I SA/OL 509/19

I SA/Ol 509/19 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2019-10-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-07-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Jolanta Strumiłło /przewodniczący/
Przemysław Krzykowski
Ryszard Maliszewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 153/20 - Wyrok NSA z 2023-03-15
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1221
art. 41 ust. 2. 12, 12a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Dz.U. 2019 poz 900
art. 14c § 2.
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski ( sprawozdawca ) sędzia WSA Przemysław Krzykowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 października 2019r. sprawy ze skargi R. O. – Zakład Produkcyjno – Handlowo – Usługowy A na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z 1 kwietnia 2019 r. R. O. (dalej strona, podatnik, wnioskodawca, skarżący) zwrócił się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej również Dyrektor KIS, organ interpretacyjny) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla usługi montażu markiz.
We wniosku przedstawiono stan faktyczny, zgodnie z którym podatnik prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą: Zakład A. - R. O. Jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz świadczy usługi instalacyjnych robót budowlanych, polegających na montażu systemów osłonowych na taras, tj. markiz. Prace montażowe wykonywane przez podatnika stanowią prace modernizacyjne i termomodernizacyjne w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, i są zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.
Instalacyjno-budowlane usługi modernizacyjne i termomodernizacyjne świadczone przez skarżącego obejmują dwa etapy: 1) strona wykonuje czynności z zakresu doradztwa i wykonania pomiarów, w następstwie których klient składa zamówienie na produkt na wymiar z wybranych przez klienta materiałów; 2) montaż systemów osłonowych, sposób montażu uzależniony jest od stopnia zaawansowania prac budowlanych u klienta oraz od rodzaju montowanego produktu.
W przypadku montażu markiz ich instalacja nie jest dokonywana pod elewacją budynku, ale montaż związany jest z ingerencją w strukturę nieruchomości. Konieczne jest przykręcenie do ściany budynku specjalnych uchwytów i konsol montażowych. Osłony są przykręcane do elewacji budynku za pomocą kołków montażowych, a więc są zintegrowane z budynkiem. Konstrukcje markiz są aluminiowe, natomiast tkaniny to folie PES, akryle i poliestry pokrywane PVC. Montaż markiz zwiększa powierzchnię użytkową budynku. Powstaje dodatkowa powierzchnia funkcjonalna do wykorzystania. Po montażu markizy klienci wnioskodawcy traktują taras jako przedłużenie powierzchni salonu. Stworzona przestrzeń jest dodatkowym pomieszczeniem dostosowanym do zmiennych warunków pogodowych. Ww. system osłonowy pełni przede wszystkim funkcję przeciwsłoneczną poprzez wpływ na parametr GTOT (tj. wewnętrzny współczynnik przepuszczalności energii promieniowania słonecznego). Spełnia również funkcję ochrony przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi, tj. przed wiatrem, deszczem, słońcem, a nawet śniegiem. Skutkiem usług podatnika jest uzyskanie przez obiekty, których dotyczą wykonywane usługi, nowych parametrów użytkowych oraz technicznych, unowocześnienie oraz usprawnienie obiektów, a także podwyższenie wartości obiektu.
Nowe parametry użytkowe oraz techniczne obiektów, uzyskane w następstwie realizacji usług wnioskodawcy, polegają w szczególności na ograniczeniu energii zużywanej na utrzymanie niskiej temperatury w obiekcie w okresie letnim. Ponadto w następstwie usług skarżącego ww. budynki oraz ich części uzyskują ochronę przed niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi przedłużając funkcjonalność i sprawność danego obiektu.
Usługi świadczone przez podatnika polegają na wykonywaniu czynności budowlanych. Skarżący we własnym zakresie zaopatruje się w materiały niezbędne do wykonania usług. Materiały są wybierane w porozumieniu z odbiorcą usług, uwzględniając cechy obiektu budowlanego w celu zmaksymalizowania korzyści użytkowych wynikających z wykonanych usług.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: czy usługi świadczone przez skarżącego, o charakterystyce wskazanej w przedmiotowym wniosku, podlegają opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221)?
Zdaniem skarżącego wykonywane usługi, dotyczące budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym podlegają opodatkowaniu stawką podatku 8% na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 u.t.p.u. W sytuacji, gdy pytający montuje markizy świadczy on usługę montażu elementów, które wraz z elementami konstrukcyjnymi budynku tworzą trwałą zabudowę. Elementem dominującym jest montaż, który prowadzi do ulepszenia lub unowocześnienia (modernizacji) obiektu budowlanego lub jego części, a nie wydanie towaru, które stanowi jedynie element pomocniczy - niezbędny do wykonania usługi montażu elementów wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu. Wydanie towaru, które towarzyszy montażowi markiz powinno być oceniane podobnie jak wydanie okien i drzwi towarzyszące usłudze ich montażu objętej preferencyjną stawką VAT. Markizy są wykonywane na wymiar do konkretnego budynku i są na trwałe wiązane z jego elementami konstrukcyjnymi. Urządzenia te nie funkcjonują w obrocie samodzielnie jak meble wolnostojące dlatego nie można stosować do ich dostawy przepisów znajdujących zastosowanie do dostawy wyposażenia trwale niezwiązanego z obiektem lub jego częścią.
Skarżący przedstawił obszerne uzasadnienie zajętego stanowiska z powołaniem szeregu orzeczeń sądów administracyjnych, w tym uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13, wyroku NSA z 23 lipca 2015 r. sygn. akt I FSK 1008/14 i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Poznaniu z 5 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Po 821/13.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej interpretacji indywidualnej z "[...]" r. nr "[...]" uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. Powołał się w sentencji na art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej O.p.). W uzasadnieniu natomiast wskazał na art. 2 pkt 6 i 12, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1, 2, 12, 12b, 12c, art. 146a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej "u.t.p.u.").
Na bazie art. 41 ust. 12 u.t.p.u. organ uznał pojęcie remontu i budowy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. Wskazał też na słownikową definicję pojęć: modernizacja, przebudowa, montaż. Powołał art. 2 pkt 2 ustawy z 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów (Dz. U. z 2017 r., poz. 130, ze zm.) i uznał, że budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja i przebudowa powinny dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, aby mogły korzystać z preferencyjnej stawki 8% podatku na podstawie art. 41 ust. 12 u.t.p.u.
Organ interpretacyjny stwierdził, że preferencyjna stawka 8% ma zastosowanie jedynie do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, a nie do wszystkich czynności dotyczących samego instalowania, montażu różnych towarów. Sama usługa montażu czy też instalacji poszczególnych towarów nie może być traktowana jako remont czy modernizacja. Dopiero w połączeniu z zespołem innych czynności, w wyniku których powstaje bądź podnosi się czy też przywraca poprzedni stan techniczny czy wartość użytkową budynku lub lokalu, można usługę tę traktować jako usługę budowy, remontu, modernizacji lub termomodernizacji, o których mowa w ustawie.
W analizowanej sprawie wnioskodawca wskazał, że wykonywane przez niego usługi montażowe wiążą się z ingerencją w strukturę nieruchomości. Konieczne jest przykręcenie do ściany budynku specjalnych uchwytów i konsol montażowych. Osłony są przykręcane do elewacji budynku za pomocą kołków montażowych. Konstrukcje markiz są aluminiowe, natomiast tkaniny to folie PES, akryle i poliestry pokrywane PVC.
Organ nie zgodził się z wnioskodawcą, że wykonane przez niego usługi montażu (nawet jeżeli wymagają one ingerencji w dany obiekt budowlany) prowadzą do trwałego połączenia montowanych elementów z elementarni konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (jego części). Aby można mówić o takim trwałym połączeniu, uprawniającym do zastosowania preferencyjnej stawki podatku na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy, wskutek dokonanego montażu markiza powinna tworzyć wraz z konstrukcją budynku jedną całość funkcjonalno-użytkową. Markizy połączone jedynie ze ścianą budynku nie stanowią takiej całości (a więc nie są one elementem konstrukcyjnym budynku, jego substancją) lecz są jedynie elementem wyposażenia budynku, z którym są jedynie połączone, zapewniającym w szczególności ochronę przed promieniami słonecznymi. Czynności związane z montażem markiz są w istocie zaopatrywaniem obiektu budownictwa mieszkaniowego w elementy wyposażenia i nie powodują one naruszenia elementów konstrukcyjnych danego budynku, za takie naruszenie nie można bowiem uznać wywiercenia otworów w elewacji budynku.
Ponadto zamontowana markiza nie staje się integralną częścią budynku, gdyż jako wyposażenie budynku może być w każdym czasie zdemontowana lub wymieniona. Trwałe połączenie markiz z konstrukcją budynku powinno oznaczać, że jej demontaż jest faktycznie niemożliwy bez znaczącego zniszczenia montowanej części i budynku. Natomiast wskutek demontażu markiz nie może być mowy o znaczącym zniszczeniu budynku. Demontaż markiz wymaga jedynie przywrócenia stanu sprzed montażu w związku z zaistniałymi ubytkami tynku w elewacji budynku.
Organ na tym tle uznał, że w wyniku montażu markiz nie następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych danego budynku, co stanowiłoby o jego remoncie, modernizacji lub termomodernizacji, do których odnosi się art. 41 ust. 12 ustawy. Nawet jeżeli zamontowana markiza spełnia przede wszystkim funkcję przeciwsłoneczną (a więc zwiększa jego użyteczność i funkcjonalność), to nie można z tego wyciągać wniosku, że dochodzi do zmiany parametrów tego budynku.
W związku z powyższym biorąc pod uwagę charakter robót związanych z montażem markiz niewskazujący na trwałe połączenie montowanych elementów z konstrukcją obiektu budowlanego, a także fakt, że wskutek ich montażu nie dochodzi do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych budynku, nie ma podstaw do zastosowania stawki podatku w wysokości 8% w oparciu o art. 41 ust. 12 u.t.p.u. Zatem świadczone przez wnioskodawcę usługi dostawy i montażu markiz, podlegają opodatkowaniu stawką podstawową, w wysokości 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 oraz art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy.
Organ stwierdził, że na rozstrzygnięcie nie mają wpływu powołane we wniosku wyroki oraz interpretacje, jako zapadłe w odmiennych stanach faktycznych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podatnik, reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych. Zarzucił interpretacji naruszenie:
1) prawa materialnego - art. 41 ust. 1 - 2 oraz ust. 12 - 12c u.t.p.u. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że instalacja markiz nie stanowi modernizacji w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że instalacja markiz podlega opodatkowaniu podstawową stawką podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie preferencyjna stawka tego podatku,
2) prawa procesowego - art. 14c § 2 O,p, poprzez brak należytego uzasadnienia stanowiska organu w zakresie, w którym uznał on stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.
W treści skargi podniesiono, że zarówno instalacja rolet zewnętrznych screen, żaluzji fasadowych, jak i markiz ma charakter modernizacji. Służy podwyższeniu standardu obiektu i poprawia jakość korzystania z niego. Poza oczywistymi technicznymi różnicami pomiędzy roletą, żaluzją a markizą, brak jest uzasadnienia w przepisach ustawy dla odmiennego traktowania usług ich instalacji. W obu przypadkach usługa polega na montażu określonego urządzenia.
Każde z tych urządzeń wpływa na użyteczność, a w konsekwencji wartość obiektu. Ponadto cechą wspólną obu usług jest jej wykonywanie w części znajdującej się już poza powierzchnią użytkową obiektu. Powołano ww. uchwałę NSA sygn. akt I FPS 2/13 oraz wyrok NSA z 21 września 2017 r. sygn. akt I FSK 6/16.
Ponadto zarzucono, że organ nie uzasadnił wyczerpująco swojego stanowiska, a ograniczył się do wskazania, że montaż markiz nie zmieni parametrów użytkowych i technicznych budynku.
W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Podał, że na tle powoływanej przez skarżącego uchwały NSA z 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13 został wypracowany pogląd, że dostawa z montażem moskitier wewnętrznych, rolet i markiz dotyczy nie obiektu budowlanego, lecz jego wyposażenia. Moskitiery wewnętrzne, rolety i markizy pełnią bowiem funkcję zbliżoną do firan i zasłon, co do których oczywistym jest, że nie mogą korzystać z obniżonej stawki podatkowej 8% (por. wyrok NSA z 1 października 2015 r. sygn. akt I FSK 907/14).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie bowiem z przepisem art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Świadczy usługi instalacyjnych robót budowlanych, polegających na montażu systemów osłonowych na taras, tj. markiz. W przypadku montażu markiz ich instalacja nie jest dokonywana pod elewacją budynku, ale montaż związany jest z ingerencją w strukturę nieruchomości. Konieczne jest przykręcenie do ściany budynku specjalnych uchwytów i konsol montażowych. Osłony są przykręcane do elewacji budynku za pomocą kołków montażowych. Konstrukcje markiz są aluminiowe, natomiast tkaniny to folie PES, akryle i poliestry pokrywane PVC. Montaż markiz zwiększa powierzchnię użytkową budynku. Powstaje dodatkowa powierzchnia funkcjonalna do wykorzystania. Po montażu markizy klienci wnioskodawcy traktują taras jako przedłużenie powierzchni salonu. Stworzona przestrzeń jest dodatkowym pomieszczeniem dostosowanym do zmiennych warunków pogodowych. Ww. system osłonowy pełni przede wszystkim funkcję przeciwsłoneczną poprzez wpływ na parametr GTOT (tj. wewnętrzny współczynnik przepuszczalności energii promieniowania słonecznego). Spełnia również funkcję ochrony przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi, tj. przed wiatrem, deszczem, słońcem, a nawet śniegiem.
Spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: czy usługi świadczone przez skarżącego, o charakterystyce wskazanej w przedmiotowym wniosku, podlegają opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221)?
Ustawodawca zastrzegł, że preferencyjną stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust ust. 2 powołanej ustawy stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (art.41 ust.12 u.p.t.u.).
Z powyższego wynika, że preferencyjną (obniżoną) stawkę podatku można zastosować do dostawy pod warunkiem, że dotyczy ona budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych bądź ich części pod warunkiem, że obiekty te zaliczyć można do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.
W art. 41 ust. 12a u.p.t.u. zdefiniowano pojęcie "budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym wskazując, że obejmuje ono obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.
Sąd podzielił stanowisko organu, że wykonane przez skarżącego usługi montażu (nawet jeżeli wymagają one ingerencji w dany obiekt budowlany) nie prowadzą do trwałego połączenia montowanych elementów z elementarni konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (jego części). Aby można mówić o takim trwałym połączeniu, uprawniającym do zastosowania preferencyjnej stawki podatku na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy, wskutek dokonanego montażu markiza powinna tworzyć wraz z konstrukcją budynku jedną całość funkcjonalno-użytkową. Markizy połączone jedynie ze ścianą budynku nie stanowią takiej całości (a więc nie są one elementem konstrukcyjnym budynku, jego substancją) lecz są jedynie elementem wyposażenia budynku, z którym są jedynie połączone, zapewniającym w szczególności ochronę przed promieniami słonecznymi. Montaż markiz w swej istocie zmierza do poprawienia komfortu mieszkania i stanowi element wyposażenia danego mieszkania. Nie powodują one naruszenia elementów konstrukcyjnych danego budynku. Za takie naruszenie nie można bowiem uznać wywiercenia otworów w elewacji budynku. W konsekwencji zamontowana markiza nie staje się integralną częścią budynku, gdyż jako wyposażenie mieszkania może być w każdym czasie zdemontowana lub wymieniona. Trwałe połączenie markiz z konstrukcją budynku oznaczałby, że jej demontaż jest faktycznie niemożliwy, bez znaczącego zniszczenia montowanej części i budynku. Demontaż markiz wymaga jedynie przywrócenia stanu sprzed montażu w związku z zaistniałymi ubytkami tynku w elewacji budynku.
Organ zasadnie uznał, że w wyniku montażu markiz nie następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych danego budynku, co stanowiłoby o jego remoncie, modernizacji lub termomodernizacji, do których odnosi się art. 41 ust. 12 ustawy. Zamontowana markiza spełnia przede wszystkim funkcję przeciwsłoneczną (a więc zwiększa jego użyteczność i funkcjonalność). Nie dochodzi natomiast do zmiany parametrów tego budynku.
W rezultacie brak podstaw do zastosowania stawki podatku w wysokości 8% w oparciu o art. 41 ust. 12 u.t.p.u. Zatem świadczone przez wnioskodawcę usługi dostawy i montażu markiz, podlegają opodatkowaniu stawką podstawową, w wysokości 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 oraz art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy.
W konsekwencji sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia prawa materialnego - art. 41 ust. 1 - 2 oraz ust. 12 - 12c u.t.p.u. poprzez ich błędną wykładnię. Prawidłowo organ uznał, że instalacja markiz nie stanowi modernizacji w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Zasadnie organ uznał, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowanie preferencyjna stawka tego podatku. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia prawa procesowego - art. 14c § 2 O,p, poprzez brak należytego uzasadnienia stanowiska organu. Organ prawidłowo przyjął, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Zasadnie wskazał, że montaż markiz nie ma charakteru modernizacji. Uchwała NSA sygn. akt I FPS 2/13 oraz wyrok NSA z 21 września 2017 r. sygn. akt I FSK 6/16, w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania. Dotyczyły one określonego stanu faktycznego.
W uchwale z dnia 24 VI 2013r., sygn. akt I FPS 2/13 NSA wskazał, że "Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Innymi słowy montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu. Dlatego też należy uznać, że czynności, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym montażu takich komponentów w obiekcie budowlanym lub jego części, mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części. W przypadku zaś gdy modernizacja dotyczy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym to wymienione wyżej czynności są objęte hipotezą normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Oznacza to, że do takich czynności ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w ust. 2 tego artykułu". Stanowisko organu ma potwierdzenie w treści wyrok NSA z 1 października 2015 r. sygn. akt I FSK 907/14. NSA w tym wyroku dokonał wykładni pojęcia : modernizacji, termomodernizacji i przebudowy. Modernizacja to unowocześnienie i usprawnienie czegoś (internetowy Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.). Termomodernizacja to przedsięwzięcie mające na celu zmniejszenie zapotrzebowania i zużycia energii cieplnej w danym obiekcie budowlanym (Wikipedia; powołany wyżej Słownik języka polskiego nie definiuje tego pojęcia). Przebudowa zaś to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (...). NSA podkreślił, że same uszkodzenia , które powstaną w przypadku demontażu markiz , nie mogą być tak traktowane. Dopiero przy uwzględnieniu efektu dokonanych czynności, w wyniku których podnosi się bądź też przywraca poprzedni stan faktyczny czy wartość użytkową substancji obiektu budowlanego lub jego części, usługę taką można traktować jako usługę budowy, remontu, modernizacji lub przebudowy, o których mowa w ustawie. Jeśli zaś brak jest owej korelacji między wykonanymi usługami a wartością użytkową obiektu budowlanego jako takiego nie mamy do czynienia z remontem, modernizacją itp. obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem stawka 8% nie może znaleźć zastosowania.
W rezultacie sąd nie uwzględnił zarzutu skargi naruszenia prawa materialnego - art. 41 ust. 1 - 2 oraz ust. 12 - 12c u.t.p.u.. Organ dokonał prawidłowej wykładni powołanego przepisu. Zasadnie uznał, że instalacja markiz nie stanowi modernizacji w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji zasadnie uznał, że instalacja markiz podlega opodatkowaniu podstawową stawką podatku od towarów i usług. Sąd nie uznał też zarzutu naruszenia prawa procesowego - art. 14c § 2 O.p. . Stanowisko organu zostało należycie uzasadnione. Subsumpcja przepisów prawa materialnego dotyczyła stanu faktycznego, który został przedstawiony we wniosku o interpretację w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Wobec braku uzasadnionych podstaw, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.