I SA/Ol 525/06

Sprawa dotyczyła skargi R.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Kontroli Skarbowej określającą zobowiązanie podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok na kwotę 30.233 zł. Głównym zarzutem podatnika było niezaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wartości produkcji w toku, które nie zostały uwzględnione w remanencie końcowym na dzień 31 grudnia 2003r. Organy podatkowe uznały, że koszty uzyskania przychodów zostały zawyżone, między innymi poprzez zaniżenie wartości spisu z natury, nie wykazując w nim rozdzielnicy elektrycznej oraz wartości robót w toku. Podatnik argumentował, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie nakłada obowiązku uwzględniania produkcji w toku w remanencie końcowym, a przepisy rozporządzenia Ministra Finansów są sprzeczne z ustawą lub zostały wydane z naruszeniem delegacji ustawowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę, uznając ustalenia organów podatkowych za prawidłowe. Sąd stwierdził, że art. 24 ust. 2 ustawy o PIT, określający zasady ustalania dochodu z działalności gospodarczej, należy interpretować łącznie z przepisami dotyczącymi rozliczania kosztów w czasie (art. 22 ust. 5 i 6 u.p.d.o.f.). Sąd podkreślił, że przepisy rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, w tym § 27 ust. 1, który nakazuje uwzględnianie produkcji w toku w spisie z natury, są zgodne z ustawą i nie naruszają Konstytucji RP. Sąd uznał, że produkcja w toku, podobnie jak półwyroby, powinna być uwzględniona w remanencie końcowym, ponieważ stanowi własność podatnika i wpływa na ustalenie jego dochodu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający