I SA/Ol 60/04

I SA/Ol 60/04 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2005-01-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-03-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Renata Kantecka
Ryszard Maliszewski /sprawozdawca/
Wiesława Pierechod /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Sygn. powiązane
II FSK 362/05 - Wyrok NSA z 2006-02-03
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Sędzia WSA - Ryszard Maliszewski (spr.) Asesor WSA - Renata Kantecka Protokolant - Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 I 2005r. sprawy ze skargi A S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej 13.976 zł (trzynaście tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. określa, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
I SA/OI 60/04 Uzasadnienie
Na podstawie art. 233 § l pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowej (Dz. U z 1997r., Nr 137 poz. 926 ze zmianami) - po rozpatrzeniu odwołania A SA w O. od decyzji znak "[...]" wydanej w dniu 6 października 2003r. przez Wójta Gminy S. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r. -- Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. na posiedzeniu w dniu 30 grudnia 2003r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji będącą przedmiotem odwołania. W uzasadnienie wskazano, że z akt przekazanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. wynika, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia 6 października 2003r. określił A SA w O. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w kwocie 676 118,40 zł. W uzasadnieniu wskazał, że podatniczka w deklaracji do gruntów o powierzchni 93,2592 ha położonych w S. zastosowała stawkę właściwą jak dla gruntów pozostałych podczas, gdy grunty te powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawek obowiązujących przy opodatkowywaniu gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazał, iż zgodnie z art. la ust. l pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. l pkt l lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.
Od decyzji powyższej odwołanie wniósł pełnomocnik A SA w O. W uzasadnieniu wskazał, iż grunty w S. w ewidencji gruntów zostały oznaczone jako "tereny różne", a więc są to grunty zdegradowane i zdewastowane, które nie pozwalają na realizację celów statutowych Spółki. Wyraził pogląd, iż straciły one charakter związania z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż nie są i nie mogą być do tej działalności wykorzystywane jako, że są zarośnięte drzewostanem, którego nie można usunąć, z uwagi na brak zgody wójta. Podał, iż okoliczność ta jest niezależna od podatnika i trwała. Pełnomocnik wskazał także na potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, czy względy techniczne istniejące na nieruchomości pozwalają na prowadzenie przez podatnika działalności w zakresie statutowych zadań. Wskazał ponadto, iż poprzednio w stosunku do nieruchomości w S. organ zastosował stawki jak za "grunty pozostałe" i w chwili obecnej brak jest podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia przy niezmiennym stanie prawnym i faktycznym. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Kolegium zważyło, co następuje: Zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego ma charakter deklaratoryjny. Nie tworzy ona zatem nowych obowiązków podatnika, a jedynie stwierdza brak realizacji obciążającego go zobowiązania podatkowego, do której był zobligowany przez stosowne przepisy prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. l ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: l) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie zaś do art. la pkt 3 tejże ustawy za grunty, budynki i budowle związane z pro wadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. l pkt l lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jak wynika z danych zawartych w deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2003 podatniczka jest posiadaczką gruntów o powierzchni 932593 m2, co do których wskazała, iż powinny zostać opodatkowane z zastosowaniem stawki 0,08 zł jak za grunty pozostałe. Biorąc jednak pod uwagę zacytowany wyżej art. la pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uznać należy, iż wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy należy traktować jak związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (poza wskazanymi w przepisie wyjątkami). Z tego też powodu wymienione grunty o powierzchni 932593 m2 położone w S. jako będące w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i powinny zostać opodatkowane z zastosowaniem najwyższej stawki. Nie można przy tym uznać, iż grunty te nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, tzn. z uwagi iż porośnięte są drzewostanem którego nie można usunąć. Ta okoliczność, zdaniem Kolegium, nie powoduje trwałej niemożności wykorzystania tych gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej. Zastosowanie bowiem innej stawki podatku do gruntów z powodu złego stanu technicznego jest możliwe wtedy, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany ze względów technicznych do szeroko rozumianej działalności gospodarczej, a nie prowadzonej przez danego przedsiębiorcę konkretnego rodzaju działalności. W przypadku gruntów może to nastąpić w niektórych sytuacjach takich jak np. chemiczne, radioaktywne lub bakteriologiczne skażenie gruntu, które uniemożliwia jego użytkowanie, co w analizowanej sprawie nie zostało stwierdzone. Ponadto wątpliwości Kolegium budzi stwierdzenie pełnomocnika strony, z którego wynika, iż grunty będące przedmiotem sporu są zdewastowane i zdegradowane, a jednocześnie stanowią las w rozumieniu potocznym. Nie stanowi również podstawy do zastosowania innej stawki podatku okoliczność, iż w 2001 r. grunty w miejscowości S. zostały opodatkowane podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawek jak dla gruntów pozostałych. Wskazać bowiem, należy, iż z dniem l stycznia 2003r. do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych został dodany art. la, stanowiący "słowniczek" tejże ustawy, który zawiera wspomnianą definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Od dnia l stycznia 2003r. przyjęty zatem został odmienny sposób określania gruntów związanych z prowadzeniem działalności, co znaczy, iż zarzut pełnomocnika, wskazujący na niezmienny stan prawny jest bezzasadny. Stronie odwołującej się należy także wskazać, iż grunt nie podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym, jeżeli nie jest w ewidencji oznaczony symbolem ,,Ls". W przypadku zaś stwierdzenia, że dany grunt odpowiada cechom lasu (zgodnie z ustawą o lasach) zainteresowany podmiot może wszcząć starania o przekwalifikowanie gruntu, a następnie wystąpić do starosty jako organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków o dokonanie stosownych zmian. Dopiero bowiem zmiana oznaczenia gruntu w ewidencji gruntów na "Ls" powoduje, że od tego gruntu może być naliczany podatek leśny. O dokonanych zmianach starosta obowiązany jest powiadomić organ podatkowy.
Skargę do Sądu wniosła A SA w O. Wniosła ona o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego wyrażające się błędną wykładnią art. 1a ust 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm. ), naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 107 par 1 i 3 kpa wyrażające się nie wyjaśnieniem przepisu prawa stanowiącego podstawę wydania decyzji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała ,że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 grudnia 2003r. wydaną na skutek odwołania skarżącego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji - Wójta Gminy S. z dnia 6 października 2003r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r.W uzasadnieniu do decyzji SKO zważyło, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z działalnością gospodarczą (art. 2 ust. l ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Stosownie zaś do art. la pkt 3 ww. ustawy za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ustawodawca traktuje grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. l pkt l lit. b. chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zdaniem SKO zastosowanie innej stawki podatku niż ta, która właściwa jest dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą jest możliwe, jeżeli z powodu złego stanu technicznego przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany ze względów technicznych do szeroko rozumianej działalności gospodarczej. W przypadku gruntów może to nastąpić w takich sytuacjach jak: chemiczne, radioaktywne lub bakteriologiczne skażenie terenu, które uniemożliwia jego użytkowanie. SKO stanęło na stanowisku, iż porośnięcie działki drzewostanem, którego nie można usunąć, nie powoduje trwałej niemożności wykorzystywania tego gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do opodatkowania tej nieruchomości wg. innych stawek podatkowych. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja narusza prawo. Skarżący jest właścicielem działki położonej we wsi S. o numerze geodezyjnym nr 463/3 o powierzchni ogólnej 93,2592 ha. Do połowy lat dziewięćdziesiątych działka ta była terenem wojskowym, następnie w 1998r. Minister Skarbu Państwa wniósł przedmiotową działkę jako aport do A S.A. w O. Teren działki prawie w całości porośnięty lasem, za wyjątkiem starego pasa stanowego-dróg dojazdowych i nisz parkingowych. Z wpisów do ewidencji gruntów Gminy S. wynika, iż działka ta została zakwalifikowana jako tereny rożne (symbol Tr).W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie odgrywa treść art. la ust. I pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w którym ustawodawca podał znaczenie wyrażenia "gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", l tak zgodnie z treścią ww. przepisu grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalnością gospodarczą, jeżeli pozostają one w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Natomiast w drugiej części ww. przepisu ustawodawca przewidział wyjątek od tej zasady, mianowicie grunt, budynek i budowla nie są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą jeżeli przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wydając zaskarżoną decyzję SKO w sposób błędny dokonał wykładni pojęcia względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie danej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ ten ograniczył się bowiem jedynie do podania kilku przykładów, które w jego ocenie świadczyć mają o niemożliwości użytkowania gruntu oraz dokonał zestawienia tych przykładów z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. W ocenie skarżącego użyte przez ustawodawcę wyrażenie "względy techniczne - posiada bardzo szeroki zakres znaczeniowy, co potwierdza fakt, iż wyrażenie to odnosi się do różnych kategorii nieruchomości - gruntowych i budynkowych. Wykładnia językowa ww. przepisu prowadzi do wniosku, iż niemożność wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej jest związana z: l/ aktualnym przeznaczeniem tej nieruchomości, które wyklucza wykorzystywanie jej na cele działalności gospodarczej, 2/ brakiem jej zagospodarowania lub wyposażenia w urządzenia niezbędne do prowadzenia szeroko rozumianej działalności gospodarczej, 3/ każdą istotną wadą, która uniemożliwia korzystanie z nieruchomości w ramach działalności gospodarczej. W celu dokonania ustaleń gruntów, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej należy posłużyć się posiłkowe przepisami Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), które określa kategorie wszystkich istniejących obecnie użytków. Jak już wyżej zaznaczono nieruchomość należąca do skarżącego została oznaczona jako tereny różne -"Tr". I tak zgodnie z treścią załącznika Nr 6 do ww. Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa do gruntów oznaczonych w ewidencji symbolem "Tr" zalicza się wszystkie pozostałe grunty, których nie można zaliczyć do innych użytków, takie jak:
l/grunty przeznaczone do rekultywacji oraz niezagospodarowane grunty zrekultywowane; wały ochronne nieprzystosowane do ruchu kołowego. Do terenów przeznaczonych do rekultywacji zalicza się zdegradowane lub zdewastowane grunty, takie jak: nieczynne hałdy, wysypiska, zapadliska, tereny po działalności przemysłowej i górniczej oraz po poligonach wojskowych, dla których właściwe organy zatwierdziły projekt rekultywacji. Zgodnie z art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o ochronie środowiska (Dz.U z 2001, Nr 62, poz. 627 ze zmianami) przeznaczenie gruntu do rekultywacji może być spowodowane jego zanieczyszczeniem albo niekorzystnym przekształceniem naturalnego ukształtowania terenu. I tak w pierwszym przypadku rekultywacja zanieczyszczonej gleby polega na przywróceniu do stanu wymaganego standardami jakości, natomiast w przypadku niekorzystnego przekształcenia naturalnego ukształtowania terenu polega na przywróceniu stanu poprzedniego (art. 103 ww. ustawy).Analizując zaś znaczenie określenia teren zrekultywowany, lecz niezagospodarowany należy stwierdzić, iż teren ten charakteryzuje się tym- iż nie jest obecnie wykorzystywany jak i nie jest wyposażony w urządzenia techniczne, które pozwoliłyby na jego wykorzystywanie w prowadzonej działalności gospodarczej.
Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, iż przeznaczenie danego terenu do rekultywacji lub jego zrekultywowanie, ale jeszcze nie zagospodarowanie wskazuje jednoznacznie, iż grunty oznaczone tym symbolem posiadają wady, które uniemożliwiają ich wykorzystywanie w prowadzeniu działalności gospodarczej. Nieruchomość należąca do skarżącego jest zaliczona do takiej właśnie kategorii, a zatem biorąc pod uwagę, iż grunt ten znamienny jest wadą uniemożliwiającą jego wykorzystywanie w działalności gospodarczej, brak było de facto podstaw do zastosowania stawki podatku właściwej dla tych nieruchomości, które związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wbrew zatem stanowisku zajętym przez SKO grunt należący do skarżącego nie jest tym, który związany jest z działalnością gospodarczą. Powyższe potwierdza fakt, iż w chwili obecnej jest on terenem zadrzewionym z elementami infrastruktury wojskowej - pasem startowym, co więcej teren ten nie został zrekultywowany, pomimo tego że zanieczyszczenie gleby i zmiana środowiska naturalnego, z uwagi na dotychczasowe przeznaczenie wojskowe, jest faktem oczywistym. Z uwagi na powyższe nie nastąpiło zagospodarowanie tego terenu w' sposób, który pozwalałby na jego wykorzystywanie w prowadzonej działalności gospodarczej. Należy zaznaczyć, iż skarżący występował do Wójta Gminy S. z wnioskiem o zgodę na wycięcie drzew, ten jednak decyzją z dnia 15 lipca 2003r. nie wyraził zgody. Brak zgody jest zatem tą przesłanką, która potwierdza niemożność wykorzystywania tego gruntu w chwili obecnej oraz w przyszłości. Skoro zatem brak jest prawnej możliwości jego zagospodarowania tak w chwili obecnej, jak i w przyszłości, to należy stwierdzić, iż niemożliwość jego wykorzystywania w działalności gospodarczej posiada charakter stały. Konkludując, przedmiotowa nieruchomość gruntowa nie jest i nie może być wykorzystywana w prowadzeniu działalności gospodarczej. O powyższym przesądza fakt jej zalesienia bez jednoczesnej zgody na prowadzenie wycinki drzew, nadto przy braku zagospodarowania tego terenu, w tym wyposażenia go w niezbędne urządzenia techniczne, Powyższe wady są istotnymi, uniemożliwiają bowiem prowadzenia na tym gruncie jakichkolwiek działań zarobkowych w ramach działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co, następuje. Sąd Administracyjny nie rozstrzyga sprawy in merito. Dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organy administracji publicznej. Kontroli takiej można zaś dokonać wyłącznie na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania decyzji kontrolowanego aktu lub czynności. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 V 2003 r.,( III RN 71/2002 ) podzielił pogląd wyrażony w uchwale składu pięciu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2001 r., FPK 3/00 (ONSA 2001 nr 4, poz. 150), że "w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.)." Zgodnie z art. la ust. l pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wprowadzonym z dniem 1 I 2003 r., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. l pkt l lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Biorąc jednak pod uwagę zacytowany wyżej art. la pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych SKO uznał, iż wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, w tym przypadku A S.A., należy traktować jak związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (poza wskazanymi w przepisie wyjątkami). Z tego też powodu wymienione grunty o powierzchni 932593 m2 położone w S. jako będące w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i powinny zostać opodatkowane z zastosowaniem najwyższej stawki. Na zarzuty zawarte w odwołaniu iż grunty w S. w ewidencji gruntów zostały oznaczone jako "tereny różne", a więc są to grunty zdegradowane i zdewastowane, które nie pozwalają na realizację celów statutowych Spółki. SKO wskazało, że zainteresowany podmiot może wszcząć starania o przekwalifikowanie gruntu, a następnie wystąpić do starosty jako organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków o dokonanie stosownych zmian. Tymczasem Spółka wskazywała, że nie chodzi w tym przypadku tylko o tereny zalesione, ale zdegradowane i zdewastowane. A zatem chodzi o ustalenie, czy przedmiotowy grunt nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W skardze podniosła, że SKO nie odniósł się do tych kwestii. W związku z tym, w konkretnym stanie faktycznym, konieczne jest uprzednie dokonanie wykładni i zastosowanie przepisu art. 1a pkt 3 ustawy celem ustalenia czy dany grunt podlega podatkowi od nieruchomości jako związany z działalnością gospodarczą , czy też nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Pojęcie "względy techniczne" nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem w art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 podano definicje zarówno pojęcia budynku i budowli, odwołując się bezpośrednio do przepisów prawa budowlanego. Zatem względy techniczne, w odniesieniu do tych przedmiotów opodatkowania, należy również interpretować na podstawie przepisów prawa budowlanego. Natomiast w odniesieniu gruntów zasadnie skarżący podnosił, że należy odwoływać się do obowiązujących w tej materii przepisów. Jak już wyżej zaznaczono nieruchomość należąca do skarżącego została oznaczona jako tereny różne -"Tr". I tak zgodnie z treścią załącznika Nr 6 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), które określa kategorie wszystkich istniejących obecnie użytków oznaczonych w ewidencji symbolem "Tr" zalicza się wszystkie pozostałe grunty, których nie można zaliczyć do innych użytków, takie jak: l/grunty przeznaczone do rekultywacji oraz niezagospodarowane grunty zrekultywowane; wały ochronne nieprzystosowane do ruchu kołowego. Do terenów przeznaczonych do rekultywacji zalicza się zdegradowane lub zdewastowane grunty, takie jak: nieczynne hałdy, wysypiska, zapadliska, tereny po działalności przemysłowej i górniczej oraz po poligonach wojskowych, dla których właściwe organy zatwierdziły projekt rekultywacji. Zgodnie z art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o ochronie środowiska (Dz.U z 2001, Nr 62, poz. 627 ze zmianami) przeznaczenie gruntu do rekultywacji może być spowodowane jego zanieczyszczeniem albo niekorzystnym przekształceniem naturalnego ukształtowania terenu. I tak w pierwszym przypadku rekultywacja zanieczyszczonej gleby polega na przywróceniu do stanu wymaganego standardami jakości, natomiast w przypadku niekorzystnego przekształcenia naturalnego ukształtowania terenu polega na przywróceniu stanu poprzedniego (art. 103 ww. ustawy).
Ma racje skarżąca również co do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, aczkolwiek nie chodzi tutaj o art. 107 par 1 i 3 kpa, a o art. 122 art. 210 O. p. Stosownie do treści art. 2 par. 1 przepisu ustawy się stosuje się do podatków. Zgodnie z art. 5 O. p. zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia podatku na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Art. 122 O. P. wyraża zasadę prawdy obiektywnej. Organy podatkowe, kierując się zasadą dochodzenia do prawdy materialnej, mają w toku postępowania obowiązek podejmować wszystkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego .
W piśmie MF,LK-1601/LP/03/PP, Biul.Skarb. 2003/6/19,dotyczącym interpretacji wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - ze względów technicznych, Minister Finansów wskazał, że zgodnie z art. 122 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Jeżeli organ podatkowy ma wątpliwości może na podstawie art. 198 § 1 powołanej wyżej ustawy przeprowadzić oględziny, a jeżeli w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, to zgodnie z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może powołać biegłego lub biegłych w celu wydania opinii.
Stan faktyczny jest sporny, gdyż skarżąca twierdzi, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Wskazywała na konkretne okoliczności potwierdzające jej twierdzenia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe, gdyż doszło wprost do naruszenia regulacji jego struktury. SKO zacytował wprawdzie podstawę prawna rozstrzygnięcia, ale nie powiązał rozstrzygnięcia z konkretnym stanem faktycznym. SKO wyszedł bowiem z błędnego przekonania, że dodany art. la, stanowi "słowniczek" tejże ustawy, który zawiera wspomnianą definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rzeczywistości tak nie jest, gdyż ustawodawca nie określił co rozumie przez pojęcie "względów technicznych". SKO nie dokonał wykładni tego zapisu i nie powiązał jego treści z stanowiskiem strony, nie może prowadzić działalności gospodarczej, gdyż grunty są zdewastowane i zdegradowane i wymagają rekultywacji. Zgodnie z treścią art. 145 par 1 pkt a p. s. a Sąd orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i 209 p.s ( pkt II wyroku ). O wykonalności uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.s.a.( pkt III wyroku).