I SA/Op 167/26

I SA/Op 167/26 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2026-03-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Beata Kozicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Koszty sądowe
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 52 par. 1-2, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2024 poz 572
art. 15, art. 107 par. 4, art. 111 par. 1, par. 2, art. 127 par. 1, par. 1a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. C. na decyzję Starosty Opolskiego z dnia 29 stycznia 2026 r., nr KM.5410.17834.2025.VS w przedmiocie rejestracji pojazdu postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej E. C. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Uzasadnienie
E. C. (zwana dalej skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Starosty Opolskiego z 29 stycznia 2026 r., nr KM.5410.17834.2025.VS, którą zarejestrowano pojazd marki [...] i wydano dla niego numer rejestracyjny seria i numer: [...] oraz tablice rejestracyjne nr [...]. Skarga została złożona osobiście w siedzibie Starostwa Opolskiego 3 lutego 2026 r. (por. stempel, k-2 akt sądowych).
W skardze, na podstawie art. 3 § 2 pkt 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1 oraz art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) - dalej zwanej p.p.s.a., skarżąca zaskarżyła decyzję w całości i wniosła o jej uchylenie w całości, a także zażądała stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Wraz ze skargą, skarżąca uiściła 3 lutego 2026 r. wpis od skargi w wysokości 200 zł (por. wyciąg bankowy, karta nr 28 akt).
Na skutek zarządzenia z 27 lutego 2026 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie swojego numeru PESEL, a brak ten został uzupełniony w terminie. Wezwanie w podanym zakresie skarżąca odebrała bowiem 6 marca 2026 r. (por. potwierdzenie odbioru, karta nr 40 akt), a odpowiedzi udzieliła w piśmie z 10 marca 2026 r. (złożonym osobiście w siedzibie Sądu w tym samym dniu, por. karta nr 37 akt).
W odpowiedzi na skargę Starosta Opolski wniósł o jej nieuwzględnienie, z uwagi na jej bezzasadność.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona w sprawie decyzja Starosty Opolskiego (zwanego dalej organem) została podjęta na podstawie art. 73 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572) po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z 12 grudnia 2025 r. Decyzja ta zawierała uzasadnienie, a w pouczeniu decyzji organ wskazał, że:
1. Decyzja wydana w pierwszej instancji, od której uzasadnienia organ odstąpił z powodu uwzględnienia w całości żądania strony, jest ostateczna (art. 127 § 1 a ustawy Kodeks postępowania administracyjnego),
2. Na decyzję służy skarga do sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, oznaczenie organu, którego działania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wpis od skargi wynosi 200 złotych. Stronie może być przyznane prawo pomocy. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Następnie, skarżąca pismami złożonymi w siedzibie organu 30 stycznia 2026 r. i 2 lutego 2026 r., wniosła o niezwłoczne usunięcie wadliwości decyzji przez sprostowanie lub wyjaśnienie jej treści w zakresie pouczenia o środkach zaskarżenia, a także o zajęcie jednoznacznego stanowiska co do dopuszczalności odwołania.
W odpowiedzi na powyższe, organ postanowieniem z 3 lutego 2026 r., nr [...], działając na podstawie art. 111 § 1 i 1b k.p.a. uzupełnił zaskarżona decyzję z 29 stycznia 2026 r. przez prawidłowe pouczenie co do prawa odwołania, tj.: od ww. decyzji służy stronie odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu za pośrednictwem Starosty Opolskiego w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. Odpis postanowienia został doręczony skarżącej 13 lutego 2026 r. (por. karta nr 3 akt administracyjnych)
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza weryfikacja wymogów formalnych, w tym czy skarga została wniesiona prawidłowo w trybie wskazanym przez p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Wyjaśnić należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wynikającą z art. 15 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie. Skargę do sądu administracyjnego można wnieść od decyzji wydanej przez organ drugiej instancji po rozpatrzeniu środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Wyjątek od tej zasady ustanawia przepis art. 127 § 1a k.p.a., zgodnie z którym decyzja wydana w pierwszej instancji, od której uzasadnienia organ odstąpił z powodu uwzględnienia w całości żądania strony, jest ostateczna. Stosownie zaś do art. 107 § 4 k.p.a. organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądania strony, nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania.
W niniejszej sprawie w zaskarżonej decyzji, pomimo sporządzenia jej uzasadnienia, organ nieprawidłowo wskazał, że odstępuje od uzasadnienia decyzji, i że na tę decyzję służy skarga do sądu administracyjnego. Pouczenie to, zostało jednak zmienione postanowieniem organu z 3 lutego 2026 r., wydanym wobec wniosku skarżącej o skorygowanie zaskarżonej decyzji. W postanowieniu tym mając na względzie, że żądanie uzupełnienia decyzji zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 111 § 1 k.p.a., tj. w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji i uznając słuszność zarzutów skarżącej - organ przyjął, że zasługują one na uwzględnienie. Stwierdził, że nieprawidłowość w zakresie pouczenia o możliwości wniesienia odwołania wynika z omyłki operatora wydającego decyzję w sprawie rejestracji samochodu w systemie informatycznym Centralnej Ewidencji Pojazdów przy oznaczeniu właściwego środka zaskarżenia z kilku dostępnych wariantów. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącej 13 lutego 2026 r. i od tego dnia zaczął biec dla skarżącej termin do wniesienia odwołania od kwestionowanej decyzji organu z 29 stycznia 2026 r., zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a. Art. 111 § 2 k.p.a. przewiduje bowiem, że w przypadku wydania postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia lub ogłoszenia tego postanowienia. W przypadku zatem zastosowania trybu przewidzianego ww. przepisem, termin do wniesienia odwołania (powództwa, skargi) nie biegnie od dnia doręczenia pierwotnej decyzji, lecz ulega on przesunięciu i rozpoczyna bieg od dnia doręczenia sprostowania (uzupełnienia) decyzji lub odmowy sprostowania (uzupełnienia) rozstrzygnięcia ( por. postanowienia NSA: z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II OZ 554/19; z 15 stycznia 2019 r., sygn. akt I GZ 470/18, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: CBOSA).
W zaistniałych okolicznościach sprawy uznać należało zatem, że skarga w sprawie jest niedopuszczalna, albowiem została wniesiona na decyzję organu I instancji, bez wyczerpania trybu zaskarżenia. Co zostało już wyżej wskazane, wydanie postanowienia o uzupełnieniu decyzji w opisanej wyżej treści, spowodowało przesunięcie dla skarżącej terminu do złożenia odwołania, a nie skargi do sądu administracyjnego. W takich okolicznościach sprawy skarga na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalna i należało ją odrzucić.
O powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
W zakresie zwrotu wpisu od skargi, o czym postanowiono w punkcie 2 sentencji postanowienia, znajduje zastosowanie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot całości uiszczonego wpisu przysługuje skarżącej od pisma odrzuconego lub cofniętego.