I SA/Op 153/04

I SA/Op 153/04 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2005-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Krzysztof Bogusz
Marzena Łozowska /sprawozdawca/
Tomasz Zborzyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 505/05 - Wyrok NSA z 2006-01-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zborzyński Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Asesor sądowy Marzena Łozowska ( spr.) Protokolant ref. stażysta Anna Frydryk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2005 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...] Nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 1999r. - uchylił decyzję organu pierwszej instancji i :
I. określił za miesiąc czerwiec 1999r.
kwotę różnicy podatku do zwrotu na rachunek
486.705,00 zł
bankowy w wysokości
16.234,00 zł
II. ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości
Z uzasadnienia przedstawionej decyzji wynikało, że ponowne rozpatrzenie odwołania skarżącej Spółki, było następstwem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 lutego 2004r. sygn. akt I SA/Wr 1887/01, który uchylił decyzję Izby Skarbowej w Opolu z dnia 14 maja 2001r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazał, iż najistotniejszym zagadnieniem w sprawie było ustalenie, kiedy powstał obowiązek podatkowy przy realizacji umowy z dnia 31 marca 1999r. pomiędzy B - sp. z o.o. a "A" sp. z o.o. w O.
Sąd wskazał, iż powyższym problemem zajmował się już Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 12 marca 2003r. sygn. akt I SA/Wr 2041/2000 uchylił decyzję Izby Skarbowej w Opolu z dnia 7 lipca 2000r. nr [...] dotyczącą podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1999r. W wyroku tym wskazano, iż organy podatkowe w niniejszej sprawie dopuściły się naruszenia art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie i niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia istoty przedmiotu umowy zawartej w dniu 3 marca 1999r. poprzez Spółkę z B w W.
Sąd uznał za trafne stwierdzenie zawarte w powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2002r, że o tym czy dana usługa została faktycznie wykonana decyduje jej charakter.
Charakter usługi natomiast definiują strony umowy cywilnoprawnej, gdyż tylko one mogą zdecydować jakie muszą być podjęte działania w celu wykonania umowy, a tym samym w jakim momencie jest ona faktycznie wykonana. A zatem o charakterze usługi, a tym samym o dacie jej wykonania z reguły decydują same umowy, z wyjątkiem sytuacji, gdy moment ten określają powszechnie obowiązujące przepisy prawa regulujące zasady wykonania danego rodzaju usługi.
W przypadku usługi świadczonej przez Spółkę, żaden z powszechnie obowiązujących przepisów prawa nie określił w sposób szczególny momentu powstania obowiązku podatkowego. Tym samym uznać należy, że w takim przypadku obowiązek podatkowy powstaje najpóźniej w momencie całościowego zrealizowania kontraktu lub częściowego jego rozliczenia przez strony umowy. W powyższej sprawie strony w dniu 26 listopada 1999r. sporządziły odbiór usług promocyjno - reklamowych wynikających z umowy z dnia 31 marca 1999r. wskazując jakie czynności złożyły się na realizację tej umowy. Stosownie do umowy (§ 4) w protokole tym strony uzgodniły należną skarżącej kwotę zwrotu poniesionych i udokumentowanych wydatków oraz prowizję. W dniu 29 listopada 1999r. na sumę tych kwot plus podatek VAT wystawiona została przez Spółkę faktura dla zleceniodawcy.
W tej sytuacji Sąd w pełni zgodził się ze Spółką, że całkiem nieuzasadnione było opodatkowanie czynności otrzymania przez Spółkę towarów służących do realizacji umowy jako wykonania usługi.
Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 6 lutego 2004r. uznał za bezzasadny zarzut Spółki odnoszący się do naruszenia § 54 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 156, poz. 1024).
Zgodnie z tym przepisem podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących albo ich duplikaty, o których mowa w § 55. Z kolei § 55 ust. 2 wskazanego rozporządzenia wymaga, aby faktura lub rachunek wystawiony ponownie zawierał wyraz DUPLIKAT oraz datę jego wystawienia.
W związku z tym, że zakwestionowane faktury nie zawierały daty ich wystawienia nie spełniały wymogów określonych w § 55 cyt. rozporządzenia i nie stanowiły podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający.
Sąd podkreślił, że podatek od towarów i usług jest wielofazowym, powszechnym, samoobliczalnym podatkiem opartym na metodzie fakturowej. W związku z tym szczególne wymagania co do faktur, a w szczególności co do warunków stawianych duplikatom powinny być ściśle przestrzegane przez podatnika.
Również w przypadku zakupu kopert rozdawanych następnie w paczkach dla matek noworodków w szpitalach, Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, iż powyższe koperty, wbrew twierdzeniom skargi, "zostały przekazane na cele reprezentacji, gdyż rozdawane razem z paczkami – prezentami dla matek miały wywoływać pozytywny obraz firmy". Sąd kierując się poglądami nauki prawa podatkowego oraz orzecznictwa NSA uznał, że zakupione koperty, skoro zostały przekazane na potrzeby reprezentacji, to powinny być w świetle art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowane podatkiem VAT.
Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy, mając na uwadze rozstrzygniecie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podjęte wyrokiem z dnia 6 lutego 2004r. sygn. akt I SA/Wr 1887/01 uznał, że ustalenia dotyczące kwestii uznania za materiał reklamowy biuletynu o nazwie [...] i naliczenie podatku należnego od tego zakupu w kwocie 726 zł oraz podwyższenia wartości sprzedaży opodatkowanej o kwotę 1.002.131,05 zł i należny podatek VAT o 220.468,83 zł związanej z zakupem przez Spółkę materiałów i usług promocyjnych służących wykonaniu usług w późniejszym terminie na rzecz B Sp. z o.o. w W. są błędne. Zatem należało stwierdzić, iż Spółka nie zaniżyła w miesiącu czerwcu 1999r. podatku należnego o kwotę 220.468,83 zł, bowiem nie powstał obowiązek podatkowy w tym miesiącu od wykonywanych w późniejszym okresie usług reklamowych na rzecz B w W.
Natomiast nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zawarty w odwołaniu odnoszący się do braku podstaw do przyjęcia, iż koperty C-5 rozdawane w paczkach dla matek noworodków w szpitalu stanowiły towary wydane na potrzeby reprezentacji lub reklamy.
Stosownie do treści art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem VAT podlega również świadczenie usług oraz przekazanie lub zużycie towarów na potrzeby reprezentacji albo reklamy.
Ustawa o podatku VAT nie definiuje pojęcia reprezentacji oraz reklamy. Sąd w cytowanym wyroku zgodził się z poglądem pełnomocnika Spółki, że sporne koperty nie zostały przekazane na cele reklamy, gdyż nie mieszczą się w pojęciu reklamy przyjętej w wykładni językowej. W ocenie Sądu powyższe koperty zostały przekazane na cele reprezentacji, gdyż rozdawane razem z paczkami - prezentami dla matek miały wywołać pozytywny obraz firmy.
Zdaniem organu odwoławczego nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut Spółki odnoszący się do naruszenia § 54 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 156, poz. 1024), tj. zakwestionowania przez organ I instancji odliczenia podatku naliczonego z duplikatów faktur, na których brak jest daty ich wystawienia przez sprzedawcę. Spółka w kontrolowanym okresie przyjęła do rozliczenia podatek naliczony za miesiąc czerwiec 1999r. wynikający z duplikatów faktur VAT Nr 03/04/99, 04/04/99, 05/04/99 i 11/04/99, na łączną kwotę podatku VAT 50.380 zł., które wpłynęły do siedziby Spółki w O. w dniu 11.06.1999r. Duplikaty te nie zawierają daty wystawienia pomimo obowiązku określonego w § 55 ust. 2 przywołanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997r. Zgodnie z § 54 ust. 3 powyższego rozporządzenia podstawą do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących albo ich duplikaty, o których mowa w § 55. Zatem wskazane duplikaty faktur nie mogły stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego w miesiącu czerwcu 1999r.
Jednocześnie podkreślono, że oryginały tych faktur zostały wystawione przez s.c. C z siedzibą w W. w miesiącu kwietniu 1999r., czego potwierdzeniem była przeprowadzona kontrola krzyżowa w s.c. C i oświadczenie Dyrektora Generalnego Spółki. Zapłaty należności Spółka dokonała w dniach 05.05.1999r. i 12.05.1999r. Ponadto na oryginale faktury Nr 11/04/99 przesłanej faxem przez Biuro Zarządu w W. widniała pieczęć wskazująca merytoryczne zatwierdzenie przez Dział Handlu i Marketingu A w W. tej faktury z datą 27.04.1999r., co oznaczało, że Spółka posiadała oryginały faktur już w miesiącu kwietniu 1999r. W związku z tym przyjęcie faktur otrzymanych w miesiącu kwietniu 1999r. do rozliczenia za miesiąc czerwiec 1999r. naruszało przepis art. 19 ust. 3 ustawy o VAT.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Spółka zarzuciła powyższej decyzji
1) naruszenie przepisów postępowania - tj. przepisów art.122, art. 180 § 1 oraz art.187 §1 Ordynacji podatkowej - poprzez niezastosowanie (pominięcie) wskazanych przepisów przy rozstrzyganiu sprawy,
2) naruszenie prawa materialnego, to jest:
- przepisu art. 2 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w sprawie,
- przepisu art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię oraz pominięcie (niezastosowanie) wskazanych przepisów w sprawie,
- przepisu art. 27 ust. 6 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w sprawie.
Odnośnie kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług kopert C-5 w związku z uznaniem, iż zostały one wydane na cele reprezentacji - skarżąca wskazała, iż stanowisko organu odwoławczego jest nieprawidłowe, gdyż zwykłe koperty nie stanowią ani materiałów reklamowych, ani też materiałów wydawanych na potrzeby reprezentacji. Skarżąca podniosła, że aby można było mówić o podejmowaniu działań mających charakter reprezentacji, musiałoby się to wiązać z wykorzystaniem materiałów szczególnych, odbiegających od materiałów powszechnie stosowanych w podobnych sytuacjach. Zdaniem skarżącej nie można przypisać takiej cechy zwykłej kopercie, która jest standardowym, powszechnie używanym opakowaniem pisma - spełniającym jedynie minimalne i powszechnie stosowane wymagania w tym zakresie. Skarżąca zwróciła uwagę, iż przepisy ustawy o podatku VAT, w tym art. 2 ustawy, precyzyjnie określały przedmiot opodatkowania podatkiem od towarów i usług i nie ma podstaw do rozszerzającej wykładni tych przepisów przez organy podatkowe. W związku z powyższym Skarżąca zarzuciła, iż ustalenia poczynione w omówionym zakresie przez organ odwoławczy naruszają przepisy postępowania podatkowego - art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz przepisy prawa materialnego - art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Niezależnie od powyższego skarżąca zarzuciła, iż organy podatkowe w niniejszej sprawie nie ustaliły jaka w istocie część nabytych przez skarżącą kopert C-5 została wydana w celu rozprowadzenia. W aktach sprawy zgromadzono jedynie dowody pozwalające na bezsporne ustalenie ilości i wartości nabytych kopert, natomiast brak jest w ogóle dowodu dokumentującego przekazanie (wydanie) spornych kopert przez skarżącą. Stan taki sprawia, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło ewidentnie do naruszenia przepisów postępowania podatkowego - art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej - nie wyjaśniono bowiem i nie ustalono istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy elementów stanu faktycznego.
Zdaniem Skarżącej zaskarżona decyzja narusza także przepisy art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz.50 ze z późn. zm.), poprzez przyjęcie, że brak było podstaw do odliczenia podatku naliczonego z duplikatów faktur w rozliczeniu za miesiąc czerwiec 1999r. Skarżąca wskazuje, iż katalog sytuacji, w których braki formalne faktury (duplikatu) niweczą prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony dotyczy jedynie tych zasadniczych elementów faktury (duplikatu), które określone zostały w art. 32 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - natomiast inne wymogi formalne - wprowadzone w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym – mają jedynie charakter porządkowy.
Zdaniem skarżącej treść oraz zapiski umieszczone na zakwestionowanych fakturach oraz duplikatach faktur z całą pewnością nie upoważniały organu odwoławczego do wyciągnięcia wniosku, iż wszystkie te faktury (duplikaty) skarżąca otrzymała w miesiącu kwietniu 1999 r. - tylko bowiem na oryginale faktury nr 11/04/99 widnieje pieczęć: "Wpłynęło 22 KWI. 1999". W sprawie niniejszej należy stwierdzić zatem, iż data wpływu na przesłanej faksem fakturze nr 11/04/1999 - nie przesądza w żadnej mierze o dacie wpływu faktur: nr 03/04/99, nr 04/04/99 oraz nr 05/04/99, w przedmiocie których ustalenia należało poczynić w oparciu o wszelkie możliwe środki dowodowe, w tym w szczególności przesłuchanie osób, które u skarżącej zajmują się potwierdzaniem wpływu korespondencji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie ujawniono przez odczytanie skargę skarżącej z dnia 12.06.2001r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej wywodom zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne czy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym.
W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja czy postanowienie narusza przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Sąd uchyla decyzję lub postanowienie (art.145 § 1 cyt. ustawy).
W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia.
Na wstępie zauważyć należy, ze zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu zapadła po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 lutego 2004r. sygn. akt I SA/Wr 1887/01, który uchylił decyzję Izby Skarbowej w Opolu z dnia 14 maja 2001r.
Równocześnie należy podkreślić, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Przepis ten jest odpowiednikiem, z pewnymi zmianami, art. 30 ustawy z dnia 11.05.1995r.o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Stąd też zachowały swą aktualność, również pod rządami obecnie obowiązującej ustawy, liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, których przedmiotem była kwestia związania sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu. Przez ocenę prawną, o której stanowi przepis art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (np. podatkowej). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie podatkowym i na sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego (patrz: wyrok NSA z dnia 26.06.2000r., sygn. akt I SA/Ka 2408/98, niepubl.).
Nawet w wypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w trybie do tego przewidzianym. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Sądu (patrz wyrok NSA z dnia 7.12.1999r., sygn. akt I SA 1089/99, niepubl.).
Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu powyższego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 220).
Zatem ocena prawna traci moc wiążącą jedynie w razie zmiany ustawy, w wypadku zmiany, już po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych oraz po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie (wyrok NSA z dnia 27.06.1990 r., sygn. akt SA/Wr 137/90, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 51, wyrok NSA z 1.10.2001r.. SA/Rz 434/00, Palestra 2002/9-10/199).
Naruszenie zasady związania oceną prawną przez organ administracji stanowi wadę skutkującą uchyleniem zaskarżonej decyzji w nowym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stanowi to generalną gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Wynika to z konieczności zapewnienia spójności działania systemu władzy państwowej, a jej nieprzestrzeganie w istocie podważałoby obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji.
Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu administracyjnego jest naruszeniem stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej – art. 174 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 224).
Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, iż w istocie twierdzenia zawarte w uzasadnieniu skargi stanowią zarzuty pod adresem wyroku WSA w Opolu z dnia 6 lutego 2004r. sygn. akt I SA/Wr 1887/01 wiążącego zarówno organ rozstrzygający sprawę jak i sąd rozpoznający skargę. Są też w znacznej części powtórzeniem zarzutów skargi z dnia 12.06.2001r., co do których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyżej wskazanym wyroku wyraził już ocenę prawną sprawy.
Przedmiotem oceny organu podatkowego były przecież elementy stanu faktycznego w postaci przyjęcia, iż koperty C-5 rozdawane w paczkach dla matek noworodków w szpitalu stanowiły towary wydawane na potrzeby reprezentacji, co do których wypowiedział się Sąd w wyroku z dnia 6 lutego 2004r. Wbrew wywodom skargi z 12.06.2001r., iż: "czynności przekazania towarów na potrzeby informacji nie są objęte zakresem opodatkowania podatkiem VAT", jak też wbrew stanowisku skarżącej, iż: "nie ustalono czy skarżąca przekazała 100% zakupionych kopert, czy może tylko 20%" oraz że "tak dokonane w postępowaniu ustalenia nie dały podstawy do naliczenia podatku należnego od całej wartości kopert" Sąd w powyższym wyroku wyraził pogląd, iż: "powyższe koperty zostały przekazane na cele reprezentacji, gdyż rozdawane razem z paczkami – prezentami dla matek miały wywoływać pozytywny obraz firmy". Tak więc Sąd uznał, że wszystkie koperty zostały rozdane, a skoro tak "to powinny być w świetle art, 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowane podatkiem VAT." za miesiąc czerwiec 1999r. (gdyż tego okresu dotyczy decyzja będąca przedmiotem sporu).
Równocześnie wskazać należy, iż zarzuty objęte skargą z dnia 6.08.2004r., a dotyczące kwestionowania poglądu wyrażonego w zaskarżonej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], zgodnie z którym skarżąca nie była uprawniona do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z duplikatów faktur z tego powodu, że brak było na nich daty wystawienia dokumentu przez sprzedawcę – Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 6 lutego 2004r. poddał wskazane okoliczności ocenie prawnej i uznał, że zważywszy na fakt, iż podatek VAT jest podatkiem wielofazowym, powszechnym, samoobliczalnym, opartym na metodzie fakturowej, a zatem: "szczególne wymagania co do faktur, a w szczególności co do warunków stawianych duplikatom powinny być ściśle przestrzegane przez podatnika" - to zakwestionowane duplikaty faktur, skoro nie zawierały daty ich wystawienia, nie mogły stanowić podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający.
Zdaniem składu orzekającego należy stwierdzić, że ocena prawna wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 lutego 2004r. sygn. akt I SA/Wr 1887/01 wiązała w sprawie organ, który prowadził postępowanie po wydaniu tego wyroku. Nie mógł zatem Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu bez naruszenia przepisu art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy ponownym rozpoznaniu odwołania skarżącej Spółki od decyzji organu I instancji uwzględnić jej argumenty dotyczące braku podstaw do przyjęcia, iż koperty C-5 stanowiły towar wydany na potrzeby reprezentacji lub reklamy oraz niezasadnego pozbawienia skarżącej prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z duplikatów faktur. Także w podobny sposób związany jest Sąd rozstrzygający skargę od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, wydanej po rzeczonym wyroku. Zważyć bowiem należy, iż nie zmienił się bowiem ani stan prawny, ani też stan faktyczny sprawy. Wyrok ten nie został przez strony zaskarżony i uprawomocnił się. Organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję zastosował się do oceny prawnej wyrażonej we wskazanym wyżej wyroku. Również Sąd w składzie tu orzekającym nie mógł formułować odmiennych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Zatem argumenty podnoszone w skardze na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] są niedopuszczalną polemiką z prawomocnym wyrokiem Sądu. W związku z tym nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, a to przepisu art. 2 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przepisu art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz naruszenia przepisów postępowania - tj. przepisów art.122, art. 180 § 1 oraz art.187 §1 Ordynacji podatkowej.
Na marginesie wskazać należy, iż organy podatkowe z zachowaniem reguł postępowania podatkowego w sposób prawidłowy ustaliły, iż oryginały zakwestionowanych faktur były w posiadaniu skarżącej Spółki już w miesiącu kwietniu 1999r. Organy, wbrew twierdzeniom skargi, oparły się w tym zakresie nie tylko na treści oraz zapiskach umieszczonych na tych fakturach, ale również na ustaleniach kontroli przeprowadzonej w s.c. C z siedzibą w W. i oświadczeniach Dyrektora spółki.
Sąd nie stwierdził również naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisu art. 27 ust. 6 ustawy o podatku VAT, zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia. Dotyczy to również różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1. Zastosowana przez organ podatkowy sankcja była konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości wskazanych w zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270), skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.