I SA/Op 220/22

I SA/Op 220/22 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2022-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Aleksandra Sędkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 24 czerwca 2022 r., nr W-210-01-003645 w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W dniu 26.07.2022 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga A. B. (dalej jako: skarżąca, strona) na postanowienie Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 24 czerwca 2022 r. w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022., poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Stosownie natomiast do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie administracyjnej wypowiedziały się organy obu instancji.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosła skargę na postanowienie Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 24 czerwca 2022 r. w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Z treści zaskarżonego przez stronę postanowienia wynika z kolei, że zostało ono wydane m.in. na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022., poz. 479 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", w konsekwencji wniesionych przez stronę zarzutów do wszczętego postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kluczborku na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 22/24/1605/0012 z dnia 20.04.2022 r.
W treści zaskarżonego postanowienia, organ zawarł pouczenie wskazując, że "na niniejsze postanowienie przysługuje zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia".
Wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 34 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (§ 1). Zgodnie z § 2 tego przepisu wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:
1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
a) w całości,
b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:
a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,
b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.
Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (§ 3).
Jak wynika z ww. przepisu od postanowienia wydanego przez wierzyciela w przedmiocie zarzutu na postępowanie egzekucyjne przysługuje stronie zażalenie. Wbrew pouczeniu zawartemu w zaskarżonym postanowieniu zażalenie strona powinna wnieść do organu odwoławczego, nie do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wyjaśnić należy, że zażalenie na postanowienie wierzyciela w sprawie zarzutów wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem wierzyciela (art. 129 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Zażalenie powinno być rozpatrzone bez zbędnej zwłoki, ale nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania zażalenia przez organ odwoławczy (art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. (P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2021, art. 34.).
Zaskarżone postanowienie nie było zatem postanowieniem, które zostało wydane po wyczerpaniu środków zaskarżenia, albowiem na wydane postanowienie skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Zgodnie z art. 34 § 3 u.p.e.a., na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie, które wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o czym stanowi art. 17 § 1a u.p.e.a.
Z akt sprawy wynika, że strona nie złożyła zażalenia przed wniesieniem skargi.
Wyjaśnić przy tym należy, że błędne pouczenie nie może mieć wpływu na ocenę dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie, bowiem wniesienie skargi na postanowienie bez uprzedniego wyczerpania trybu zażaleniowego przez stronę jest bezsprzecznie przedwczesne i niedopuszczalne.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżąca w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi do tut. Sądu nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, co powoduje, że złożona przez nią skarga jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.