na remont jako kosztów uzyskania przychodów, a problem dotyczy momentu dokonania tych wydatków, które miały miejsce przed oddaniem nieruchomości do używania.
Dlatego też skargę jako nieuzasadnioną, należało na podstawie art.151 p.p.s.a oddalić.