I SA/Op 352/25

I SA/Op 352/25 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Beata Kozicka
Elżbieta Kmiecik /sprawozdawca/
Tomasz Judecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 170, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 135, art. 153, art. 119 pkt 2, art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 303
art. 18, art. 20
ustawa z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. oraz w 2024 r. w związku z sytuacją na  rynku gazu (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 16 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 22 listopada 2024 r., nr SKO.40.2400.2024.ro w przedmiocie umorzenia w całości postępowania w sprawie wniosku o refundację podatku VAT uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 28 sierpnia 2024 r., nr SSR.4007.000171.2024.MZY.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez T. P. (zwanego dalej skarżącym lub wnioskodawcą) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (zwanego dalej SKO, Kolegium lub organem odwoławczym) z dnia 22 listopada 2024 r., nr SKO.40.2400.2024.ro, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 28 sierpnia 2024 r., nr SSR.4007.000171.2024.MZY, w przedmiocie umorzenia w całości postępowania w sprawie z wniosku z dnia 6 maja 2024 r. o refundację podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2024 r.
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem złożonym w Miejskim Centrum Świadczeń w Opolu w dniu 6 maja 2024 r. skarżący wystąpił o refundację podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2024 r. z faktury VAT dokumentującej dostarczanie paliw gazowych w 2024 r. za okres od 1 lutego 2024 r. do 8 marca 2024 r., do jednoosobowego gospodarstwa domowego pod adresem ul. [...] [...], [...] O. Do wniosku skarżący dołączył fakturę VAT dokumentującą dostarczanie paliw gazowych za ww. okres nr [...] z dnia 12 marca 2024 r.
Postanowieniem z dnia 24 maja 2024 r. Prezydent Miasta Opola, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu podał, że w dniu 25 marca 2024 r. złożony został wniosek o refundację kwoty odpowiadającej podatkowi VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2024 r., obejmujące m.in. fakturę przedłożoną w niniejszej sprawie.
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2024 r. Prezydent Miasta Opola, działając na podstawie art. 97 § 2 K.p.a. z urzędu podjął zawieszone postępowanie. W jego uzasadnieniu podniesiono, że decyzją z dnia 30 lipca 2024 r. SKO w Opolu utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola o odmowie przyznania skarżącemu refundacji kwoty odpowiadającej podatkowi VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2024 r., w tym za okres objęty wnioskiem z dnia 6 maja 2024 r.
Decyzją z dnia 28 sierpnia 2024 r., nr SSR.4007.000171.2024.MZY, Prezydent Miasta Opola umorzył w całości postępowanie w sprawie z wniosku z dnia 6 maja 2024 r. o refundację podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2024 r. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 105 § 2 K.p.a. w zw. z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. oraz w 2024 r. w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz. U. z 2024 r. poz. 303), zwanej dalej ustawą. W uzasadnieniu organ stwierdził, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, albowiem w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczne orzeczenie SKO w Opolu z dnia 30 lipca 2024 r., nr [....], utrzymujące w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 22 kwietnia 2024 r., którą odmówiono skarżącemu refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2024 r., w tym i obejmującej fakturę VAT z dnia 12 marca 2024 r., nr [...]. Podkreślił organ I instancji, że w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 6 maja 2024 r. obowiązywałyby dwa rozstrzygnięcia dotyczące tej samej faktury.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że organ błędnie przyjął, iż złożył on wniosek o refundację podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2024 r. obejmujące okres objęty fakturą VAT z dnia 12 marca 2024 r., nr [...]. Podkreślił, że we wniosku z dnia 25 marca 2024 r. wyraźnie zaznaczył, że wnosi o refundację podatku za dostarczone paliwa gazowe za okres: "od 2024-01-01 Do: 2024-01-31 Numer faktury [...] Obliczone zużycie paliw gazowych dla podanego okresu:961 kWh", a zatem przedmiotem tamtego postępowania był zupełnie inny okres, który nie pokrywa się z okresem w niniejszej sprawie, a omyłkowe dołączenie innej faktury nie rozszerza tego okresu, który nie został objęty jego żądaniem.
Zaskarżoną decyzją z dnia 22 listopada 2024 r. Kolegium, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu SKO przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazało na przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. oraz w 2024 r. w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz. U. z 2024 r. poz. 303), zwanej dalej ustawą, tj. art. 18, art. 20 ust. 1 - 3. Podniosło, że z analizy akt sprawy wynika, że decyzja wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola z dnia 22 kwietnia 2024 r. rozstrzyga o refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2024 r. za okres od 8 listopada 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. oraz za okres od 1 lutego 2024 r. do 8 marca 2024 r. i została ona utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia 30 lipca 2024 r., nr [...]. Uwzględniając powyższe uznać należało, że w sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania, gdyż sprawa została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Wydanie w tej samej sprawie nowej decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę co do istoty naruszałoby ustanowioną dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osądzonej, a zatem postępowanie w sprawie należało umorzyć.
W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia adwokackiego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący - identycznie jak w odwołaniu - akcentował, że nie składał przed dniem 6 maja 2024 r. wniosku o refundację podatku VAT za dostarczone w lutym 2024 r. paliwa gazowe. Jego wniosek z dnia 25 marca 2024 r. dotyczył wyłącznie okresu od 1 stycznia 2024 r. do 31 stycznia 2024 r., a omyłkowe dołączenie innej faktury nie rozszerza tego okresu, skoro nie został on objęty żądaniem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało w całości argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wyrokiem WSA w Opolu z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Op 791/24, w sprawie ze skargi T. P. na decyzję SKO w Opolu z dnia 30 lipca 2024 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2024 r. uchylono zaskarżoną decyzję ora poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 22 kwietnia 2024 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej, ani też zasady współżycia społecznego. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne- stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) [dalej: ppsa].
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czyli weryfikuje czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność z przepisami prawa decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej. Badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o uprawnieniach, czy też obowiązkach, a jedynie może uchylić zaskarżony akt lub czynność, lub stwierdzić ich nieważność w przypadkach wskazanych w ustawie. W konsekwencji sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, zasadami ekonomiki obrotu gospodarczego, czy uznawanymi społecznie normami pozaprawnymi, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji – orzekając w sprawie – nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd, według podanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 ppsa - poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że akty te zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Dodać jeszcze należy, że na podstawie art. 119 pkt 2 oraz art. 120 ppsa rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów wskutek wniosku SKO, któremu skarżący nie sprzeciwił się poprzez zgłoszenie żądania przeprowadzenia rozprawy.
Zaskarżona decyzja Kolegium wydana w niniejszej sprawie była ostateczna, ale nieprawomocna (art. 16 § 3 kpa). Powyższe ma istotne znaczenie o tyle, jeśli się zważy, że skarżący w toku całego postępowania konsekwentnie podnosił, że nie złożył wniosku o refundację podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2024 r. z faktury VAT dokumentującej dostarczanie paliw gazowych w 2024 r. za okres od 1 lutego 2024 r. do 8 marca 2024 r., a zatem decyzja organu I instancji z dnia 22 kwietnia 2024 r., którą odmówiono mu przyznania refundacji nie mogła obejmować tego okresu. Uwzględnić należało również wobec powyższych twierdzeń, że prawomocnym wyrokiem z dnia 28 listopada 2024 r. uchylono decyzję SKO z dnia 30 lipca 2024 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, tj. Prezydenta Miasta Opola z dnia 22 kwietnia 2024 r., nr [...] odmawiającą przyznania refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa w 2024 r., w tym i z faktury VAT dokumentującej dostarczanie paliw gazowych za ww. okres nr [...] z dnia 12 marca 2024 r.
W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organów winny stanowić przepisy cyt. już wcześniej ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. oraz w 2024 r. w związku z sytuacją na rynku gazu, nadal zwanej ustawą.
Zgodnie z art. 18 ustawy w przypadku gdy odbiorca paliw gazowych w gospodarstwie domowym, o którym mowa w art. 62b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy - Prawo energetyczne:
1) wykorzystuje jako główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego urządzenia grzewcze zasilane paliwami gazowymi, o których mowa w art. 3 pkt 3a ustawy – Prawo energetyczne, wpisany lub zgłoszony do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2024 r. poz. 1446, 1473, 1572, 1635 i 1940), do dnia wejścia w życie ustawy, albo po tym dniu - w przypadku głównego źródła ogrzewania wpisanego lub zgłoszonego po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy;
2) jest osobą w gospodarstwie domowym jednoosobowym, w którym wysokość przeciętnego miesięcznego dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 323, 858, 1615 i 1871) nie przekracza kwoty 2100 zł, lub osobą w gospodarstwie domowym wieloosobowym, w którym wysokość przeciętnego miesięcznego dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych nie przekracza kwoty 1500 zł na osobę
- przysługuje mu refundacja kwoty odpowiadającej podatkowi VAT wynikającej z opłaconej faktury i informacji, o których mowa w art. 18a, dokumentujących dostarczenie paliw gazowych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. oraz od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 30 czerwca 2024 r. do tego odbiorcy paliw gazowych, zwana dalej "refundacją podatku VAT".
W myśl art. 20 ust. 1 ustawy do wniosku o refundację podatku VAT – co należy podkreślić - odbiorca paliw gazowych w gospodarstwie domowym, o którym mowa w art. 62b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy - Prawo energetyczne, załącza fakturę dokumentującą dostarczenie paliw gazowych do tego odbiorcy przez to przedsiębiorstwo energetyczne obejmującą okres dotyczący wniosku oraz dowód uiszczenia zapłaty za tę fakturę. Z powyższych regulacji jednoznacznie wynika, że przyznanie refundacji kwoty odpowiadającej podatkowi VAT wynikającej z opłaconej faktury wymagało złożenia wniosku. Obowiązek zaś dołączenia faktury VAT stanowi podstawę do oceny zasadności roszczenia strony. Inaczej mówiąc wyłącznie wniosek strony stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe do gospodarstwa domowego.
W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego (wniosek) określa przedmiot postępowania, a w razie wątpliwości co do treści żądania jego sprecyzowanie należy do strony postępowania i w tym celu organ winien podejmować czynności w granicach tego wniosku. Prowadząc postępowanie wszczęte na wniosek organ winien podejmować czynności w granicach wniosku, przy czym nie można wykluczyć modyfikacji tych granic przez wnioskodawcę, co organ winien mieć na uwadze (por. np. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 755/23; wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 września 2924 r., sygn. akt II SA/Lu 407/24).
Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy oraz analizując zarzuty skarżącego stwierdzić należało, że wniosek skarżącego dotyczący przeprowadzonej przez Sąd kontroli postępowania administracyjnego w tej sprawie obejmował inny okres niż osądzony wyrokiem z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Op 791/24 (wniosek dotyczył okresu od 1 stycznia 2024 r. do 31 stycznia 2024 r.), a rozstrzygnięciem organu, pomimo braku w tym zakresie wniosku – objęto również fakturę z wniosku z dnia 6 maja 2024 r.. Powyższe wynika jednoznacznie z treści wniosku skarżącego z dnia 25 marca 2024 r. (por. k - 40 akt) oraz zapadłych w tej sprawie decyzji. Natomiast, co należy przypomnieć, w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego złożony w Miejskim Centrum Świadczeń w Opolu w dniu 6 maja 2024 r. dotyczył refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2024 r. z faktury VAT dokumentującej dostarczanie paliw gazowych w 2024 r. za okres od 1 lutego 2024 r. do 8 marca 2024 r., do jednoosobowego gospodarstwa domowego. W związku z powyższym skoro prawomocnym wyrokiem z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Op 791/24, wyeliminowano z obrotu prawnego decyzje administracyjne organów obejmujące odmowę przyznania refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe w 2024 r. z faktur nr [...] oraz [...] z dnia 12 marca 2024 r. (co do ostatniej z faktur brak było wniosku strony), to tym samym brak było podstaw do stwierdzenia, że w sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania, do której zaliczyć należy niewątpliwie fakt istnienia w obiegu prawnym decyzji ostatecznej wydanej w tożsamej sprawie. Żeby zaistniała tożsamość spraw, tj. niniejszej oraz poddanej kontroli sądowej w sprawie o sygn. akt I SA/Op 791/24 – co należy podkreślić - obie sprawy wymagają, aby zaistniała tożsamość podmiotowa (występują te same strony w obu sprawach), jak i przedmiotowa (sprawa dotyczy tego samego przedmiotu) – co jak słusznie podnosi skarżący nie wystąpiło w tej sprawie. Przedmiot postępowania w sprawie wszczynanej na wniosek, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, określa wniosek strony, który obejmował okres od 1 lutego 2024 r. do 8 marca 2024 r. Organy procedujące w przedmiotowej sprawie zamiast ustalić i wyjaśnić zakres wniosku oczekiwały na zakończenie procedowania w sprawie z wniosku skarżącego złożonego wcześniej, tj. z 25 marca 2024 r., nie obejmującego okresu z przedmiotowego wniosku (czego nie dostrzeżono, a wydanie decyzji w części niejako "z urzędu", gdy mogła być wydana wyłącznie na wniosek stanowić mogło podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji objętych kontrolą w sprawie sygn. akt I SA/Op 791/24), zawieszając postępowanie w niniejszej sprawie, a następnie je umarzając.
Stosownie do art. 170 p.p.s.a. prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, ale również inne sądy i organy państwowe. Skutek prawomocnego orzeczenia oddziaływuje nie tylko na to zakończone postępowanie, lecz jego zakres wpływa również na związanie sądu i organów w innych sprawach, czyli przyjęcie, że dana kwestia kształtuje się tak jak wskazano to w tym rozstrzygnięciu. Uchylenie ww. wyrokiem zaskarżonych decyzji oznacza, że sprawa powraca do organu do ponownego rozpoznania i winna zostać rozpoznana w granicach wniosku strony oraz uwzględniać wskazania sądu.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzekł w sentencji wyroku.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa zgodnie z dyspozycją art. 153 ppsa, a przede wszystkim ustalenie czy organ I instancji, przy ponownym rozstrzyganiu rozpoznał wniosek skarżącego z dnia 25 marca 2024 r. tylko w jego granicach czy też ponownie rozstrzygnął kwestię refundacji podatku VAT za dostarczone paliwa gazowe również za okres objęty wnioskiem złożonym w przedmiotowej sprawie.