I SA/Op 1093/24

I SA/Op 1093/24 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2025-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Beata Kozicka /przewodniczący/
Elżbieta Kmiecik /sprawozdawca/
Remigiusz Mazur
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1335
art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 5
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 323
art. 3 pkt 1
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 8 listopada 2024 r., nr SKO.40.2512.2024.lo w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez R. C. (zwanego dalej: "skarżącym") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem odwoławczym") z dnia 8 listopada 2024 r., nr SKO.40.2512.2024.lo, którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Wołczyna, w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego.
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem złożonym w Urzędzie Miejskim w Wołczynie w dniu 30 sierpnia 2024 r. R. C. wystąpił o przyznanie dodatku mieszkaniowego, podając, że posiada spółdzielcze prawo do lokalu, na który ubiega się o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Powierzchnia użytkowa tego lokalu mieszkalnego wynosi 54,75 m2, natomiast łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 42,80 m2. Przedmiotowy lokal mieszkalny jest wyposażony w instalację centralnego ogrzewania, instalację centralną ciepłej wody. Brak jest natomiast instalacji gazu przewodowego. Łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc wynosiła 1.043,88 zł. W tym lokalu mieszkalnym skarżący zamieszkuje i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Dane zawarte we wniosku zostały potwierdzone przez zarządcę lokalu. W dołączonej do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego deklaracji o wysokości dochodów za okres trzech miesięcy kalendarzowych, poprzedzających datę złożenia wniosku, tj. za okres od maja 2024 r. do lipca 2024 r. skarżący nie wykazał żadnych dochodów. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie, iż jest on zarejestrowany jako osoba bezrobotna od dnia 22 września 2004 r.
Decyzją z dnia 6 września 2024 r., nr [...], Burmistrz Wołczyna, zwany dalej również organem I instancji, odmówił przyznania R. C. dodatku mieszkaniowego. Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał na przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (j.t. Dz. U. z 2023 r. poz. 1335), zwanej dalej ustawą, i stwierdził, że powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego, zajmowanego przez skarżącego wynosi 54,75 m2 i przekracza powierzchnię normatywną, która dla jednoosobowego gospodarstwa domowego wynosi 35 m2. Podniósł, że zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dopuszcza się zwiększenie powierzchni normatywnej o 30 %, lub 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Dokonując analizy powierzchni uznał, że powierzchnia użytkowa lokalu wnioskodawcy nie może zatem przekroczyć 45,50 m2, stąd odmówiono przyznania mu dodatku mieszkaniowego.
Z powyższą decyzją nie zgodził się R. C., wnosząc od niej odwołanie, w którym domagał się przyznania dodatku mieszkaniowego, z uwagi na trudną sytuację finansową, gdyż jego mieszkanie jest zadłużone, a on sam jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w PUP w K., która samogospodaruje i korzysta z pomocy społecznej pobierając zasiłek okresowy.
Zaskarżoną decyzją z dnia 8 listopada 2024 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Wołczyna. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało na przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1-3, art. 5 ust. 5 oraz art. 7 ust. 1 i ust. 5 ustawy, przytaczając ich brzmienie oraz podniosło, że podstawowymi czynnikami decydującymi o prawie do dodatku mieszkaniowego jest tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, wielkość powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu mieszkalnego, osiągany dochód w okresie ostatnich trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku oraz wydatki na lokal mieszkalny z miesiąca poprzedzającego dzień złożenia wniosku. Odnosząc powyższe do ustalonego stanu faktycznego Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie jest sporne, iż skarżący posiada spółdzielcze prawo do lokalu o powierzchni 54,75 m2. Powyższe wynika z danych zawartych we wniosku z dnia 30 sierpnia 2024 r., które potwierdzone zostały również przez zarządcę lokalu mieszkalnego. Skarżący w lokalu tym prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Uzasadniał dalej organ odwoławczy, że z uwagi na powierzchnię zajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego nie została spełniona - stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, obligatoryjna przesłanka normatywna powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, która dla jednej osoby wynosi 35,00 m2. Również przekroczeniu uległa maksymalna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego uzasadniająca przyznanie dodatku mieszkaniowego, odpowiadająca powierzchni normatywnej powiększonej o 30%, a która wynosi dla lokalu skarżącego 45,50 m2, jak i powiększonej o 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%, tj. odpowiadająca powierzchni 52,50 m2. Akcentowało także Kolegium, że skarżący nie jest osobą niepełnosprawną i stąd nie wymaga prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju i dlatego też nie jest możliwe zwiększenie normatywnej powierzchni o 15 m2, zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy. Uwzględniając powyższe za prawidłowe uznało SKO stanowisko organu I instancji, że skoro powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącego wynosi 54,75 m2, nie została spełniona przesłanka ustawowa zajmowania lokalu mieszkalnego o określonej ustawą normatywnej powierzchni użytkowej, gdyż nastąpiło przekroczenie powierzchni normatywnej o więcej niż 30%, a także o 50 % powierzchni normatywnej (52,50 m2) i przy udziale powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu przekraczającym 60%, gdyż wynoszącymi 42,80 m2, tj. 78,17%. Argumentował dalej organ odwoławczy, że w tych okolicznościach faktycznych nie ma znaczenia fakt, iż wnioskodawca spełnia pozostałe warunki ustawowe uprawniające go do otrzymania dodatku mieszkaniowego, tj. osiągania niskich dochodów oraz posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, gdyż osoba która chce otrzymać dodatek mieszkaniowy musi spełniać kumulatywnie wszystkie warunki przewidziane ustawą. Niespełnienie zatem chociażby jednego z nich uniemożliwia organowi administracyjnemu przyznanie dodatku mieszkaniowego.
Z treścią tej decyzji nie godził się w dalszym ciągu skarżący. W skardze wniesionej na decyzję SKO z dnia 8 listopada 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu powtórzył argumenty podniesione w odwołaniu, akcentując swoją trudną sytuację finansową.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało w całości argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej, ani też zasady współżycia społecznego. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżoną decyzją odmówiono skarżącemu przyznania prawa do dodatku mieszkaniowego z uwagi na przekroczenie normatywnego kryterium powierzchni zajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego.
Materialnoprawną podstawę, na której należało rozpatrywać wniosek strony skarżącej w przedmiocie dodatku mieszkaniowego stanowią przepisy przywołanej wyżej ustawy z dnia 29 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, zwanej nadal "ustawą", które określają zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych. Ustawa określa normatywne kryteria, które muszą być spełnione, aby dodatek mieszkaniowy mógł zostać przyznany wnioskodawcy, przy czym regulacja ta ma walor kompletności, co oznacza, że orzekanie w przedmiocie dodatku mieszkaniowego nie wymaga stosowania innych ustaw. Przewidziany w przepisach tej ustawy dodatek mieszkaniowy, jest świadczeniem pieniężnym, które ma pomóc najemcy lub właścicielowi mieszkania, w sytuacji gdy nie jest w stanie samodzielnie pokryć wydatków na jego utrzymanie. W ustawie określono warunki i kryteria jakie muszą być spełnione, aby wniosek o przyznanie tego świadczenia mógł być uwzględniony. Wobec powyższego wskazać należy, na przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy przewidujące, że dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza w gospodarstwie jednoosobowym 40% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, obowiązującego w dniu złożenia wniosku, z uwzględnieniem art. 6 ust. 8 i art. 7 ust. 6. Za dochód uważa się dochód w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 323).
Skarżący jest osobą bezrobotną od 22 września 2004 r., utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej, spełniając tym samym kryterium dochodowe.
Jednakże, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy spełniony zostanie wymóg tzw. normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego. Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i jest osobą mieszkającą w lokalu mieszkalnym, do którego przysługuje mu spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego. Stąd też prawidłowo organy uznały, że w odniesieniu do skarżącego zastosowanie znajduje przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, który stanowi, że normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla 1 osoby. Zasadnie także, a to wobec powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, który zajmuje skarżący, tj. 54,75 m2 dokonały organy obu instancji zastosowania w sprawie art. 5 ust. 5 ustawy. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 5 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje również w sytuacji, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % (pkt 1) albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60% (pkt 2). W świetle powyższych regulacji trafnie uznał organ odwoławczy, że maksymalna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego skarżącego przy uwzględnieniu przepisu art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy wynosić mogła 45,50 m 2 (35 m 2x 30%+35 m2), natomiast przy zastosowaniu art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy mogła wynosić maksymalnie 52,50 m2 (35 m 2x 50%+35 m2), jeśliby udział pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Skarżący zajmuje natomiast lokal mieszkalny o powierzchni 54,75 m2 , w którym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 42,80 m2, co oświadczył skarżący we wniosku z dnia 30 sierpnia 2024 r. Powyższe oznacza, że udział pokoi i kuchni do powierzchni użytkowej lokalu odpowiada 78,17%, a zatem brak jest podstaw do przyznania stronie skarżącej dodatku mieszkaniowego z tej przyczyny, że nie spełnia ona warunku zajmowania lokalu mieszkalnego o powierzchni normatywnej określonej przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych, pomimo spełnienia pozostałych warunków uprawniających uzyskanie dodatku mieszkaniowego.
W sprawie nie istniały również podstawy do zastosowania przepisu art. 5 ust. 3 ustawy, gdyż – co zaakcentował organ odwoławczy – skarżący nie jest osobą niepełnosprawną poruszająca się na wózku ani osobą niepełnosprawną, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, i co jest okolicznością bezsporną. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tj.: Dz. U. z 2024 r. poz. 44 ze zm.).
Celowym wydaje się w tym miejscy podkreślenie, że przysługujący dodatek mieszkaniowy i jego wysokość podlegają wyliczeniu arytmetycznemu zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy, zależnie od liczebności gospodarstwa domowego, wielkości powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, wysokości wydatków mieszkaniowych w miesiącu, w którym składany był wniosek i wysokości zadeklarowanych dochodów w okresie 3 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym wystąpiono z wnioskiem. Z przepisów ustawy wynika, że ustalając osoby uprawnione do przyznania dodatku mieszkaniowego należy ocenić czy osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku mieszkaniowego spełnia łącznie (kumulatywnie) wszystkie przesłanki, a więc nie tylko kryterium dochodowe czy też zamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym, do którego ma prawo, o którym mowa w art. 2 ust. 1 i 2 ustawy, ale również i kryterium normatywnej powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu mieszkalnego spełniającego wymogi przewidziane w art. 5 ustawy.
W świetle prawidłowych ustaleń organu, które uwzględniały dane przedstawione nie tylko przez samego skarżącego, za niewątpliwe uznać należało, że w sprawie nie został spełniony wymóg zajmowania przez skarżącego lokalu mieszkalnego o powierzchni normatywnej odpowiadającej przepisowi art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, ani art. 5 ust. 5 ustawy. Z brzmienia przepisu art. 5 ust. 1 ustawy wynika, że "normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie może przekraczać", a zatem norma ta ma charakter kategoryczny i organ rozpoznając sprawę nie ma tzw. luzu decyzyjnego odnoszącego się do ustalenia powierzchni użytkowej lokalu, która uprawnia do dodatku mieszkaniowego, a rozstrzygnięcie nie ma charakteru uznaniowego. Oznacza to, że żadne inne względy nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie organu. Tym samym brak jest podstaw prawnych do kwestionowania legalności zaskarżonej decyzji.
W sprawie zaakcentować należy również, że decyzje administracyjne wydawane w tym zakresie nie mają charakteru decyzji uznaniowych, co oznacza, iż organ odwoławczy nie może załatwić sprawy w sposób zgodny z interesem strony, a więc nie może przyznać dodatku mieszkaniowego ze względu na trudną sytuację finansową czy życiową strony. Warunkiem powstania uprawnienia do dodatku mieszkaniowego jest spełnienie również przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy. Ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw od ustalonych warunków w zakresie przekroczenia normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego powiększonej o wskazany procent. Kryteria przewidziane w powołanej ustawie nie pozwalają organom orzekającym na uznaniowość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014r., sygn. akt I OSK 1449/13). Decyzja w sprawie dodatku mieszkaniowego ma charakter związany, a zatem nie zależy od uznania organu. Oznacza to, że, organ bada, czy zachodzą ustawowe przesłanki do przyznania świadczenia i w przypadku, gdy wnioskodawca ich nie spełnia organ wydaje decyzję odmowną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Gliwicach z dnia 27 października 2016r., sygn. akt IV SA/Gl 174/16).
Konkludując z treści przywołanych przepisów ustawy jednoznacznie wynika, że ustawodawca nie pozostawił uznaniu organów pomocy społecznej określenia tak prawa, jak i wysokości dodatku mieszkaniowego. Przepisy dotyczące zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być stosowane bez możliwości odstępstw nawet ze względu indywidualną sytuację strony. Stąd też dla niniejszej sprawy prawnie obojętna jest okoliczność sytuacji materialnej skarżącego. Zasadnie zatem przyjął organ odwoławczy, iż wobec przekroczenia normatywnej powierzchni lokalu mieszkalnego, nie zostały spełnione przesłanki do przyznania dodatku mieszkaniowego. Dodatek mieszkaniowy nie jest formą pomocy społecznej i jego przyznanie jest uzależnione od spełnienia sformalizowanych przesłanek ustawowych. Ustawodawca nie pozostawił organowi żadnych możliwości swobodnej interpretacji przepisów ustawy przy ustalaniu prawa do dodatku mieszkaniowego.
Wyjaśnić należy także, że sąd administracyjny w ramach kontroli sądowoadministracyjnej, nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, choć ten w przedmiotowej sprawie uznać należało za prawidłowo zgromadzony i ustalony, lecz ocenia prawidłowość postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy administracji publicznej. Sąd administracyjny bada czy w trakcie postępowania administracyjnego: zostały ujawnione wszystkie istotne dla wydania decyzji okoliczności, zostały one przez organ uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia, został zgromadzony kompletny materiał dowodowy, w jaki sposób zostały ocenione dowody i fakty. Powyższe w ocenie Sądu zostało prawidłowo zrealizowane w toku niniejszego postępowania. W odniesieniu do powyższego wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 379/06, stwierdził, iż sąd administracyjny, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, nie ustala okoliczności faktycznych sprawy, gdyż w zasadzie nie przeprowadza postępowania dowodowego i nie dokonuje oceny zebranych dowodów, prowadzącej do uznania określonych faktów za udowodnione, lecz po pierwsze - bada prawidłowość przeprowadzenia tych czynności przez organy administracji; po drugie - sprawdza, czy organy te - ustalając stan faktyczny - nie naruszyły właściwych przepisów procedury administracyjnej, w tym także czy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy i czy właściwie oceniły zebrane dowody. W ocenie Sądu, organy obu instancji sprostały tym powinnościom.
W wyniku dokonanej kontroli Sąd doszedł do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę materialno-prawną zapadłych decyzji. Sąd nie dostrzegł również innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu, przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego, przy czym swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę