III SA/Wa 1857/22

III SA/Wa 1857/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-11-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alojzy Skrodzki /przewodniczący/
Kamil Kowalewski /sprawozdawca/
Katarzyna Owsiak
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 378/23 - Wyrok NSA z 2025-12-18
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 165a § 1, art. 14b § 3, art. 14g § 1, art. 14h
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, asesor WSA Kamil Kowalewski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2022 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...] , wydanym po rozpatrzeniu zażalenia S. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej też jako Spółka lub Skarżąca), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej też Dyrektor KIS lub DKIS) utrzymał własne postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.
Jak wynika z akt sprawy, Spółka w dniu 29 stycznia 2022 r. skierowała do Dyrektora KIS wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Stan faktyczny zaprezentowany przez Spółkę kształtował się w sposób następujący, w dniu 22 grudnia 2014 r. S. Sp. z o.o., W. S.A., T. S.A., oraz Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o., jako Konsorcjum, zawarły ze Skarbem Państwa – Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) umowę, której przedmiotem była realizacja zadania pn.: "[...]" tj. od km 33+300 do ok. km 47+678,08" (Kontrakt).
Jak wyjaśniła Spółka, kontrakt stanowił w istocie umowę o roboty budowlane w rozumieniu art. 647 i n. k.c., w ramach której GDDKiA występowało jako inwestor (zamawiający), a S. , jako lider Konsorcjum, pełniącego rolę generalnego wykonawcy oraz projektanta. Zgodnie z Umową Konsorcjum z dnia [...] listopada 2014 r. S. , jako lider Konsorcjum, wystawiał GDDKiA faktury za wykonywane roboty. Następnie, zgodnie z postanowieniami Umowy Konsorcjum ewentualne zyski były rozdzielane i rozdysponowane pomiędzy konsorcjantów proporcjonalnie do ustalonego w Umowie Konsorcjum udziału w zysku.
Z relacji Spółki wynika, że w trakcie realizacji Kontraktu wystąpił szereg niezależnych od niej, jako wykonawcy przeszkód, które opóźniały roboty i zwiększały koszt ich realizacji. Finalnie wobec bierności GDDKiA spowodowały one po stronie Wykonawcy konieczność wystosowania wezwań do prawidłowej realizacji Kontraktu pod rygorem odstąpienia w trybie z art. 491 § 1 k.c. Stosownie do tego przepisu, jeżeli jedna ze stron dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania z umowy wzajemnej, druga strona może wyznaczyć jej odpowiedni dodatkowy termin do wykonania z zagrożeniem, iż w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu będzie uprawniona do odstąpienia od umowy.
Wobec zwłoki, jakiej GDDKiA dopuściło z zapłatą wynagrodzenia, Spółka była uprawniona do skorzystania z art. 491 § 1 k.c., a po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, także do odstąpienia od Kontraktu. W konsekwencji, w związku z brakiem reakcji GDDKiA, Wykonawca w dniu [...] maja 2019 r. odstąpił od Kontraktu ze skutkiem wstecznym (ex tunc). Natomiast GDDKiA nie uznając za skuteczne odstąpienia od Kontraktu przez Wykonawcę, pismem z dnia 29 kwietnia 2019 r. złożyła własne oświadczenie o odstąpieniu od Kontraktu ze skutkiem ex nunc. Jednak w ocenie Spółki, oświadczenie GDDKiA nie może zostać uznane za skuteczne, gdyż pozbawione było jakichkolwiek podstaw. Kwestia ta jest przedmiotem sporu między Stronami, obecnie prowadzone jest w tej sprawie postępowanie sądowe.
Spółka dodała też, że w celu bieżącego rozliczania robót w trakcie trwania Kontraktu Inżynier Kontraktu wystawiał Przejściowe Świadectwa Płatności, które opatrzone były kolejnymi numerami. Ostatecznie, w ramach Przejściowego Świadectwa Płatności nr 46, Inżynier potwierdził wykonanie robót odpowiadających ponad 72,85% Kontraktu. Faktycznie wykonano jednak roboty o jeszcze większym zakresie, co zostało w pewnej części potwierdzone przez Inżyniera Kontraktu w rozliczeniu Kontraktu. Również GDDKiA w swojej korespondencji wielokrotnie wskazywało, że Wykonawca wykonał ok. 75% zakresu robót.
Wobec zablokowania ze względu na wystąpienie przeszkód możliwości wykonywania przez Wykonawcę robót, a następnie odstąpienia przez Wykonawcę od Kontraktu w dniu [...] maja 2019 r., została powołana komisja inwentaryzacyjna, która rozpoczęła inwentaryzację nierozliczonych wykonanych robót i zamówionych, bądź zgromadzonych materiałów. Podjęcie działań w celu przeprowadzenia inwentaryzacji było dlatego istotne, gdyż Inżynier nie rozliczył żadnych robót W. od połowy grudnia 2018 r. Poza tym nawet w okresie, w którym w ogóle jeszcze rozliczano roboty, występowały bardzo częste przypadki redukcji wartości robót przyjmowanych do rozliczenia w Przejściowego Świadectwa Płatności, stąd konieczne było kompleksowe zweryfikowanie zakresu wykonanych robót po rozwiązaniu Kontraktu.
Niezależnie od opisywanych przeszkód, Spółka dążąc do możliwie szybkiego uzyskania dokumentu pozwalającego na chociaż częściowe rozliczenie, podjęła wszelkie możliwe działania, aby ukończyć proces opracowania własnego rozliczenia w terminie oczekiwanym przez GDDKiA. Pismem z dnia 14 maja 2020 r. przekazała Inżynierowi Kontraktu tabele zawierające szczegółowy wykaz ilości robót zrealizowanych w trakcie realizacji Kontraktu, a także materiałów zgromadzonych na placu budowy.
Natomiast Inżynier Kontraktu, mimo otrzymania przygotowanego przez Wykonawcę rozliczenia, wbrew wcześniejszym zapowiedziom, nie dokonał rozliczenia Kontraktu aż do dnia 22 grudnia 2020 r., gdyż w rozliczeniu przedłożonym w dniu 22 grudnia 2020 r. uznał zasadność zapłaty za dalszą część robót ponad te rozliczone wcześniej w ramach PŚP nr 1-46. Inżynier w przedłożonym przez siebie rozliczeniu, działając w imieniu GDDKiA, uznał zasadność zapłaty na rzecz Wykonawcy kwoty 13.623.006,36 zł netto.
Z rozliczeniem Kontraktu proponowanym przez GDDKiA, nie zgadze się W. dlatego też, w ramach prowadzonych postępowań sądowych, pozwem z dnia [...] października 2019 r. wniosła o zapłatę kwoty 118.880.767,94 zł od GDDKiA, a sprawa jest rozpatrywana przed Sądem Okręgowym w W. [...] Wydział Cywilny, pod sygnaturą [...] .
Ponadto, pismem z dnia 19 czerwca 2020 r. W. złożyło rozszerzenie powództwa o zasądzenie od GDDKiA dalszej kwoty 68.737.071,60 zł. Powyższa sprawa jest rozpatrywana przed Sądem Okręgowym w W. [...] Wydziałem Gospodarczym pod sygnaturą akt [...] .
Następnie w dniu [...] grudnia 2021 r., W. złożyło drugie rozszerzenie powództwa o roszczenia W. , które objęte są zakresem złożonego wniosku.
Jak zaznaczyła Spółka, wszelkie rozliczenia między członkami Konsorcjum wykonywanych przez nich zakresów prac w ramach Kontraktu zostały dokonane, zaś kwoty wynikające z zasądzonych roszczeń zostaną rozliczone przez S. Sp. z o.o., W. S. A. oraz T. S. A., jako wynik Kontraktu zgodnie z zasadami wynikającymi z umowy Konsorcjum.
Przy czym Spółka zastrzegła też, że po pierwsze, kwota 13.623.006,36 zł netto uznana przez Inżyniera w rozliczeniu Kontraktu, zawiera się w kwocie żądanej przez Wykonawcę w drugim rozszerzeniu powództwa złożonym w sprawie o sygn. akt [...] w dniu [...] grudnia 2021 r. Z kolei wartość Robót wyliczona przez Inżyniera Kontraktu w przygotowanej przez niego wycenie na datę odstąpienia:
a) jest roszczeniem w 100% pewnym,
b) którego istnienie już przed datą złożenia Wniosku potwierdził nawet dłużnik,
c) niezależnym od wyniku postępowania sądowego toczącego się przeciwko GDDKiA.
W. w ramach toczącego się postępowania sądowego kwestionuje jedynie wysokość wyceny, wskazując, że została ona zaniżona przez Inżyniera. Po drugie, w pozostałym (ponad ww. ok. 13,6 mln zł) zakresie zasadność roszczeń W. zależy od tego, które z odstąpień od Kontraktu tamtejszy Sąd uzna za skuteczne. Rzeczą pewną jest jednak to, że wyrok sądowy w sprawie rozliczenia Kontraktu zostanie wydany (pewność tego zdarzenia potwierdzają złożenie pozwu oraz rozszerzeń powództwa, a wcześniej także wezwań do zapłaty). W trakcie tego postępowania Sąd może stwierdzić, że skuteczne było odstąpienie Zamawiającego albo W. albo żadne z tych odstąpień nie było skuteczne (alternatywa rozłączna). Wyrok uwzględniający co do zasady roszczenia W. jest więc jednym z trzech możliwych scenariuszy.
Na tle tak zarysowanego stanu faktycznego Spółka sformułowała następujące pytania:
a) czy w przypadku prawomocnego zasądzenia roszczeń dochodzonych przez Wnioskodawcę od GDDKiA w oparciu o art. 494 k.c., opisanych w punkcie 16-18 stanu faktycznego Wnioskodawca jest zobowiązany do wystawienia faktury VAT na GDDKiA oraz zapłaty podatku VAT od zasądzonych kwot?
b) w przypadku konieczności zapłaty podatku VAT od tych roszczeń wskazania, czy fakturę VAT powinien wystawić Wnioskodawca, jako dotychczasowy lider Konsorcjum, czy też każda ze spółek osobno w zakresie świadczenia należnego jej na podstawie art. 494 k.c. oraz terminu jej wystawienia?
Po zapoznaniu się z otrzymanym wnioskiem Dyrektor KIS postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2022 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.
W piśmie z dnia 29 kwietnia 2022 r. złożyła na to postanowienie zażalenie zarzucając mu naruszenie:
1. art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej przez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, mimo spełnienia wymogów, określonych w art. 14b Ordynacji podatkowej;
2. art. 120 Ordynacji podatkowej przez nieznajdujące uzasadnienia w przepisach prawa podatkowego wydanie postanowienia na podstawie pozaprawnych przesłanek, takich jak stopień prawdopodobieństwa wystąpienia określonego zdarzenia przyszłego;
3. art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wydania interpretacji, podczas gdy w innych postępowaniach, w których w stanie faktycznym również występował element zdarzenia przyszłego (analogicznego do sprawy niniejszej) organy wielokrotnie stwierdzał prawidłowość sformułowania wniosku i wydawał interpretację, co narusza zasadę zaufania do organów podatkowych;
4. art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania, pomimo niewystąpienia w sprawie przesłanek wskazanych w tym przepisie (tj. art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej) uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania.
Postanowieniem wspomnianym na wstępie DKIS utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane, ponieważ złożony wniosek dotyczy hipotetycznych, niepewnych sytuacji, tj. sytuacji, gdy w toku prowadzonych postępowań sądowych Spółka może, ale nie musi otrzymać roszczonych kwot, o których mowa w złożonych dwóch pozwach sądowych. Z kolei w przypadku ich częściowego otrzymania mogą one dotyczyć tylko niektórych z przedstawionych we wniosku świadczeń, a innych nie.
Ponadto DKIS zauważy, że art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej nakłada na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w sposób wyczerpujący, co wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów istotnych z punktu widzenia możliwości oceny przez organ upoważniony stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Zatem wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych wątpliwości udzielić interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Tym samym przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) musi zawierać wszystkie informacje, które są niezbędne do zajęcia stanowiska przez organ.
Zaakcentował także jaką rolę spełniać ma instytucja interpretacji indywidualnych i jak zauważył ma ona służyć uzyskaniu przez zainteresowanego informacji odnośnie prawidłowości dokonanej przez niego oceny skutków podatkowych skonkretyzowanych, planowanych przez niego działań lub zaniechań albo oceny skutków podatkowych sytuacji, co do której – ze względu na istniejące okoliczności faktyczne – można stwierdzić, że zajdzie z istotnym stopniem prawdopodobieństwa, i przepisów prawa podatkowego budzących na tle owych stanów określone wątpliwości interpretacyjne.
Podsumowując DKIS stwierdził, że skoro zakresem zadanych pytań została objęta ocena hipotetycznej sytuacji, tj. skutków podatkowych związanych ze złożonymi pozwami do sądu w sprawie roszczeń przedstawionych w opisie stanu faktycznego, a nadal niewiadome jest w wyniku zakończenia, którego z dwóch toczących się przed sądami postępowań kwota 13.623.006,36 zł zostanie na pewno zasądzona, to nie było możliwe wydanie oczekiwanej interpretacji. W jego ocenie interpretacja indywidualna ma rozstrzygać bowiem w sposób konkretny, a nie warunkowo, ale także dać się zastosować w procesie samoobliczenia podatku VAT lub ewentualnie w postępowaniu podatkowym i to w takich okolicznościach, które będą się pokrywały z wcześniej opisanymi i wziętymi pod uwagę przy jej wydawaniu.
Spółka w piśmie z dnia 15 lipca 2022 r. wywiodła to Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie DKIS, któremu zarzuciła naruszenie:
1) art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wskazane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej okoliczności uniemożliwiają jej wydanie;
2) art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wniosek nie może podlegać rozpatrzeniu w ramach tego postępowania z uwagi na jego rzekomy warunkowy charakter oraz niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, mimo spełnienia wymogów, określonych w art. 14b Ordynacji podatkowej;
3) art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wydana interpretacja indywidualna nie spełniałaby funkcji przewidzianej dla tej instytucji ze względu na jej warunkowy charakter, a tym samym Skarżący nie jest legitymowany do złożenia wniosku o jej wydanie;
4) art. 120 § 1 w zw. z art. 14b § 1 w zw. 14h Ordynacji podatkowej przez nieznajdujące uzasadnienia w przepisach prawa podatkowego wydanie postanowienia na podstawie pozaprawnych przesłanek, takich jak stopień prawdopodobieństwa wystąpienia określonego zdarzenia przyszłego;
5) art. 121 § 1 w zw. z art. 14b § 1 w zw. 14h Ordynacji podatkowej poprzez podtrzymanie odmowy wydania interpretacji, podczas gdy w innych postępowaniach, w których w stanie faktycznym również występował element zdarzenia przyszłego (analogicznego do sprawy niniejszej) organy wielokrotnie stwierdzał prawidłowość sformułowania wniosku i wydawał interpretację, co narusza zasadę zaufania do organów podatkowych;
6) art. 121 § 1 w zw. z art. 14b § 1 w zw. 14h Ordynacji podatkowej poprzez niewydajnie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, pomimo spełnienia ustawowych wymogów do jej wydania oraz działanie w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych.
Spółka w skardze wniosła o przeprowadzenie wskazanych w skardze dowodów, a także uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Dyrektora KIS z dnia [...] kwietnia 2022 r. i przekazanie sprawy do ponownego (dalszego) rozpoznania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Nadto zwróciła się o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Dyrektor KIS w odpowiedzi na skargę zwrócił się zaś o jej oddalenie podtrzymując zaprezentowaną wcześniej argumentacje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. – dalej też jako P.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.
Przechodząc dalej warto podkreślić, że wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie, w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Odnosząc się zaś do istoty sporu, który w rozpoznawanej sprawie dotyczył tego, czy stan faktyczny, tudzież zdarzenie przyszłe zaprezentowane w we wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej były na tyle precyzyjnie i wyczerpujące, by możliwe było wydanie na ich tle oczekiwanej interpretacji, Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o art. 165a § 1 O.p.
Przepis ten powołany został, jako podstawa rozstrzygnięcia w obydwu postanowieniach DKIS. Tymczasem Zgodnie z jego treścią, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Z uzasadnienia zaskarżonych postanowień wynika natomiast, że podstawą odmowy wszczęcia postępowania było stwierdzenie braków formalnych wniosku, polegających na nie dość precyzyjnym, niewyczerpującym przedstawieniu zdarzenia przyszłego mającego być tłem wydawanej interpretacji. Powodowało to w ocenie organów, że wniosek Skarżącej nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. Przepis ten zobowiązuje wnioskodawcę do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie stwierdził, że takie stanowisko nie może być uznane za prawidłowe z dwóch powodów.
Po pierwsze, w ocenie Sądu, nawet stwierdzenie tego rodzaju braków nie uzasadniania wydania rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania lecz przemawiałoby za pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Stosownie bowiem do treści art. 14g § 1 O.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa, pozostawia się bez rozpatrzenia.
Co więcej, za niedopuszczalne należy uznać, takie jak zaproponował DKIS, automatyczne stosowanie 165a § 1 Op. w reakcji na wniosek strony, nawet jeżeli ten był obarczony brakami. Trzeba bowiem podkreślić, że wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika wprost z powołanego już art. 14b § 3 O.p. Zatem, jeśli zdaniem organu wniosek o interpretację jest alternatywny i zbyt mało konkretny, to powinien wezwać wnioskodawcę o jego sprecyzowanie, zgodnie z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Dopiero gdy wnioskodawca tego nie uczyni w wyznaczonym terminie, organ może pozostawić wniosek bez rozpatrzenia na podstawie art. 14g § 1 O.p.
Tymczasem w toku postępowania zakończonego skarżonym rozstrzygnięciem organ nie wskazał braków wniosku i nie umożliwił wnioskodawcy uzupełnienia i sprecyzowania wniosku, bezpodstawnie odmawiając wszczęcia postępowania. Już tylko z tego powodu zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] kwietnia 2022 r. należy uznać za wydane z naruszeniem prawa.
Po drugie, trzeba wskazać, że zgodnie z art. 14b § 2 O.p. interpretacja indywidualna może dotyczyć nie tyko zaistniałego stanu faktycznego, ale także zdarzenia przyszłego, które ze swej istoty jest pewnym stanem hipotetycznym. Podatnik przedstawiając zdarzenie przyszłe zadaje pytanie, jakie konsekwencje podatkowe miałoby jego działanie, gdyby takowego się podjął lub gdyby zdarzenie takie zaistniało. W związku z powyższym, organ interpretacyjny nie stosuje przepisów prawa podatkowego, których wyjaśnienia treści domaga się wnioskodawca, a jedynie wskazuje, czy dany przepis znajduje lub nie znajduje zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach.
W ocenie Sądu, przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego zasadniczo jest zindywidualizowany i konkretny. Zadane na jego kanwie pytanie jest precyzyjne i dotyczy opisanego, zamkniętego zdarzenia przyszłego. Natomiast pytania jakie postawiła Spółka są sformułowane w taki sposób, że umożliwia udzielenie odpowiedzi na konkretnie przedstawiony problem. Skarżący przedstawił również własne stanowisko w odniesieniu do zadanego pytania. Dlatego, zdaniem Sądu, wniosek został sformułowany w sposób, który nie daje podstaw do uznania, na podstawie samej jego treści, że nie dotyczy skonkretyzowanego zdarzenia, tak jak przyjął organ. Natomiast jeśli pewne elementy zdarzenia zostały sformułowane w sposób budzący wątpliwości, bądź nie zostały zakreślone ramy czasowe zdarzenia, a ma to znaczenie dla udzielenia interpretacji, czy też jeśli użyte zwroty były zbyt hipotetyczne, to obowiązkiem organu interpretacyjnego było wezwać wnioskodawcę do ich wyjaśnienia.
Z przyjęciem takiego stanowiska przemawia fakt, że jedyne wątpliwości, jakie zarysowały się na tle zdarzenia przyszłego opisanego przez Spółkę dotyczą w istocie tego, czy roszczenie W. S.A. o zapłatę przeciwko GDDIKA zostanie uznane przez Sąd. Jednak pytania zadane we wniosku zakładają pozytywny dla niej wynik tego sporu i związane są z tym jak wówczas należałoby zastosować odpowiednie normy prawa podatkowego. Nie ma w tym wypadku mowy o jakiejkolwiek wariantowości, czy możliwości przyjęcia rozwiązań alternatywnych. Jednym więc niepewnym elementem zdarzenie przyszłego zaprezentowanego przez Spółkę jest wynik sporu o zapłatę zawisłego przed sądem, Spółka jednak chce poznać odpowiedzi na konkretne pytania mianowicie, czy w przypadku uznania powództwa W. S.A. przeciwko GDDIK Skarżąca jest zobowiązana do wystawienia faktury VAT dla GDDKiA oraz zapłaty podatku VAT od zasądzonych kwot, a także czy w przypadku konieczności zapłaty podatku VAT od tych roszczeń wskazania, czy fakturę VAT powinien wystawić Skarżący, jako dotychczasowy lider Konsorcjum, czy też każda ze spółek osobno w zakresie świadczenia należnego jej na podstawie art. 494 k.c. oraz terminu jej wystawienia.
Również więc i z tego względu działanie organu było wadliwe, bo nieuwzgledniające funkcji jakie ma pełnić indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, tj. funkcji gwarancyjnej i informacyjnej. W sytuacji skomplikowanych i niejasnych regulacji podatkowych, instytucja ta ma służyć podatnikom w prawidłowym stosowaniu obowiązujących przepisów w prowadzonej przez nich działalności. Zatem w sytuacji, gdy problem podatnika ma charakter realny, organ powinien przede wszystkim rozważyć możliwość udzielenia merytorycznej odpowiedzi (tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 października 2018 r., I SA/Wr 739/18).
Ponownie rozpoznając wniosek o wydanie interpretacji, organ zobowiązany będzie ocenić prawidłowość stanowiska przedstawionego przez stronę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W przypadku uznania, że przedstawiony stan faktyczny wymaga sprecyzowania, organ wezwie wnioskodawcę do jego uzupełnienia w zakresie niezbędnym do wydania interpretacji.
Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżone postanowienie wraz z postanowieniem organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonego zwrotu kosztów postępowania składa się uiszczony wpis (100 zł), wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) ustalone na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 września 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687) oraz kwota 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.