I SA/Op 13/11

I SA/Op 13/11 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2011-02-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Grzegorz Gocki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II FZ 176/11 - Postanowienie NSA z 2011-05-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 par. 1 pkt 1, art. 220 par.3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie zwrotu podatku z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r., określenia odsetek od nadpłaty i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 grudnia 2010 r. A. Ś. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 lipca 2010 r. w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie zwrotu podatku z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r., określenia odsetek od nadpłaty i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wniesionego pisma skarżący kwestionował zasadność obciążenia go podatkiem z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r.
Przesyłając pismo procesowe skarżącego do tut. Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu ustosunkowało się do zawartej w nim argumentacji strony przeciwnej, wnosząc o oddalenie skargi.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 stycznia 2011r. , wydanym na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - /dalej zwane p.p.s.a./ wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zostały doręczone skarżącemu w dniu 23 stycznia 2011. r.
Skarżący nie uregulował stosownego wpisu w wyznaczonym terminie, jednocześnie w skierowanym do Sądu piśmie z dnia 31.01.2011 r. oświadczył, iż jego pismo było skierowane wyłącznie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu i nie było adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Stąd Skarżący wniósł o zwrot sprawy do SKO i wycofanie zarządzenia o uiszczeniu wpisu. Wskazał też, że jeżeli
Zarządzeniem z dnia 2 lutego 2010 r. wezwano Skarżącego o sprecyzowanie zakresu żądania skargi poprzez wskazanie, czy pismo z 20.12.2010 r. skierowane do SKO w Opolu jest skargą na decyzję tego organu z dnia 30 lipca 2010 r. uchylającą decyzję Wójta Gminy Łambinowice z dnia 10.02.2010 r. o odmowie zwrotu podatku z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, stanowi skargę na tą decyzję złożoną do WSA w Opolu.
Pismem z dnia 4 lutego 2011 r. Skarżący podtrzymał oświadczenie, iż pismo z dnia 20 grudnia 2010 r. nie było adresowane do WSA w Opolu i stanowiło wniosek o uchylenie wszystkich decyzji dotyczących obciążenia podatkowego za 2006 r.
Dodatkowo wniósł o zwrócenie akt sprawy do SKO w Opolu, które omyłkowo zostały skierowane do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie zauważyć należy, iż badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Jak wynika z pisma Skarżącego, udzielonego na wezwanie Sądu o sprecyzowanie żądania skargi, Skarżący domaga się uchylenia wszystkich decyzji dotyczących zobowiązania z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r.
Przy tak sformułowanym żądaniu skargi, w pierwszym rzędzie należało ustalić kwestie związane z jej dopuszczalnością.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny obejmuje, zgodnie z art. 3 ust 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – /dalej p.p.s.a./, orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).
Analizując treści skargi oraz pozostałe pisma procesowe, stwierdzić należy, iż intencją Skarżącego nie było poddanie kontroli sądowej wskazywanego rozstrzygnięcia z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 lipca 2010r., ale uruchomienie procedury nadzwyczajnej przez organami podatkowymi w celu wzruszenia decyzji ostatecznej wydanej w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r. Skarżący kategorycznie oświadczył bowiem, iż jego pismo z dnia 20 grudnia 2010 r. zostało omyłkowo skierowane do Sądu, nie było adresowane do WSA w Opolu i stanowiło wniosek o "uchylenie wszystkich decyzji dotyczących obciążenia podatkowego za 2006 r."
Podkreślić należy iż tryb postępowań nadzwyczajnych, mających na celu wzruszenie decyzji ostatecznej został uregulowany przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.)- w rozdziałach 17, 18, 19 i 20. Zasadą jest przy tym, że organem właściwym do rozpatrzenia i załatwienia tego rodzaju spraw jest organ podatkowy, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, lub też organ wyższego stopnia, w zależności od trybu oraz przyczyny wzruszenia decyzji. Wszelkie zatem wnioski, w tym również dotyczące ewentualnego wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych i w konsekwencji wyeliminowania tych decyzji z porządku prawnego, winny być kierowane do organów właściwych do wdrożenia nadzwyczajnych trybów postępowania, takich jak wznowienie postępowania albo stwierdzenie nieważności decyzji. Tego rodzaju postępowanie nie może natomiast zostać zainicjowane w drodze skargi do sądu administracyjnego. Sądy administracyjne badają bowiem wyłącznie legalność aktu administracyjnego i nie zastępują organów administracji w merytorycznym rozpoznawaniu spraw należących do właściwości tych organów. Należy jednakże zaznaczyć, że skarżącemu będzie przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego ale dopiero po zakończeniu tak uruchomionego postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do jego właściwości. W ocenie Sądu, przesłanka powyższa zachodzi w niniejszej sprawie.
Jednocześnie Sąd zauważa, że skarga nie została także prawidłowo opłacona, co również na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., skutkuje jej odrzuceniem.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.