I SA/OL 525/05

I SA/Ol 525/05 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2006-03-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Błesiński /przewodniczący/
Renata Kantecka
Ryszard Maliszewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Sygn. powiązane
II FSK 736/06 - Wyrok NSA z 2007-06-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr) Asesor WSA Renata Kantecka Protokolant Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi I. A. i B. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie: łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. ustala wartość przedmiotu sporu na kwotę 40.938 zł ( czterdzieści tysięcy dziewięćset trzydzieści osiem złotych ), III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlegają wykonaniu, IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących 100 zł ( sto złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, V. nakazuje pobrać od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 1129 zł ( tysiąc sto dwadzieścia dziewięć złotych ) tytułem opłaty sądowej.
Uzasadnienie
I SA/OI 525/05 Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu na posiedzeniu w dniu 4 sierpnia 2005r., odwołania B. A. oraz R. M. - pełnomocnika L. i H. L. - od decyzji wydanej w dniu 17 czerwca 2005r. z upoważnienia Burmistrza P. przez zastępcę Burmistrza w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu wskazano, że z akt sprawy przekazanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika, że decyzją z dnia 18 lutego 2004r. organ podatkowy pierwszej instancji ustalił I. i B. A. oraz L. i H. L. łączne zobowiązanie pieniężne za 2004r. w wysokości 2.256zł.
W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 września 2004r. uchyliło ją w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia wskazując, iż decydującym dla prawidłowego określenia części powierzchni działki nr "[...]" zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza jest ustalenie powierzchni obszaru górniczego wskazanego w decyzji koncesyjnej z dnia 26 lipca 2001r. Organ odwoławczy dodał, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie czy miejsca, w których prowadzone było wydobycie żwiru są tożsame z lokalizacją, wskazaną w decyzji koncesyjnej.
Decyzją, będącą przedmiotem rozpatrywanego odwołania, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ podatkowy pierwszej instancji dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004r. i ustalił podatek od nieruchomości za rok 2004 w kwocie 40.937,50zł. Wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego dokonał przyjmując do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za okres od dnia l stycznia 2004r. do dnia 31 grudnia 2004r. grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, stanowiące obszar górniczy o powierzchni 87.101 m2, położone na działce nr "[...]". Natomiast do podstawy opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto pozostałą część działki nr "[...]", którą stanowią grunty klas V i VI, zwolnione na mocy art. 12 ust. l pkt l ustawy o podatku rolnym z tego podatku oraz nieużytki zwolnione z podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust. l pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W złożonym odwołaniu B. A. podniósł, iż decyzja, którą udzielono koncesji H. L. na wydobywanie kruszywa, została wydana bez ich zgody i wiedzy oraz z naruszeniem prawa (sfałszowanie dokumentów), co zostało potwierdzone decyzją Ministra Środowiska oraz wyrokami Sądów. Wskazał, iż małż. L. rozpoczęli i prowadzą działalność w zakresie wydobywania kruszywa. Dodał, że nie posiada koncesji i z tych też względów nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej na działce nr "[...]". Biorąc pod uwagę powyższe, wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez ustalenie, że wyłącznie zobowiązanymi do płacenia podatku od nieruchomości są mał. L. prowadzący działalność gospodarczą.
Natomiast pełnomocnik mał. L. - R. M. w złożonym odwołaniu zarzucił naruszenie zasad wyrażonych w art. 120 i 122 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie dyspozycji art. 165 § l, art. 187 § l w związku z art. 180 § l w/w ustawy, a ponadto dyspozycji art. 2 i art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W skazał, iż mał. L. nie składali wniosku w sprawie wszczęcia postępowania podatkowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego, nie uczynił tego również Burmistrz P. po uchyleniu przez Kolegium pierwotnej decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego. Zdaniem Pełnomocnika należy zatem uznać, że dotychczasowe czynności podjęte przez organ pierwszej instancji, m.in. protokół oględzin sporządzony w dniu 12 kwietnia 2005r., pomiary działek dokonane przez geodetów, jak i inne materiały nie mają rangi dowodów umożliwiających dokonanie rozstrzygnięcia. Podkreśla, że Burmistrz P. pominął całkowicie i nie dokonał rozstrzygnięcia co do prawidłowego zdefiniowania czym jest faktycznie powierzchnia przeznaczona na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wydobycia kopalin, czym eksploatowane złoże.
Reasumując wskazuje, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem procedury administracyjnej z pominięciem czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego, a organ podatkowy pierwszej instancji winien przeprowadzić prawidłowe postępowanie podatkowe, zgromadzić w sposób wyczerpujący i całkowity dowody i materiały w sprawie oraz usunąć wszelkie wątpliwości co do powierzchni stanowiącej podstawę opodatkowania.
W uzupełnieniu odwołania z dnia 20 lipca 2005r. Pełnomocnik podnosi, iż od dnia l grudnia 2002r. ustawodawca w art. la ust. l pkt 3 rozróżnił grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, które nie stanowią przedmiotu opodatkowania z uwagi na zaistnienie przeszkody technicznej w wykorzystywaniu tych gruntów do prowadzenia działalności. Dodał, iż posiadanie koncesji, tj. posiadanie uprawnienia do realizacji czynności wskazanych w koncesji, nie oznacza, że przedsiębiorca może realizować te uprawnienie w każdym momencie. Aby przedsiębiorca mógł je realizować, musi najpierw usunąć przeszkody natury technicznej a co za tym idzie, usunąć przeszkodę wyszczególnioną w art. la ust. l pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W kontekście powyższego stwierdził, że do czasu usunięcia przeszkód natury technicznej teren taki stanowi część składową obszaru górniczego, ale nie stanowi kopalni będącej zorganizowanym kompleksowo zbiorem elementów technicznych. Dopiero po usunięciu przeszkód natury technicznej spowoduje, że obszar taki może zostać uznany za związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje:
Zgodnie z art. 2 ust. l ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. z 2002r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: l) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 ustawy).
Stosownie zaś do art. l ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 1993r., nr 94, poz. 431 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W myśl art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r., Nr 100, poz, 1086 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z zawiadomienia o zmianie z dnia 23 stycznia 1999r. wynika, iż I. i B. A. oraz L. i H. L. są współwłaścicielami w 1/2 udziałów gospodarstwa rolnego położonego na działce nr "[...]" w obrębie R. o łącznej powierzchni 44,91 ha, w tym; 29.65 ha - z oznaczeniem rodzaju użytku "R" - rola o klasie gleboznawczej V, 14.80 ha - rola "R" klasy VI, 0.12 ha -pastwiska trwałe "Ps" klasy V oraz nieużytki "N"- 0.34 ha. W złożonej w dniu 9 listopada 2004r, informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2004, L. L. (Jako współwłaściciel) wykazała powierzchnię gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą podlegająca, opodatkowaniu od dnia l stycznia 2004r. 4-800 m2 oraz powierzchnię nieużytków - 3.400 m2 zwolnionych od tego podatku. Ponadto złożyła informację w sprawie podatku rolnego w której wykazała powierzchnię gruntów ornych klasy V - 29,65 ha, klasy VI- 14,32 ha od dnia l stycznia 2004r. oraz użytków zielonych klasy V - 0,12 ha. B. A. (jako drugi współwłaściciel) w złożonej dnia 29 października 2004r. informacji w sprawie podatku rolnego wykazał grunty orne podlegające opodatkowaniu (1/2 powierzchni): klasy V- 14,825 ha i klasy VI- 7,40 ha, użytki zielone klasy V- 0,06 ha oraz nieużytki - 0,17 ha. W informacji w sprawie podatku od nieruchomości zawarł informację, iż na gruntach rolnych wykazanych w informacji w sprawie podatku rolnego nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej.
Urząd Wojewódzki po uzgodnieniu z Burmistrzem Miasta i Gminy P. oraz Prezesem Wyższego Urzędu Górniczego udzielił H. L., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" w miejscowości R., gmina P. w granicach obszaru i terenu górniczego oraz wyznaczył jego granice na mapie będącej załącznikiem do decyzji. Koncesja została udzielona na 20 lat, tj. do dnia 25 lipca i nadaje podmiotowi gospodarczemu wyłączne prawo do wydobywania kopaliny na określonym obszarze, w tym wypadku na terenie obszaru górniczego o powierzchni 87.101 m2. W niniejszej sprawie będącej przedmiotem rozpatrywanego odwołania organ podatkowy pierwszej instancji ustalił wymiar zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości przyjmując do podstawy opodatkowania tym podatkiem grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, stanowiące obszar górniczy o powierzchni 87.101 m2. Zauważyć należy, iż w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zasadą jest, że podatkowi od nieruchomości podlegają wszystkie grunty, chyba że są opodatkowane podatkiem rolnym lub leśnym. Aby opodatkować dany grunt podatkiem od nieruchomości, trzeba najpierw ustalić, czy nie podlega on opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. Zasada ta została zapisana w art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wszystkie użytki rolne bez względu na to, czy stanowią gospodarstwo rolne w rozumieniu ustawy o podatku rolnym, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Każdy użytek rolny, bez względu na jego powierzchnię, nie podlega podatkowi od nieruchomości, lecz podatkowi rolnemu. O tym czy Jest to użytek rolny, decydują zapisy w ewidencji gruntów. Jeżeli okaże się, że podatnik posiada użytki rolne, to należy stwierdzić, czy są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Użytki rolne, lasy oraz grunty zadrzewione i zakrzewione są opodatkowane podatkiem od nieruchomości tylko w jednym przypadku, a mianowicie gdy są ..zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Definicji pojęcia "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" nie ma w ustawie o podatku rolnym ani też w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Pojęcie to nie może być utożsamiane z "gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej", które są zdefiniowane w art. la ust. l pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę, co skutkuje uznaniem gruntu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie jest podstawą do twierdzenia, że jest to grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunty "zajęte" to grunty na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. U przedsiębiorcy występują, zatem dwa rodzaje gruntów: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy i grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej - to te, które są w danym momencie wykorzystywane do wykonywania czynności składających się na działalność gospodarczą. Opodatkowanie ich jest zależne od nadanej im w ewidencji gruntów klasyfikacji. Użytki rolne u przedsiębiorcy będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wtedy, gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (zob. L. Etel Podatek od nieruchomości, rolny, leśny Komentarz; Wydawnictwo C.H. Beck 2003).
Podkreślenia wymaga, iż grunty na działce nr "[...]", co wynika z ewidencji gruntów, stanowią użytki _rolne. Fakt posiadania koncesji czyli publicznoprawnego uprawnienia przyznawanego decyzją organu administracji państwowej indywidualnemu podmiotowi -przedsiębiorcy do realizacji czynności wskazanych w koncesji - w niniejszej sprawie do wydobywania kopaliny na określonym obszarze, nie oznacza, że przedsiębiorca wykonuje je na całym terenie objętym koncesją i że wszystkie grunty znajdujące się na działce nr "[...]" są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wyżej wskazano, grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, muszą to być grunty na których w rzeczywistości są wykonywane czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym wypadku wydobywanie żwiru w kopalni "[...]" . W dziale dotyczącym ochrony środowiska natomiast wskazano, iż grunty orne zostaną wyłączone z użytkowania tylko na czas eksploatacji, zaś wyłączane one będą stopniowo, w miarę przesuwania się frontu robót wydobywczych. Zasady wyłączenia gruntów z produkcji rolnej oraz kierunek rekultywacji przyszłych terenów poeksploatacyjnych zostaną określone przez Starostwo Powiatowe w P., przewiduje się także kierunek rolny eksploatacji . Z załączonego do akt sprawy pisma Starostwa Powiatowego w P. z dnia 4 listopada 2004r. znak "[...]" wynika, iż żaden ze współwłaścicieli, tj. L. i H. L. oraz I. i B. A., nie wystąpił o wydanie decyzji dotyczącej wyłączenia użytków rolnych z produkcji rolnej na działce nr "[...]" położonej w obrębie R. Wyłączenie gruntów z produkcji rolnej powoduje, że straciły one charakter użytków rolnych do czasu zakończenia rekultywacji i stwierdzenia tego stosowną decyzją starosty. W okresie od wyłączenia gruntów do zakończenia rekultywacji, nie są to użytki rolne, ale grunty podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji w decyzji znak: "[...]" z dnia 16 lutego 2004r. wskazał, iż L. L. przedłożyła wykaz zmian gruntowych z dnia 5 stycznia 2004r. sporządzony przez uprawnionego geodetę W. K. i zatwierdzonego przez Starostwo Powiatowe w P., z którego wynika, że powierzchnia gruntów sklasyfikowana jako kopaliny wynosi 4.800 m2.
Przedstawione wyżej okoliczności sprawy, wskazują na konieczność powtórzenia postępowania dowodowego, co zgodnie z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ pierwszej instancji ustali w sposób nie budzący wątpliwości stan faktyczny sprawy, w tym powierzchnię gruntów zajętych przez podatnika na prowadzenie działalności gospodarczej będącą przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz powierzchnię gruntów stanowiącą użytki rolne, podlegającą opodatkowaniu podatkiem rolnym a także ustosunkuje się do podnoszonych przez podatników wniosków dowodowych. Przepisy Ordynacji podatkowej, zobowiązują organ do zebrania wszystkich dowodów koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy, rozważenia całokształtu materiału dowodowego i oceny na tej podstawie zasadności ustalenia zobowiązania podatkowego. Wyraz tej oceny powinien się znaleźć w decyzji podatkowej, wyczerpująco uzasadnionej, wskazującej w sposób czytelny podatnikom motywów podjętego rozstrzygnięcia.
W złożonej skardze I. i B. A. powielili zawarte w odwołaniu argumenty, iż decyzja, którą udzielono koncesji H. L. na wydobywanie kruszywa, została wydana bez ich zgody i wiedzy oraz z naruszeniem prawa (sfałszowanie dokumentów), co zostało potwierdzone decyzją Ministra Środowiska oraz wyrokami Sądów. Wskazali, iż małż. L. rozpoczęli i prowadzą działalność w zakresie wydobywania kruszywa. Dodali, że nie posiadają koncesji i z tych też względów nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej na działce nr "[...]". Biorąc pod uwagę powyższe, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i domagało się oddalenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna .W zaskarżonej decyzji SKO nie ustosunkowało się do odwołania B. A. Przedmiotem analizy było odwołanie L. i H. L. Stanowisko SKO dotyczące podstawy opodatkowania nie zostało zakwestionowane przez skarżących. Dopiero w odpowiedzi na skargę SKO wskazało, że obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na współwłaścicielach nieruchomości. Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję naruszył więc zasadę prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepisy te obligują do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego. Powoływane przez SKO orzeczenie NSA zapadło na tle stanu prawnego obowiązującego przed 1 stycznia 2003 r. W stanie prawnym sprzed 1 stycznia 2003 r. istniała kontrowersja , co do odpowiedzialności właściciela i samoistnego posiadacza nieruchomości. W uchwale z 6 września 1995 r. Trybunał Konstytucyjny ( OTK 6/1/1995 ) kierując się regułami wykładni celowościowej ustalił, iż komentowany przepis nie daje podstaw do wyboru podatnika przez organ podatkowy , wskazując na istotę ekonomiczną podatku od nieruchomości jako podatku majątkowego oraz- w związku z tym- na fakt, iż korzyści z nieruchomości osiąga z reguły posiadacz samoistny, nawet jeżeli nie jest on właścicielem nieruchomości. Nowelizacja ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku rozstrzygnęła dotychczasowe wątpliwości, stanowiąc w art. 3 ust. 3 ustawy, że w przypadku gdy przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy ciąży na posiadaczu samoistnym. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że część gospodarstwa rolnego, stanowiącą przedmiot współwłasności, została zajęta samowolnie przez L. i H. L. i przeznaczona na prowadzenie działalności gospodarczej. W dokumentacji technicznej planu ruchu odkrywkowego Zakładu Górniczego "[...]" na lata 2004 – 2008 w pkt 4 – w tytule prawnym do nieruchomości , na której przedsiębiorca prowadzi lub zamierza prowadzić ruch zakładu górniczego wskazano ,że grunt dz. Nr "[...]" jest przedmiotem współwłasności L. i H. L. Podmiotem koncesji jest podmiot gospodarczy A. Te okoliczności są bezsporne i jednoznacznie potwierdzają tezę skarżących, że zostali oni pozbawieni władztwa nad tą częścią nieruchomości, która jest przedmiotem działalności gospodarczej. Zdaniem skarżących ten stan faktyczny wskazuje, że nie mogą oni być podatnikami podatku od nieruchomości. SKO nie ustosunkował się do tego zarzutu w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO wskazało, że obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na współwłaścicielach nieruchomości gospodarstwa rolnego. Z treści zarzutu skarżących można wywnioskować, że do ustalonego stanu faktycznego powinien mieć zastosowanie art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. nr 9 , poz. 84 ze zm). Istota zagadnienia sprowadza się do tego, czy zajęcie gruntu przez małżonków L. na prowadzenie działalności gospodarczej należy zakwalifikować jako faktyczne pozbawienie skarżących władztwa na rzeczą, i w konsekwencji przyjąć, że przedmiot opodatkowania znalazł się w wyłącznym posiadaniu samoistnym małżonków L. ( art. 336 kc). Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2002 r. nr 9 , poz. 84 ze zm), obowiązek podatkowy ciąży na posiadaczu samoistnym. Małżonkowie A. podnieśli w skardze, iż decyzja, którą udzielono koncesji H. L. na wydobywanie kruszywa, została wydana bez ich zgody i wiedzy oraz z naruszeniem prawa, że nie posiadają koncesji i z tych też względów nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej na działce nr "[...]". Przepisy o współwłasności zawarte w kodeksie cywilnym regulują relacje pomiędzy współwłaścicielami. Zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na inne cele, jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Stosownie do treści art. 199 kodeksu cywilnego do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. Małżonkowie L. nie wylegitymowali się taką zgodą.
Na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w pkt I wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy SKO obowiązany jest rozważyć zawarty w odwołaniu i powielony w skardze zarzut, że małżonkowie A. zostali bezprawnie pozbawienia władztwa nad tą częścią nieruchomości, która została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej i w związku z tym nie mogą być oni podatnikami podatku od nieruchomości. W konsekwencji SKO winno rozważyć, czy w przedmiotowej sprawie może mieć zastosowanie art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2002 r. nr 9 , poz. 84 ze zm) stanowiący, że obowiązek podatkowy ciąży na posiadaczu samoistnym. Przedmiotem zaskarżenia jest kwota podatku od nieruchomości , która wynosi 40 938 zł i z tych przyczyn na podstawie art. 216 w związku z art. 160 p.p.s.a Sąd orzekł jak w pkt II wyroku. Jest to bowiem postanowienie, które zostało zamieszczone w sentencji wyroku. W oparciu o treść art. 152 p. p. s. a. orzeczono jak w pkt III wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i 209 P. p. s. a. . ( pkt IV wyroku). O brakującej części wpisu stosunkowego orzeczono na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a. w związku z § 1 R. R. M. z 16 XII 2003. , Dz. U. nr 221, po. 2193, w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu prze sadami administracyjnymi ( pkt V wyroku ).