I SA/Ol 53/24

I SA/Ol 53/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-03-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Brzuzy
Jolanta Strumiłło /przewodniczący/
Przemysław Krzykowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 1160/24 - Postanowienie NSA z 2024-09-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 239b
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 24 listopada 2023r., nr 2801-IEW.4253.26.2023 w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie postanowieniem z 24 listopada 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie ( dalej jako organ odwoławczy, Dyrektor) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Olsztynie (dalej jako organ I instancji, Naczelnik) z 10 sierpnia 2023 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie z 30.06.2023 r., którą w stosunku do P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedziba w D. (dalej jako strona, Spółka, skarżąca) określono zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: listopad 2018 r., grudzień 2018 r., styczeń 2019 r., luty 2019 r. i marzec 2019 r., podatek należny podlegający wpłacie na rachunek urzędu skarbowego z tytułu wystawienia faktur, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za grudzień 2018r. i marzec 2019 r. oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 112c ust. 1, pkt 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług za: listopad 2018 r., grudzień 2018 r. i luty 2019 r.
W uzasadnieniu decyzji przytaczając treść art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej jako O.p.) wskazano, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności określone w art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 3 O. p., zgodnie z którymi decyzji nieostatecznej może być, nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości. W ocenie Dyrektora okoliczności przedmiotowej sprawy uprawdopodobniają obawę niewykonania zobowiązań podatkowych, o której mowa w art. 239 § 2 O.p.
Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wynika, że organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olsztynie otrzymał do realizacji tytuły wykonawcze od następujących wierzycieli: Burmistrza D. - celem dochodzenia zadeklarowanego zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie - celem dochodzenia zadeklarowanego zobowiązania z tytułu składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Na dzień wydania zaskarżonego postanowienia z 10.08.2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olsztynie prowadził do majątku Spółki postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez:
- Burmistrza D.. Egzekucję wszczęto 24.11.2022 r. Organ egzekucyjny doręczył zobowiązanej tytuły wykonawcze i dokonał 24.11.2022 r. zajęć rachunków bankowych Spółki i 24.11.2022 r., 14.12.2022 r., zajęć innych wierzytelności u kontrahentów Spółki (z Jednolitych Plików Kontrolnych) oraz 1 i 22.12.2022 r. oraz 17.02.2023 r. podjął działania związane z ustalaniem majątku Zobowiązanej.
- Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie. Organ egzekucyjny tytuły wykonawcze do realizacji otrzymał 13.02.2023 r. W trakcie wszczętego postępowania egzekucyjnego organ doręczył zobowiązanej tytuły wykonawcze i podjął 17.02.2023 r. działania związane z ustalaniem majątku zobowiązanej. Na dzień 10.08.2023 r. tytuły wykonawcze znajdowały się w organie egzekucyjnym w realizacji. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. została spełniona, co potwierdzają prowadzone postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych.
Odnośnie oceny wystąpienia przesłanki zbywaniu majątku znacznej wartości, to z akt sprawy wynika, że Spółka w 2022 r. sprzedała grunty, prawa i udziały w prawach użytkowania wieczystego gruntów wraz z budynkami znajdującymi się na tych gruntach za łączną cenę brutto 2.052.870,00 zł. Na dzień 31.12.2021 r. Spółka wykazała aktywa trwałe 47.116.843,89 zł, aktywa obrotowe 11.577.548,81 zł, aktywa razem 58.694.392,70 zł. W materiale uzupełnionym przez organ odwoławczy w postaci sprawozdania finansowego za 2022r. wynika, że Spółka w bilansie na początek roku Spółka wykazała grunty (i prawo użytkowania wieczystego) o wartości bilansową 926.979,12 zł, natomiast na koniec roku zaznaczyła, że nie posiada gruntów i prawa użytkowania gruntów. Znacznemu zmniejszeniu uległa wartość bilansowa budynków i obiektów, których wartość na początek roku 2022 r. wynosiła 472.032,26 zł, natomiast na koniec roku 12.272,31 zł, spadek o 97,4%.
Dyrektor podkreślił, że pod pojęciem zbywania majątku znacznej wartości, o którym mowa w art. 239b § 1 pkt 3 O.p., rozumieć należy zbywanie takiej jego części, która w proporcji do pozostałej, pozostającej w dyspozycji strony postępowania części, uniemożliwia zaspokojenie wynikającego z decyzji obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wartość zbytego w 2022 r. majątku za kwotę 2.052.870 zł (1.669.000,00 zł netto), w proporcji do pozostałego w Spółce majątku o wartości 12.271,31 zł, stanowi znaczną część. Organ odwoławczy zauważył też, że uległ znacznemu obniżeniu również majątek ruchomy Spółki w pozycji bilansowej "inne środki trwałe". Wartość bilansowa na początku roku wyniosła 657.211,01 zł, natomiast na koniec roku 111.192,21 zł (spadek o 83,1%). Zanotowano też spadek wartości bilansowej w pozycji "urządzenia techniczne i maszyny" z 28.919.593,61 zł do 26.394.984,72 zł (spadek o 8,7%). Majątek ten jednak uniemożliwia zaspokojenie wynikającego z decyzji obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem w prowadzonych postępowaniach egzekucyjnych do innych zobowiązań (ZUS, Burmistrz D.) organ egzekucyjny nie dokonał zajęć ruchomości. Z Wydruku z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych potwierdza fakt, że obecnie Spółka nie jest właścicielem lub współwłaścicielem gruntów, nieruchomości lub prawa wieczystego użytkowania gruntów. Natomiast z wydruków z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że Spółka jest właścicielem trzech samochodów w bilansie na dzień 31.12.2023 r. wartość środków transportu wyniosła 40.719,42 zł.
Majątek ruchomy (jego istotne elementy czy też zbiory środków trwałych) jest zabezpieczony przez Prokuratora Prokuratury Krajowej, i jest przedmiotem zabezpieczenia zastawami rejestrowymi o wartości 31.184.377,50 zł, w związku z uzyskanymi pożyczkami i kredytami. Ponadto ruchomości zostały zajęte przez komorników sądowych egzekwujących nakaz zapłaty wierzytelności na rzecz kontrahenta Spółki. Z pozostającego w dyspozycji Spółki majątku ruchomego (środki transportu), z uwagi na wartość tego majątku i zajęcia komornika sądowego prawdopodobnie nie będzie możliwie również zaspokojenie wynikającego z decyzji obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W ocenie Dyrektora spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 239 § 1 pkt 1 i pkt 3 O.p, albowiem wobec Spółki toczą się postępowania egzekucyjne w zakresie należności pieniężnych z tytułu podatku od nieruchomości na rzecz Burmistrza D. i składek na ubezpieczenie społeczne na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Spółka dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej części.
Tym samym powyższe okoliczności uprawdopodobniają, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji z 30.06.2023 r. nie zostanie wykonane. Jak wskazał organ odwoławczy Spółka od 2019 r. znacznie ograniczyła swoją działalność gospodarczą. Choć przychody w kolejnych latach utrzymują sią na zbliżonym poziomie, to od 2020 r. Spółka nie wykazuje dochodów. Wszystkie zobowiązania Spółki nieznacznie spadły, jednak znacznie przewyższają należności od kontrahentów Spółki. Nadto Dyrektor wskazał, że Spółka widząc swoją sytuację finansową wystąpiła o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego. Otwarte postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział Gospodarczy z 21.01.2021 r., sygn. akt [...], postępowanie restrukturyzacyjne (dane z KRS), ze względu na brak zgody wierzycieli postanowieniem z 19.04.2022 r. Sąd umorzył.
Prawdopodobieństwo, że Spółka dobrowolnie nie wykona zobowiązania podatkowego, organ odwoławczy dostrzega również w działaniach Spółki, które Spółka podjęła w okresie objętym kontrolą celno-skarbową. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie. Kontrola zakończona została doręczeniem wyniku kontroli. W związku z niezłożeniem przez Spółkę, po zakończeniu kontroli celno-skarbowej, korekt deklaracji VAT 7 za okres objęty kontrolą (VAT od listopada 2018 r. do marca 2019 r.), zawierających ustalenia z przeprowadzonej kontroli, zakończona kontrola przekształcona została w postępowanie podatkowe. W toku tego postępowania 31.05.2021 r. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego wydał decyzję, w której stwierdził nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług. Organ określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług, określił kwotę należnego podatku podlegającego w płacie z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe z art. 112c pkt 2 ww. ustawy. Łączna kwota zobowiązania do zapłaty wyniosła 915.694,00 zł. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania Spółki, uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja z 30.06.2023 r., został wydana na etapie ponownego rozpatrywania sprawy podatku od towarów i usług za okres XI 2018 r. - III 2019 r. Łączna kwota ustalonego w decyzji zobowiązania podatkowego wyniosła 1.593.043,00 zł. W ocenie organu odwoławczego, skoro Spółka w swoich rozliczeniach podatkowych wykorzystała nierzetelne faktury, w celu uzyskania korzyści z tytułu obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego, to nie jest pewne, że rzetelnie rozliczy się i zapłaci zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji wymiarowej z 30.06.2023 r.
Organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów strony, że ustalenie czy zobowiązanie wskazane przez Burmistrza D. jest zobowiązaniem niemożliwym do wykonania, wykracza poza obszar rozważań prowadzonego postępowania o nadania rygoru nieostatecznej decyzji.
Wbrew zarzutom strony dla zastosowania przesłanki wskazanej w 239b § 1 pkt 3 O.p. nie mają znaczenia motywy jakimi kierowała się Spółka wyzbywając się majątku. Nie są też oceniane przyczyny zbycia majątku. Przy ocenie wystąpienia tej przesłanki organ nie dokonuje też oceny wysokości ceny sprzedaży majątku, bowiem cenę ustalają strony transakcji zawierające umowę. W okolicznościach niniejszej sprawy, w wyniku sprzedaży doszło do sprzedania całego majątku nieruchomego Spółki. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości w rozumieniu art. 239b § 1 pkt 3 O.p. musi polegać na zbyciu bez świadczenia wzajemnego, bądź ze świadczeniem zbyt niskim, zesłanką przywołanym przepisem jest "zbywanie majątku", a więc każde zbycie nie tylko nieodpłatne, ale tak jak w przedmiotowej sprawie odpłatne. Przy czym zbycia majątku Spółka dokonała w toku trwania postępowania podatkowego. Oczywiście Spółka miała prawo dysponować swoim majątkiem, a sprzedaż jej poszczególnych składników nie jest w toku trwania postępowania podatkowego zakazana. Okoliczność ta, tj. zbycie przez Spółkę całego majątku nieruchomego, pomimo że był to majątek obciążony hipotekami, wpływa również na ocenę sytuacji finansowej Spółki i możliwość dobrowolnego regulowania zobowiązań.
W ocenie Dyrektora niezasadna jest argumentacja Spółki o braku obawy niewykonania zobowiązań wynikających z decyzji, ponieważ Spółka uzyskuje przychody ze sprzedaży, jest rentowna, a na stratę wpływają jedynie koszty zdarzeń nadzwyczajnych, czy koszty związane z brakiem możliwości zbycia zbędnych maszyn. Od 2019 r. sprzedaż w Spółce ma tendencję spadkową. Jedynie w 2022 r. sprzedaż wzrosła w porównaniu do sprzedaży z roku 2021 r. o 33,3 %, niemniej jednak w stosunku do sprzedaży z 2018 r. odnotowano spadek o 61,5%. Sprzedaż za okres dziewięciu miesięcy roku bieżącego w porównaniu do sprzedaży z 2022 r., też jest niższa o 39,0%. Spółka w latach 2020-2022 ponosiła straty bilansowe (netto i brutto) i wykazywała straty podatkowe. W rachunku zysków i strat sporządzonym za okres 1.01.-31.12.2021 r. i za okres 1.01.- 31.12.2022 r. wynika, że koszty sprzedanych produktów, towarów i materiał (koszty produkcji) są niższe od przychodów netto z sprzedaży związanej z podstawową działalnością Spółki w związku z tym Spółka wykazuje wypracowany zysk brutto ze sprzedaży. Pomimo powyższych korzystnych wielkości, po uwzględnieniu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych zarządu, pozostałych przychodów operacyjnych, pozostałych kosztów operacyjnych, kosztów finansowych, obowiązkowych zwiększeń straty, Spółka poszczególne okresy obrachunkowe (sprawozdawcze) zamykała stratą netto. Strata netto jest pokrywana z kapitału zapasowego, co zmniejsza kapitał własny Spółki. Organ odwoławczy zauważa, że podstawą do wyliczenia wskaźnika rentowności sprzedaży (netto czy brutto) jest zysk (brutto lub netto). Spółka zarówno w 2021 jak i 2022 r. wygenerowała stratę (brutto i netto), co nie pozwala na wyliczenia wskaźnika rentowności w tym wskaźnika rentowności sprzedaży (ROS). Tym samym podniesiony przez Spółkę argument, że nie występuje obawa niewykonania zobowiązania, bo Spółka jest rentowna, ponieważ przychody ze sprzedaży przewyższają koszty produkcji nie jest zasadny.
Końcowo organ odwoławczy za niezasadny uznał także zarzut naruszenia przepisu art. 122 w zw. z art. 121 oraz art. 180 w zw. Z art. 87 § 1 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie istotnych dowodów, w tym w postaci dokumentów. Postępowanie o nadane rygoru natychmiastowej wykonalności jest postępowaniem odrębnym od postępowania wymiarowego. Dlatego w postępowaniu zażaleniowym w sprawie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności rozpatrywana jest wyłącznie kwestia ziszczenia się przesłanek z art, 239b O.p.
Powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zaskarżyła skarżąca, wnosząc o uchylenie go w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postepowania.
Skarżąca podkreśliła, że decyzja Naczelnika Warmińsko - Mazurskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2023 r., w przedmiocie określenia i ustalenia zobowiązań podatkowych, i określeniu i ustaleniu tych zobowiązań, której zaskarżonym postanowieniem nadano rygor natychmiastowej wykonalności została decyzją tegoż organu z dnia 27 listopada 2023 r., częściowo uchylona, stąd odpadła podstawa zabezpieczenia. Fakt ten jest znany organowi z urzędu.
Ponadto, zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie :
1. Normy z art. 233 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 a in principia O.p. przez błędne zastosowanie, w miejsce jednego z rozstrzygnięć opisanych w art. 233 § 1 pkt 2 a in fine albo pkt 2b O.p. czyli błędną kontrolę instancyjną, przez pozostawienie w obiegu prawnym postanowienia Naczelnika z dnia 10 sierpnia 2023 r., w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji organu z dnia 30 czerwca 2023 r., pomimo tego, że kontrolowane postanowienie zostało wydane z naruszeniem :
2. Art. 239 b § 1 pkt 1, pkt 3 oraz § 2 O.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,
3. Art. 10 ust. 1 prawa przedsiębiorców,
4. Art. 122 w zw. z art. 121 oraz art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p., przez nie przeprowadzenie istotnych dowodów, w tym w postaci dokumentów,
5. Art. 1 c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym przez wskazanie zobowiązania niemożliwego.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że prawidłowa wykładnia art. 239b § 1 pkt 3 O.p. artykułu prowadzi do wniosku, iż dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości musi polegać na zbyciu bez świadczenia wzajemnego, bądź ze świadczeniem zbyt niskim. Tymczasem w niniejszym przypadku organ nie twierdził nawet, że cena sprzedaży nieruchomości była zbyt niska. W konsekwencji doszło do naruszenia tego artykułu.
Ponadto, w niniejszej sprawie nie zachodzi w ogóle przesłanka z art. 239 b § 2 O.p., czyli uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane. Pomimo trudności obiektywnych, Spółka uzyskuje bieżące przychody ze sprzedaży, a sprzedaż jest rentowna, albowiem przychody ze sprzedaży przewyższają koszty produkcji, przykładowo w 2021 r. o ponad milion złotych. Na stratę wpływają jedynie koszty wynikające ze zdarzeń nadzwyczajnych, a także z niektórych stałych kosztów związanych z niemożliwością zbycia zbędnych maszyn, ze względu na ich zajęcie na cele postępowania karnego jako dowodów, ujęte w kosztach ogólnego zarządu. Kilkudziesięcioletni okres istnienia spółki, i przetrwanie nawet tak niekorzystnych zdarzeń jak domniemane działanie na niekorzyść spółki przez jej organ i prowadzone bez spodziewanego efektu postępowania restrukturyzacyjne świadczy o bardzo dobrych perspektywach spółki. Organ odwoławczy zupełnie pominął fakt, że na wyższy wynik finansowy w latach 2017 - 2019 wpływały dotacje i subwencje, które jak jednocześnie twierdzi organ podatkowy były bezzasadne. Prawidłowe obliczenie ewentualnej zmiany rentowności spółki podatnika musiałoby polegać na wyeliminowaniu z danych finansowych za okres 2017-2019 wszystkich kwot pomocy publicznej, a także sprzedaży uznanej za fikcyjną.
Jeśli chodzi o przesłankę z art. 239 b § 1 pkt 1 O.p., to decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, między innymi gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Przepis ten musi być odczytany łącznie z przesłanką wskazująca na konieczność uprawdopodobnienia, że zaistnienie tej przesłanki uprawdopodabnia niewykonanie zobowiązań. Po właściwym wskazaniu przez organ wierzyciela. Zobowiązania wymienione w zaskarżonym postanowieniu, w tym z tytułu składek na Fundusz Pracy nie mogą wyczerpywać przesłanki z art. 239 b § 2 O.p. Wymienione przez Naczelnika dane bilansowe Spółki, w tym aktywa razem w wysokości 58.694.392,70 zł., nawet z uwzględnieniem zawartych następnie umów sprzedaży świadczą o tym, że ewentualne zaległości nie powodują obawy nie wykonania zobowiązań wynikających z decyzji, Tytuły te opiewają na łączną kwotę 199.262,92 zł.
Zaskarżone postanowienia narusza również art. 10 ust. 1 prawa przedsiębiorców. Obszerny wywód skarżącego dotyczący niezależnych od spółki przyczyn trudności w działalności gospodarczej (domniemane przestępstwo) wskazuje na to, że organ powinien współdziałać z podatnikiem w ich przezwyciężeniu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdy:
1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub
2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub
3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub
4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.
Stosownie do art. 239b § 2 O.p. rygor natychmiastowej wykonalności zostanie nadany, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.
W świetle powyższego przesłanki uzasadniające nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności określone w art. 239b § 1 i § 2 O.p. dzielą się na dwie kategorie: po pierwsze - związane z sytuacją majątkową podatnika; po drugie zaś - z upływem terminu przedawnienia. Przy czym wobec treści ww. przepisów musi wystąpić przynajmniej jedna z czterech przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p., przy czym, w przypadku tychże przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić ich wystąpienie przez udowodnienie, natomiast w przypadku przesłanki określonej w art. 239b § 2 O.p. wystarczy uprawdopodobnienie, przez które należy rozumieć takie działanie, które ma na celu sprawienie, że coś stanie się prawdopodobne, czyli że przypuszczalnie nastąpi. W konsekwencji, dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. oraz przewidzianej w § 2 art. 239b O.p. Warunkiem koniecznym dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b § 1 O.p. jest bowiem jednoczesne uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.).
Zauważania wymaga, że w orzecznictwie ukształtował się pogląd, że dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy nie ma obowiązku wykazywać tego, jakimi składnikami majątkowymi podatnik dysponuje. Wystarczające jest, że wykaże, iż podatnik nie posiada takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Postępowanie dowodowe nie musi więc prowadzić do dokładnego ustalenia stanu majątkowego i ujawnienia wszystkich posiadanych przez podatnika składników majątkowych, zwłaszcza w sytuacji, gdy sam podatnik nie wykazał żadnych należących do niego składników majątku. Ciężar poszukiwania takiego dowodu obciąża podatnika, gdyż jedynie wówczas możliwe będzie przeprowadzenie dowodu przeciwstawnego przez organ podatkowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1156/10).
Postępowanie w przedmiocie nadania rygoru sprowadza się do oceny przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i jego zasadności, w kontekście wystąpienia wymaganych ustawowo przesłanek, według daty nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, a nie daty późniejszej. W tym znaczeniu nowe zdarzenia nie rzutują na byt postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej.
Nadto, w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w tym przepisie oznacza, iż obowiązkiem organu podatkowego nie jest dowodowe wykazanie, że podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek nie zostanie zapłacony. Warto przypomnieć, że w doktrynie prawa podatkowego najczęściej podkreśla się, że z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością (zob. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 221; Komentarz do art. 239 (b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 05.8.60), w: C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009). W tym kontekście ponownie przypomnieć należy, że organ nie ma obowiązku przedstawienia dowodu wprost potwierdzającego możliwość niewykonania zobowiązania. Organ ma obowiązek wskazać fakty i dowody, z których można wyprowadzić wniosek, że taka możliwość istnieje (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2019 r., II FSK 3072/17, publik. CBOSA). Nie można również tracić z pola widzenia, że art. 239b § 2 o.p. nie kwalifikuje czynników świadczących o występowaniu ryzyka niewykonania zobowiązania podatkowego na zawinione przez podatnika względnie przez niego spowodowane, ale odnosi się ogólnie do czynników obiektywnie występujących w sprawie (por. wyrok NSA z 8 sierpnia 2018 r., II FSK 2202/16).
W skardze złożonej do Sądu skarżący podnosi, że odpadła podstawa zabezpieczenia ponieważ, decyzja Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie z 30.06.2023 r., w przedmiocie określenia i ustalenia zobowiązań podatkowych, której zaskarżonym postanowieniem nadano rygor natychmiastowej wykonalności, została decyzją tegoż organu z 27.11.2023 r., częściowo uchylona.
W ocenie Sądu podniesiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć bowiem należy, że nieostatecznej decyzji Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie z 30.06.2023 r., postanowieniem z 10.08.2023 r, nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta podlegała wykonaniu, a nie jak wskazuje strona skarżąca zabezpieczeniu. Są to bowiem dwa odrębne postępowania, które mają nie tylko inne tryby ich prowadzenia, ale też różne cele (egzekucyjny, zabezpieczający). Skoro decyzja z 30.06.2023 r. podlega wykonaniu, wierzyciel podjął działania w celu wyegzekwowania zobowiązań podatkowych wynikających z tej decyzji.
Analizując zaskarżoną decyzję wskazać należy, że Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie, działając jako organ odwoławczy, wydał w dniu 27.11.2023 r. decyzję znak: 378000- COP1.4103.73.2023.KP.SZD (pod numerem UNP: 378000-23-117257), którą, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części:
określenia:
1. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za:
- listopad 2018 r. w kwocie 33.098 zł,
- styczeń 2019 r. w kwocie 44.459 zł,
- luty 2019 r. w kwocie 5.802 zł,
- marzec 2019 r. w kwocie 25.824 zł,
2. podatku należnego podlegającego wpłacie na rachunek urzędu skarbowego z tytułu wystawienia faktur, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (niedokumentujących faktycznych zdarzeń gospodarczych) za:
- grudzień 2018 r. w kwocie 26.450 zł,
- marzec 2019 r. w kwocie 215.050 zł.
ustalenia:
dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 112c ust 1 pkt 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, za:
- listopad 2018 r. w kwocie 48.522 zł,
- luty 2019 r. w kwocie 50.600 zł;
W punkcie II przywołanej decyzji Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie uchylił decyzję organu I instancji w części:
- określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2018 r. w kwocie 518.972 zł,
- ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 112c ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, za grudzień 2018 r. w kwocie 624.266 zł, i w tym zakresie:
- określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku towarów i usług za grudzień 2018 r. w kwocie 518.052 zł,
- ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa art. 112c ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, za grudzień 2018 r. w kwocie 623.346 zł.
Proste porównanie decyzji I instancji i II instancji prowadzi do konstatacji, że finansowo decyzja organu odwoławczego jest korzystniejsza dla skarżącego w zakresie dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc grudzień 2018 r. o kwotę 920 zł. W przypadku określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2018 r. decyzja organu odwoławczego jest korzystniejsza dla strony również o 920 zł. Takie rozstrzygnięcie nie narusza dyspozycji normy art. 234 O.p. Przypomnieć należy, że rygor natychmiastowej wykonalności wygasa z dniem wydania decyzji organu odwoławczego zmieniającej lub uchylającej decyzję opatrzoną rygorem albo uchylającej rygor oraz z dniem wydania postanowienia organu wyższego stopnia o uchyleniu postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadanie decyzji rygoru umożliwia wykonanie decyzji przed upływem terminu do wniesienia odwołania, a samo wniesienie odwołania nie wstrzymuje tej wykonalności.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazanych w skardze tj. 239b § 1 pkt 1, pkt 3 oraz § 2 O.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 10 ust, 1 Prawo przedsiębiorców, w ocenie Sądu zarzuty te również nie zasługują na uwzględnienie.
Organy podatkowe w sposób przejrzysty wskazały, że podstawą nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wydanej przez Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie 30.06.2023 r., stanowią przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 3 O.p., tj. toczące się wobec skarżącej Spółki postępowania egzekucyjne z tytułu innych należności pieniężnych oraz dokonanie czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości. Zachodzi też prawdopodobieństwo stosownie do art. 239b § 2 O.p., że zobowiązanie podatkowe (łącznie 1.593.043,00 zł) nie zostanie wykonane.
Jak wynika z akt sprawy na dzień wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. 10.08.2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olsztynie (organ egzekucyjny) prowadził do majątku Skarżącej postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez:
a) Burmistrza D.:
- BF.179.2022 - do wyegzekwowania zobowiązanie podatkowe za X i XI 2021 r., odsetki za zwłokę, koszty upomnienia w łącznej kwocie 16.581,16 zł,
- BP.180.2022 - do wyegzekwowania zobowiązanie podatkowe za l-IX 2021 r, odsetki za zwłokę, koszty upomnienia w łącznej kwocie 85.160,80 zł,
- BF.181.2022 - do wyegzekwowania zobowiązanie podatkowe za XI 2020 r., odsetki za zwłokę, koszty upomnienia w łącznej kwocie 8.847,88 zł,
- BF.182.2022 - do wyegzekwowania zobowiązanie podatkowe za lll-X 2020 r, odsetki za zwłokę, koszty upomnienia w łącznej kwocie 71.769,44 zł.
b) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie:
- TW4230021010761/D/1 z 29.09.2021 r. - do wyegzekwowania składki ubezpieczeniowe na FP za I, II, III i IV 2019 r., odsetki za zwłokę, koszty upomnienia w łącznej kwocie 225,46 zł,
- TW4230021010762/D/1 z 29.09.2021 r, do wyegzekwowania składki ubezpieczeniowe na FP za II, III i IV 2020 r. i I 2021 r., odsetki za zwłokę, koszty upomnienia w łącznej kwocie 4.136,43 zł,
- TW4230021010763/D/1 z 29.09.2021 r, do wyegzekwowania składki ubezpieczeniowe na FP za II, III, IV i V 2021 r, odsetki za zwłokę, koszty upomnienia w łącznej kwocie 7.434,15 zł,
- TW4230021010764/D/1 z 29.09.2021 r. - do wyegzekwowania składki ubezpieczeniowe na FP za VI, VII i VIII 2021 r., odsetki za zwłokę, koszty upomnienia w łącznej kwocie 5.107,60 zł.
Z akt kontrolowanej sprawy wynika, że na dzień 10.08.2023 r. tytuły wykonawcze nadal znajdowały się w organie egzekucyjnym w realizacji. Tym samym w ocenie Sądu przewidziana w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. przesłanka została, w przedmiotowej sprawie spełniona. Opisane wyżej okoliczności potwierdzają, iż wobec majątku skarżącej Spółki prowadzone są postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Organ odwoławczy trafnie wyjaśnił, że w sytuacji skarżącej Spółki wystąpiły okoliczności określone w art. 239b § 1 pkt 1 O.p., tj. skarżąca posiada inne należności pieniężne objęte postępowaniami egzekucyjnymi. Ponadto, powiązał wystąpienie tej przesłanki z art. 239b § 2 O.p., uprawdopodobniając obawę niewykonania zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji. Ustalono, w sposób nie budzący wątpliwości, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olsztynie prowadzi wobec skarżącej postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie oraz Burmistrza D. - Urząd Miejski w D.
Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 1c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art; 2 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez wskazanie zobowiązania niemożliwego. Burmistrz D. będąc wierzycielem, miał prawo przesłać do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Olsztynie - organu egzekucyjnego tytuły wykonawcze. Ustalenie czy zobowiązanie wskazane przez Burmistrza D. jest zobowiązaniem niemożliwym do wykonania, wykracza poza obszar rozważań prowadzonego postępowania w przedmiocie nadania rygoru nieostatecznej decyzji z 30.06.2023 r. Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie.
Organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że skoro w zakresie innych należności publicznoprawnych (Burmistrza D., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie) zostały wyczerpane wszelkie możliwości doprowadzenia do ich wykonania w sposób dobrowolny, to należy przypuszczać, że skarżąca Spółka konsekwentnie nie będzie wyrażać woli wykonania swoich zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie wskazywał, że przewidziane w treści art. 239b § 2 O.p. uprawdopodobnienie należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu jest wysoce prawdopodobne. Z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością. Warto przypomnieć, że w doktrynie prawa podatkowego najczęściej podkreśla się, że z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością (zob. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 221; Komentarz do art. 239 (b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 05.8.60), w: C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009). W tym kontekście ponownie przypomnieć należy, że organ nie ma obowiązku przedstawienia dowodu wprost potwierdzającego możliwość niewykonania zobowiązania. Organ ma obowiązek wskazać fakty i dowody, z których można wyprowadzić wniosek, że taka możliwość istnieje (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2019 r., II FSK 3072/17, publik. CBOSA). Nie można również tracić z pola widzenia, że art. 239b § 2 o.p. nie kwalifikuje czynników świadczących o występowaniu ryzyka niewykonania zobowiązania podatkowego na zawinione przez podatnika względnie przez niego spowodowane, ale odnosi się ogólnie do czynników obiektywnie występujących w sprawie (por. wyrok NSA z 8 sierpnia 2018 r., II FSK 2202/16, publik. CBOSA).
W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ podatkowy wskazał, że skarżąca Spółka nie posiada takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiłby ustanowienie na nim hipoteki lub zastaw skarbowy, korzystające z pierwszeństwa zaspokojenia. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy w sposób obszerny wyjaśnił, że skarżąca nie posiada nieruchomości na których można ustanowić hipoteki. Posiadane przez skarżącą ruchomości nie gwarantują zapłaty zobowiązań. Dodatkowo organ podkreślił, że majątek ruchomy skarżącej jest zabezpieczony w postępowaniu karnym oraz jest przedmiotem już licznych zastawów rejestrowych i zajęć komorników sądowych, stąd majątek ten jest lub będzie przedmiotem zaspokojenia innych wierzytelności mających pierwszeństwo zaspokojenia.
W złożonym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8) skarżąca Spółka wykazała:
za 2021 r. stratę w wysokości 385.211,27 zł przy przychodach 6.710.783,20 zł i kosztach uzyskania przychodu 7.095.994,47 zł,
za 2022 r. stratę w wysokości 2.089.906,75 zł przy przychodach 11.167.171,94 zł i kosztach uzyskania przychodu 13.257.078,69 zł.
Mając na względzie znaczną wartość zobowiązania podatkowego określonego decyzją z 30.06.2023 r. Naczelnika Warmińsko - Mazurskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Olsztynie w ocenie Sądu, organ podatkowy w sposób wystarczający uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane.
Dodatkowo wskazać należy, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżąca Spółka zbyła cały posiadany majątek nieruchomy na rzecz P1. Sp. z o.o. z siedzibą w L., tj.:
aktem notarialnym Rep. [...] z 5.07.2022 r., sprzedała prawo użytkowania wieczystego działki nr [...], o pow. 0,9006 ha, położonej w D. oraz stanowiące odrębną nieruchomość - budynek hali produkcyjnej, budynek administracyjno-socjalny oraz dwa budynki pomocnicze, objęte KW [...] za cenę 1.599.000,00 zł,
aktem notarialnym Rep. [...] z 1.07.2022 r. - warunkową umową sprzedaży oraz aktem notarialnym rep. [...] z 20.07.2022 r. - umową przeniesienia prawa zbyła położone w D.: prawo użytkowania wieczystego działki gruntu o nr [...], o pow. 0,4920 ha, KW [...]; udział [...] w prawie użytkowania wieczystego działki gruntu o nr [...], o pow. 0,3194 ha, [...]; udział [...] w prawie użytkowania wieczystego działki gruntu o nr [...], o pow. 0,1841 ha, [...] za łączną cenę 410.820,00 zł,
aktem notarialnym Rep. [...] z 1.07.2022 r. - warunkową umową sprzedaży oraz aktem notarialnym rep. [...] z 20.07.2022 r. - umową przeniesienia prawa zbyła działkę gruntu o nr [...], o pow. 0,0900 ha, położoną w D., KW [...] za cenę 43.050,00 zł.
Zdaniem Sądu, z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika jednoznacznie, że Spółka "dokonała czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości". W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że z punktu widzenia wykładni celowościowej art. 239b § 1 pkt 3 O.p. nie jest najistotniejsze z jakich powodów podatnik dokonuje zbycia składników majątku. Ważniejszy jest skutek w postaci zwiększenia się prawdopodobieństwa, że ewentualna egzekucja względem jego osoby okaże się bezskuteczna. Pojęcie "majątek znacznej wartości" należy do klauzul generalnych, których wypełnienie treścią należy przede wszystkim do orzecznictwa. Powszechnie przyjmuje się, że ten zwrot legislacyjny oznacza, że dopiero zbyta część majątku w proporcji do pozostałej znajdującej się w posiadaniu podatnika, a nie sama część zbywana, przedstawia znaczną wartość stanowiącą przesłankę nadania rygoru natychmiastowej wykonalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2016 r., o sygn. akt I GSK 1736/14). Także w literaturze wyrażany jest pogląd, że pod tym zwrotem, użytym na potrzeby omawianej instytucji, powinno się rozumieć zbywanie takiej części tego majątku, która w proporcji do pozostałej części majątku strony pozostającej w jej dyspozycji, może uniemożliwić lub znacznie utrudnić zaspokojenie się wierzyciela. Z kolei przez zbycie należy rozumieć wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem tych czynności jak właściciel. Raz jeszcze podkreślić należy, że z punktu widzenia wykładni celowościowej art. 239b § 1 pkt 3 O.p. nie jest najistotniejsze z jakich powodów podatnik dokonuje zbycia składników majątku. Ważniejszy jest skutek w postaci zwiększenia się prawdopodobieństwa, że ewentualna egzekucja względem jego osoby okaże się bezskuteczna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2017 r. I FSK 1567/15).
Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia prawa procesowego, tj. art. 122 w zw. z art. 121 oraz art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p., w ocenie Sadu również te zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Oceniając postępowanie organów należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 O.p., której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Zgodnie z powyższą zasadą organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 O.p. Wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie oznacza jednak, że ciężar dowodu obciąża w każdej sytuacji organ podatkowy. Ustalenie niektórych faktów - zwłaszcza tych, o których wiedzę posiada wyłącznie podatnik - pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego.
Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie proces decyzyjny organu spełnia powyższe wymagania procedury zawartej w Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy w uzasadnieniu swojego postanowienia zawarł szereg ustaleń i argumentów na potwierdzenie, że wobec skarżącej Spółki toczą się postępowania egzekucyjne, że skarżąca Spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, oraz że dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości. Zdaniem Sądu, organ ponadto uprawdopodobnił, tj. wykazał stosowną argumentacją istnienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie wynikające z decyzji podatkowej może nie zostać wykonane, jak stanowi o tym art. 239b § 2 O.p. Podkreślić należy, że organy podatkowe nie mają obowiązku dokładnego i wyczerpującego ustalania stanu majątkowego podatnika, zwłaszcza w sytuacji, gdy sam podatnik nie wskazał żadnych należących do niego składników majątku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2015 r. I FSK 1250/14). Rolą organu podatkowego jest jedynie uprawdopodobnienie tego, że ze względu na stan posiadania podatnika, istnieje możliwość niewykonania ciążącego na nim zobowiązania.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) oddalił skargę.