I SA/Ol 472/20

I SA/Ol 472/20 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2020-11-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Jolanta Strumiłło /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Górska
Ryszard Maliszewski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 3692/21 - Wyrok NSA z 2024-01-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 4 ust.2, art. 7 ust.1 pkt. 12
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2014 poz 40
art. 2 pkt. 9a
Ustawa z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych.
Dz.U. 2019 poz 900
art. 122, art. 187 par.1, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K., K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2018 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Ol 472/20
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]"r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia "[...]"r. w sprawie wymiaru K. i J. K. (dalej powoływani jako strona, skarżący, podatnicy) podatku od nieruchomości na 2018r. w kwocie "[...]" zł.
Z motywów decyzji oraz akt podatkowych wynika następujący stan sprawy:
Decyzją z dnia "[...]"r. Prezydent Miasta O. ustalił skarżącym wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie "[...]" zł. Na skutek odwołania podatników od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej w skrócie "Kolegium" , "organ odwoławczy" "organ II instancji"), decyzją z dnia "[...]" r. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało na konieczność dokładnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie przedmiotu opodatkowania, gdyż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwalał Kolegium na weryfikację prawidłowości opodatkowania budynku.
Organ I instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia "[...]"r. ustalił podatnikom wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2018r. w kwocie "[...]" zł. Organ ustalił, że podatnicy są właścicielami altany działkowej położonej na terenie rodzinnych ogrodów działkowych A. w O. Na podstawie wykazu obiektów zlokalizowanych na terenie ROD A. (otrzymanego z Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w O.) przekraczających powierzchnię zabudowy 35 m2 i wysokość 5 m organ wezwał podatników do złożenia informacji o ich nieruchomości. Podatnicy nie złożyli informacji i wyjaśnili w piśmie z "[...]" r., że nie ma podstaw do opodatkowania ich altany, ponieważ jej wymiary tj. powierzchnia zabudowy "[...]"m2 i wysokość "[...]" m, nie dają podstawy do zastosowania przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ więc przeprowadził dowód z oględzin altany. Pomiarów dokonał i sporządził opinię powołany przez organ biegły z zakresu geodezji. Zgodnie z opinią, wysokość altany na poziomie parteru wyniosła "[...]" m natomiast od poziomu gruntu do szczytu budynku "[...]" m. Z tego powodu, że poziom gruntu przy wejściu do altany nie jest widoczny do celów opinii jako wysokość altany przyjęto "[...]"m.
Zgodnie z dokonanymi pomiarami budynek ma powierzchnię "[...]"m2 o wysokości w świetle od 1,4 m do 2,2 m i powierzchnię użytkową wynoszącą "[...]" m2. - ponieważ wysokość pomieszczeń mieściła się w granicach od 1,40 m do 2,20 m, powierzchnię użytkową pomniejszono o 50% (zgodnie z art.4 ust.2 ustawy) i przyjęto w decyzji. Podatnicy kwestionowali opinię biegłego i przedłożyli opinię techniczną z marca 2020 r. w zakresie określenia wysokości altany działkowej, wskazując, że prawidłowa wysokość altany, jaka powinna być przyjęta w decyzji wynosi "[...]" m.
W zaskarżonej decyzji organ podkreślił, że opinia powołanego przez organ biegłego została uzupełniona i zarzuty podatników nie mogły zostać uwzględnione. Biegły wskazał, że do określenia wysokości altany należało podejść od strony geodezyjnej, ale też od strony prawa budowlanego. W pierwszej kolejności prace geodezyjne rozumiane jako pomiary sytuacyjne i wysokościowe są uregulowane Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji 9 listopada 2011r. w sprawie standardów technicznych wykonywania pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania tych wyników do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Biegły podkreślił, że z geodezyjnego punktu widzenia należy mierzyć obrys zewnętrzny obiektu budowlanego bez względu na jego funkcję. Obiekty kubaturowe takiej jak altany charakteryzuje się wysokościowo poprzez podanie rzędnych poziomu "zero" (poziom posadzki najniższej kondygnacji przeznaczonej na stały pobyt ludzi) i ilość kondygnacji. Biegły podkreślił, że rzędnych wysokości budynków nie mierzy się obligatoryjnie, gdyż powinny one wynikać wprost z dokumentacji technicznej – projektu budowlanego danego obiektu. Biegły stwierdził, że obiekt kubaturowy w przestrzeni nie zamyka się w wymiarach wewnętrznych, a w wymiarach zewnętrznych. Co do określenia wysokości altany, biegły podkreślił, że kryterium zasadniczym określonym przez ustawodawcę, jest rodzaj dachu: płaski bądź stromy. W przedstawionej, przez podatników, opinii sposób mierzenia wysokości budynków odnosi się przede wszystkim do budownictwa wielorodzinnego, a nie będącej przedmiotem oceny altany. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na, przywoływaną również przez biegłego, legalną definicję altany wskazując, że budynek taki posiada ściśle określone wymiary oraz służy wyłącznie zaspokajaniu potrzeb rekreacyjnych i wypoczynkowych. Za prawidłową organ uznał wysokość altany wskazaną w opinii biegłego wynoszącą "[...]" m. Organ podkreślił, że opinia biegłego jest wyczerpująca, a jej uzupełnienie daje podstawy do nie uwzględnienia odwołania podatników. Organ wskazał również, że budynki na terenach ogrodów działkowych zasadniczo podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który stanowi, że zwolnienie podatkowe obejmuje położone na terenie rodzinnego ogrodu działkowego: grunty, altany działkowe i obiekty gospodarcze o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz budynki stanowiące infrastrukturę ogrodową w rozumieniu ustawy z 13 grudnia 2013r. o rodzinnych ogrodach działkowych z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ podkreślił, że zwolnienie to jest zwolnieniem przedmiotowy o szczególnym charakterze. Przejawia się to w ścisłym odniesieniu do regulacji wynikających z przepisów ustawy z 13 grudnia 2013r. o rodzinnych ogrodach działkowych. Zgodnie z art. 2 pkt 9a tej ustawy ilekroć jest mowa o altanie działkowej należy rozumieć wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 metrów przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2 . Jeżeli więc przekroczone są te wartości budynek podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją, podatnicy w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego żądali uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia celem umorzenia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2018r. za altanę działkową. Podatnicy zarzucili decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 oraz art.8 w związku z art. 77 § 1, art.80, art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy poprzez:
1. pominięcie i pozostawienie bez odniesienia i analizy opinii technicznej przedstawionej przez stronę;
2. bezkrytyczne przyjęcie opinii powołanego przez organ biegłego w sprawie, pomimo rozbieżności w sposobie liczenia wysokości altany;
3. błędne rozumienie i pomylenie przez organ pojęć: powierzchnia zabudowy i powierzchnia użytkowa budynku co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;
4. powoływanie się na pomiary dokonane przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego z "[...]"r. pomimo obowiązywania wówczas poprzedniej ustawy o ogrodach działkowych, która nie zawierała definicji altany ogrodowej, a tym bardziej sposobu obliczania jej wysokości;
5. brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i wyliczenia podatku;
6. brak ustalenia daty powstania przedmiotowej altany co skutkuje błędnym zastosowaniem przepisów ustawy Prawo budowlane jak również ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych;
7. bezpodstawne przyjęcie naruszenia parametrów powierzchni zabudowy i powierzchni użytkowej uprawniającej do zwolnienia podatkowego.
Strona zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego:
1. art. 7 ust.1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 16 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych poprzez błędną ich wykładnię i niezastosowanie co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i umorzeniem postępowania;
2. § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04. 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez błędne przyjęcie iż zapisy tego rozporządzenia mają zastosowanie tylko do budynków wielorodzinnych podczas gdy mają zastosowanie do wszystkich budynków;
3. § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu sposobu liczenia wysokości altany ze stropodachem, a nie budynku z poddaszem użytkowym.
W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślili, że kwestią sporną w sprawie jest wysokość altany. Zdaniem skarżących powierzchnia zabudowy nie przekracza 35 m2 i jest to zbieżne z danymi posiadanymi przez organ podatkowy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna i podlegała oddaleniu.
Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem zaskarżenia jest zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2018 rok, a zatem badaniu przez Sąd podlegała prawidłowość zastosowania przez organy podatkowe przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych kształtujących zobowiązania podatkowe w tym podatku, w brzmieniu obowiązującym w tym okresie.
Istotą sporu pomiędzy skarżącymi oraz organami podatkowymi jest sposób ustalenia wysokości i powierzchni użytkowej altany posadowionej na terenie ogrodów działkowych. Skarżący twierdzą, że odkąd są właścicielami spornej altany jej wysokość wynosi "[...]" m. W trakcie przeprowadzonego postępowania organ zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wyjaśnienie tych okoliczności. W piśmie z "[...]"r. (k- "[...]" akt administracyjnych), wskazano, że właściciel po kontroli przeprowadzonej "[...]"r. nie przedkładał żadnych dokumentów o zmianie parametrów technicznych altany. Nie była też przeprowadzona inwentaryzacja geodezyjna potwierdzająca zmniejszenie powierzchni zabudowy i wysokości obiektu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że wobec braku dokumentów potwierdzających przebudowę obiektu należy przyjąć iż wysokość spornej altany nadal wynosi "[...]" m. Powołany przez organ w sprawie biegły, po przeprowadzeniu oględzin i pomiarów, w swojej opinii i jej uzupełnieniu wskazał, że wysokość altany wynosi "[...]" m. Biegły podał i wyjaśnił w jaki sposób i na jakiej podstawie dokonywał pomiarów.
Organ po przeprowadzeniu oględzin dokonał pomiarów powierzchni użytkowej spornej altany. Według tych pomiarów budynek ma powierzchnię "[...]" m2 o wysokości w świetle od 1,4 m do 2,2 m.
Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zagadnienia prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego, co było kwestionowane przez skarżących, zaznaczyć należy, że w ocenie Sądu postępowanie to zostało przeprowadzone z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z przepisów regulujących postępowanie podatkowe, w tym z wynikającej z art. 121 § 1 O.p. zasady zaufania. Organy orzekające zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 O.p., a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 O.p. Przedstawiono bowiem argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadniono i wskazano fakty, które uznano za udowodnione, dowody, którym dano wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. W tym kontekście wskazać należy na przyjętą w postępowaniu podatkowym zasadę otwartego systemu środków dowodowych. Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Oznacza to, iż wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek organów podatkowych wyjaśnienia wszystkich prawnie relewantnych faktów i zebrania całego materiału dowodowego obejmuje dążenie wszelkimi prawnie dopuszczalnymi sposobami, za pomocą wszystkich dopuszczonych prawem dowodów do ustalenia stanu faktycznego sprawy (por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, opubl. w Przeglądzie Orzecznictwa Podatkowego z 2005 r., nr 5, poz. 79). Przy czym zaznaczyć trzeba, że gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Organ podatkowy jest zobowiązany bowiem do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania, może dokonać ustalenia stanu faktycznego niebudzącego wątpliwości, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. W postępowaniu podatkowym przyjęto również, jako obowiązującą, zasadę swobodnej oceny dowodów ( art. 191 Ordynacji podatkowej). W myśl tej zasady organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Przy czym do katalogu środków dowodowych, jakie zgodnie z Ordynacją podatkową mogą być przeprowadzone w postępowaniu podatkowym zalicza się także opinię biegłego – art. 181 Ordynacji podatkowej. Dowód taki może być dopuszczony, pod warunkiem jednak, że w ocenie organu w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, których zakres przekracza wiedzę i doświadczenie życiowe osób posiadających wykształcenie ogólne (art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej). Skorzystanie przez organ podatkowy z dowodu w postaci opinii biegłego ma na celu wsparcie organu wiedzą specjalistyczną w zakresie możliwości ustalenia w sprawie istotnych okoliczności, wyjaśnienia wątpliwości wymagających wiadomości specjalnych z uwagi na konkretne twierdzenia strony.
Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że organy podatkowe obu instancji uznały, że dla wyjaśnienia w dostatecznym zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności będzie dowód w postaci zarówno opinii biegłego co do wysokości altany jak i oględzin nieruchomości, w trakcie których organ podatkowy samodzielnie, przy użyciu specjalistycznego urządzenia w postaci: dalmierza laserowego D. dokonał pomiarów powierzchni użytkowej altany. Zdaniem Sądu do wykonania pomiarów powierzchni użytkowej budynku nie jest wymagana specjalistyczna wiedza, a wystarczająca jest to tej czynności wiedza i doświadczenie życiowe, które posiadają pracownicy organów legitymujący się wykształceniem ogólnym. Ze sporządzonego na tę okoliczności protokołu oględzin nie wynika, aby w ich trakcie skarżący kwestionowali zarówno uprawnienia pracowników organu wykonujących oględziny jak też sposób dokonywania pomiarów. W tych okolicznościach Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości ustalonej powierzchni użytkowej altany.
Reasumując uznać należy, że organy prawidłowo ustaliły zarówno wysokość jak i powierzchnię zabudowy i użytkową spornej altany.
Zgodnie z przepisami art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U.2019.1170 t.j. z dnia 2019.06.25 ze zm. Dalej jako: u.p.o.l.) zasadniczo budynki na terenach rodzinnych ogrodów działkowych podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Zwolnienie to obejmuje położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych grunty, altany działkowe i obiekty gospodarcze o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz budynki stanowiące infrastrukturę ogrodową w rozumieniu ustawy z 13 grudnia 2013r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014r. poz. 40 oraz z 2015r. poz. 528. Dalej jako ustawa o ogrodach działkowych). Organ prawidłowo w decyzji podkreślił, że konstrukcja prawna zwolnienia podatkowego dotyczącego gruntów i budynków położonych na terenie rodzinnego ogrodu działkowego jest szczególnym zwolnieniem o charakterze przedmiotowym i odnosi się do regulacji przepisów ustawy o ogrodach działkowych. Powyższa ustawa w art. 2 pkt.9a zawiera legalną definicję altany działkowej zgodnie z którą przez altanę działkową - należy rozumieć wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2; a contrario: jeżeli przekroczone są wskazane wartości to budynek podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
Podkreślić należy, że powyższe uregulowania ustawowe zostały wprost przeniesione do regulaminu ogrodu działkowego, w którym skarżący mają działkę. Regulamin ten ( k: 1-13 akt administracyjnych) w § 36 stanowi, że altana może mieć powierzchnię zabudowy do 35 m2 mierzoną po obrysie ścian zewnętrznych oraz wysokość do 5 m przy dachu dwuspadowym i 4 m przy dachu jednospadowym. Przy czym wysokość altany mierzy się pod poziomu gruntu przy wejściu do altany i do najwyższego punktu na dachu – do kalenicy.
Wbrew zarzutom skargi organ prawidłowo wyodrębnił zarówno powierzchnię zabudowy altany i ustalił ją na "[...]" m2 jak i wysokość altany, która na poziomie parteru wynosi "[...]" m, a od poziomu gruntu do szczytu budynku "[...]" m. Jedna z uwagi, że poziom gruntu przy wejściu do budynku nie jest widoczny organ do celów ustalenia wysokości altany przyjął wielkość "[...]" m. Obie te wartości zarówno wysokość jaki i powierzchnia zabudowy przekraczają wartości wskazane w ustawie i regulaminie ogrodu. Dlatego za prawidłowe należy uznać ustalenia organów, że zwolnienie podatkowe, co do spornej altany, nie przysługuje skarżącym. Co za tym idzie organy ustaliły powierzchnię użytkową altany podlegającą opodatkowaniu. Przepisy art. 4 ust. 2 u.p.o.l., wskazują zakres zaliczenia do powierzchni użytkowej w zależności od wysokości pomieszczeń. Zgodnie z tymi przepisami powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Organ ustalił, że sporny budynek ma powierzchnię "[...]" m2 o wysokości w świetle od 1,4 m do 2,2 m, a więc by ustalić powierzchnię użytkową zgodnie z zapisami art. 4 ust. 2 u.p.o.l. organ zmniejszył o 50% tj. do wysokości "[...]" m2 i taką wartość powierzchni użytkowej przyjął do opodatkowania. Jako stawkę wyliczenia wysokości podatku od spornej nieruchomości organ wskazał przepisy art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.e u.p.o.l.
Organ drugiej instancji w sposób jasny i precyzyjny odniósł się do zarzutów odwołania, wyjaśniając wszystkie sporne kwestie, o czym była mowa w części historycznej niniejszego uzasadnienia. Nie jest obowiązkiem organu – co zdaje się zarzucają skarżący – ponowne prowadzenie postępowania dowodowego, ale ocena przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji i uzupełnienia materiału dowodowego w razie stwierdzenia takiej potrzeby.
W badanej sprawie SKO nie uchybiło przepisom art. 191 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż dokonało oceny całego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego przyjmując, że zarówno zgromadzone w sprawie dowody, jak i ich ocena uzasadniały określenie skarżącym wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w kwocie określonej zaskarżoną decyzją. W ocenie Sądu zupełnie chybiony jest zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ pierwszej instancji zachował wszelkie reguły rzetelnego postępowania. Oceniając w tej sprawie aktywność organu i postawę skarżącego, należy stwierdzić, że organ ten podjął wszelkie możliwe działania i zgromadził materiał, który pozwolił mu na ustalenie stanu faktycznego, w sposób nie budzący wątpliwości. Zarówno decyzje organu I instancji jak i decyzje Kolegium Odwoławczego zawierają pełne uzasadnienie, tak co do ustalonego stanu faktycznego, dowodów na podstawie których ten stan ustalono jak i subsumpcji prawnej.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U.2019.2325 t.j. z dnia 2019.11.28 ze zm.), Sąd oddalił skargę.