I SA/Op 35/22

I SA/Op 35/22 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2022-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
A. Komorowska-Kaczkowska
Grzegorz Gocki /sprawozdawca/
Marzena Łozowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 1223/22 - Wyrok NSA z 2025-10-15
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 165a § 1 w zw. z art. 14h
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Asesor sądowy Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2022 r. sprawy ze skargi A S.A .w C. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa w zakresie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597,00 zł (słownie złotych: pięćset dziewięćdziesiąt siedem 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez A S.A. w C. (dalej jako: skarżąca, Wnioskodawca, Spółka) jest, wydane na podstawie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) / dalej op / postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku wspólnego A S.A. w C. i B sp. z o.o. z 16 marca 2021 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wykazywania na fakturach EDI generowanych i wysyłanych za pośrednictwem Systemu EDI ilości dostarczanych towarów za pomocą jednostek EA lub PK (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).
Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem wspólnym z 16 marca 2021 r. Spółka wraz z zainteresowanym niebędącym stroną postępowania – B Sp. z o.o. (dalej - "Nabywca", "Wnioskodawca 2") zwróciła się do organu o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług przedstawiając stan faktyczny/zdarzenie przyszłe z którego wynikało, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje transakcji sprzedaży cementu workowanego na rzecz Wnioskodawcy 2 - działającego w tym zakresie w charakterze podatnika VAT - w celu jego dalszej odsprzedaży w sklepach remontowo-budowlanych (odsprzedaż ta podlega opodatkowaniu VAT).
Aktualnie transakcje te są dokumentowane fakturami VAT wystawianymi wyłącznie w systemie finansowo-księgowym stosowanym przez Spółkę na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.
Wnioskodawca 2 w celu usprawnienia współpracy ze Spółką oraz innymi kontrahentami wprowadza system elektronicznej wymiany danych (dalej - System EDI lub EDI) który będzie stanowił ujednoliconą platformę cyfrową działającą w oparciu o system SAP, która umożliwi elektroniczną wymianę dokumentów biznesowych - takich jak zamówienia, dokumenty dostawy, faktury itp. - m.in. pomiędzy Spółką i Nabywcą.
W związku z wdrożeniem EDI u Wnioskodawcy 2, dostawcy (w tym Spółka) zostaną zobowiązani w szczególności do wystawiania, przesyłania i odbierania dokumentów biznesowych - w tym również faktur - wyłącznie:
- poprzez komunikaty EDI (tzw. EDI messaging) - w przypadku dostawców, których system finansowo- księgowy będzie kompatybilny z System EDI, albo
- poprzez wprowadzanie odpowiednich dokumentów/danych przez pracowników dostawców za pośrednictwem portalu internetowego (dalej - Portal EDT EDI) - w przypadku dostawców, których system finansowo-księgowy nie będzie kompatybilny z Systemem EDI.
Ponieważ w wyniku przeprowadzonej weryfikacji okazało się, że system Dostawcy nie będzie kompatybilny z systemem EDI, który ma zostać wprowadzony u Nabywcy, Spółka w ramach współpracy handlowej z Wnioskodawcą 2 zamierza wystawiać, przesyłać i odbierać dokumenty handlowe (w tym faktury) za pośrednictwem Portalu EDT EDI udostępnionego mu przez Wnioskodawcą 2.
W uproszczeniu, proces fakturowania będzie się odbywał w następujący sposób:
1) w pierwszej kolejności GC - jak do tej pory - będzie wystawiał fakturę Standardową za pomocą systemu Dostawcy,
2) faktura Standardowa - z uwagi na uwarunkowania systemu EDI (w tym ww. niekompatybilność EDI z systemem Dostawcy) - nie będzie mogła zostać wysłana do Nabywcy w postaci utworzonej za pośrednictwem systemu Dostawcy,
3) jedyną możliwością przesłania faktury Standardowej do Nabywcy będzie następujący sposób wysyłki (który będzie stosowała Strona),a mianowicie wprowadzenie danych z faktury Standardowej do Portalu EDT EDI - co będzie skutkowało wygenerowaniem dokumentu zgodnego z założeniami EDI (dalej - faktura EDI), a następnie, wysłanie faktury-w formie faktury EDI - do Nabywcy,
4) Dostawca nie będzie dodatkowo przesyłał faktury Standardowej do Nabywcy w inny sposób (w tym za pomocą poczty elektronicznej).
W świetle szczegółowych ustaleń między stronami, cały proces wymiany dokumentów handlowych pomiędzy Spółką i Nabywcą za pośrednictwem Portalu EDT EDI będzie przebiegać następująco:
a. w pierwszej kolejności Wnioskodawca 2 będzie tworzył zamówienie na Towary będące w ofercie Spółki, a następnie będzie przesyłał jej to zamówienie. Zamówienie to będzie mogło zostać zmienione lub anulowane do momentu przetworzenia tzw. uprzedniego powiadomienia o wysyłce (Advance Shipping Notification; dalej - Komunikat ASN lub ASN), a Spółka będzie odpowiedzialna za sprawdzenie wszystkich zamówień otrzymanych od Nabywcy. W przypadku problemów z realizacją zamówienia lub wystąpienia jakichkolwiek rozbieżności (w tym dotyczących ceny), Spółka będzie obowiązana do natychmiastowego skontaktowania się z Nabywcą,
b. Na kolejnym etapie, Spółka będzie tworzyła ASN i przesyłała ten dokument do Wnioskodawcy 2. Komunikat ASN będzie musiał zostać wysłany przez Spółkę i pomyślnie odebrany przez System EDI przed dokonaniem dostawy, a Komunikat ASN będzie mógł odwoływać się wyłącznie do jednej dostawy. W konsekwencji, jeżeli zamówienie będzie realizowane w dwóch lub więcej dostawach, Spółka będzie obowiązana do utworzenia i wysłania ASN dla każdej z tych dostaw. Towary objęte zamówieniem będą podlegały odrzuceniu, jeżeli ASN nie zostanie odebrany i zaakceptowany przez system EDI przed podjęciem próby doręczenia tych towarów,
c. kolejno, Wnioskodawca 2 będzie przetwarzał Komunikat ASN otrzymany od Spółki, a Komunikaty ASN będą sprawdzane przez Wnioskodawcę 2 przy ich odbiorze. Jeżeli Komunikat ASN będzie zawierał błąd, Wnioskodawca 2 będzie informował o tym Spółkę za pośrednictwem wiadomości e-mail i w takim przypadku dostawa nie będzie mogła być kontynuowana do czasu naprawienia błędu i pomyślnego wysłania ASN przez Spółkę,
d. na dalszym etapie, pracownik Spółki będzie wprowadzał za pośrednictwem Portalu EDT EDI do systemu EDI dane z faktury Standardowej wystawionej w systemie Dostawcy, co doprowadzi do wygenerowania w systemie EDI dokumentu zgodnego z funkcjonalnością tego systemu (tj. faktury EDI). Następnie faktura EDI będzie wysyłana do Nabywcy poprzez system EDI- faktura EDI będzie musiała zawierać numer zamówienia i Komunikatu ASN, będzie mogła odwoływać się wyłącznie do jednego Komunikatu ASN, będzie mogła zawierać wyłącznie ściśle określone jednostki miary towarów. Faktura EDI nie będzie mogła być wysyłana wcześniej niż 24 godziny po dokonaniu dostawy,
e. po otrzymaniu faktury EDI będzie następowało jej przetwarzanie przez Nabywcę. Jeżeli faktura EDI będzie zawierała błąd, Wnioskodawca 2 będzie informował o tym Spółkę i wnosił o jej poprawienie,
f. cały proces będzie kończył się dokonaniem płatności przez Nabywcę na rzecz Spólki za zrealizowane zamówienie.
Zasadniczo, w zakresie wymaganych ustawą o VAT elementów faktury, dane zawarte w treści faktur EDI będą tożsame z danymi zawartymi na fakturach Standardowych.
Dodatkowo, na fakturach tych znajdą się takie same dodatkowe elementy (niewymagane przepisami ustawy o VAT), w tym m.in. kod EAN przypisany do danego towaru, termin płatności, czy adres, pod który należy dokonać dostawy.
W związku z tym faktury Standardowe oraz faktury EDI będą się różnić od siebie układem graficznym, dodatkowymi informacjami niewymaganymi przepisami ustawy VAT (tj. faktura Standardowa może zawierać dodatkowe elementy, których nie zawiera faktura EDI i odwrotnie - np. numer rachunku bankowego, na który należy dokonać zapłaty, oznaczenie zakładu produkcyjnego, wyszczególnienie ceny katalogowej i bonifikat przysługujących Nabywcy, numer ASN, imię i nazwisko osoby wystawiającej), a także nazwą używanej przez strony jednostki miary, gdyż system EDI będzie zawierał pewne ograniczenia w zakresie stosowania na dokumentach - w tym na fakturach EDI jednostek miar towarów.
Zgodnie z założeniami tego systemu na dokumentach handlowych (w tym na fakturach EDI) możliwe będzie stosowanie, niezależnie od rzeczywistej jednostki, w jakiej dany towar będzie kupowany i sprzedawany, wyłącznie jednostek miar towarów: "EA" (ang. each - sztuka; dalej - EA) oraz PK1 (lub z inną cyfrą; ang. package - opakowanie; dalej - PK). ,
Jednostka EA będzie znajdowała zastosowanie, jeżeli jednostka zakupu będzie taka sama jak jednostka sprzedaży zdefiniowana przez Nabywcę, tj. gdy dany towar będzie kupowany przez Wnioskodawcę 2 od dostawców (w tym od Spółki), a następnie sprzedawany przez Wnioskodawcę 2 na rzecz podmiotu trzeciego w takiej samej jednostce (np. w obu przypadkach w sztukach),
Jednostka PK będzie z kolei stosowana, jeżeli jednostka zakupu będzie inna niż jednostka sprzedaży zdefiniowana przez Nabywcę, tj. gdy dany towar będzie kupowany przez Wnioskodawcę 2 od dostawców (w tym od Spółki) w innej jednostce niż przez niego sprzedawany na rzecz podmiotu trzeciego (np. gdy towar będzie kupowany na metry, a sprzedawany na rolki),
Współczynnik (przelicznik) pomiędzy PK a EA będzie nazywany rozmiarem - pack size (dalej - pack size), a jednostka zakupu nie będzie mogła być mniejsza niż jednostka sprzedaży. Przeliczniki między jednostkami (EA a PK) będą określane jedynie w liczbach naturalnych.
Na fakturach Standardowych - jako jednostkę miary dostarczonych towarów - Spółka będzie stosowała oznaczenie "SZT" (sztuka; dalej - SZT). 1 sztuka Towaru oznaczać będzie w praktyce 1 worek zawierający 25 kg cementu (w przyszłości ilość cementu umieszczanego w jednym worku może ulec zmianie).
Mając na względzie wyżej przedstawione ograniczenia w zakresie stosowania na fakturach EDI jednostek miar towarów, Spółka - wprowadzając do systemu EDI dane wynikające z faktury Standardowej wystawionej w systemie Dostawcy i generując fakturę EDI zgodnie z wymogami Nabywcy - nie będzie miała możliwości wskazania na fakturze EDI, jako jednostki miary dostarczonych Towarów, jednostki widniejącej na fakturze Standardowej (tj. SZT).
Przy czym - w związku z tym, że Wnioskodawca 2 sprzedaje Towar podmiotom trzecim w takiej samej jednostce, w jakiej kupuje go od Spółki - GC wprowadzając dane z Faktury Standardowej do Portalu EDT EDI będzie stosowała jednostkę miary EA. Tym samym, na fakturze wygenerowanej i wysyłanej do Nabywcy za pomocą Portalu EDT EDI jednostką miary będzie "EA", a nie "SZT" - jak na Fakturach Standardowych.
Co jednak istotne, jednostka EA (stosowana na fakturach EDI) będzie odpowiadała pod względem wartościowym jednostce SZT (stosowanej na fakturach Standardowych). Okoliczność ta będzie znajdowała potwierdzenie w treści Faktur Standardowych wystawianych przez Wnioskodawcę 1 w systemie Dostawcy - na fakturach tych będzie bowiem znajdowała się następująca informacja: jednostka miary 1 SZT = 1 EA). Reasumując, zmiana nazewnictwa jednostki miary stosowanej na fakturach Standardowych i fakturach EDI nie będzie skutkowała zmianą w ilości dostarczanych Towarów.
W tak przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Spółka zwróciła się z pytaniem: "czy w świetle obowiązujących regulacji podatkowych Wnioskodawca 1 będzie uprawniony do wykazywania na fakturach EDI generowanych i wysyłanych za pośrednictwem systemu EDI ilości dostarczonych towarów za pomocą jednostek EA lub PK?" (pytanie oznaczone we Wniosku nr 1).
W dniu [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po analizie akt sprawy dotyczących przedmiotowego wniosku, wydał na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h op postanowienie nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w części dotyczącej wykazywania przez Wnioskodawcę 1 na fakturach EDI generowanych i wysyłanych za pośrednictwem Systemu EDI ilości dostarczonych towarów za pomocą jednostek EA lub PK (pytanie oznaczone we wniosku nr 1). Zdaniem organu to zadane przez Wnioskodawcę pytanie odnosi się do kwestii potwierdzenia prawidłowości postępowania Wnioskodawcy 1, a nie interpretacji przepisu prawa podatkowego, a tym samym wykracza poza przedmiot interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b op, gdyż nie dotyczy przedmiotu opodatkowania, powstania obowiązku podatkowego, podstawy opodatkowania, czy ewentualnego zwolnienia od podatku.
W złożonym zażaleniu Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz wydanie interpretacji podatkowej zgodnie ze złożonym przez nią wnioskiem, zarzuciła naruszenie:
1. art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2, art. 14b § 3 i art. 14c § 1 op - poprzez niewłaściwe ustalenie granic oceny prawnej stanowiska Spółki zawartego we wniosku, z uwagi na bezpodstawne przyjęcie, że weryfikacja opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w kontekście art. 106e ust. 1 pkt 8 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.; dalej - "ustawa o VAT", " uptu" ) poprzez stwierdzenie czy ilości dostarczonych towarów mogą być wykazywane na fakturze EDI za pomocą jednostek EA lub PK nie powinna być rozstrzygana w drodze interpretacji indywidualnych, a tym samym wadliwe ustalenie przez organ granic oceny prawnej stanowiska Spółki, co w konsekwencji stanowiło podstawę wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie wydania interpretacji indywidualnej;
2. art. 165a § 1 w zw. z art. 14h op - poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego na wniosek Spółki - pomimo braku istnienia przesłanek uzasadniających odmowę;
3. art. 120 op (tj. zasady legalizmu w postępowaniu podatkowym) w zw. z art. 14h tej ustawy - poprzez niedziałanie na podstawie i w granicach przepisów prawa – co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem znaczenia normy prawnej przepisu art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2, art. 14b § 3 i art. 14c § 1 op;
4. art. 121 § 1 op (tj. zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych) w zw. z art. 14h tej ustawy - poprzez arbitralne działanie, gdy podatnik miał prawo oczekiwać, że jego sprawa zostanie rozpatrzona tak jak analogiczne sprawy rozpatrywane przez Dyrektora KIS w indywidualnych sprawach innych podatników.
Zdaniem strony w niniejszej sprawie w związku z przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym w ramach interpretacji indywidualnej wymaga w istocie poddanie, w kontekście przepisu prawa podatkowego, a to art. 106e ust. 1 pkt 8 uptu ocenie wystawianie faktur EDI uwzględniających jednostki miary takie jak EA i PK. Zważywszy, że przepisy dotyczące elementów faktury są przepisami prawa podatkowego, a wystawianie faktur jest jednym z obowiązków ciążących na podatnikach VAT, nie powinno budzić wątpliwości, iż jest to materia, która może być przedmiotem interpretacji prawa podatkowego. Nie zasługuje zatem na aprobatę twierdzenie organu, że ze względu na "techniczny" charakter tych regulacji, nie mogą one być przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Co więcej twierdzenie, że ów "techniczny" charakter jest przeszkodą w wydaniu rozstrzygnięcia, nie znajduje oparcia w ani w przepisach Ordynacji podatkowej, ani praktyce władz skarbowych i sądów administracyjnych.
Zatem wbrew twierdzeniom Dyrektora KIS rozstrzyganie kwestii technicznych związanych z fakturowaniem - w tym w zakresie poprawności stosowanych przez podatnika jednostek miary zdecydowanie może odbywać się w drodze interpretacji indywidualnych prawa podatkowego. Tym bardziej, że w przeszłości Dyrektor KIS wielokrotnie wypowiadał się w podobnej materii, rozstrzygając w drodze interpretacji indywidualnych czy zamieszczone na fakturach dane odpowiadają wymogom formalnym stawianym fakturom w treści art. 106e ust. 1 uptu. ( w interpretacjach indywidualnych z [...] nr [...] odniesiono się do prawidłowości zamieszczania na fakturach określonych danych dot. adresu podatnika, z [...] nr [...] do prawidłowości zamieszczania na fakturach dopisku "mechanizm podzielonej płatności" , z [...] [...] do prawidłowości zamieszczania na fakturach dopisku "mechanizm podzielonej płatności" , a w interpretacji indywidualnej z [...] nr [...] do prawidłowości zamieszczanej na fakturach numeracji).
Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Spółki organ w sposób niewłaściwy ustalił granice oceny prawnej jej stanowiska zawartego we wniosku, z uwagi na bezpodstawne przyjęcie, że weryfikacja opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w kontekście art. 106e ust. 1 pkt 8 uptu poprzez stwierdzenie czy ilości dostarczonych towarów mogą być wykazywane na Fakturze EDI za pomocą jednostek EA lub PK, nie powinna być rozstrzygana w drodze interpretacji indywidualnych. W konsekwencji dopuścił się naruszenia art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2, art. 14b § 3 i art. 14c § 1 op.
Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] organ utrzymał własne postanowienie z dnia [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku wspólnego A S.A. w C. i B sp. z o.o. z 16 marca 2021 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wykazywania na fakturach EDI generowanych i wysyłanych za pośrednictwem Systemu EDI ilości dostarczanych towarów za pomocą jednostek EA lub PK.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego określony stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe, przy czym rozstrzygnięcie to nie może dotyczyć interpretacji stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego danej sprawy, ale przepisów prawa podatkowego regulujących prawa i obowiązki wnioskodawcy. Ustawodawca przewidział bowiem sytuacje, gdy wniosek podmiotu o wydanie interpretacji danego przepisu nie może zostać rozpatrzony w trybie tego postępowania.
Dalej podano, że postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 165 § 1 op ), a wówczas gdy żądanie strony, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165 § 9 stosuje się odpowiednio (art. 165a § 1 op ). Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 op , w związku z przepisami regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, interpretacji indywidualnej, zachodzą w szczególności w sytuacji, gdy:
1. przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego,
2. przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne,
3. wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie przepisu prawa podatkowego, bądź gdy wniosek dotyczy przepisów, nieregulujących wprost sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy.
Zatem organ, do którego wpłynął wniosek zobowiązany jest m.in. dokonać analizy czy przedmiotem wniosku jest wątpliwość podatnika dotycząca przepisów prawa podatkowego, którą można rozstrzygnąć w interpretacji indywidualnej.
Z kolei przez przepisy prawa podatkowego zgodnie z art. 3 pkt 2 op rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Natomiast w myśl art. 3 pkt 1 op, przez ustawy podatkowe rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.
W przypadku, gdy organ wydający o interpretację indywidualną stwierdzi, że zakres wniosku wykracza poza kompetencje określone w art. 14b § 1 op, wówczas wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia podstępowania na podstawie art. 165a § 1 op.
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, organ stwierdził, iż zakres uregulowań ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług spełnia kryteria ustawy, o której mowa w art. 3 pkt 1 op. Również przepisy art. 106e tej ustawy, które Wnioskodawca wskazał jako przedmiot interpretacji są przepisami, których interpretacji dokonuje organ w kontekście przedstawionego zdarzenia przyszłego.
Jednakże, zdaniem organu samo wskazanie przepisu prawa podatkowego, jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji. Tak jest w analizowanej sprawie, gdyż mimo, że zainteresowani wskazują jako przedmiot przepisy ustawy o podatku od towarów i usług to poruszona kwestia dotyczy zagadnienia, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna.
W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku w zakresie pytania nr 1 jest de facto potwierdzenie, że Wnioskodawca 1 prawidłowo będzie wykazywał na Fakturach EDI generowanych i wysyłanych za pośrednictwem Systemu EDI ilości dostarczonych towarów za pomocą jednostek EA lub PK. Zatem wątpliwości Zainteresowanych nie dotyczą rozumienia konkretnego przepisu podatkowego w kontekście skutków podatkowych dla Wnioskodawcy 1. Zatem wydanie interpretacji indywidualnej w istocie wymagałoby zinterpretowania prawidłowości przyjętych przez Spółkę rozwiązań, a nie przepisów podatkowych regulujących jej prawa i obowiązki. Organ dokonując rozpoznania na gruncie analizowanej sprawie w zakresie pytania nr 1 musiałby rozstrzygnąć kwestie techniczne związane z prawidłowością wykazywania na fakturach EDI ilości dostarczonych towarów za pomocą jednostek EA lub PK, a ocena taka nie może być przeprowadzona na etapie wydawania interpretacji indywidualnych.
Poprawność postępowania organu w odniesieniu do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy podatnik opisując czynności techniczne oczekuje potwierdzenia ich poprawności w toku postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 18 stycznia .2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1707/18.
W odniesieniu zaś do powołanych przez stronę interpretacji z [...] nr [...] oraz z [...] [...], w których organ odniósł się do prawidłowości zamieszczania na fakturach dopisku "mechanizm podzielonej płatności" wskazano, że oznaczenie tym dopiskiem faktury wywołuje skutki podatkowe w podatku VAT. Oznaczenie takie stanowi bowiem informację dla nabywcy, że ma on obowiązek zapłaty kwoty podatku VAT dotyczącej towarów lub usług z załącznika nr 15 w mechanizmie podzielonej płatności.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pełnomocnik skarżącej zarzucił przedmiotowemu postanowieniu naruszenie:
I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływa na wynik sprawy, tj. naruszenie, tj :
1. art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2, art. 14b § 3 i art. 14c § 1 op, poprzez niewłaściwe ustalenie granic oceny prawnej stanowiska Spółki zawartego we wniosku i bezpodstawne przyjęcie, że weryfikacja opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w kontekście art. 106e ust. 1 pkt 8 uptu poprzez stwierdzenie czy ilości dostarczonych towarów mogą być wykazywane na fakturze EDI za pomocą jednostek EA lub PK nie powinna być rozstrzygana w drodze interpretacji indywidualnych, co skutkowało wadliwym wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie wydania interpretacji indywidualnej;
2. art. 165a § 1 w zw. z art. 14h op, poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego pomimo braku istnienia przesłanek uzasadniających taką odmowę;
3. art. 120 op (tj. zasady legalizmu w postępowaniu podatkowym) w zw. z art. 14h op, poprzez niedziałanie na podstawie i w granicach przepisów prawa, zważywszy na nieprawidłowe ustalenie znaczenia normy prawnej przepisu art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2, art. 14b § 3 i art. 14c § 1 op , a w konsekwencji wadliwe dokonanie ich subsumpcji, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia skutków prawnych wobec Spółki
4. art. 121 § 1 op (tj. zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych) w zw. z art. 14h op. poprzez arbitralne działanie, w sytuacji gdy podatnik miał prawo oczekiwać, że jego sprawa zostanie rozpatrzona tak jak analogiczne sprawy rozpatrywane przez Dyrektora KIS w indywidualnych sprawach innych podatników.
II. prawa materialnego, które miało istotny wpływa na wynik sprawy, tj. art. 106e ust. 1 pkt 8 uptu, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wykazywanie na fakturach EDI generowanych i wysyłanych za pośrednictwem systemu EDI ilości dostarczonych towarów za pomocą jednostek EA lub PK, stanowi jedynie element techniczny i nie dotyczy konsekwencji w sferze prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług w odniesieniu do praw czy obowiązków skarżącej, mimo, że wskazany element stanowi w istocie obowiązkowy element składowy faktury dokumentującej przeprowadzenie transakcji.
Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi, a także dodatkowym piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2022 r. podtrzymując w całości swoja argumentację przedstawioną zarówno we wniosku jak i w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, dodatkowo podniosła, iż
ustawa wyraźnie wskazuje regulacje, które nie mogą stanowić przedmiotu wydania interpretacji indywidualnej. Wspomniane wyłączenia zostały określone w art. 14b § 2a op, który wskazuje, że "przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego:
1) regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych;
2) mające na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania, które odnoszą się do nadużycia przepisów prawa podatkowego, prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej lub podejmowania działań w sposób sztuczny lub bez uzasadnienia ekonomicznego, w tym:
a) zawarte w dziale IIIA rozdziale 1,
b) zawarte w art. 5a pkt 33d, art. 24 ust. 19 i 20, art. 30f ust. 18, 20 i 20a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 4a pkt 29, art. 12 ust. 13 i 14, art. 22c, art. 24a ust. 16,18 i 18a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,
c) dotyczące przychodów zagranicznej jednostki kontrolowanej pochodzących z transakcji z podmiotami powiązanymi, w przypadku gdy jednostka nie wytwarza w związku z tymi transakcjami wartości dodanej pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma, zawarte odpowiednio w art. 30f ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,
d) środki ograniczające umowne korzyści.
Wobec powyższego, w ocenie Spółki nie ulega wątpliwości, że regulacje ustawy o VAT, w tym w szczególności jej art. 106e ust. 1 pkt 8 uptu stanowią "przepisy prawa podatkowego" w rozumieniu Ordynacji podatkowej i samego art. 14b § 1 op. W szczególności, art. 106e ust. 1 pkt 8 uptu należy uznać za przepis ustawy dotyczącej podatku, który reguluje obowiązki podatników, a dokładnie obowiązki związane z dokumentowaniem przeprowadzanych transakcji za pomocą faktur .
Zatem zakres zapytania zawartego we wniosku w odniesieniu do pytania oznaczonego nr 1 wiąże się bezpośrednio z rozumieniem art. 106e ust. 1 pkt 8 uptu, z którego wprost wynika, że na fakturze obowiązkowo należy wskazać miarę oraz ilość (liczbę) dostarczanych towarów.
Niemniej jednak, ww. regulacja nie określa dosłownie jakie jednostki miary należy stosować celem spełnienia tego obowiązku tj. określenia ilości dostarczanych towarów. W związku z tym, zdaniem skarżącej jej zapytanie dotyczące możliwości wykazywania na fakturach EDI ilości dostarczanych towarów za pomocą jednostek EA lub PK wiąże się bezpośrednio z interpretacją ww. przepisu prawa podatkowego.
W sytuacji, gdy podatnik wystawi dokument, który nie spełnia wymogów formalnych określonych ww. przepisie, w tym warunku dotyczącego określenia miary i ilości (liczy) dostarczanych towarów tj. wystawi go w sposób wadliwy wówczas istnieje ryzyko, iż dokument ten nie będzie uznany za fakturę w rozumieniu przepisów podatkowych, a w konsekwencji wystawienia faktur nie zgodnie wymogami formalnymi określonymi w art. 106e ust. 1 uptu , istnieje potencjalnie ryzyko uznania braku wywiązania się przez podatników VAT z obowiązku wystawiania faktur wynikającego bezpośrednio z przepisów ustawy o VAT.
Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie skarżącej jej wątpliwości dotyczące prawidłowego wykazywania na fakturach EDI ilości dostarczanych towarów za pomocą jednostek EA lub PK niewątpliwie odnoszą się do wykładni przepisów podatkowych mających wpływ na prawidłowe dokonanie rozliczeń przez Spółkę w podatku od towarów i usług.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 - dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Z kolei w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Nadto, w myśl przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (nie mającym zastosowania w sprawie).
Zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że akt ten narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skargę należało uznać za zasługującą na uwzględnienie. Naruszono przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.). W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie wydane przez organ w I instancji, ponieważ są one obarczone jednakowymi wadami prawnymi.
Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 ppsa. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd nie uwzględnił jednocześnie zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy.
Wprawdzie zgodnie z art. 122 p.p.s.a. sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie, co daje możliwość wyeliminowania tych wszystkich przypadków, w których skierowano sprawę do rozpoznania w trybie uproszczonym, jednakże takie przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie jest uprawnieniem a nie obowiązkiem sądu, któremu ustawodawca, w omawianej kwestii, pozostawił całkowitą swobodę nie wskazując żadnych kryteriów, którymi powinien kierować się stosując art. 122 p.p.s.a. Celem regulacji zawartej w art. 122 p.p.s.a. było stworzenie możliwości wyeliminowania tych wszystkich przypadków, w których skierowanie sprawy do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym było, z różnych powodów, wadliwe. Taka zaś sytuacja w ocenie Sądu nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena, czy organy podatkowe właściwie zastosowały w sprawie przepisy art. 165 § 1 w zw. z art. 14h op i w konsekwencji zasadnie odmówiły wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
W ocenie organu wydanie powyższego postanowienia było uzasadnione, gdyż zadane przez Spółkę na tle zawartego we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pytanie zmierza do rozstrzygnięcia kwestii technicznych związanych z prawidłowością wykazywania na fakturach EDI ilości dostarczonych towarów za pomocą jednostek EA lub PK, a ocena taka nie może być przeprowadzona na etapie wydawania interpretacji indywidualnych.
Z kolei Spółka wywodzi, iż zakres zapytania zawartego we wniosku w odniesieniu do pytania oznaczonego nr 1 wiąże się bezpośrednio z rozumieniem art. 106e ust. 1 pkt 8 uptu, z którego wprost wynika, że na fakturze obowiązkowo należy wskazać miarę oraz ilość (liczbę) dostarczanych towarów. W związku z tym, w sytuacji, gdy wystawi ona dokument, który nie spełnia wymogów formalnych określonych ww. przepisie, w tym warunku dotyczącym określenia miary i ilości (liczy) dostarczanych towarów istnieje ryzyko, iż dokument ten nie będzie uznany za fakturę w rozumieniu przepisów podatkowych, a w konsekwencji wystawienia faktur nie zgodnie wymogami formalnymi określonymi w art. 106e ust. 1 uptu , istnieje potencjalnie ryzyko uznania braku wywiązania się przez nią z obowiązku wystawiania faktur wynikającego bezpośrednio z przepisów ustawy o VAT.
Zgodnie z treścią przepisu art. 14b § 1 op, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przepis art. 14 § 2a op stanowi, że przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Z kolei w myśl przepisu art. 165a § 1 op (stosowanego odpowiednio w sprawach dotyczących interpretacji na podstawie art. 14h op ), gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
W ocenie Sądu organ interpretacyjny naruszył przywołane wyżej przepisy art. 14b § 1 op oraz art. 165a § 1 op, a zatem bezzasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sytuacji, w której powinien był wydać interpretację przepisów prawa podatkowego.
W orzecznictwie zwraca się uwagę na dwojakiego rodzaju funkcje interpretacji indywidualnych, informacyjną wynikająca z art. 14b § 1-3 i art. 14c § 1 i 2 o.p. oraz gwarancyjną, którą ustanawiają przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji - art. 14k § 1 i § 3, art. 14m i art. 14na o.p. Wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku oraz, że będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi (zob. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2607/17).
Analizując zatem zakres wniosku Spółki, można zauważyć, na co słusznie zwrócił uwagę organ interpretacyjnych, iż w dokonanym przez nią opisie samego stanu faktycznego jak i zdarzenia przyszłego znalazły się liczne elementy dotyczące kwestii technicznych, a dotyczących samego sposobu przenoszenia danych z faktury Standartowej do faktury EDI.
Nie oznacza to jednakże jak stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu, iż przedmiotem wniosku w zakresie zadanego pytania jest de facto wyłącznie potwierdzenie, że Spółka prawidłowo będzie wykazywała na fakturach EDI generowanych i wysyłanych za pośrednictwem systemu EDI ilości dostarczonych towarów za pomocą jednostek EA lub PK. Wyartykułowane we wniosku wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą bowiem rozumienia konkretnego przepisu podatkowego , a mianowicie art. 106e ust. 1 uptu w kontekście skutków podatkowych jakie rodzić może dla niego wystawienie faktury EDI generowanej i wysyłanej za pośrednictwem systemu EDI, w której to ilości dostarczonych towarów zostaną wykazane za pomocą jednostek EA lub PK.
W sprawie nie było spornym iż w świetle powyższej regulacji ustawowej, która to niewątpliwie stanowi element prawa podatkowego, przewidziano iż faktura powinna zawierać m.in.:
1) datę wystawienia;
2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;
3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy; 4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku; z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi-, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury;
7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9;
13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku; .
14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotycząc poszczególnych stawek podatku;
15) kwotę należności ogółem (...).
Jednocześnie, jak stanowi art. 2 pkt 31 ustawy, przez fakturę rozumie się dokument w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie. Faktura zatem, choć często jest traktowana jako dokument rozliczeniowy lub handlowy, nie może być w sposób dowolny wykorzystywana w obrocie gospodarczym. Jej wygląd i upoważnienie do jej wystawienia (bądź obowiązek) ściśle regulują przepisy ustawy o VAT. Dokładnie wskazują one, w jakich sytuacjach jest wystawiana, co dokumentuje oraz jakie elementy winna zawierać (obligatoryjnie lub opcjonalnie). Przede wszystkim faktura stanowi podstawę dla nabywcy towaru lub usługi do odliczenia podatku naliczonego - z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy wynika, że podatkiem naliczonym jest kwota wynikająca z faktury, tymczasem prawo do obniżenia kwoty podatku należnego nie powstaje bez otrzymania faktury.
W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw w odniesieniu do definicji faktury z art. 2 pkt 31 ustawy o VAT wskazano, że dodana definicja stanowi odwzorowanie definicji zawartej w art. 218 dyrektywy 2006/112/WE , ponadto podkreślono, że wprowadzenie tej definicji uzasadnia systemowe znaczenie tego dokumentu dla podatku od towarów i usług oraz potrzebę wyeliminowania wszelkich wątpliwości związanych z rozumieniem tego pojęcia. Przez fakturę, dla potrzeb stosowania ustawy o VAT, będzie zatem rozumiany dokument zarówno w formie papierowej, jak i w formie elektronicznej, zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie. Należy jednak zaznaczyć, że nie każdy dokument w formie elektronicznej (będący zatem fakturą w myśl proponowanej definicji) będzie fakturą elektroniczną, dla której w pkt 32, w ślad za dyrektywą 2006/112/WE, przewidziano dodatkową definicję.
Należy także w tym miejscu zauważyć, że błędy formalne w treści faktury nie stanowią samej w sobie przesłanki wyłączającej prawo do odliczenia podatku naliczonego. Do tzw. błędów kwalifikowanych związanych z fakturowaniem odnosi się art. 88 uptu. W pozostałych przypadkach błędów (nazywanych dawniej błędami mniejszej wagi) odliczenie zostaje utrzymane, zakładając oczywiście, że faktura zawiera podstawowe dane pozwalające na określenie (identyfikację) zwłaszcza dostawcy, nabywcy oraz przedmiotu świadczenia. Nabywca świadczenia nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji w postaci braku prawa do odliczenia z uwagi na błędy popełnione na fakturze (w opisie faktury) przez wystawcę. Trybunał w wyroku w sprawie C-368/09 Pannon Gép Centrum orzekł, że państwa członkowskie nie mogą według swojego uznania powiązać wykonania prawa do odliczenia podatku VAT z przestrzeganiem warunków dotyczących treści faktury, które nie zostały wyraźnie przewidziane przez przepisy dyrektywy 2006/112/WE. Ponadto TSUE ponownie w wyroku w sprawie C-18/13 Maks Pen EOOD stanął na stanowisku, odnosząc się do formalnych aspektów odliczenia podatku naliczonego, że: "[...] ewentualne uchybienie przez usługodawcę niektórym wymogom o charakterze księgowym, nie może podważać prawa do odliczenia podatku przysługującego usługobiorcy w zakresie naliczonego i zapłaconego podatku VAT, jeżeli faktury dotyczące wyświadczonych usług zawierają wszystkie informacje wymagane przez art. 226 dyrektywy 2006/112".
W świetle tych poczynionych rozważań, zgodzić się należy ze skarżącą, że poruszona w zadanym przez nią we wniosku pytaniu, a budząca jej wątpliwość kwestia, czy wykazywanie na fakturach EDI generowanych i wysyłanych za pośrednictwem systemu EDI ilości dostarczonych towarów za pomocą jednostek EA lub PK będzie stanowiło z jej strony dopełnienie wymogu formalnego przewidzianego w art. 106e ust. 1 pkt 8 uptu poprzez podanie miary oraz ilości (liczby) dostarczanych towarów, wymaga zinterpretowania przepisów podatkowych regulujących jej prawa i obowiązki. Tym samym wbrew stanowisku organu, Interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy pytanie nr 1 przedstawione we wniosku rozstrzygałaby o skutkach materialnoprawnych dla Wnioskodawcy.
Oczywiście, podkreślenia w tym miejscu wymaga zastrzeżenie Sadu, że poza zakresem interpretacji winnym pozostać te elementy stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego, które dotyczyłyby oceny kwestii technicznych związanych z samą prawidłowością wykazywania na fakturach EDI konkretnej ilości dostarczonych towarów za pomocą jednostek EA lub PK, po wcześniejszym przeniesieniu do nich danych z faktury Standardowej wystawionej w systemie Dostawcy. Taka bowiem ocena samej poprawności wystawionej faktury EDI w zakresie zawartych w niej konkretnych danych ilościowych, po ich uprzednim przeniesieniu z faktury Standardowej, co skutkować ma zmianą nazewnictwa jednostki miary stosowanej na fakturach Standardowych i fakturach EDI nie może być przeprowadzona na etapie wydawania interpretacji indywidualnych.
Należy jednakże podkreślić, iż zadane we wniosku pytanie, aczkolwiek oparte na szczegółowo przedstawionej procedurze wprowadzania do systemu EDI danych wynikających z faktury Standardowej wystawionej w systemie Dostawcy i następnie generowania faktury EDI zgodnie z wymogami Nabywcy , co w konsekwencji prowadzić ma do braku możliwości wskazania na fakturze EDI, jako jednostki miary dostarczonych towarów, jednostki widniejącej na fakturze Standardowej (tj. SZT), nie determinuje możliwości udzielania interpretacji co do samej formalnej poprawności faktury na której to, w wyniku realizacji ustawowego wymogu z art. 106e ust. 1 pkt 8 uptu , miarę oraz ilość (liczbę) dostarczanych towarów, wykazano za pomocą jednostek EA lub PK. A to tej kwestii wprost dotyczy zadane przez Wnioskodawcę pytanie.
Udzielenie odpowiedzi na to pytanie, będzie zatem mięło swoją funkcję gwarancyjną jedynie na gruncie samej poprawności lub niepoprawności ujęcia na fakturze miary oraz ilości (liczby) dostarczanych towarów, za pomocą jednostek EA lub PK. Sama natomiast ocena, czy dokonana zmiana nazewnictwa jednostki miary stosowanej na fakturach Standardowych i fakturach EDI będzie/ bądź nie będzie skutkowała zmianą w ilości rzeczywiście dostarczanych towarów, jak słusznie zauważył organ , nie mieści się już w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego i może być przeprowadzona jedynie w wyniku właściwego postępowania podatkowe. Poza zakresem postępowania interpretacyjnego znajdą się zatem te elementy stanu faktycznego /zdarzenia przyszłego , które wprost odnoszą się do przyjętej przez skarżącą procedury wystawiania faktur EDI. Nie tego zresztą dotyczy zadane we wniosku pytanie sprowadzające się wątpliwości Wnioskodawcy, co do stosowania na fakturze jednostek EA lub PK.
W związku z powyższym w ocenie Sądu w sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek okoliczności uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie pytania skarżącej oznaczonego we wniosku nr 1. Uzasadniony zatem okazał się podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 165a w zw. z 14b § 5b Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że w sprawie istnieją inne przyczyny uniemożliwiające dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
W toku powtórnego postępowania obowiązkiem organu będzie uwzględnienie wykładni prawa zawartej w niniejszy wyroku oraz udzielenie merytorycznej odpowiedzi na wskazane pytanie.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I. sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 i 2 p.p.s.a., a na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł należne na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687 ze zm.)