I SA/OL 664/18

I SA/Ol 664/18 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2018-12-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-10-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Jolanta Strumiłło
Renata Kantecka /sprawozdawca/
Wiesława Pierechod /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 757/21 - Wyrok NSA z 2023-02-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 72 par.1 pkt 1, art. 74a, art. 75 par.2 pkt 1 lit.b, art. 207 par.1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1785
art. 1a ust.1 pkt 2, art. 3 ust.1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka ( sprawozdawca ) sędzia WSA Jolanta Strumiłło Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2002 – 2005 oddala skargę
Uzasadnienie
I SA/Ol 664/18
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]’ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. z siedzibą w G. (dalej jako: "Spółka", "strona", "skarżąca") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia "[...]" w sprawie odmowy uchylenia w całości decyzji z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2002-2005.
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 29 marca 2006 r. strona zwróciła się do Burmistrza M. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2002- 2005. Organ podatkowy działając m.in. na podstawie art. 207 §1 w zw. z art. 72 §1 pkt 1, art. 74a oraz art. 75 §2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r., poz.800 ze zm., dalej "O.p.") oraz art. 3 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017r., poz.1785 ze zm., dalej "u.p.o.l."), decyzją z dnia "[...]" odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2002-2005 z uwagi na zbyt ogólny wniosek, pozbawiony podstawy prawnej. Decyzja stała się ostateczna.
Wnioskiem z dnia 9 stycznia 2018 r. Spółka wystąpiła na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p. o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2002-2005. Jako podstawę wniosku wskazała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt. SK 48/15.
Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz Miasta M. odmówił uchylenia w całości decyzji z dnia "[...]", gdyż powołany we wniosku wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Organ wyjaśnił, iż nie mógł zastosować art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. do urządzeń energetycznych, w tym rozdzielni wnętrzowych 15kV, stanowiących zespół urządzeń rozdzielczych prądu zmiennego, posadowionych wewnątrz głównego budynku przemysłowego oraz stacji transformatorowych typu "[...]", które strona zakwalifikowała jako urządzenia budowlane, gdyż te nie spełniają warunku uznania ich za budynki. Skoro wniosek strony dotyczył wyłączenia z opodatkowania urządzeń budowlanych, energetycznych, które w jej ocenie nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle, to wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, na podstawie ww. wyroku Trybunału, nie miał uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych. Trybunał nie wypowiedział się bowiem o sytuacji uznania budowli za urządzenie budowlane, które nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że decyzja z dnia "[...]". została wydana na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który do końca 2002 r. stanowił, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty nieobjęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, natomiast od 1 stycznia 2003 r. przyjął brzmienie: podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące użytkownikami wieczystymi gruntów.
Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych organ podkreślił, że podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. dotyczy sytuacji, w której przepis stanowiący podstawę wydania decyzji okazał się niekonstytucyjny. Wznowienie postępowania na podstawie ww. przepisu nie będzie zatem możliwe, jeżeli uznany za niekonstytucyjny przepis nie stanowił podstawy prawnej wydania decyzji.
Uwzględniając powyższe organ odwoławczy uznał, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., którego niezgodność z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r., nie stanowił podstawy wydania decyzji z dnia "[...]" Zatem prawidłowo organ pierwszej instancji odmówił uchylenia ww. decyzji w całości, uznając, że nie wystąpiła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 8 O.p..
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji:
1. naruszenie przepisów postępowania, tj.
- art. 240 § 1 pkt 8 lit. b) O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i uznanie za zasadną odmowę uchylenia decyzji z dnia "[...]" poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do uznania braku przesłanek do zastosowania ww. przepisu i odmowy uchylenia ww. decyzji w sprawie nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2002 -2005,
- naruszenie art. 240 § 1 pkt 8 O.p. w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji poprzez uznanie, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 7/15 nie stanowi podstawy wznowienia postępowania podatkowego, choć wynika z niego, że niezgodne z Konstytucją było opodatkowanie stacji transformatorowych jak budynku.
W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że w sprawie występuje problem związany z zakwalifikowaniem stacji transformatorowych do budowli czy też do budynku. W ocenie strony, stacje transformatorowe należy zakwalifikować do kategorii budynku, a organ podatkowy zakwalifikował je do kategorii budowli.
Powołując się na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r. o sygn. akt Sk 48/15 skarżąca podkreśliła, że w żadnym wypadku argumentacja funkcjonalna, w tym celowościowa, nie może - w świetle wymogów wynikających z art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji - służyć zwiększeniu powinności obarczających jednostki.
W rozpatrywanej sprawie organy administracji podatkowej oparły się na definicjach zawartych w przepisie, którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny, a istota sprawy sprowadzała się do interpretacji zagadnienia kwalifikowania części budynków (jak twierdziła strona) jako budowli (jak uznał organ).
Z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego strona uznała, że nie można zaaprobować poglądu organów podatkowych, iż opisane w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej obiekty spełniające cechy budynku na gruncie prawa podatkowego należy klasyfikować jako budowle. W związku z powyższym uznała, że decyzja została wydana na podstawie normy niezgodnej z Konstytucją i zasadnym było uchylenie decyzji wydanej w postępowaniu pierwotnym i orzeczenie co do istoty sprawy uwzględniając normę w kształcie zgodnym z Konstytucją.
W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji w sprawie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2002 -2005 i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Przede wszystkim należy wskazać, że stosowanie instytucji wznowienia postępowania i w konsekwencji uchylenie decyzji objętej tym postępowaniem uzależnione jest od dwóch przesłanek. Po pierwsze musi zaistnieć jedna z przesłanek pozytywnych określonych w art. 240 § 1 O.p., a po drugie, nie mogą wystąpić negatywne przesłanki uchylenia decyzji określone w art. 245 § 1 pkt 3 O.p.
Pierwszy wskazany przepis wymienia w sposób enumeratywny przesłanki, których zaistnienie skutkuje możliwością uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania orzeczenia co do istoty sprawy, ten drugi zaś - wyklucza możliwość uchylenia decyzji w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki z art. 240 § 1 O.p.
W niniejszej sprawie Spółka wniosła o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzję ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "została wydana na podstawie przepisu", nie pozostawia wątpliwości, że chodzi o przepisy stanowiące podstawę prawną wydania decyzji.
Wnosząc o wznowienie postępowania skarżąca powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017r., sygn. SK 48/15. Wyrokiem tym Trybunał stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W konsekwencji powyższego konieczne jest zbadanie podstaw prawnych decyzji z dnia "[...]" odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2002-2005. Powołując podstawę prawną tej decyzji organ wskazał: art.207 § 1 w zw. z art.72 § 1 pkt 1, art.74a oraz art.75 § 2 pkt 1 lit. b) O.p., art.3 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. oraz uchwały Rady Miejskiej w M. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na poszczególne lata 2002-2005. Również w uzasadnieniu ww. decyzji organ nie powołał art.1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l.
Tym samym zasadnie organ stwierdził, że skoro decyzja ostateczna z dnia "[...]" nie została wydana na podstawie art.1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l., to nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania określona w art.240 §1 pkt 8 O.p. Wskazany we wniosku o wznowienie postępowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie stanowił podstawy prawnej opisanej decyzji ostatecznej.
Wobec powyższego, podniesione w skardze zarzuty naruszenia art.240 § 1 pkt 8 O.p. Sąd uznał za nieuzasadnione.
Stanowisko Spółki, że z powołanego przez nią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017r. wynika, że niegodne z Konstytucją było opodatkowanie stacji transformatorowych jak budynku uznać należy za chybione. Trybunał nie rozstrzygał o kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości stacji transformatorowych. Przedmiotem jego rozważań była kwestia zakwalifikowania kontenerów telekomunikacyjnych do budowli bądź budynków.
Odnosząc się do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu skargi, na marginesie zaznaczyć należy, że we wniosku o stwierdzenie nadpłaty z dnia 24 marca 2006r. Spółka nie kwalifikowała opisanych rozdzielni wnętrzowych i stacji transformatorowych do budynków. Wręcz przeciwnie wskazywała, że nie są one budynkami oraz, że nie można ich uznać za budowle. Podkreślała, że są to urządzenia, które nie powinny stanowić podstawy naliczania podatku od nieruchomości. Na poparcie swojego stanowiska dołączyła do wniosku opinie biegłego dotyczące kwalifikowania ww. obiektów. Reasumując stwierdziła, że na skutek błędnego kwalifikowania, w latach 2002-2005, wskazanych urządzeń energetycznych jako budynków, odprowadziła od niech nienależny podatek od nieruchomości (k.92-95 akt administracyjnych). Rozpoznając opisany wniosek, jak już wcześniej zaznaczono, organ odmówił stwierdzenia nadpłaty.
Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).