I SA/OP 321/05

I SA/Op 321/05 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2006-01-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Gerard Czech
Marta Wojciechowska /sprawozdawca/
Tomasz Zborzyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zborzyński Sędziowie: NSA Gerard Czech Asesor sądowy Marta Wojciechowska (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego ustalonego w formie karty podatkowej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 207 i 258 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oleśnie stwierdził wygaśnięcie decyzji Nr [...], ustalającej B. B. wysokość karty podatkowej na rok 2002 dla prowadzonej działalności gospodarczej usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków.
W uzasadnieniu decyzji Naczelnik wskazał, iż przeprowadzona u B. B. kontrola wykazała, że do przewozu ładunków w ramach wykonywanych usług taksówkowych wykorzystywane były dwa samochody ciężarowe o ładowności do dwóch ton każdy, a mianowicie Polonez Track i Opel Omega. Powyższe ustalenia poczyniono opierając się na oświadczeniu złożonym przez B. B. w toku kontroli oraz ewidencji środków trwałych i faktur VAT dokumentujących zakup paliwa do obu pojazdów.
Jednocześnie Naczelnik, powołując się na przepis art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne wskazał, że zryczałtowany podatek w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący działalność w zakresie usług transportowych wykonywanych przy użyciu jednego pojazdu. O fakcie wprowadzenia do działalności gospodarczej drugiego pojazdu B. B. nie powiadomiła urzędu skarbowego, a zatem w myśl art. 40 ust. 1 pkt 3 wskazanej wyżej ustawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oleśnie z uwagi na wykorzystywanie w prowadzonej działalności gospodarczej dwóch pojazdów, stwierdził wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej.
Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem B. B. złożyła odwołanie, w którym podniosła, że wprawdzie w prowadzonej działalności wykorzystywała dwa pojazdy, jednak nigdy nie używała ich jednocześnie, gdyż każdorazowo usługa była wykonywana przy użyciu jednego pojazdu. Podnosząc ten argument podatniczka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.
Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu wydanej decyzji Dyrektor Izby podzielił argumentację organu I instancji i dodatkowo podkreślił, że B. B. w oświadczeniu złożonym w toku kontroli przyznała, iż oba samochody były używane w świadczeniu usług transportowych i pokonywały dziennie od 1000 do 1200 km, a dodatkowo w świadczeniu usług pomagał podatniczce małżonek – B. B. Dyrektor wskazał również, że wobec treści art. 23 ust. 1 pkt. 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym do niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, bez znaczenia jest okoliczność podnoszona w odwołaniu, iż każdorazowo usługi wykonywane były tylko jednym pojazdem. Ustawodawca dopuszcza bowiem możliwość płacenia zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej przez podatników prowadzących działalność przy użyciu jednego pojazdu – w warunkach określonych w części V tabeli. Natomiast podatniczka prowadziła działalność przy użyciu dwóch pojazdów, a wykorzystywanie obu pojazdów w prowadzonej działalności gospodarczej potwierdzają: ewidencja środków trwałych, faktury VAT dotyczące zakupu paliwa do obu pojazdów oraz oświadczenia podatniczki składane w toku postępowania. Przy czym, jak podkreślił Dyrektor Izby, z treści oświadczeń złożonych w toku kontroli przez B. B. wynika, że pojazdy te były używane także równocześnie, a nie tylko zamiennie oraz, że przy prowadzeniu działalności gospodarczej pomagał jej mąż.
Ponieważ B. B. nie dopełniła obowiązku wynikającego z deklaracji w sprawie opodatkowania karty podatkowej i nie powiadomiła urzędu skarbowego o wprowadzeniu w dniu 14 stycznia 2002 r. do działalności gospodarczej drugiego pojazdu, zasadnym było wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oleśnie, zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy, decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku w formie karty podatkowej.
Od decyzji tej B. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i podnosząc zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz naruszenia art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, iż organy nie wyjaśniły kwestii świadczenia usług dwoma samochodami i nie zebrały w tej sprawie wystarczających dowodów, a swoje twierdzenia oparły jedynie o ilości zużytego paliwa i ilości przejechanych kilometrów, co zdaniem podatniczki nie jest wystarczającym dowodem do przyjęcia, iż w prowadzeniu działalności uczestniczył jej mąż. Podniosła również, że organy nie przesłuchały w toku postępowania jej męża i wskazała na specyfikę prowadzonej działalności we współpracy z firmą A, która wymagała pełnej dyspozycyjności. Zdaniem skarżącej wiązało się to z koniecznością posiadania zastępczego środka transportu. Dlatego też musiała mieć do dyspozycji drugi pojazd, co nie oznacza jednak, że oba samochody były wykorzystywane równocześnie. Odnosząc się do swoich oświadczeń składanych w toku postępowania, B. B. stwierdziła, iż organy podatkowe tak prowadziły postępowanie aby uzyskać od niej oświadczenia potwierdzające przyjętą przez nie tezę i cel, a było nim uchylenie karty podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację oraz podkreślił, że przeprowadzone postępowanie wykazało wykorzystywanie przez skarżącą w prowadzonej działalności obu pojazdów. Potwierdzono także udział męża w tej działalności, a uczyniła to sama skarżąca składając stosowne oświadczenia w tych kwestiach do protokołu kontroli i protokołu czynności sprawdzających oraz potwierdzając ich treść, bez jakichkolwiek uwag, własnoręcznym podpisem. Dyrektor wskazał również, iż małżonek skarżącej też uczestniczył w tych czynnościach i udzielał stosownych wyjaśnień. Dlatego nie było potrzeby przesłuchiwania go, bowiem zebrano kompletny materiał dowodowy, z którym zapoznano skarżącą i który został wyczerpująco rozpatrzony oraz oceniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem legalności tj. zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 cytowanej ustawy Sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź daje podstawę do wznowienia postępowania lub gdy doszło do tego rodzaju naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący działalność w zakresie usług transportowych wykonywanych przy użyciu jednego pojazdu – w warunkach określonych w części V tabeli obejmującej usługi transportowe - w tym usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków. Treść przytoczonego przepisu jednoznacznie wskazuje, iż podatnik świadczący usługi transportowe w postaci usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków może płacić zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej, jeżeli wykonuje usługi transportowe przy użyciu jednego pojazdu. Przepis ten w sposób jasny i czytelny ustala kryterium od którego zależy możliwość skorzystania ze wskazanej formy opodatkowania, a mianowicie wykonywanie usług transportowych przy użyciu jednego pojazdu. Oznacza to, zdaniem Sądu, wykorzystywanie w prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków, tylko jednego pojazdu.
Karta podatkowa jest specyficzną formą opodatkowania, która wymaga od podatnika spełnienia określonych warunków pozwalających na jej zastosowanie, jak również spełnienia obowiązków wobec urzędu skarbowego. Konsekwencją niewypełnienia obowiązków nałożonych na podatnika przez powołaną ustawę jest wygaśnięcie decyzji o opodatkowaniu w formie karty podatkowej. Utrata prawa do karty podatkowej, zgodnie z art. 40 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy, następuje między innymi, gdy podatnik nie zawiadomi urzędu skarbowego w ustawowym terminie o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej.
Jak słusznie wskazały w niniejszej sprawie organy, skarżąca nie powiadomiła właściwego urzędu skarbowego o wprowadzeniu do działalności gospodarczej drugiego pojazdu tj. Opla Omegi nr rej. [...], który został ujęty w ewidencji środków trwałych w dniu 14 stycznia 2002 r.
Przeprowadzone postępowanie niezbicie wykazało, że zarówno ten pojazd jak i wcześniej nabyty Polonez Track, był wykorzystywany w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Fakt wykonywania usług transportowych przy użyciu obu pojazdów potwierdziła zarówno sama skarżąca w oświadczeniu złożonym w toku kontroli, jak i w protokole z czynności sprawdzających, przy czym w obu przypadkach wskazała również na pomoc męża w świadczeniu usług transportowych. Do obu pojazdów kupowane było paliwo, co zostało potwierdzone fakturami VAT.
Na etapie postępowania odwoławczego skarżąca wskazała wprawdzie, iż oba pojazdy były faktycznie wykorzystywane w działalności gospodarczej, ale nigdy równocześnie, co jej zdaniem nie pozbawiało ją możliwości dalszego korzystania z przywileju opodatkowania w formie karty podatkowej.
Takie twierdzenia pozostają w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu art. 23 ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy, gdyż jak podkreślono to już wcześniej, możliwość zastosowania tej formy opodatkowania dotyczy wykonywania usług transportowych przy użyciu jednego pojazdu. Używanie dwóch pojazdów, co miało miejsce w niniejszej sprawie, nawet jeżeli używane były one wymiennie, pozbawiło skarżącą prawa do płacenia podatku dochodowego w formie karty podatkowej, gdyż nie dotrzymała warunków uprawniających do opodatkowania w tej formie. Konieczność dotrzymania warunków opodatkowania kartą podatkową niejednokrotnie była podkreślana w judykaturze (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2002 r. sygn. akt I SA/Łd 271/01 niepubl, wyrok NSA z dnia 23 maja 2001 r. sygn. akt III SA/2967/99, wybór Lex 53569).
Wobec niedotrzymania ustawowych warunków opodatkowania kartą podatkową i niezawiadomienia urzędu skarbowego o zmianach powodujących utratę warunków, zasadnym było wydanie przez organ podatkowy na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 3 wskazanej ustawy, decyzji stwierdzającej wygaśnięcie tego uprawnienia. Odnosząc się do twierdzeń skargi jakoby podatniczka usługi transportowe świadczyła sama i każdorazowo tylko jednym samochodem, stwierdzić należy, że nie ma znaczenia czy samochody były używane równocześnie, czy tylko wymiennie. Istotne bowiem jest to, że usługi transportowe były w ogóle wykonywane przy użyciu więcej niż jednego pojazdu. Chociaż godzi się także zauważyć w tym miejscu, że to skarżąca w swoich oświadczeniach wskazywała na pomoc męża w prowadzonej działalności, a następnie w skardze złożonej do tut. Sądu próbowała zdeprecjonować wagę tych oświadczeń twierdząc, że organy prowadziły postępowanie w taki sposób aby uzyskać oświadczenia pozwalające na uchylenie decyzji o karcie podatkowej. Podniesiona w skardze przez B. B. "teoria spiskowa" jest niezrozumiała i nie poparto jej żadnymi argumentami, które w racjonalny sposób możnaby zweryfikować.
Jak wynika z protokołu kontroli i protokołu z czynności sprawdzających, w czynnościach tych uczestniczył także mąż podatniczki udzielając organom stosownych wyjaśnień. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający, a jego ocena dokonana przez organy nie nosi cech dowolności. Organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym i zebrały, a także w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Zatem podnoszone zarzuty odnośnie konieczności przesłuchania jej męża i analizy usług świadczonych przez skarżącą, które miały dowieść używania przy świadczeniu usług każdorazowo tylko jednego pojazdu, nie mogą mieć wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż jak już wskazano wyżej utrata uprawnień do opodatkowania kartą podatkową wynikała w przypadku podatniczki z wprowadzenia do działalności gospodarczej drugiego pojazdu i wykorzystywania w ogóle tego pojazdu w świadczonych usługach transportowych.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.