I SA/Op 333/25

I SA/Op 333/25 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2025-07-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Anna Komorowska-Kaczkowska /sprawozdawca/
Beata Kozicka
Grzegorz Gocki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 320
art. 18 ust. 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 156 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Asesor sądowy WSA Anna Komorowska-Kaczkowska (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 24 lutego 2025 r., nr VN.ZUT.4700.653.2025.IK w przedmiocie określenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do potoku I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kwotę 190,00 zł (słownie złotych: sto dziewięćdziesiąt 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 29 stycznia 2025 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Nysie (dalej jako: "PGWWP Zarząd Zlewni w Nysie") na podstawie przepisu art. 271 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1087 ze zm.) - dalej "P.w." ustaliło w formie informacji rocznej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we Wrocławiu, opłatę stała za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. w wysokości 46.00 zł w związku z pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie decyzją z 25 lutego 2019 r., znak WR.ZUZ.4.421.310.2018.AK
Powyższe informacja roczna została doręczona Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) Oddział we Wrocławiu w dniu 30 stycznia 2025 r.
Od powyższej informacji rocznej Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we Wrocławiu złożyła reklamację znak OWR.1-2.533.13.2025.1.AM, w której nie zgodziła się z opłatą stałą za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych ustaloną w informacji rocznej z 29 stycznia 2025 r. Wniosła o uznanie reklamacji i poprawne naliczenie opłaty w wysokości 27,00 zł. W uzasadnieniu wskazała, że informacja ustala roczną opłatę za usługi wodne w wysokości 46 zł za wprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych 2 wylotami wskazanym w decyzji pozwolenie wodnoprawne, wydanej przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie PGW WP z 25 lutego 2019 r., na usługi wodne, tj. odprowadzanie do wód – wód opadowych z drogi krajowej 46 w m. Złoty Stok - zwracając przy tym uwagę na to, że na podstawie art. 279a ust 1 ustawy Prawo wodne - jeżeli wysokość naliczonej opłaty za usługę wodną nie przekracza 20 zł nie wnosi się tej opłaty, a taka sytuacja ma miejsce w przypadku jednego z wylotów, a zatem od tego wylotu opłata nie powinna być pobrana.
PGW WP Zarząd Zlewni w Nysie nie uznając zasadności tej reklamacji, decyzją z 24 lutego 2025 r. określiło Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we Wrocławiu za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. opłatę stałą w wysokości 46,00 zł wskazując, że istotne w niniejszej sprawie pozwolenie wodnoprawne - decyzja znak WR.ZUZ.4.421.310.2018.AK z 25 lutego 2019 r. wydana przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód w ilości: W1 – Qmaxs=0,03 m3/s, W2 - Qmaxs=0,02 m3/s, stanowi jedną usługę wodną, a w związku z tym ustalana jest w ramach tego pozwolenia wodnoprawnego jedna opłata w ramach tego pozwolenia wodnoprawnego stanowiąca sumę jednostkowych opłat (wylotów Wl, W2).
Organ wskazał, że zgodnie z art.271 ust. 4 ustawy Prawo wodne wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast albo wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast - ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Ponadto celem dodania art. 279a do ustawy Prawo wodne jest ustalenie minimalnego progu, od którego pobiera się opłatę za usługi wodne. Zatem opłaty za usługi wodne nie będzie się wnosić, jeżeli jej wysokość ustalona przez Wody Polskie albo wójta, burmistrza lub prezydenta miasta nie przekroczy 20 zł. W takich przypadkach nie ma obowiązku wysyłania do podmiotów informacji o wysokości opłaty. Kwotę 20 zł przyjęto jako próg opłacalności wysyłania korespondencji w sprawie informacji o wysokości opłaty. Wprowadzenie minimalnego progu wysokości opłaty za usługi wodne podyktowane jest względami ekonomicznymi, gdyż wysokość opłaty stałej za usługi wodne oblicza się wyłącznie na podstawie wydanych pozwoleń wodnoprawnych oraz pozwoleń zintegrowanych. Koszt wysłania informacji za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, koszty wytworzenia i przygotowania informacji oraz wydania decyzji wskutek wniesienia reklamacji, która także jest doręczana za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, przekroczą koszty realnych przychodów z tytułu usług wodnych. Regulacja to stanowi mutatis mutandis instytucji umorzenia zaległości podatkowej, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, która to instytucja jest wyrażona w przepisach ustawy - Ordynacja podatkowa. Na gruncie ustawy Prawo wodne w powyższych przypadkach zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że koszty sporządzenia informacji będą przewyższać wpływy z tytułu opłaty stałej za usługi wodne. Zatem w przypadku ustalenia opłaty stałej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego znak WR.ZUZ.4.421.310.2018.AK z 25 lutego 2019 r. wydanego przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody, dla każdego wylotu (W1, W2,) oddzielnie prowadziłoby do uzyskania przez podmiot nieuzasadnionej korzyści. Co więcej, dokonując analizy treści pozwolenia wodnoprawnego uznać należy, że możliwe jest obliczenie opłaty dla każdego z wylotów oddzielnie zgodnie z definicją z art. 271 ust. 4 pkt 1. Nie ma przeszkód, żeby traktować każdy wylot jako odrębny przedmiot opłaty oraz odrębną usługę wodną. Natomiast należy zauważyć uwagę, że liczba wylotów i ich parametry w ramach tego samego zamierzenia budowlanego może być różna. Jeżeli konieczne jest odprowadzenie wody z danego obszaru, to można to zrobić na kilka sposobów w zakresie doboru parametrów. W zależności od doboru tych parametrów opłata stała może być różna albo może w ogóle się nie pojawić. Przykładowo możliwe jest zaprojektowanie większej liczby odpływów o mniejszej przepustowości zamiast mniejszej liczby o większej przepustowości i w konsekwencji uniknięcie opłaty. W konsekwencji o samym fakcie konieczności ponoszenia opłaty nie decydowałaby ilość odprowadzanej wody, ale wyłącznie sposób, w jaki to odprowadzenie zostało zaprojektowane. Przyjmując stanowisko strony, podmiot korzystający ze środowiska (do tego bowiem sprowadza się pobór i odprowadzanie wód) ponosiłby koszty w zależności do tego, jak zaprojektuje korzystanie z wód i to bez względu na to, w jakim zakresie korzysta z wody. Korzystając de facto w tym samym zakresie mógłby w ogóle nie ponosić opłat. Same opłaty stanowią instrument kształtowania zarządzania zasobami wodnymi. Gdyby przyjąć, że możliwe jest uniknięcie opłaty niezależnie od zakresu korzystania z wód wyłącznie w oparciu o liczbę i przepustowość zaplanowanych wylotów, to prowadziłoby to do pozbawienia organu możliwości zarządzania zasobami wodnymi. Nie służyłoby też optymalizacji korzystania z wody. Na poparcie zajętego w sprawie stanowiska odwołano się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o sygn. akt III SA/Po 66/21 z 5 maja 2021 r. zapadłego w analogicznej sprawie, a w który uznano, iż w sytuacji rozdzielenia opłaty stałej doszłoby do uzyskania przez podmiot nieuzasadnionej korzyści.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Opolu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej jako Skarżący) – działając poprzez ustanowionego w sprawie pełnomocnika - wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w wysokości prawem przepisanej.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 14 listopada 2023 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, a mianowicie bez uwzględnienia faktu, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia z czterema odrębnymi, niezależnymi zezwoleniami wodnoprawnymi (odrębne pozwolenia wodnoprawne dla każdego z wylotów), a nie jednym, co wynika i potwierdza decyzja z 25 lutego 2019 r. , która jest decyzją zawierającą więcej niż jedno pozwolenie wodno prawne. Ta z kolei okoliczność ma kluczowe znaczenie dla ustalenia wysokości opłaty stałej , albowiem przepis art. 271 ust. 4 pkt 1 P.r odsyła właśnie do pozwolenia wodnoprawnego, jako podstawy ustalenia opłaty.
Oznacza to że opłata stała winna być ustalana odrębnie dla każdego z wylotów wskazanych w pozwoleniu wodnoprawnym, a nie jak uczynił to organ w zaskarżonej decyzji łącznie dla wszystkich wylotów, dla których określono wspólny odbiornik, co w konsekwencji doprowadziło do określenia GDDKiA za okres od 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 grudnia 2025 r. jednej opłaty stałej w wysokości 46,00 złotych za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód - w miejsce dwóch odrębnych opłat. To zaś wadliwe stanowisko organu w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisu art. 279 a ust 1 ustawy poprzez jego niezastosowanie w sprawie.
Dodatkowo zwrócono także uwagą na błędne określenie podmiotu, na rzecz którego organ ustalił opłatę, gdyż została ona ustalona dla urzędu - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w sytuacji gdy podmiotem na rzecz którego winna być ustalona opłata, a tym samym również wydana decyzja, winien być Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako organ.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko merytoryczne przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie przyznając, że w toku całego postępowania jego stroną był Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uważa, iż ewentualne błędne określenie podmiotu, na rzecz którego organ ustalił opłatę nie prowadzi do jakichkolwiek zmian podmiotowych czy naruszania praw strony w toku postępowania i tym samym winno podlegać sprostowaniu. W tym względzie odwołano się do wyrok NSA z 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt: II GSK 1746/18, w którym to wyrażono pogląd, że "błędne oznaczenie strony w decyzji administracyjnej może być uznane za oczywistą omyłkę pisarską podlegającą sprostowaniu, jeżeli z materiału dowodowego wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec podmiotu, który jest stroną w sprawie, a omyłka nie miała wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie decyzji".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej: "p.p.s.a."), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzona przez Sąd, w aspekcie wskazanych kryteriów, kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dała podstawę do uznania, że narusza ona prawo w sposób nakazujący jej uchylenie.
Zaskarżoną decyzją organ określił opłatę stałą za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. w wysokości 46,00 zł.
Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie jest jednak, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie tyle wysokość naliczonej opłaty, ile ocena samej prawidłowości formalnej zaskarżonej decyzji której adresatem , jak i stroną w toku całego postępowania, począwszy od wydania i doręczenia informacji rocznej, poprzez złożenie stosownej od niej reklamacji i końcowo wydania samej decyzji uczyniono Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we Wrocławiu.
W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, co w pełni potwierdza także treść samego pozwolenia wodnoprawnego Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 25 lutego 2019 r., znak: WR.ZUZ.4.421.310.2018.AK na usługi wodne tj. odprowadzanie do wód - wód opadowych i roztopowych z drogi krajowej nr 46 w miejscowości Złoty Stok, że podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód w ilości: W1 – Qmaxs=0,03 m3/s, W2 - Qmaxs=0,02 m3/s, - jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.
Należy w tym miejscu, odwołując się do odpowiednich regulacji art. 18 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( t.j. Dz.U.2025.889) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest centralnym organem administracji rządowej, do którego należy wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych oraz realizacja budżetu państwa w zakresie dróg krajowych.
Jako centralny organ administracji rządowej reprezentujący Skarb Państwa w zakresie powierzonego mu mienia i zadań, składa oświadczenia woli jednoosobowo.
Jednocześnie Generalny Dyrektor realizuje swoje zadania przy pomocy GDDKiA oraz powołanych przez siebie dyrektorów oddziałów GDDKiA, których zakres czynności określa w wewnętrznym regulaminie. Zgodnie z art. 18a ust. 5 ustawy o drogach Generalny Dyrektor może upoważnić pracowników GDDKiA do załatwiania określonych spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych (tzw. pełnomocnictwo administracyjne), zaś zgodnie z § 2 ust. 3 statutu Generalny Dyrektor może udzielać pełnomocnictw osobom prawnym lub fizycznym do dokonywania określonych czynności cywilnoprawnych i faktycznych w zakresie jego właściwości, które to pełnomocnictwa między innymi upoważniają do zastępowania Generalnego Dyrektora przy realizacji zadań inwestycyjnych dotyczących dróg krajowych oraz składania w jego imieniu oświadczeń woli w tym przedmiocie.
Szczegółowy zakres zadań komórek organizacyjnych GDDKiA został określony w regulaminie organizacyjnym Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad zatwierdzonym zarządzeniem Nr 27 GENERALNEGO DYREKTORA DRÓG KRAJOWYCH I AUTOSTRAD z 5 grudnia 2022 r. w sprawie ustalenia regulaminu organizacyjnego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (opublikowane Dz.Urz.GDDKiA.2022.27 z 2022.12.06).
Także w świetle art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa, Generalny Dyrektor, jako kierownik Urzędu Centralnego, reprezentujący Skarb Państwa w odniesieniu do powierzonego mu mienia w zakresie powierzonych mu zadań, może w granicach swojej właściwości udzielać pełnomocnictw do reprezentowania Skarbu Państwa kierownikom podległych jednostek organizacyjnych GDDKiA.
Nie zmienia to jednakże samego faktu, iż w takich sytuacjach, gdy dotyczy to praw i obowiązków Generalnego Dyrektora, kierownik podległych jednostek organizacyjnych GDDKiA, może działać wyłącznie w ramach udzielonego mu umocowania , nie stając się jednakże przez to podmiotem samych praw i obowiązków, przynależnych wprost z regulacji ustawowych Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad , jako – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie- stronie w stosunku do której wydano pozwolenie wodno prawne. Skro zatem, na co słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, zgodnie z art.271 ust. 4 ustawy Prawo wodne wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast albo wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast - ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód to, co nie budzi w sprawie wątpliwości podmiotem obowiązanym do ewentualnego ponoszenia opłaty stałej jest Generalny Dyrektor, nie zaś Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad.
Z kolei na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego prawidłowe oznaczenie adresata decyzji jest jednym z elementów konstytuujących decyzję administracyjną, ponieważ dzięki temu prawo lub obowiązek ustanowiony w drodze decyzji będzie mógł się zmaterializować w stosunku do podmiotu prawa znajdującego się poza sferą administracji publicznej. Wynika to poniekąd z art. 1 pkt 1 k.p.a., gdzie mowa jest o rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej. Słownikowe znaczenie terminu "rozstrzygnąć" oznacza: "rozważyć coś, opowiadać się za czymś, decydować się na coś, wpływać na coś w sposób ostateczny, decydujący, przesądzać coś np. kwestię sporną, spór, zagadnienie". Decyzja administracyjna nie tylko kończy sprawę administracyjną tj. jej tok (art. 104 § 1 k.p.a. - aspekt procesowy), ale przede wszystkim rozstrzyga sprawę administracyjną decydując o kształcie praw lub obowiązków publicznoprawnych (art. 1 pkt 1 k.p.a. - aspekt materialny).
Oznaczenie strony w decyzji jest wskazaniem jej adresata - bez tego elementu, podobnie jak w przypadku braku oznaczenia organu, dany akt nie ma charakteru decyzji administracyjnej jako pozbawiony minimum elementów uzasadniających taką jego kwalifikację (decyzja nieistniejąca). Oznaczenie strony niebędącej osobą fizyczną powinno nastąpić przez podanie jej nazwy i siedziby. Oznaczenie strony pozwala na ocenę, czy decyzję skierowano do osoby rzeczywiście będącej stroną (zob. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Przy czym oczywiste omyłki w oznaczeniu strony mogą podlegać sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. (A. Wróbel (w:) A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks..., s. 712; szerzej E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka, Oznaczenie..., s. 55-57 i n.). Z użytego w przepisie art. 107 § 1 zwrotu "decyzja zawiera" wynika obligatoryjny charakter ujętych w nim składników decyzji. Ich dobór nie jest rzeczą przypadku, bowiem każdy z elementów w tym katalogu ma znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji pod względem materialnym i proceduralnym (por. J. Borkowski/B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 585).
Powyższe wskazuje jednak, że pomimo niewątpliwie dużej wagi zagadnienia prawidłowego oznaczania strony postępowania administracyjnego, dla oceny charakteru uchybienia w oznaczeniu strony i skutków tego uchybienia w decyzji administracyjnej decydujące znaczenie będą miały okoliczności konkretnej sprawy. Nie można przy tym tracić z pola widzenia zasadniczego celu, jaki wypływa z ustawowego nakazu prawidłowego określenia strony postępowania. Określenie strony postępowania w decyzji ma na celu bowiem zidentyfikowanie podmiotu, który staje się adresatem oświadczenia woli zawartego w rozstrzygnięciu. Oznaczenie to powinno zawierać wszystkie elementy pozwalające na zidentyfikowanie osoby fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej pozwalające na jej odróżnienie od innych podmiotów działających w obrocie (M. Romańska (w:) Knysiak-Molczyk Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, stan prawny 1 lipca 2015 r., System Informacji Prawnej LEX).
Niewątpliwie na gruncie rozpoznanej sprawy należy stwierdzić, iż faktycznym adresatem zaskarżonej decyzji , ale także co istotne wcześniejszej informacji rocznej o wysokości opłaty za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych winien być podmiot dysponujący stosownym pozwoleniem wodno prawnym, a zatem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad . To jemu też przysługiwało prawo do złożenia reklamacji, w sytuacji gdy nie zgadzał się z doręczoną mu informacją roczną, aczkolwiek w tym przypadku mógłby już działać poprzez umocowanego organizacyjne podległego mu kierownika jednostki - Dyrektora Oddziału we Wrocławiu.
Natomiast co do poruszonej w odpowiedzi na skargę możliwości dokonania stosownego sprostowania oznaczenia strony, Sąd zauważa, że czynienie na tym etapie rozpoznania sprawy rozważań o ewentualnej jego dopuszczalności w świetle art. 113 § 1 k.p.a. jest bezprzedmiotowe, gdyż do dnia rozpoznania niniejszej sprawy brak jest ze strony organu informacji aby takie sprostowanie miało miejsce. Jednocześnie również z uwagi na wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego niniejszym wyrokiem, kwestia sprostowania decyzji stała się nieaktualna.
Uchybienia powyższe miały istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.
W ponownym postępowaniu organ ponownie przeprowadzi postępowanie z prawidłowym uwzględnieniem właściwej strony postępowania.
Jednocześnie z uwagi na stwierdzone uchybienie Sąd na obecnym etapie nie mógł dokonać dalej idącej oceny pozostałych zarzutów sprawy dotyczących już kwestii merytorycznych, albowiem taka ocena, nie miałaby wiążącego charakteru w sytuacji, gdy dojdzie do zmiany podmiotu zobowiązanego do ewentualnego poniesienia opłaty stałej.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 190 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, składa się również wynagrodzenia pełnomocnika – radcy prawnego ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 1rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), w wysokości 90 zł.