I SA/Ol 506/05

I SA/Ol 506/05 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2006-04-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Renata Kantecka
Wiesława Pierechod /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Czajkowski
Symbol z opisem
6304 Zwolnienia celne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr ) Sędziowie Asesor WSA Renata Kantecka Asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie powstania długu celnego w związku z procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła oddala skargę
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2005r. sygn. akt I SA/Ol 20/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie długu celnego w związku z niewykonaniem przez K. C. obowiązku wynikającego ze stosowania procedury odprawy celnej czasowej
z całkowitym zwolnieniem od cła.
W wyniku ponownego rozpoznania odwołania strony Dyrektor Izby Celnej wydał w dniu "[...]" decyzję, którą - powołując art.233 § 1 ust.2 lit.a Ordynacji podatkowej, przepisy Prawa celnego i ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym:
I. uchylił w części decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" nr "[...]" i określił K. C.:
podlegającą zarejestrowaniu kwotę długu celnego,
zobowiązanie w podatku akcyzowym,
zobowiązanie w podatku od towarów i usług od importu,
odsetki od należności celnych i podatkowych,
II. w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
W pierwszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy przedstawił w skrócie dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Przytoczył ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu WSA z dnia 16 czerwca 2005r. Wskazał, że realizując zalecenia Sądu uzupełnił postępowanie dowodowe a mianowicie:
wydał postanowienie z dnia "[...]" w którym wymienił dowody zgromadzone w postępowaniu skarbowym mające znaczenie dla sprawy celnej;
zlecił tłumaczowi przysięgłemu tłumaczenie na język polski karty pojazdu "[...]" nr "[...]" oraz upoważnienia udzielonego J. C. przez K. C.;
wezwał stronę do podania daty objęcia towaru procedurą odprawy czasowej oraz wartości pojazdu, jaką posiadał w tym dniu;
Wyjaśnił, że strona nie potrafiła podać dnia wprowadzenia pojazdu do Polski o czym poinformowała w piśmie z dnia 18.08.2005r. Uzyskana z KM Policji notatka o zdarzeniu drogowym z dnia "[...]"2003r. nie zawiera informacji o wartości pojazdu ani też daty jego wprowadzenia. Wobec tego Dyrektor Izby Celnej postanowił przeprowadzić dowód z opinii rzeczoznawcy techniki samochodowej co do wartości celnej pojazdu. W opinii technicznej nr "[...]" z dnia "[...]".2005r. biegły mgr inż. H. M. wskazał, że wartość brutto samochodu osobowego m-ki "[...]" nr nadwozia "[...]" rok prod. 1986 na dzień 26.08.2003r. wynosi 5700,00 zł.
Następnie Dyrektor Izby Celnej, powołał art.26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. nr 68 poz. 623). Przytoczył treść mających w sprawie zastosowanie przepisów art.145 § l i § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. (j.t. Dz.U. z 2001r. nr 75, poz.802 ze zm.) oraz § 128 pkt 2, § 129, § 130 ust.1 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 marca 2001r. w sprawie gospodarczych procedur celnych (Dz.U. nr 18, poz.214 ze zm.) regulujących pojęcie, zasady i warunki korzystania z procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła.
Wyjaśnił, że § 150 powołanego rozporządzenia oraz przepisy § 29 ust.1 pkt.1 lit.b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. nr 117, poz.1250 ze zm.) dopuszczają ustną formę przy dokonywaniu zgłoszenia do procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła. Przepisy te upoważniają organy celne do działań mających na celu uregulowanie sytuacji towarów w razie stwierdzenia, że procedura nie została zakończona zgodnie z ustalonymi warunkami i terminami.
Powołał art.212 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego, zgodnie z którym niewykonanie obowiązku wynikającego ze stosowanej procedury celnej powoduje powstanie wobec towarów nią objętych, długu celnego w przywozie, obliczanego według elementów kalkulacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Jeżeli nie można ustalić daty objęcia towaru procedurą celną - to zgodnie z art.222 § 2 ustawy, kwota należności celnych obliczana jest na podstawie elementów kalkulacyjnych, właściwych dla towaru w chwili ustalenia, że towar znajduje się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego. Dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty.
Ponadto Dyrektor Izby Celnej wskazał, że postępowanie w sprawach celnych prowadzone jest na podstawie przepisów art.12 i Działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa.
W toku postępowania ustalono, że na polski obszar celny został wprowadzony samochód osobowy m-ki "[...]", nr nadwozia "[...]", nr rej. "[...]". Właścicielem pojazdu od dnia 22.03.2001r. jest K. C. (zapis "[...]""dalsi właściciele"). Na ustnie złożony wniosek samochód został objęty procedurą celną odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła. W dniu 23 czerwca 2003r. tj. w czasie, gdy pojazd pozostawał na polskim obszarze celnym, został on wyrejestrowany z terenu Niemiec. Fakt naruszenia obowiązku wynikającego ze stosowania procedury odprawy czasowej został ujawniony dniu 26.08.2003r. przez funkcjonariuszy Policji z KMP. Stwierdzono, że znajdujący się na posesji w miejscowości S. (gm. G.) sam. osobowy m-ki "[...]" nr nadw. "[...]" posiada tablice rejestracyjne o niemieckim oznaczeniu "[...]" należące do zarejestrowanego na terenie Niemiec samochodu innej marki. Obecny na miejscu zatrzymania pojazdu właściciel posesji J. C. oświadczył, że pojazd należy do jego córki K. C., którym przyjechała do Polski, a który w związku z kolizją drogową w dniu "[...]".2003r. w Polsce pozostawiła. Dowód stanowi notatka KMP Policji oraz protokół z zeznania przesłuchiwanego w charakterze świadka J. C., sporządzone w dniu 26.03.2003r.
Dowodzi to - zdaniem organu odwoławczego - że przed dniem 02.01.2003r. K. C. wprowadziła na polski obszar celny samochód osobowy m-ki "[...]", który został objęty procedurą celną odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła.. Fakt, że osobą korzystającą z procedury celnej jest K. C. nie był kwestionowany zarówno w postępowaniu karnym skarbowym jak i w postępowaniu celnym przed organem celnym I instancji. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy potwierdza, że ciążący na K. C. obowiązek powrotnego wywozu pojazdu lub nadania nowego przeznaczenia a wynikający ze stosowania procedury celnej odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła nie został wykonany. Zatem, z mocy prawa w dniu, w którym obowiązek nie został wykonany, powstał dług celny w przywozie, a zobowiązaną do uiszczenia należności jest korzystająca z procedury celnej K. C.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej organ celny I instancji słusznie uznał dzień 26.08.2003r. (chwila stwierdzenia niewykonania obowiązku) za datę powstania długu celnego i przyjął elementy kalkulacyjne: wartość celną, pochodzenie i stawkę cła - właściwe dla tego dnia.
Zgodnie z art.23 § 1 Kodeksu celnego podstawą ustalenia wartości celnej jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. Jednak wobec zarzutu strony do wartości przyjętej przez organ celny I instancji oraz wobec braku wskazania przez nią wartości pojazdu, niemożliwe stało się ustalenie wartości celnej
w oparciu o art.23 § 1 Kodeksu celnego. W sytuacji, gdy wartość celna nie może zostać ustalona w oparciu o art.23 § 1, to w myśl art.24 § 1 cyt. ustawy zastosowanie znajdują kolejno metody wskazane w art.25 do art.28.
Postanowienia art.25 i art.26 ww. ustawy dają organom celnym możliwość ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna. Zastosowanie tych metod w przypadku używanych pojazdów samochodowych Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej uznał za problematyczne. Niemożliwym jest bowiem znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym bądź podobnym stopniu zużycia, co dodatkowo przemawia za odrzuceniem tych metod jako właściwych do ustalania wartości pojazdów używanych. Kolejna metoda ustalania wartości celnej - metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art.27 Kodeksu celnego) - dotyczy sprzedaży towarów masowych, sprzedawanych na polskim obszarze celnym w największych zbiorczych ilościach i stanie, w jakim są towary dla których ustalana jest wartość celna. Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej wypowiedział się również przeciwko ustaleniu wartości celnej używanych samochodów w oparciu o metodę wartości kalkulowanej (art.28 Kodeksu celnego). Używane pojazdy samochodowe nie są, bowiem produkowane jako takie, dlatego też metoda ta oparta na koszcie produkcji importowanych towarów nie może być brana pod uwagę. Z powyższego wynika, że wartość celna używanych pojazdów samochodowych powinna być ustalana według metody wskazanej w art.29 Kodeksu celnego. Przepis ten przewiduje, iż jeżeli wartość celna nie może być ustalana na podstawie przepisów art.23 i art.25-28, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym
z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:
artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu
z 1994r.,
Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego
w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r.,
przepisów tytułu II, działu III Kodeksu celnego - "wartość celna towarów".
Zgodnie z postanowieniami Porozumienia, w przypadku ustalania wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o powołaną metodę istnieje możliwość skorzystania z opinii biegłych rzeczoznawców bądź wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism zawierających ceny rynkowe tych pojazdów na polskim obszarze celnym. Biorąc za punkt wyjścia tak ustaloną cenę samochodu, dokonuje się szczegółowej kalkulacji polegającej na odliczeniu procentowego udziału należności publicznoprawnych. Z opinii nr "[...]" wydanej przez rzeczoznawcę techniki samochodowej i ruchu drogowego w dniu "[...]"2005r. wynika, że wartość rynkowa przedmiotowego pojazdu na dzień 26.08.2005r. wynosi 5700,00 PLN. Ustalając wartość celną pojazdu, pomniejszono wartość 5700,00 PLN o zwyczajową 10% marżę handlową, wartość podatku VAT - 22%, wartość podatku akcyzowego - 65% oraz wartość cła - 35%. Tak ustalona wartość celna pojazdu w kwocie 1906,81 PLN, została przyjęta do obliczenia kwoty wynikającej z długu celnego.
Odnosząc się do argumentów odwołania, że przyczyną nie wywiązania się z obowiązków wynikających z procedury było uszkodzenie pojazdu w czasie kolizji drogowej, organ II instancji stwierdził, że nie stanowiło to okoliczności wyłączającej korzystającego z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków wynikających z procedury i wykluczającej powstanie długu celnego. Zgodnie
z przepisami prawa celnego, towary niekrajowe, w tym: pojazdy objęte procedurą odprawy czasowej i uszkodzone podczas kolizji, mogły być poddane na polskim obszarze celnym naprawie. Wymagało to jednak zastosowania odpowiedniej procedury celnej - procedury uszlachetniania czynnego.
W przypadku, gdyby z uwagi na rozmiar uszkodzeń naprawa pojazdu lub jego powrotny wywóz okazały się niemożliwe, dopuszczalne było nadanie przeznaczenia celnego - zniszczenie towaru. Obowiązek zakończenia procedury odprawy czasowej i zgłoszenia do nowej procedury lub przeznaczenia celnego leżał po stronie korzystającego i wymagał formy pisemnej. Strona w celu zapoznania się z obowiązującymi przepisami prawa celnego, mogła skorzystać
z przysługujących jej uprawnień wynikających z art.4 ustawy Prawo celne
i uzyskać od organów celnych właściwą informację.
Ponadto organ odwoławczy odniósł się do podnoszonej kwestii własności pojazdu wywodząc, iż wykupienie przez J. C. ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej nie dowodzi jego prawa własności. Potwierdza jedynie zawarcie umowy, która chroni kierującego pojazdem przed koniecznością ponoszenia kosztów powstałych z tytułu szkód spowodowanych ruchem pojazdu. Metryka pojazdu F-brief wskazuje, że właścicielem pojazdu jest K. C.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. C., działając przez J. C. wniosła o:
"całkowite oddalenie pozwu I i II instancji"
zwrot kosztów procesu
oraz "uznanie spornego samochodu jako mienie przesiedleńcze" i "jego bezwarunkowy zwrot".
Wskazane żądania zawarła w końcowych wnioskach. W treści skargi zarzuca organom celnym:
błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na uznaniu, wbrew dowodom w postaci dokumentów ubezpieczeniowych, że to ona wprowadziła na polski obszar celny samochód "[...]",
oparcie się na opinii dotyczącej wartości pojazdu, która budzi wątpliwości z uwagi na przeoczenie przez Rzeczoznawcę włamania do samochodu
i związanych z tym znacznych uszkodzeń.
W uzasadnieniu argumentuje, że w notatce Komendy Miejskiej Policji
uznano J. C. (właściciela samochodu "[...]") jako osobę zobowiązaną do uregulowania szkód powstałych w kolizji drogowej z dnia "[...]".2003r. Wskazuje na kartę pojazdu F-brief nr "[...]", z której według twierdzeń pełnomocnika jasno wynika, że K. C. była współwłaścicielką pojazdu od dnia 22.03.2001r. do 23.06.2003r., natomiast J. C. był właścicielem spornego "[...]" od momentu zakupu tj. 22.03.2001r. do 26.08.2003r. Dnia 22.03.2001r. samochód został zarejestrowany i ubezpieczony jako rodzinny, zgodnie z obowiązującymi w R.F.N. przepisami.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej organy celne niewłaściwie zinterpretowały zeznania składane w toku postępowania, nie uwzględniając wyjaśnień skarżącej z których wynika, że to nie ona wprowadziła samochód na polski obszar celny, bo nie prowadziła samochodu w momencie przekraczania granicy.
W reasumpcji podkreśla, że to J. C. kupił sporny samochód, ubezpieczył go jako właściciel, wprowadził na polski obszar celny i nie naruszył warunków korzystania z procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła (na tę okoliczność posiada ośmiu świadków).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym
z dnia 2.04.2006r. (podpisanym w zastępstwie przez pełnomocnika), które wpłynęło do sądu w dniu rozprawy, skarżąca wywodzi, że nie jest właścicielką spornego "[...]". Była nią do chwili wyrejestrowania, domaga się przeprowadzenia przed sądem postępowania dowodowego. Od organu żąda wskazanych w piśmie dokumentów, których (jak twierdzi) nie posiada oraz zwrotu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych samochodu "[...]""[...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W związku z zarzutami i wnioskami skargi w pierwszym rzędzie stwierdzić należy, że postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.
Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego celem wydania orzeczenia merytorycznego o prawach bądź obowiązkach strony postępowania. Stosownie do art.133 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy. Wyjątkowo tylko w oparciu o art.106 § 3 p.p.s.a. może przeprowadzić dowód z dokumentu, jeżeli przyczyni się to do wyjaśnienia sprawy i nie spowoduje przewlekłości postępowania. Tak więc wynikające z treści skargi oraz pisma procesowego żądania prowadzenia postępowania we wskazanym zakresie nie mogły być uwzględnione. W szczególności wykracza poza zakres rozpoznawanej sprawy żądanie uznania spornego samochodu za "mienie przesiedleńcze", gdyż nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne zainicjowane zgłoszeniem towaru do procedury dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem od cła na podstawie art.1904 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego.
Sąd dokonując kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem powinien zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 lit.a-c p.p.s.a., uchylić zaskarżoną decyzję gdy stwierdzi:
naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
naruszenie przepisów postępowania, dające podstawę do wznowienia postępowania bądź
inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wbrew argumentom skargi, wymienionych wyżej naruszeń prawa zaskarżonej decyzji zarzucić nie można.
Z akt sprawy wynika bezspornie, że w dniu 26.08.2003r. ujawniono na polskim obszarze celnym pojazd - samochód "[...]" o nieuregulowanym statusie celnym. Zgodnie z odpowiednimi przepisami ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (j.t. Dz.U. z 2001r. nr 75, poz.802 ze zm.) takie ujawnienie obligowało organy celne do przeprowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia procedury, jaką towar był objęty w chwili wprowadzenia go na teren Polski, zgodnie z art.60 § 1 Kodeksu.
Organy celne obu instancji zasadnie wywiodły na podstawie zeznań posiadacza pojazdu (ojca skarżącej) i innych dowodów zgromadzonych
w sprawie, że samochód został zgłoszony do procedury odprawy czasowej
z całkowitym zwolnieniem od cła - § 150 rozporządzenia Ministra Finansów
z dnia 8 marca 2001r. w sprawie gospodarczych procedur celnych i § 29 ust.1 pkt 1 lit.b rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie deklaracji skróconych
i zgłoszeń celnych w związku z art.62 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego.
Kwestia objęcia samochodu procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła zasadniczo nie jest przez skarżącą kwestionowana.
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że osobą która była uprawniona do korzystania z tej procedury i zobowiązana do jej zakończenia zgodnie
z określonymi warunkami i terminami była skarżąca. Jak słusznie wskazał to
w uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej, świadczą o tym zeznania ojca skarżącej złożone w toku postępowania karnego, jej wyjaśnienia składane w toku tego postępowania jak też fakt, że to ona była oskarżona o czyn z art.88 § 1 kks w zbiegu z art.54 § 2 kks w sprawie o sygn. akt "[...]" zakończonej Postanowieniem z dnia "[...]"2004r. Sądu Rejonowego "[...]" wobec stwierdzenia, że w momencie orzekania czyn zarzucany oskarżonej nie zawiera znamion przestępstwa.
W postępowaniu przed organem I instancji w pismach z dnia 26.09.2004r. i 14.10.2004r. skarżąca potwierdziła fakt korzystania przez nią z procedury odprawy czasowej i wyjaśniła okoliczności wyjazdu z Polski bez samochodu, zastrzegając brak zamiaru pozostawienia go na stałe w kraju. Tej ostatniej deklaracji przeczy jednak fakt wyrejestrowania w dniu 23.06.2003r. samochodu na terenie Niemiec.
W toku postępowania przed organami celnymi obu instancji skarżąca nie przedłożyła przekonujących dowodów, że jej ojciec J. C. był współwłaścicielem spornego samochodu. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że zawarcie umowy ubezpieczenia i posiadanie międzynarodowego certyfikatu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (zielonej karty) nie dowodzi własności pojazdu. Zgodnie z odpowiednimi przepisami polskimi a zbieżne z nimi są uregulowania w krajach Unii Europejskiej (obowiązuje w tym zakresie Dyrektywa 2000/26/WE z dnia 16 maja 2000r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów (Dz.Urz. "[...]" z 20.07.2000r.)) obowiązek ubezpieczenia OC ciąży na posiadaczach pojazdów. Z przedłożonej karty pojazdu samochodu "[...]" nr nadwozia "[...]", która jest dokumentem przypisanym do pojazdu, zawierającym miedzy innymi dane identyfikacyjne właściciela pojazdu, nie wynika - wbrew twierdzeniom skargi - że współwłaścicielem pojazdu jest J. C.
Również nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy oraz przepisach art.145 § 1 i § 2 Kodeksu celnego i przepisach § 128 pkt 1,
§ 129, § 130 ust.1 i ust.3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 marca 2001r. w sprawie gospodarczych procedur celnych (Dz.U. nr 18, poz.214 ze zm.) by J. C. mógł korzystać w odniesieniu do spornego samochodu z procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła.
W stosunkach rodzinnych może nie mieć decydującego znaczenia kto jest właścicielem pojazdu, a kto i na jakich zasadach z niego korzysta. Jednak organy celne dokonując kontroli wywiązywania się z obowiązków związanych
z przywozem towaru na polski obszar celny, nałożonych przepisami Prawa celnego, ustalają stan faktyczny na podstawie obiektywnie istniejących dowodów bez uwzględnienia szczególnych powiązań miedzy rodzicami mającymi status osób krajowych a dorosłymi dziećmi mającymi miejsce zamieszkania poza polskim obszarem celnym. Akta sprawy wskazują, że tej podmiotowej odrębności praw i obowiązków każdej osoby fizycznej z osobna nie dostrzega skarżąca, a przede wszystkim jej pełnomocnik.
Stosownie do § 130 ust.1 powołanego rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie gospodarczych procedur celnych - pojazdy samochodowe (nie służące działalności gospodarczej) mogą być przedmiotem odprawy czasowej pod warunkiem, że:
1) zostaną przywiezione przez osobę mającą miejsce zamieszkania poza polskim obszarem celnym lub
2) zostaną przywiezione przez osobę krajową przebywająca za granicą
w związku m. innymi z zatrudnieniem, jeżeli w tym czasie przybywają
na polski obszar celny.
Sąd nie stwierdził by w toku postępowania przed organami celnymi przedłożono dowód, że J. C. przebywał w 2003r. za granicą w związku z zatrudnieniem i wprowadził samochód na polski obszar celny z zamiarem jego powrotnego wywozu. Natomiast użycie w treści § 130 ust.1 pkt 1 i 2 rozporządzenia "zostaną przywiezione" nie oznacza konieczności fizycznego kierowania pojazdem w momencie przekraczania granicy w sytuacji gdy samochodem podróżują oprócz osoby mającej miejsce zamieszkania poza polskim obszarem celnym (będącej właścicielem pojazdu) także osoby krajowe.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut nieprawidłowego ustalenia wartości celnej pojazdu. W opinii technicznej nr "[...]" z dnia "[...]" znajduje się opis stanu technicznego samochodu w którym - wbrew twierdzeniu skargi - biegły wymienia wszystkie uszkodzenia, a między innymi stwierdza brak 4 kołpaków kół jezdnych. Z akt wynika, że pismem z dnia 7.10.2005r. pełnomocnik skarżącej został powiadomiony w trybie art.200 Ordynacji podatkowej o zebranym materiale dowodowym w sprawie, który obejmował wymienioną opinię i o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pismo to odebrał w dniu 10.10.2005r. i do dnia wydania decyzji ("[...]") nie skorzystał z przysługującego mu prawa.
Sąd stwierdza ponadto, że Dyrektor Izby Celnej w zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawił wynikające z przepisów Kodeksu celnego zasady ustalania wartości celnej towaru w przypadku, gdy za podstawę wymiaru cła nie może być przyjęta wartość transakcyjna. W oparciu o te zasady ustalił wartość celną samochodu na kwotę 1906,81 PLN. Wypełnił więc wskazania zawarte
w wyroku WSA z dnia 16 czerwca 2005r. sygn. akt I SA/Ol 20/05. Z tej przyczyny uchylił decyzję organu I instancji, określając w niższych kwotach należności publicznoprawne.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.