I SA/OP 351/05

I SA/Op 351/05 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2006-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Tomasz Zborzyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Umorzono postępowanie sądowe
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Uzasadnienie
postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu
z dnia 23 stycznia 2006 r.
Skarżący L. W. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...] orzekającą o odpowiedzialności skarżącego, jako osoby trzeciej, za zobowiązania podatkowe Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" w O. w podatku od towarów i usług za styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1998 r. i uchylono decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w części dotyczącej odpowiedzialności za dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1998 r. Skarżący wniósł o uchylenie obydwu decyzji i wstrzymanie ich wykonania do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi.
Decyzją z dnia 14 grudnia 2005 r., wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) [dalej: p.p.s.a.], Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu uwzględnił skargę w całości, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu i umorzył postępowanie w sprawie.
Pismem sądowym z dnia 16 grudnia 2005 r. skarżący został wezwany do usunięcia w terminie siedmiu dni braków formalnych wniesionej przez siebie skargi przez podanie wartości przedmiotu sprawy, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.. Tym samym pismem wezwano skarżącego do oświadczenia się, czy wobec wydania w dniu 14 grudnia 2005 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu decyzji Nr [...] podtrzymuje wniesioną do Sądu skargę z dnia 10 listopada 2005 r. Pismo sądowe zostało doręczone skarżącemu dnia 21 grudnia 2005 r.
Dnia 19 stycznia 2006 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, oddane w Urzędzie Pocztowym w O. - jak wynika z treści stempla pocztowego - dnia 17 stycznia 2006 r., w którym skarżący wyjaśnił, że ponieważ Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu decyzją z dnia 14 grudnia 2005 r. uchylił decyzję wymiarową Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...], w chwili obecnej wartość przedmiotu sprawy nie istnieje. Ponadto skarżący oświadczył, że z chwilą uprawomocnienia się powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej postępowanie skargowe staje się bezprzedmiotowe i na tej podstawie powinno zostać umorzone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Jak stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Do wymogów formalnych skargi, jak każdego pisma wszczynającego postępowanie sądowe w danej instancji, należy podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty (art. 215 § 1 p.p.s.a.). Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, a pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 p.p.s.a.). Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne (art. 231 zdanie pierwsze p.p.s.a.).
Niewątpliwie przedmiotem wniesionej przez skarżącego skargi były należności pieniężne, ponieważ zaskarżona decyzja orzekała o odpowiedzialności podatkowej skarżącego, jako osoby trzeciej, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w której skarżący pełnił funkcję członka zarządu. Od tej skargi należało zatem pobrać wpis stosunkowy, a obowiązkiem skarżącego było podanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia. Ponieważ skarżący tego nie uczynił, został wezwany do uzupełnienia tego braku formalnego. W zakreślonym, tygodniowym terminie, który upłynął dnia 28 grudnia 2005 r., skarżący braku tego jednak nie uzupełnił. Pismo, wniesione przez skarżącego dnia 17 stycznia 2006 r., jest - jako spóźnione - prawnie bezskuteczne, jakkolwiek i ono nie określa wartości przedmiotu zaskarżenia.
Obligowałoby to Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyby w sprawie nie zachodziła okoliczność stanowiąca przeszkodę merytorycznego jej rozpoznania. Uwzględnienie skargi przez organ podatkowy w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. i uchylenie aktu zaskarżonego tą skargą powoduje, że skarga ta odniosła zamierzony przez stronę skutek, a zaskarżony nią akt został wyeliminowany z obrotu prawnego. W tej sytuacji zachodzi konieczność umorzenia postępowania przed sądem administracyjnym, jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez badania, czy skarga spełnia warunki formalne. Dla umorzenia postępowania z tej przyczyny nie ma znaczenia, czy decyzja, wydana wskutek uwzględnienia skargi uprawomocniła się - od decyzji tej służy bowiem odrębna skarga do sądu administracyjnego - ani też nie ma znaczenia wniosek strony, choć skarżący może oczywiście w tej kwestii wypowiedzieć się. Taka właśnie sytuacja procesowa zaistniała w rozpoznawanej sprawie, co uzasadnia umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania.
Na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów. W sprawie niniejszej umorzenie postępowania nastąpiło przed uiszczeniem przez skarżącego wpisu od skargi, a o zwrot innych kosztów skarżący nie występował, toteż żadnych kosztów na jego rzecz nie zasądzono.