I SA/Op 204/25

I SA/Op 204/25 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2025-04-10
Data wpływu
2025-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Grzegorz Gocki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
58 § 1 pkt 6  w zw. z art. 50 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M., I. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 stycznia 2025 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.869.2024.2.ACZ w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę I. M.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez R. M., I. M. jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 stycznia 2025 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.869.2024.2.ACZ w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W złożonym przez skarżących wspólnym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.) jako zainteresowany będący stroną postępowania interpretacyjnego został wskazany R. M. Natomiast I. M. wykazana została jako zainteresowana niebedącą stroną tego postępowania. .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej w skrócie: "ppsa."). Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6).
Zgodnie z art. 50 § 1 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przytoczona regulacja wyraża zasadę skargowości. Zgodnie z nią postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Jak wynika przy tym z postanowień przytoczonego przepisu uprawnienie do wniesienia skargi zostało zasadniczo powiązanie z posiadaniem interesu prawnego.
O posiadaniu interesu prawnego można mówić wówczas, gdy istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby [por. wyrok NSA z 7 lipca 2011 r., I OSK 1278/10].
Zgodnie z art. 14r § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny). Co zaś szczególnie istotne zgodnie z art. 14r § 2 powołanego aktu, zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie interpretacji (...).
Przytoczony ostatnio przepis uznaje się za regulację prawa materialnego, z której wynika interes prawny polegający na możliwości żądania wydania interpretacji. Skoro na jego mocy stroną postępowania interpretacyjnego, a więc osobą, której przysługuje uprawnienie do uzyskania interpretacji jest tylko zainteresowany wskazany jako strona to również jedynie on może domagać się sądowej kontroli interpretacji. Pozostali zainteresowani mają jedynie interes faktyczny, który jednakże nie uprawnia ich do żądania sądowej kontroli legalności interpretacji [por. postanowienie NSA z 12 czerwca 2019 r., II FSK 1929/17].
Stosownie zatem do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę: jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z powyższych rozważań wynika, że w przypadku interpretacji indywidualnej wydanej na wspólny wniosek podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi jest wyłącznie wnioskodawca wskazany we wniosku jako strona postępowania. Powyższe świadczy o niedopuszczalności skargi wniesionej w niniejszej sprawie w imieniu I. M.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, postanowił jak w sentencji