I SA/Op 282/25

I SA/Op 282/25 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Beata Kozicka
Elżbieta Kmiecik
Tomasz Judecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2516
art. 23 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 22 ust. 1
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 2 pkt 4, art. 53 par. 2, art. 119 pkt 2, art. 120, art. 146 par. 1, art. 134 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi W. D. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 20 stycznia 2025 r., nr AP-III.642.56.2018 w przedmiocie wezwania do zapłaty opłaty za przechowywanie broni w depozycie oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez W. D. (dalej zwanego też: skarżącym) jest czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 20 stycznia 2025 r., nr AP-III.642.56.2018, w przedmiocie wezwania do zapłaty opłaty za przechowanie broni w depozycie.
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia 24 lutego 2021 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w Opolu, cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej w celach ochrony osobistej. Przy doręczeniu decyzji skarżący został poinformowany m.in. o tym, że z chwilą, gdy decyzja będzie ostateczna jest on zobowiązany w terminie do 30 dni zbyć broń i amunicję do niej. W przypadku braku możliwości zbycia broni, jest natomiast zobowiązany do złożenia jej do depozytu Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w Opolu, przy czym od dnia złożenia broni do depozytu pobierana jest opłata za przechowywanie broni w depozycie w wysokości 2,42 zł za każdą dobę przechowywania od każdej jednostki broni.
Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia 17 lutego 2022 r., nr [...], którą skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 19 sierpnia 2022 r. WSA w Warszawie wydał postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania tej decyzji, sygn. akt VI SA/Wa 1186/22, a następnie wyrokiem z dnia 28 listopada 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 1186/22, WSA w Warszawie oddalił skargę. Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego od tego wyroku została zarejestrowana w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygn. akt II GSK 523/23.
W dniu 1 marca 2023 r. skarżący chcąc złożyć broń do depozytu przekazał dwie sztuki broni palnej wraz z amunicją funkcjonariuszowi Komendy Powiatowej Policji w K. Następnie funkcjonariusz Policji, działając w imieniu skarżącego, na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r., poz. 2516 ze zm.; dalej zwanej ustawą) przekazał broń wraz z amunicją do depozytu Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w Opolu, co zostało utrwalone w postaci protokołów przyjęcia broni i amunicji z dnia 1 marca 2023 r., nr [...] i [...].
W związku z przekazaniem broni, wezwaniem z dnia 1 marca 2023 r. poinformowano skarżącego, że od dnia 1 marca 2023 r. w depozycie KWP w Opolu znajdują się 2 szt. broni palnej bojowej wraz z 275 szt. amunicji, stanowiącej własność skarżącego. Ponadto na podstawie art. 6 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz. U. Nr 208, poz. 1537 ze zm.) wezwano skarżącego do odbioru z depozytu ww. broni wskazując, że niepodjęcie depozytu w terminie 3 lat od doręczenia niniejszego wezwania będzie podstawą do złożenia wniosku o likwidację niepodjętego depozytu. Skarżący został również poinformowany, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba deponująca broń. Po złożeniu broni do depozytu naliczana jest opłata za przechowywanie broni w depozycie w wysokości 2,42 zł za każdą dobę przechowywania od każdej jednostki broni. Opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są naliczane po upływie roku od dnia jej złożenia do depozytu. W przypadku nie uregulowania w zależności z tego tytułu sprawa będzie kierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, a likwidacja niepojętego depozytu nie uchyla skutków prawnych wynikających ze złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu określonych w odrębnych przepisach. Zwracając się z prośbą o zajęcie stanowiska co do dalszego przechowania broni w depozycie poinformowano skarżącego, że w przypadku przeznaczenia broni na złom lub przekazania jej na rzecz Skarbu Państwa należy złożyć oświadczenie woli, którego druk załączono do wezwania, termin odbioru broni należy uzgodnić telefonicznie, a bliższe informacje można uzyskać pod wskazanym adresem lub nr telefonu.
Powyższe wezwanie został doręczone skarżącemu w dniu 20 marca 2023 r.
Ustosunkowując się do treści wezwania, w piśmie z dnia 21 marca 2023 r. skarżący poinformował, że do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 1186/22, będzie ponosił koszty deponowania broni. W związku z tym wniósł o powstrzymanie się organu od jakichkolwiek dalszych działań w tym przedmiocie i dalsze przechowywanie broni i amunicji w depozycie.
Pismem z dnia 25 października 2023 r. (doręczonym w dniu 13 listopada 2023 r.) skarżący został poinformowany o miejscu wyznaczonej na dzień 23 listopada 2023 r. komisyjnej oceny stanu technicznego broni złożonej do depozytu oraz o uprawnieniach przysługujących właścicielowi w związku z tą czynnością w tym o możliwości jego osobistego udziału w tej czynności. Ponadto, ponownie poinformowano skarżącego, że za przechowywanie broni, po upływie roku od dnia jej złożenia do depozytu, naliczana jest opłata w wysokości 2,42 zł za każdą dobę przechowywania od każdej jednostki broni, a koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi ich właściciel i będą one naliczane po upływie roku od dnia złożenia broni do depozytu.
W dniu 23 listopada 2023 r. sporządzone zostały protokoły na okoliczność oceny stanu technicznego broni, która została przeprowadzona bez udziału skarżącego.
Zaskarżonym pismem z dnia 20 stycznia 2025 r., AP-III.642.56.2018, skarżący został wezwany, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy (Dz. U. z 2024 r., poz. 485), do zapłaty opłaty za przechowywanie broni w depozycie w kwocie 1481,04 zł. Wskazano, że opłatę należy wnieść przelewem na podane konto bankowe, a dowód wpłaty należy dostarczyć do Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w Opolu. Odnosząc się do okoliczności cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów ochrony osobistej wyjaśniono, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. Nr 152, poz. 1609), skarżący zobowiązany jest pokryć koszty przechowywania broni w depozycie w okresie od 1 marca do 31 grudnia 2024 r. (należność wymagalna 1 stycznia 2025 r.). Jednocześnie, koszty te nadal będą naliczane, a całkowite rozliczenie kosztów przechowywania broni w depozycie nastąpi po podjęciu przez skarżącego decyzji co do dalszego jej przechowywania.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na powyższe wezwanie skarżący zarzucił brak właściwego wykazania podstaw naliczenia przedmiotowej opłaty i brak ujawnienia kalkulacji jej wyliczenia za dwie jednostki broni palnej w okresie ich przechowywania w depozycie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc, że obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji ma charakter publicznoprawny i wynika z art. 23 ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.
Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Przepis art. 135 p.p.s.a. obliguje przy tym sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Stosownie jednak do art. 134 § 2 p.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 20 stycznia 2025 r. w przedmiocie wezwania do zapłaty opłaty za przechowanie broni w depozycie, która podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jako czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Kwestię zaskarżania omawianej czynności do sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Zaskarżona czynność miała postać pisemnego wezwania z dnia 20 stycznia
2025 r., które zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 lutego 2025 r. wobec czego, wnosząc skargę dnia 5 marca 2025 r. skarżący dochował termin do jej wniesienia i była ona dopuszczalna.
Na podstawie art. 119 pkt 2 oraz art. 120 p.p.s.a., niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów; a to wobec wniosku organu o rozpoznanie sprawy w tym trybie i braku zgłoszenia przez skarżącego w wymaganym terminie żądania przeprowadzenia rozprawy.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała, że brak jest podstaw do podjęcia w tej sprawie orzeczenia na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., tj. do uwzględnienia skargi i stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności. Działając w granicach art. 153 p.p.s.a. Sąd stwierdził wprawdzie, że w niniejszej sprawie ustalenie opłaty za przechowanie broni w depozycie zostało dokonane z naruszeniem prawa (o czym szerzej w końcowej części uzasadnienia wyroku), jednak nie mogło ono stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Stwierdzenie z tego powodu bezskuteczności zaskarżonej czynności oznaczałoby wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącego, co naruszałoby art. 134 § 2 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności wyjaśnić przyjdzie, że zaskarżona czynność stanowi prawną formę działania administracji publicznej, która jest podejmowana przez organ administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawie, dla której załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działanie to podejmowane jest w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jego przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Dotyczy ono obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
Obowiązek uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni w depozycie Policji ma charakter publicznoprawny i uregulowany został w art. 23 ustawy, który w ust. 1 wskazuje podmioty, na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji. Powstaje on w wyniku zdeponowania broni, w związku z brakiem pozwolenia na broń, które jest aktem administracyjnym, stanowiącym formę reglamentacji dostępu do broni i faktycznego nią władania. Jego podstawę stanowi stosunek administracyjny, który nawiązuje się pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu, a deponującym. Wyłączona przy tym jest swoboda stron w uregulowaniu tego stosunku, a powstające w jego zakresie obowiązki i uprawnienia reguluje ustawa.
Przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy wprost stanowi, że koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3 ustawy. Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 1 ustawy osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. Jeżeli jednak broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, stosownie do art. 22 ust. 3 ustawy należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. W takim też przypadku art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy nakłada na osobę, która utraciła prawo do posiadania broni obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji.
Według ust. 2 omawianej regulacji, osoba składająca do depozytu broń, amunicję, z wyjątkiem znalazcy tej broni lub amunicji, w zakresie tej broni może wyrazić zgodę na jej zniszczenie - do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji (pkt 1); złożyć pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji (pkt 2); złożyć pisemne oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na rzecz Skarbu Państwa (pkt 3). Na zasadzie art. 23 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, w przypadku, o którym mowa w ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w odniesieniu do osób określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy organ administracji uprawniony jest do podjęcia działań, mających na celu pobranie opłat związanych z deponowaniem broni, na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy. O wyraźnej kompetencji organów w tym zakresie przesądza użycie w ust. 3 zwrotu "opłaty są pobierane". W konsekwencji też przyjąć należy, że w przypadku osoby, która utraciła prawo do posiadania broni, deponując ją w trybie określonym w ustawie, to wobec takiej osoby, na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy, powstaje obowiązek uiszczenia kosztów depozytu, a wezwanie do ich uiszczenia stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący utracił pozwolenie na posiadanie broni na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 24 lutego 2021 r. cofającej mu pozwolenie na podsianie broni palnej bojowej w celach ochrony osobistej. Decyzja ta została ostatecznie utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia 17 lutego 2022 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 1186/22, oddalił skargę na tę decyzję. Od wyroku tego skarżący wprawdzie wniósł skargę kasacyjną, jednak nie została ona rozpoznana do chwili orzekania w niniejszej sprawie, a wykonanie decyzji o cofnięciu pozwolenia nie zostało wstrzymane. Wobec tego uznać należy, że decyzja ta funkcjonuje w obrocie prawnym jako ostateczna i wykonalna.
W konsekwencji cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, w dniu 1 marca 2023 r. skarżący złożył dwie sztuki broni wraz z amunicją do depozytu Policji, co potwierdzają pokwitowanie przyjęcia broni przez funkcjonariusza Policji i protokoły jej przyjęcia do depozytu z dnia 1 marca 2023 r. W tym samym dniu właściwy organ Policji wystosował do skarżącego pismo oznaczone jako wezwanie do odbioru zdeponowanej broni, w którym skarżący został poinformowany, że w depozycie Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu znajdującą się stanowiącego jego własność 2 sztuki broni wraz z amunicja. Pismo zawierało również m.in. pouczenie o opłacie naliczanej za deponowanie broni i amunicji (w kwocie 2,42 zł za każdą dobę przechowywania), o tym że koszty w tym przedmiocie ponosi właściciel broni i są one naliczane po upływie roku od dnia jej złożenia do depozytu oraz pouczenie o czynnościach jakie może podejmować w związku z rozporządzaniem bronią, w tym o wskazanych w art. 23 ust. 2 ustawy. W odpowiedzi skarżący nie wyraził zgody ani nie złożył wniosku o zniszczenie broni, jak również nie złożył oświadczenia woli o przeniesieniu własności broni i amunicji na rzecz Skarbu Państwa. Oświadczył natomiast, że do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń będzie ponosił koszty jej deponowania oraz aby broń nadal pozostała w depozycie, a po utrzymaniu w mocy przez NSA wyroku oddalającego skargę od decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń złoży wniosek o zezwolenie na jej sprzedaż. O opłacie naliczanej za deponowanie broni i amunicji ponownie skarżący został też poinformowany w zawiadomieniu z dnia 25 października 2023 r.
Mając na uwadze powyższe dostrzec należy, że od chwili przekazania broni do depozytu skarżący prawidłowo był informowany o wynikającym z art. 23 ust. 1 ustawy obowiązku ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji. Wprawdzie, jak słusznie podnosi w skardze, w zaskarżonym wezwaniu nie zostało przedstawione arytmetyczne wyliczenie kosztów ustalonych za wskazany przez organ okres (tj. od 1 marca do 31 grudnia 2024 r.) w kwocie 1481,04 zł, to jednak w ocenie Sądu nie było to naruszenie mogące stanowić o wadliwości zaskarżonej czynności, skutkującej stwierdzeniem jej bezskuteczności. Proste bowiem wyliczenie arytmetyczne, tj. liczba uwzględnionych dni przechowania 1 sztuki broni pomnożona przez stawę 2,42 zł za dobę daję kwotę 740,52 zł (bo: 306 dni x 2,42 zł = 740,52 zł). Zatem łączna kwota za przechowanie dwóch sztuk broni prawidłowo ustalona została w wysokości 1481,04 zł (bo: 740,52 zł x 2 sztuki broni = 1481,04 zł). Z tego względu Sąd uznał, że brak w wezwaniu wyliczenia kwoty opłaty, nie stanowi o wadliwości zaskarżonej czynności.
Dokonując oceny legalności w niniejszej sprawie Sąd uznał natomiast, że w świetle zaistniałych okoliczności faktycznych nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 23 ust. 3 ustawy, stanowiący podstawę do pobierania opłat związanych z deponowaniem broni i amunicji, dopiero po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu. Przepis ten, zgodnie z jego treścią, znajduje bowiem zastosowanie w przypadku o którym mowa w art. 23 ust. 2 ustawy, tj. gdy osoba składająca do depozytu broń, amunicję, w zakresie tej broni wyrazi zgodę na jej zniszczenie - do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji, złoży pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji lub złożyć pisemne oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na rzecz Skarbu Państwa. W niniejszej sprawie skarżący nie wyraził woli w tym zakresie, a wręcz przeciwnie oświadczył, że chce aby broń była przechowywana w depozycie oraz, że zamierza ją sprzedać. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, opłata powinna zostać ustalona nie - jak przyjął Komendant Wojewódzki Policji - od dnia 1 marca 2024 r., tj. od upływu roku od dnia złożenia broni do depozytu, lecz od dnia faktycznego przyjęcia broni i amunicji do depozytu, tj. od dnia 1 marca 2023 r.
W związku z powyższym w ocenie Sądu należało stwierdzić, że ustalając opłatę organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 23 ust. 3 w zw. z art. 23 ust. 2 ustawy, co prowadziło do nieuprawnionego zmniejszenia opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie, o kwotę należną za okres od 1 marca 2023 r. do 29 lutego 2024 r.
Uwzględnienie powyższego naruszenia i stwierdzenie z tego powodu bezskuteczności zaskarżonej czynności skutkowałoby tym, że organ byłby zobowiązany na nowo ustalić opłatę i wezwać skarżącego do jej uiszczenia począwszy od dnia faktycznego zdeponowania broni i amunicji tj. od 1 marca 2023 r. Takie działanie bez wątpienia byłoby jednak dla skarżącego niekorzystne z uwagi na ustalenie wyższej kwoty opłaty. Dlatego Sąd, mając na uwadze to, że już w pierwszym piśmie z dnia 1 marca 2023 r. organ błędnie informował skarżącego o tym, że opłaty są naliczane po upływie roku od dnia złożenia broni do depozytu oraz kierując się zakazem pogarszania sytuacji skarżącego wyrażonym w art. 134 § 2 p.p.s.a. uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienia.
Z tego powodu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.