I SA/Ol 794/14

I SA/Ol 794/14 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2014-12-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Błesiński /przewodniczący/
Wojciech Czajkowski /sprawozdawca/
Zofia Skrzynecka
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
II GSK 1007/15 - Wyrok NSA z 2016-11-30
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 1164
art. 3 ust. 1 - ust. 3, art. 7 ust. 1 pkt 1  3, art. 19 ust. 7
Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16 art. 15, art. 17, art. 31
Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003
Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 12 ust. 4 , art. 28 ust. 1 lit c, art. 73
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Kierownik Biura Powiatowego ARiMR") przyznał J.P. (dalej jako: "strona", "beneficjent", "skarżący") w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 r., jednolitą płatność obszarową (dalej: "JPO") w wysokości 59.988,26 zł.
Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 strona zadeklarowała grunty rolne o powierzchni 96,13 ha, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego ustalono, że wniosek ten zasługiwał na uwzględnienie w odniesieniu do powierzchni 88,69 ha. Płatność JPO została w związku z tym pomniejszona o kwotę 12.354,86 zł, tj. odpowiadającą dwukrotnej wartości płatności obliczonej dla powierzchni 7,44 ha, czyli różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną. Następnie zaś wymieniona płatność została skorygowana o kwotę 1.2916,19 zł w związku z zastosowaniem współczynnika korygującego, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z dnia 21 grudnia 2006 r., s. 52 ze zm.).
W odwołaniu od tej decyzji skarżący wskazał, że wniosek oparł na wynikach przeprowadzonych w 2010 r. oraz w 2014 r. pomiarów działek rolnych przez uprawnionego geodetę. Z pomiarów tych wynikało, że obszar kwalifikujący się do płatności bezpośrednich w 2010 r. wynosił 94,93 ha, natomiast w 2014 r. na skutek systematycznego usuwania samosiewów i zakrzaczeń, obszar ten wzrósł i wyniósł 99,67 ha. Do odwołania dołączono oryginał pomiarów geodety z 2010 r. i 2014 r..
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w uzasadnieniu decyzji z "[...]" wskazał, że w wyniku przeprowadzonej od 6 do 14 sierpnia 2013 r. kontroli na miejscu w gospodarstwie wnioskodawcy, opisanej w raporcie nr "[...]", stwierdzono szereg nieprawidłowości odnoszących się do 13 działek rolnych oznaczonych we wniosku o przyznanie płatności literami od A do K. Polegały one m.in. na: zadeklarowaniu powierzchni działki rolnej większej do powierzchni stwierdzonej (kod DR13+), braku możliwości identyfikacji granic działki (kod DR25), czy zadeklarowaniu granic uprawy poza granicami działki referencyjnej (kod DR50). Organ I instancji przeprowadził też kontrolę administracyjną wniosku oraz dołączonych do niego załączników graficznych. W oparciu o jej wyniki oraz ustalenia kontroli na miejscu, ustalenie powierzchni kwalifikowanej do przyznania płatności za 2013 rok o 7,44 ha mniejszej od zadeklarowanej przez stronę, było prawidłowe.
Organ odwoławczy powołał brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.). Wskazał, że materiał graficzny stanowi integralną część wniosku o przyznanie płatności, przy czym wypełniając ten materiał, rolnik zobowiązany jest wyrysować granice działek rolnych zgodnie z faktycznym ich przebiegiem na gruncie oraz stanem użytkowania. Szkic powinien być w pełni zintegrowany z obrazem widocznym na ortofotomapie, na którym w sposób czytelny należy określić przebieg granic działek rolnych z uwzględnieniem ich zasięgu oraz sposobu użytkowania terenu. Odwołując się natomiast do art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31 stycznia 2009 r.), organ wskazał, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych), tzw. system LPIS. Jednym z najczęściej wykorzystywanych narzędzi pomiarowych, wykorzystywanym przez ARiMR, są ortofotomapy, czyli metryczne obrazy powierzchni Ziemi (mapy), uzyskane ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, które są pozyskiwane są w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 Nr 240, poz. 2027, ze zm.). Wszystkie prace wykonywane na potrzeby systemu identyfikacji działek rolnych są zatwierdzane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia geodezyjne. Ustalenie maksymalnej powierzchni kwalifikowanej w ramach działki referencyjnej (PEG) następuje w trakcie prowadzonej kontroli administracyjnej na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego na nie starszym niż 5 lat obrazie ortofotomapy. Powierzchnia i odległości są mierzone na ortofotografii, która gwarantuje dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,25 m do 0,5 m i zapewnia dokładność pomiaru 2-3 krotnie wyższą niż wykonywany w trakcie kontroli na miejscu. W systemie informatycznym ARiMR zaimplementowane są wcześniej wyznaczone powierzchnie PEG, stanowiące różnicę powierzchni pomiędzy powierzchnią całkowitą działki referencyjnej - tzn. działki ewidencyjnej, a terenami nieuprawnionymi do płatności (np. lasy, wody, drogi, siedliska itp.), których granice są określone na podstawie ortofotomapy. LPIS opiera się przy tym na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych dane z ewidencji gruntów i budynków.
Organ dodał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 lit c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r. ze zm.), nie można dokonać żadnych płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną. Stosownie zaś do art. 12 ust. 4 tego rozporządzenia, jeśli nastąpiły jakiekolwiek zmiany, szczególnie odnośnie przeniesień uprawnień do płatności zgodnie z art. 43 rozporządzenia (WE) Nr 73/2009 lub jeśli jakakolwiek informacja podana we wcześniej ustalonym formularzu, o którym mowa w ust. 2 i 3, przy składaniu wniosku, rolnik wprowadza poprawki w formularzu. Jeśli poprawki dotyczą powierzchni działki referencyjnej, rolnik podaje zaktualizowaną powierzchnię każdej z odnośnych działek rolnych, a w stosownych przypadkach wskazuje nowe granice działki referencyjnej.
Organ wskazał, że stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wskazał również, że podpisując wniosek o przyznanie płatności na 2013 r. wnioskodawca oświadczył, iż znane są mu zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności.
Zdaniem organu II instancji, w sprawie nie zachodziły podstawy do odstąpienia od zastosowania obniżek i wyłączeń, w myśl art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, gdyż strona nie wykazała, że nie jest winna stwierdzonych nieprawidłowości. Przeciwnie, przy wypełnianiu wniosku dopuściła się winy polegającej, co najmniej na niedbalstwie. Deklarując we wniosku określone działki rolne, powinna bowiem dokonać, czy to samodzielnie, czy przy pomocy osób trzecich, pomiaru powierzchni gruntów, do których ubiegała się o przyznanie płatności, oraz ich stanu. Z powierzchni działki powinna odliczyć powierzchnie zadrzewione, zakrzaczone, drogi z wyjątkiem dróg technologicznych i dojazdowych do pól o nawierzchni gruntowej, powierzchnie zabudowane, wody, odłogi i inne powierzchnie przeznaczone na użytkowanie pozarolnicze.
Odnosząc się do argumentów odwołania, organ wskazał, że zasady przeprowadzania kontroli zostały określone w mającym zastosowanie do niniejszej sprawy rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1122/2009. Analiza sporządzonego w niniejszej sprawie protokołu z czynności kontrolnych, w tym także dokumentacji fotograficznej, wskazywała, że kontrola na miejscu została przeprowadzona w sposób właściwy i zgodny z tymi przepisami, co potwierdzało pismo Kierownika Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 3 czerwca 2014 r.. W piśmie tym wskazano, że nie mogły być wzięte pod uwagę powierzchnie działek rolnych zmierzone podczas kontroli na miejscu, które znajdują się na niedeklarowanych działkach ewidencyjnych (działka J). W wyniku kontroli wyłączono z płatności również powierzchnie zadrzewione, zakrzaczone i nieużytkowane przez stronę w 2013 r. Ponadto ustalono, że działki rolne C, D, F, G obejmują częściowo drogi. W wyniku porównania dołączonego do odwołania szkicu geodety A.H. ze szkicami powstałymi podczas czynności kontrolnych stwierdzono, że granice użytków rolnych na dzień kontroli miały inny przebieg niż na szkicu sporządzonym przez A.H. Organ zwrócił też uwagę, że kontrola na miejscu została przeprowadzona w dniach od 6 do 14 sierpnia 2013 r., natomiast wymieniony geodeta dokonał pomiarów działek rolnych na przełomie marca i kwietnia 2014 r.. Z pisma Kierownika Biura Kontroli na Miejscu z dnia 3 czerwca 2014 r. wynikało przy tym, że producent, już po kontroli na miejscu, dokonał nasadzeń jabłoni oraz przywrócił do użytkowania tereny niekwalifikujące się do płatności, stwierdzone w dniu kontroli.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie J.P. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie płatności do wszystkich zadeklarowanych działek rolnych, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1) art. 54 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 w zw. z art. 24 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009; art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 w zw. z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009; art. 51 ust. 1 i art. 75 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009; art. 54 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w zw. z art. 24 ust. rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009,
2) art. 28c ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w związku z art. 51 rozporządzenia nr 1698/2005 oraz art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 20 ust. 3 pkt 1 tej ustawy,
3) § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2009 r.,
4) art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach oraz art. 3 ust. 1 tej ustawy w związku z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej jako: "K.p.a.",
5) art. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 146/2008 z dnia 14 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie WE nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW)(Dz.Urz. U EL 2008 r. Nr 46 s. 1 ze zm.),
6) art. 7, art. 76 § 1, art. 77, art. 78, art. 84 § 1, art. 107 K.p.a..
Zarzucił również wydanie decyzji z rażącym przekroczeniem terminów załatwienia sprawy oraz niewskazanie przyczyn opóźnienia.
W uzasadnieniu powyższych zarzutów podniesiono m.in., że w wyniku kontroli na miejscu inspektorzy stwierdzili powierzchnię działek rolnych 92,16 ha, tj. mniejszą o 3,97 ha od powierzchni zdeklarowanej. Skarżący wnosił zastrzeżenia co do sposobu tych pomiarów, jak również o przeprowadzenie rekontroli, wskazując, że pomiary zostały dokonane przez osoby bez wiedzy geodezyjnej, niewiadomym urządzeniem oraz przy braku informacji co do tego, czy urządzenie to zostało dopuszczone do użycia, posiada licencję i jakie mierniki w nim ustalono przy wykonywaniu pomiarów. Ponadto pomiary wykonano jeżdżąc samochodem, stąd mogły one różnić się od powierzchni, która byłaby mierzona pieszo, gdyż pomiary wykonane samochodem nie posiadają punktów logowania się na każdej krzywej oraz co 25 m. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący przedstawił oryginał pomiaru sporządzonego przez uprawnionego geodetę z 2014 r.. Podniósł jednocześnie, że organ nie odniósł się do tych pomiarów, jak również pominął zastrzeżenia strony do raportu z kontroli na miejscu.
W ocenie skarżącego, w sprawie w ogóle nie przeprowadzono postępowania dowodowego. W szczególności nie wezwano do złożenia wyjaśnień dotyczących okoliczności mających wpływ na wydanie decyzji, zarówno przez stronę, jak i eksperta. Przed wydaniem decyzji, organ jeżeli nie przesłuchał strony powinien poinformować, że odrzucił ten dowód, tak by strona mogła wypowiedzieć się co do zebranego materiału. W decyzji brak jest dokładnego wskazania, jakim dowodom organ dał wiarę, a którym nie. Dlaczego jedne dowody dopuścił, a inne odrzucił oraz na czym oparł tezę dowodową. W istocie organ wydał decyzję w oparciu o niepotwierdzony raport z kontroli, bez wyjaśnienia istotnych wątpliwości.
Uzupełniając skargę pismem z dnia 21 listopada 2014 r., skarżący wniósł o uchylenie w części decyzji organów obu instancji, ewentualnie zaś o stwierdzenie ich nieważności z uwagi na wydanie decyzji obu organów z rażącym naruszeniem art. 35 K.p.a.. W związku z powyższym zwrócił się o zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji w terminie 30 dni od wydania orzeczenia w tej sprawie, z uwzględnieniem dowodu z opinii biegłego geodety, celem ustalenia powierzchni działek rolnych A, B, C, D, DD, E, EE,F.
Skarżący ponowił argumentację, że kontrole jakie odbywały się w jego gospodarstwie w 2013 r., były wykonywane szybko, bez dołożenia należytej staranności i często przy użyciu samochodów, co miało niebagatelny wpływ na wynik pomiarów działek rolnych. Organ pominął przy tym dowody w postaci operatów pomiarowych działek rolnych, jak również wniosek strony o dokonanie ponownych pomiarów z udziałem uprawnionego geodety. Odrzucając te wnioski nie wydał stosownego postanowienia, czym naruszył art. 8 i 9 K.p.a..
W ocenie skarżącego, zarzucanie mu, że nie dopełnił obowiązku należytej staranności było chybione, gdyż wielokrotnie korzystał on z usług uprawnionego geodety, który nigdy nie wykonywał pomiarów w trakcie jazdy samochodem. Organ pominął także zasadniczą kwestię, że działki skarżącego łączą się z działkami D.P., bez wyraźnej granicy na gruncie. Bez udziału strony i wskazania przez nią granicy, organ nie mógł zatem samodzielnie dokonać pomiarów działek u dwóch różnych podmiotów. Przedstawiając zastrzeżenia do pomiarów dokonywanych w trakcie jazdy samochodem skarżący podniósł, że urządzenie używane w czasie jazdy nie wyłapuje punktów załamań na gruncie, jak również nie ma możliwości dojechania samochodem w każde miejsce. Takie pomiary jako poglądowe może wykonać rolnik na własne potrzeby, ale nie mogą one stanowić podstawy do wydania decyzji. Samo oddalenie się w różnych miejscach od rzeczywistej granicy działki rolnej, przez to że samochód omija np. podmokły teren, jakiś krzak czy konary drzew, ma ogromy wpływ na powierzchnię ustaloną. Przykładowo, w wyniku takich pomiarów na polu o powierzchni 100 ha, oddalając się od granicy rzeczywistej średnio o 4 metry, można zaniżyć powierzchnię działki o 1,6 ha.
Wskazując na zarzut naruszenia art. 35 § 3 K.p.a., strona zarzuciła, że pomimo upływu roku od dnia kontroli organ nie był w stanie wydać decyzji w zakresie płatności bezpośrednich, zaś sprawa płatności rolnośrodowiskowych za 2013 r. nadal jest w toku. Decyzja organu I instancji została wydana po upływie 8 miesięcy od daty kontroli, a II instancji – po 4 miesięcach po wniesieniu odwołania, choć w toku postępowania nie prowadzono postępowania wyjaśniającego. Podobna sytuacja powtórzyła się w odniesieniu do 2014 r., gdzie organ pomija dowody i wnioski strony, utrzymując, że jedynie kontrola organu jest wiarygodna i nic nie może jej zakwestionować, nawet osoba biegłego w tej dziedzinie. W toku kontroli dotyczącej 2014 r. zarzucono beneficjentowi, że uprawa jest prowadzona niezgodnie ze stanem fitosanitarnym i nałożono kody dyskwalifikujące uprawnienie do płatności w 100%. Tymczasem z opinii biegłego wykonanej w tym samym roku wynika, że uprawa jest prawidłowa.
Do pisma strona dołączyła kopie dokumentów, m.in. oświadczenia geodety z dnia 24 listopada 2014 r., map pomiarowych z 2010 r. i 2014 r. i protokołu kontroli z 2014 r..
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. - dalej "P.u.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "P.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
W świetle tych przepisów sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W związku z kontrolą, Sąd nie jest uprawniony do badania wszystkich zagadnień i wątpliwości jakie mogą wyłonić w związku z ubieganiem się rolnika o dany rodzaj płatności. Przedmiot kontroli stanowić może bowiem tylko zaskarżony akt, w tym przypadku decyzja, którą w oparciu o powołane w niej przepisy prawa przyznano J.P. jednolitą płatność obszarową na 2013 r.. Wbrew wnioskowi skargi, mając na uwadze powołane wyżej unormowania p.u.s.a. i p.p.s.a., nie jest kompetencją sądu administracyjnego rozstrzyganie sprawy administracyjnej, w tym przypadku poprzez "zmianę zaskarżonej decyzji w części zaskarżonej i przyznanie zawnioskowanych płatności w całości do wszystkich zadeklarowanych działek rolnych - zgodnie z powierzchnią zadeklarowaną wnioskiem złożonym na 2013 rok, bez pomniejszeń zastosowanych w decyzji z tytułu powierzchni działek" (str. 6 skargi). Te bowiem zadania odnoszą się do właściwości organów administracji publicznej, powołanych z mocy stosownych przepisów do rozpoznawania i załatwiania konkretnych spraw danej kategorii w postępowaniu administracyjnym i władnych w związku z tym do podejmowania decyzji orzekających o uprawnieniu bądź obowiązkach indywidualnego podmiotu.
W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w wyniku kontroli legalności zaskarżonego aktu Sąd stwierdził, że ostateczna decyzja organu nie narusza prawa.
Istota sporu sprowadza się do oceny zgodności z prawem stanowiska Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zgodnie z którym została zawyżona o 7,44 ha deklarowana przez skarżącego rolnika powierzchnia do przyznania jednolitej płatności obszarowej za 2013 rok. W wyniku przeprowadzonej od 6 do 14 sierpnia 2013 r. kontroli na miejscu jego gospodarstwa, (opisanej w raporcie kontroli zatwierdzonym 2 września 2013r.) organ stwierdził bowiem nieprawidłowości odnoszące się do 13 działek rolnych oznaczonych literami od A do K, polegające na deklarowaniu powierzchni działki rolnej większej od powierzchni stwierdzonej, zadeklarowaniu granic uprawy poza granicami działki referencyjnej, czy też związane z brakiem możliwości identyfikacji granic działki.
Nie zgadzając się z powyższymi ustaleniami, strona podniosła w skardze szereg zarzutów, w tym odnośnie sposobu i metody kontroli oraz nieuwzględnienia przedstawionych przez nią dowodów.
Zdaniem Sądu, zarzuty strony dotyczące zarówno przeprowadzonego przez organ kontroli postępowania, jak i zastosowania w związku z poczynionymi ustaleniami przepisów prawa materialnego, są bezzasadne.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż stosownie do art. 3 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o płatnościach z dnia 26 stycznia 2007 roku, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
W myśl ustępu 2 tego artykułu ustawy, w postępowaniu w sprawach dotyczących m.in. płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej oraz płatności cukrowej organ administracji publicznej:
1) stoi na straży praworządności,
2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy,
3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania,
4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 w/w ustawy).
Pierwsza z zasad określonych w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy jest powtórzeniem zasady praworządności wymienionej w art. 6 Kpa, druga - wyrażona w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy - stanowi jednak odejście od zasady prawdy obiektywnej wymienionej w art. 7 Kpa. Organy zostały zobowiązane bowiem do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w miejsce wynikającego z Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kpa). Ta zmiana zasad i reguł postępowania wyraźnie wskazuje, że zadania organu prowadzącego postępowanie w zakresie obowiązku zgromadzenia, zebrania materiału dowodowego zostały ograniczone w stosunku do ogólnych reguł.
Konsekwencją powyższego jest konieczność wzmożenia aktywności stron, bowiem postępowanie w sprawach płatności zostało oparte na dowodach, które będzie przedstawiała strona. Organ nie ma obowiązku, tak jak w k.p.a., podejmować z urzędu wszelkich środków dowodowych niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.
Wyraźnie ograniczona została w ustawie o płatnościach również zasada czynnego udziału strony w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a.. W jej art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy określono, iż organ prowadzący postępowanie zapewnia stronom na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania, przy czym nie stosuje się art. 81 kpa (wyłączono stosowanie tzw. domniemania faktycznego). Tym samym organ został zwolniony z obowiązku zapewnienia stronie, która nie składa takiego żądania, czynnego udziału w sprawie, w tym możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.
Zdaniem Sądu, w związku z postępowaniem w niniejszej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie naruszył ww. przepisów i zasad postępowania administracyjnego. Wyjaśnił bowiem wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, wskazał właściwe przepisy prawa materialnego i nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów wydał decyzję zasadnie zmniejszającą skarżącemu o podaną na wstępie wartość, kwotę przyznanej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 rok.
Po dokonaniu analizy akt sprawy, nie budzi zastrzeżeń Sądu dokonana przez organy ocena prawna okoliczności faktycznych związanych z ujawnieniem w ramach kontroli, że powierzchnia kwalifikująca się do objęcia jednolitą płatnością obszarową wyniosła w niniejszej sprawie ogółem 88,69 ha, przy zadeklarowanych przez rolnika 96,13 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną wyniosła zatem 7,44 ha.
Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, cyt. dalej jako "ustawa o płatnościach"):
1. Rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:
1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;
2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;
2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;
3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
W świetle przedstawionych wyżej zasad postępowania w sprawach o przyznanie płatności, wobec ujawnienia w związku z kontrolą niezgodności danych zawartych we wniosku rolnika, ze stanem rzeczywistym stwierdzonym w toku kontroli na miejscu i opisanym w raporcie z czynności kontrolnych, w interesie producenta rolnego było złożenie wyjaśnień oraz przedstawianie dowodów podważających te ustalenia. W myśl cyt. wyżej art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach, ciężar udowodnienia faktu spoczywa bowiem na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
Z akt wynika, że łączną powierzchnię 88,69 ha kwalifikujących się do wnioskowanej płatności organy ustaliły na podstawie map, z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (ortoobrazów) według tzw. systemu LPIS, stosownie do treści art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego
rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31 stycznia 2009 roku). System ten ustanowiony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego, zgodnie z art. 15 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 roku, jako komponent Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK), służy m.in. do wykonywania pomiarów gruntów rolnych deklarowanych przez wnioskodawców i weryfikowania ich kwalifikowalności do objęcia płatnościami.
Wykorzystywanym w ramach tego systemu narzędziem pomiarowym jest ortofotomapa, czyli metryczny obraz powierzchni (mapa), uzyskany ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych. Rola ortofotomapy w systemie związana jest zaś m.in. z identyfikacją działki referencyjnej, jej granic i granic użytkowania gruntów na danej
działce oraz pomiarem powierzchni uprawnionej do płatności.
Prawidłowo zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na charakter tego dokumentu, na którym mierzona powierzchnia i odległości nie są jedynie rodzajem zdjęcia, lecz posiadającą określoną skalę mapą gwarantującą dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,25 m do 0,5 m, czyli 2-3 krotnie wyższą niż dokładność pomiar wykonywany w trakcie kontroli na miejscu. Przy czym istotne jest, że wszystkie prace wykonywane na potrzeby systemu identyfikacji działek rolnych są zatwierdzane przez osoby posiadające uprawnienia geodezyjne.
Dokonana przez organy identyfikacja działek rolnych w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r., a więc na podstawie ortofotomap, dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych, nie budzi tym samym zastrzeżeń.
Wykorzystane w niniejszym postępowaniu narzędzie pomiarowe w postaci ortofotomapy, jak też ustalenia kontroli na miejscu oparte na pomiarze powierzchni działek tzw. metodą punktową (czyli na podstawie oznaczenia granic danej działki punktami załamania i innymi charakterystycznymi na tych granicach), w sposób przekonywujący wykazały, iż granice deklarowanych przez skarżącego użytków rolnych na dzień kontroli mają inny przebieg niż stwierdzony przez organ, zarówno z uwagi na występujące nasadzenia drzew i większe obszary nie kwalifikujące się do dopłat, jak i stwierdzenie, że powierzchnie działek rolnych zmierzone podczas kontroli na miejscu, znajdują się na niedeklarowanych działkach ewidencyjnych. Przy czym, z uwagi na taką właśnie metodę pomiaru (w przeciwieństwie do pomiaru tzw. metodą ciągłą), dopuszczalnym było poruszanie się w jego czasie, samochodem. Skutkiem prawidłowych ustaleń organu odnośnie deklarowanych powierzchni we wniosku o przyznanie płatności, było zaś stwierdzenie ich zawyżenia o 7,44 ha.
Zarzuty skargi odnośnie wadliwego sposobu pomiaru gruntów przy użyciu samochodu, czy przerzucenia na rolnika "ciężaru dowodu, że podał właściwe powierzchnie we wniosku", pozostają tym samym bez wpływu na ocenę okoliczności sprawy. Niezasadnym jest też zarzut dotyczący niewskazania w związku z przeprowadzoną kontrolą, danych odnośnie wykorzystanego urządzenia pomiarowego, skoro na stronie 4 w pkt XII, 4 raportu z czynności kontrolnych wyraźnie podano nazwę i model użytego przez kontrolujących odbiornika: "[...]".
W związku ze złożonym wnioskiem, producent rolny zobowiązany był, stosownie do zawartego tam pouczenia, do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie, mogącym mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności oraz pomocy finansowej. Obowiązku tego, jak wynika z akt sprawy, skarżący nie dopełnił. Również pomimo przesłania pismem z dnia 23 września raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach od 6 do 14 sierpnia 2014r., nie zgłosił uwag i zastrzeżeń, kwestionując ustalenia kontroli dopiero w złożonym odwołaniu z dnia 29 kwietnia 2014r. od decyzji organu I instancji.
Słuszną jest zdaniem Sądu, argumentacja Dyrektora OR ARiMR, iż nie mogą mieć znaczenia dla oceny poczynionych przez organy ustaleń, dołączone do odwołania mapy z wynikami pomiarów spornych działek rolnych, dokonanych przez uprawnionego geodetę A.H. dopiero na przełomie marca - kwietnia 2014 r., a więc po ponad siedmiu miesiącach od kontroli na miejscu w gospodarstwie J.P. i po wykonaniu przez rolnika nasadzeń jabłoni oraz przywróceniu do użytkowania terenów, które nie kwalifikowały się do płatności. Stan zgłoszonych przez producenta rolnego do płatności działek rolnych uległ więc w tym czasie zmianom. Organy administracyjne muszą natomiast rozstrzygać sprawę zainicjowaną wnioskiem producenta rolnego o przyznanie płatności rolnych według stanu na dany rok. Rozstrzygające dla sprawy są bowiem ustalenia faktyczne dotyczące roku, za który wnioskowano o płatność.
W związku z zarzutami skargi strona skarżąca nie wykazała, jakie konkretnie przyczyny związane z wystąpieniem siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, stanowić mogły podstawę zastosowania w sprawie regulacji art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. i zachowania przez rolnika prawa do pomocy w odniesieniu do całego zadeklarowanego obszaru.
Prawidłową była natomiast ocena organu odnośnie braku podstaw do odstąpienia od zastosowania obniżek i wyłączeń, o których mowa w art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r.. Z materiałów sprawy nie wynika bowiem, aby w związku z ujawnieniem przez organy nieprawidłowości w zakresie deklarowania powierzchni nieuprawianych gruntów, strona wykazała w toku postępowania administracyjnego, iż nie jest winna tych uchybień, a więc, że doszło do nich z przyczyn od niej niezależnych. Z kolei do kwestii tej w sposób dokładny i przekonywujący odniósł się Dyrektor OR ARiMR, trafnie zwracając uwagę w uzasadnieniu decyzji, na co najmniej niedbalstwo skarżącego w ramach podjętego działania, i to, że każda osoba zamierzająca ubiegać się o przyznanie płatności powinna we własnym interesie, przed złożeniem wniosku o przyznanie płatności, dokładnie zapoznać się z zasadami ich przyznawania.
Bliżej nie wyjaśniono też w skardze, na czym polegać miało zarzucane w związku z przyznaniem rolnikowi pomniejszonej jednolitej płatności obszarowej na 2013 r. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, naruszenie przez organ poprzez pominięcie, art. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady WE Nr 146/2008 z dnia 14 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie WE nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia. (Dz.Urz. UEL 2008, 46 str.), w myśl którego drobne uchybienia zgodne z ochroną środowiska nie mają wpływu na sankcje w płatności. Sąd, wobec przedstawionych wyżej wywodów odnośnie ujawnionych przez organ w związku z kontrolą nieprawidłowości, nie stwierdził podstaw do uznania, iż miały one cechę drobnych uchybień.
Wbrew zarzutom skargi, ocenę prawną poczynionych w sprawie ustaleń organy oparły na prawidłowo powołanych przepisach prawa materialnego krajowego i unijnego, przy czym słusznie zwrócono uwagę w związku z odpowiedzią na skargę, iż nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, dotyczącej przyznanej rolnikowi jednolitej płatności obszarowej w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przywoływane przez profesjonalną pełnomocnik skarżącego przepisy Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), art. 20 ust. 2 pkt. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, czy § 9 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Rolnictwa i Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
W świetle treści powołanego wcześniej art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku oraz opisanej wyżej zmiany zasad i reguł w postępowaniu o przyznanie płatności - w odniesieniu do uregulowań Kodeksu postępowania administracyjnego - prowadzącej do ograniczenia zadań organu w zakresie obowiązku zgromadzenia materiału dowodowego, czy zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, na uwzględnienie nie mogły zasługiwać również zarzuty skargi dotyczące naruszenia powołanych w skardze, lecz nie stosowanych przez organy przepisów art. 7, art. 77 i art. 78 Kpa.
Jak już wskazano z akt nie wynika, aby w związku z przesłaniem raportu z czynności kontrolnych skarżący podjął niezwłoczne działania w celu zweryfikowania opisanych tam ustaleń. Nie występował również z żądaniem zapewnienia mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, czy umożliwienia przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.
Ustalenia w zakresie faktycznej powierzchni spornych działek uprawniającej do przyznania płatności, znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym z czynności kontrolnych, który nie zawiera sprzeczności. Zbędne było więc powoływanie w sprawie biegłego w celu uzyskania wiadomości specjalnych i wydania opinii. Tym bardziej, że jak już wskazano, stan zgłoszonych przez producenta rolnego do płatności działek rolnych uległ zmianie po wykonaniu nasadzeń jabłoni oraz przywróceniu do użytkowania terenów, które nie kwalifikowały się do płatności. Rozstrzygające dla sprawy są zaś ustalenia faktyczne dotyczące roku, za który wnioskowano o płatność.
Strona skarżąca nie wykazała ponadto, jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć wskazane przez nią naruszenie art. 35 § 3 K.p.a., poprzez przekroczenie przez organ terminów i nie podanie w piśmie informującym o przekroczeniu terminu, powodu opóźnienia. Nie podała również, z jakich przyczyn i w oparciu o jaką podstawę prawną, powinno to skutkować, co podnosi w skardze, wydaniem decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącej.
Stosownie do treści art. 19 ust. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy dotyczącej przyznania płatności obszarowych (...) do dnia 1 marca roku następującego po roku, w którym został złożony wniosek, Agencja zawiadamia rolnika, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Podkreślenia wymaga, że terminy załatwiania spraw, o których mowa w art. 35 § 3 K.p.a., mają charakter instrukcyjny dla organu prowadzącego postępowanie tylko pod tym względem, że ich upływ nie pozbawia organu kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji (B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie postępowanie, 1996, s. 126).
W niniejszej sprawie termin wydania decyzji przez organ I instancji upływał w z dniem 1 marca 2014r., zaś wydano ją "[...]", przy czym z adnotacji na dołączonych do akt pismach tego organu z 27 lutego i 31 marca 2014r., informujących o przekroczeniu terminu wynika, że w tych samych dniach wysłano je stronie. Z kolei organ odwoławczy powiadomił rolnika o przedłużeniu terminu wydania decyzji przed upływem dwóch miesięcy do rozpatrzenia odwołania. Z akt wynika bowiem, że odwołanie Kierownik BP ARiMR wysłał organowi II instancji 9 maja 2014r., pismo informujące o przedłużeniu terminu nadano 9 lipca (data stempla placówki nadawczej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji). Zaskarżoną decyzję Dyrektor OR ARiMR wydał natomiast "[...]". W świetle powołanych okoliczności, a w szczególności braku bezpośredniego dowodu doręczenia stronie pism Kierownika BP ARiMR informujących o przekroczeniu terminu, zwrócenie przez stronę skarżącą uwagi na przekroczenie terminów, o których mowa w art. 35 § 3 K.p.a., było uzasadnione. Niemniej jednak, jak już wskazano, uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik podlegającego kontroli Sądu, rozstrzygnięcia organu, co skutkuje tym, iż nie zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi określone w art. 145 § 1 P.p.s.a..
Wobec bezzasadności jej pozostałych zarzutów, na uwzględnienie nie mógł ponadto zasługiwać wniosek zawarty w piśmie skarżącego z dnia 21 listopada 2014r., odnośnie zobowiązania organu do wydania decyzji w terminie 30 dni od dnia wydania wyroku w sprawie.
Zdaniem Sądu, w rozpoznanej sprawie, organy obu instancji wyczerpująco rozważyły cały zebrany materiał i wyprowadziły z niego logiczne wnioski. Ocena zgromadzonych dowodów nie nosi zaś znamion dowolności co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w pełni odpowiada wymogom art. 107 § 1 i § 3 k.p.a..
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należało, że kwestionowanie rozstrzygnięcia organu odwoławczego, było bezzasadne. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania tej decyzji, zawierającej niezbędne elementy prawidłowego aktu, z obrotu prawnego.
Dlatego też, Sąd skargę oddalił na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.