I SA/OL 457/22

I SA/Ol 457/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Anna Janowska /sprawozdawca/
Przemysław Krzykowski /przewodniczący/
Ryszard Maliszewski
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 713
art. 91 ust. 1 i 4
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
Dz.U. 2016 poz 283
par. 82, par. 84, par. 85, par. 89, par. 90, par. 143
Rozporządzenie Prezesa Rady Ministów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski asesor WSA Anna Janowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miejskiej Giżycko na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Olsztynie z dnia 27 lipca 2022r., nr 0102-249/22 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie określenia warunków i trybu finansowania rozwoju sportu oddala skargę.
Uzasadnienie
Rada Miejska w Giżycku wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej
w Olsztynie z 27 lipca 2022 r., nr 0102-249/22, stwierdzającą nieważność uchwały Rady Miejskiej w Giżycku z 29 czerwca 2022 r., nr LXVIII/84/2022, w sprawie zmiany uchwały nr XXXVI/3/2021 Rady Miejskiej w Giżycku z 18 stycznia 2021 r. w sprawie określenia warunków i trybu finansowania rozwoju sportu przez Gminę Miejską Giżycko.
Z przedstawionych wraz ze skargą akt administracyjnych wynikał następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
W dniu 18 stycznia 2022 r. Rada Miejska w Giżycku podjęła uchwałę
nr XXXVI/3/2021 w sprawie określenia warunków i trybu finansowania rozwoju sportu przez Gminę Miejską Giżycko. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713) w związku z art. 27 ust. 2 i art. 28 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1133) oraz art. 221 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.
o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869 ze zm.). W jej § 9 ust. 1 postanowiono, że w trakcie realizacji zadania Burmistrz Miasta Giżycka sprawuje kontrolę prawidłowości wykonania zadania i wydatkowania przekazanych środków finansowych, a w szczególności:
1) stanu realizacji zadania,
2) efektywności, rzetelności i jakości wykonania zadania,
3) prawidłowości wykorzystania środków publicznych otrzymanych na realizację zadania,
4) prowadzenia dokumentacji określonej w przepisach prawa i postanowieniach umowy.
Zgodnie z § 9 ust. 2 uchwały, kontrolujący ma prawo żądania udzielenia informacji o przebiegu wykonania zadania, wglądu do wszystkich dokumentów związanych z realizacją zadania i wydatkowania dotacji oraz wglądu do dokumentacji księgowej.
Uchwałą Nr 0102-69/21 z 10 lutego 2021 r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Olsztynie stwierdziło nieważność m.in. § 9 uchwały
nr XXXVI/3/2021 Rady Miejskiej w Giżycku z 18 stycznia 2021 r. W ocenie Kolegium RIO, Rada Miejska przekroczyła kompetencje do stanowienia aktu prawa miejscowego wynikające z art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie, gdyż uchwała w tej części nie stanowi o warunkach i trybie finansowania zadania własnego polegającego na tworzeniu warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu.
Rada Miejska w Giżycku nie wniosła skargi na to rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, lecz w dniu 27 kwietnia 2022 r. podjęła uchwałę nr LXII/59/2022 w sprawie trybu postępowania o udzielenie dotacji podmiotom niezaliczonym do sektora finansów publicznych i niedziałających w celu osiągnięcia zysku, sposobu rozliczania dotacji oraz sposobu kontroli wykonywania zleconego zadania.
Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Olsztynie uchwałą nr 0102-171/22 z 18 maja 2022 r. stwierdziło nieważność ww. uchwały z 27 kwietnia 2022 r., m.in. z powodu niewykazania w niej zadań, które mogą zostać zlecone organizacjom niezaliczanym do sektora finansów publicznych i niedziałających w celu osiągnięcia zysku.
Następnie Rada Miejska w Giżycku podjęła uchwałę nr LXVIII/84/2022
z 29 czerwca 2022 r. w sprawie zmiany uchwały nr XXXVI z 18 stycznia 2021 r.
w sprawie określenia warunków i trybu finansowania rozwoju sportu przez Gminę Miejską Giżycko. W § 1 tej uchwały nadano nowe brzmienie § 9 uchwały
z 18 stycznia 2021 r.:
"§ 9. 1. Burmistrz Miasta Giżycka zapewnia kontrolę sposobu realizacji zadania oraz sposobu wykorzystania dotacji, w zakresie:
1) stanu realizacji zadania,
2) efektywności, rzetelności i jakości wykonania zadania,
3) prawidłowości wykorzystania środków publicznych otrzymanych na realizację zadania,
4) prowadzenia dokumentacji określonej w przepisach prawa i postanowieniach umowy.
2. Burmistrz Miasta Giżycka w ramach prowadzonej kontroli ma prawo:
1) żądania przedłożenia oryginałów faktur i rachunków, jak również innych dokumentów potwierdzających sposób wykorzystania środków z dotacji, zarówno
w czasie obowiązywania umowy o zlecenie realizacji zadania publicznego
i udzielenia dotacji na finansowanie tego zadania, jak i w ciągu 5 lat od jej zakończenia,
2) wglądu w dokumentację organizacyjną i finansową w zakresie objętym przedmiotem kontroli,
3) żądać odpisów lub wyciągów dokumentów.
3. Burmistrz Miasta Giżycka w ramach prowadzonej kontroli ma prawo żądania dodatkowych wyjaśnień w odniesieniu do złożonych przez podmiot niezaliczany
do sektora finansów publicznych i niedziałający w celu osiągnięcia zysku sprawozdań z wykonania zadania publicznego i sposobu wykorzystania dotacji oraz uzupełnienia tych sprawozdań we wskazanym zakresie.
4. Z przeprowadzonej kontroli sporządzany jest protokół".
Uchwałą nr 0102-249/22 z 27 lipca 2022 r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Olsztynie stwierdziło nieważność ww. uchwały Rady Miejskiej
w Giżycku z 29 czerwca 2022 r. W uzasadnieniu wskazało, że § 9 uchwały
z 18 stycznia 2021 r. został wyeliminowany z obrotu prawnego uchwałą Kolegium RIO z 10 lutego 2021 r., a zatem Rada Miejska w Giżycku nie posiadała kompetencji do nadania nowego brzmienia tego paragrafu. W konsekwencji Rada Miejska naruszyła w sposób istotny § 82 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki Prawodawczej" (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 283) oraz art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Rada Miejska w Giżycku, wniosła o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego poprzez :
a) błędną wykładnię art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie oraz art. 221 ust. 4 ustawy
o finansach publicznych poprzez przyjęcie, że uchwała rady gminy określająca warunki i tryb finansowania rozwoju sportu w gminie nie może zawierać jednocześnie uregulowań z art. 221 ust. 4 ustawy o finansach publicznych w zakresie trybu udzielania dotacji na sport, sposobu jej rozliczania oraz kontroli;
b) niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy
o samorządzie gminnym w zw. z § 82 i § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez przyjęcie, że uchwała Rady Miejskiej w Giżycku w sposób istotny narusza prawo, skutkujący jej nieważnością, kiedy ewentualne naruszenie techniki legislacyjnej mogłoby być uznane najwyżej za nieistotne naruszenie prawa;
2) błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że uchwała Rady Miejskiej w Giżycku została podjęta jedynie na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie, kiedy w rzeczywistości w podstawie prawnej uchwały przywołany został również art. 221 ust. 4 ustawy o finansach publicznych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że Kolegium RIO stwierdziło,
że zakwestionowane przepisy wykraczają poza kompetencję do stanowienia aktu prawa miejscowego, jakie przyznaje przepis art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie. Uchwała Kolegium RIO całkowicie pominęła natomiast drugą podstawę prawną wskazaną
w kwestionowanej uchwale, tj. art. 221 ust. 4 ustawy o finansach publicznych. Zdaniem skarżącej, przepis ten nie pozostawia wątpliwości, że do kompetencji rady gminy należy ustalenie trybu postępowania udzielania dotacji, w tym w zakresie sportu, sposobu jej rozliczania oraz sposobu kontroli wykonania zadania. Potwierdza to również analiza uchwał podjętych w innych gminach, z których wynika,
że większość uchwał podjętych na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie, zawiera również regulacje przewidziane w art. 221 ust. 4 ustawy o finansach publicznych.
Odnosząc się zaś do twierdzenia RIO o naruszeniu zasad techniki prawodawczej poprzez użycie w uchwale sformułowania "§ 9 otrzymuje brzmienie" zamiast "dodaje się § 9", strona skarżąca podniosła, że naruszenie to ma charakter nieistotny i nie uzasadnia stwierdzenia nieważności aktu prawnego (wyrok NSA
z 18 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 3746/18). Zdaniem strony, zwrot
"§ 9 otrzymuje brzmienie", w sytuacji wcześniejszego stwierdzenia nieważności tego przepisu w obowiązującym akcie prawa miejscowego, nie stwarza żadnych wątpliwości interpretacyjnych, a wręcz przeciwnie - jest bardziej czytelny dla mieszkańca gminy.
W odpowiedzi na skargę Kolegium RIO wniosło o jej oddalenie, wskazując,
że jedyną przyczyną stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Giżycku
z 29 czerwca 2022 r. było naruszenie § 82 w zw. z § 143 Zasad techniki prawodawczej. Wskazano, że Kolegium RIO uchwałą z 10 lutego 2021 r. stwierdziło nieważność § 9 uchwały Rady Miejskiej w Giżycku z 18 stycznia 2021 r. Rada Miejska w Giżycku nie skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie nadzorcze pozbawiło § 9 uchwały z 18 stycznia 2021 r. mocy obowiązującej ze skutkiem ex tunc. Takiej uchwały lub jej postanowień, których nieważność została stwierdzona, nie można zmieniać ani uchylać.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r.
poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd bada zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl natomiast art. 148 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się uchybień w kwestionowanym rozstrzygnięciu nadzorczym, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi.
Po pierwsze wskazania wymagało, że wbrew twierdzeniom skargi, jedynym powodem stwierdzenia nieważności uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego było istotne naruszenie § 82 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r., poz. 283), dalej: "z.t.p.", oraz art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.).
Oceniając zatem wskazane przez Kolegium RIO w niniejszej sprawie podstawy prawne stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy, wskazać należy,
że w myśl § 143 z.t.p., do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone m.in. w dziale II (§ 82 – 97), chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.
Zgodnie z § 82 załącznika, zmiana (nowelizacja) ustawy polega na uchyleniu niektórych jej przepisów, zastąpieniu niektórych jej przepisów przepisami o innej treści lub brzmieniu lub na dodaniu do niej nowych przepisów.
Z powyższego przepisu wynika, że po pierwsze zmiana ustawy może polegać na uchyleniu niektórych jej przepisów. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "uchylić" oznacza tyle co pozbawić ważności, mocy prawnej; uczynić nieobowiązującym; unieważnić, cofnąć, odwołać, skasować, znieść (M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego PWN, t. III, Warszawa 1998, s. 532).
Po drugie, zmiany można także dokonać przez zastąpienie niektórych przepisów ustawy przepisami o innej treści lub o innym brzmieniu. "Zastąpić" znaczy użyć czegoś zamiast czegoś innego, zamienić jedno na drugie (tamże, s. 899).
Po trzecie, ostatnim sposobem dokonania zmiany ustawy może być dodanie do niej nowych przepisów.
Zgodnie z § 84 z.t.p. zmiana ustawy nie może naruszać konstrukcji i spójności całego aktu normatywnego. W przypadku takiego naruszenia należy odstąpić od nowelizacji i dokonać opracowania projektu nowej ustawy.
W § 85 ust. 1-5 z.t.p. uregulowano, jak należy formułować uchylenie przepisów, zmianę ich treści czy dodanie nowych przepisów. Wskazano, że przepisy ustawy zmienia się przepisem wyraźnie wskazującym dokonywane zmiany. Pierwszemu artykułowi ustawy zmieniającej albo przepisowi zmieniającemu zamieszczanemu w innej ustawie nadaje się brzmienie: "W ustawie ..... (tytuł ustawy) wprowadza się następujące zmiany: .....". Jeżeli uchyla się albo dodaje tylko jeden przepis ustawy, przepisowi zmieniającemu nadaje się odpowiednio brzmienie:
"W ustawie ... (tytuł ustawy) uchyla się art. ..." albo "W ustawie ... (tytuł ustawy) po art. ... dodaje się art. ... w brzmieniu: ...". Jeżeli zmienia się treść lub brzmienie tylko jednego przepisu ustawy, przepisowi zmieniającemu nadaje się brzmienie:
"W ustawie ... (tytuł ustawy) art. ... otrzymuje brzmienie: ..." albo "W ustawie ... (tytuł ustawy) w art. ... ... otrzymuje brzmienie: ...". Jeżeli zmienia się treść lub brzmienie więcej niż jednego przepisu w artykule ustawy, przepisowi zmieniającemu nadaje się brzmienie: "W ustawie... (tytuł ustawy) w art.......".
Ponadto w § 89 ust. 1-4 z.t.p. uregulowano zasady dodawania nowych jednostek redakcyjnych. Wskazano m.in. w ust. 1, że jeżeli do tekstu ustawy dodaje się nowe artykuły, zachowuje się dotychczasową numerację, dodając do numeru nowego artykułu małą literę alfabetu łacińskiego, z wyłączeniem liter właściwych tylko językowi polskiemu, z zachowaniem ciągłości alfabetycznej, co wyraża się zwrotem: "po art. X dodaje się art. Xa w brzmieniu ...".
Natomiast w § 90 z.t.p. uregulowany został sposób określenia wersji tekstu zmienianej ustawy. Generalną zasadą jest, że zmienia się tekst ustawy aktualny na dzień dokonywania zmiany.
W piśmiennictwie na gruncie analizowanego problemu wskazuje, że istotą wejścia w życie przepisu nowelizującego jest zamiana dwóch przepisów. "Stary przepis" (nowelizowany) jest uchylany przez przepis nowelizujący, a następnie
w jego miejsce ustanawiany jest "nowy przepis", zgodnie z dyspozycją normy zapisanej w przepisie nowelizującym. Zamiana przepisów ma charakter bezwzględny i ostateczny, co oznacza, że "stary przepis" zostaje pozbawiony mocy prawnej i nie obowiązuje pro futuro, chyba że na mocy przepisów przejściowych jako podstawa prawna oceny zdarzeń z przeszłości. Skutki wejścia w życie przepisu nowelizującego wykluczają możliwość równoległego obowiązywania "przepisu starego" i "przepisu nowego" (P. Radziewicz, Glosa do wyroku TK z 22 maja 2007 r., K 42/2005, Przegląd Sejmowy 2008, nr 3, s. 222).
Ponadto w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przepis, który zmienia inny przepis zawiera w swej treści dwa elementy (dwie normy). Pierwszy to uchylenie (usunięcie z porządku prawnego) dotychczasowej regulacji (dotychczasowego brzmienia, dotychczasowej treści), a drugi to wprowadzenie nowej regulacji (nowego brzmienia, nowej treści) (postanowienie TK z 21 marca 2000 r., K 4/99, OTK 2000,
nr 2, poz. 65).
Z powyższego w sposób jednoznaczny wynika, że zmieniać można tylko przepisy obowiązujące w dniu wejścia w życie przepisu zmieniającego, a nadawanie nowej treści przepisowi, który wcześniej uchylono, jest niedopuszczalne. W takiej sytuacji należy dodać nowy przepis, a nie zmieniać przepis wcześniej uchylony. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku 29 października 2003 r., K 53/02 (OTK-A 2003, nr 8, poz. 83), zmiana przepisu, który nie obowiązywałby w dniu wejścia
w życie ustawy nowelizującej, musi oczywiście nasuwać wątpliwości co do poprawności zastosowanej techniki prawodawczej i skutków prawnych zaskarżonej regulacji. Stwarza ona stan wywołujący niejasność wykładni i jej wyników, które powinny być zgodne z ogólnymi regułami określoności prawa.
Przenosząc powyższe uwagi na stan sprawy, w którym zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczyło aktu prawa miejscowego, wskazania wymaga, że uchwała zmieniająca odnosiła się do uchwały w sprawie określenia warunków
i trybu finansowania rozwoju sportu i powinna dotyczyć zmian w obowiązującym akcie prawa miejscowego. W sytuacji gdy organ stanowiący gminy stwierdził konieczność nowelizacji jej treści, uchwała zmieniająca musi jasno wskazywać wprowadzane do nowelizowanej uchwały zmiany, przesądzając, które postanowienia są uchylane, bądź jakie otrzymują nowe brzmienie. Precyzyjne formułowanie zapisów uchwały zmieniającej jest szczególnie istotne ze względu na fakt,
że ostateczna treść normatywna aktu prawa miejscowego będzie odczytywana
z treści dwóch aktów - pierwotnej uchwały (uchwały zmienianej) i uchwały ją zmieniającej. Powyższe znajduje potwierdzenie w przywołanych już wyżej § 82, § 84, § 89 i § 90 w zw. z § 143 z.t.p. Zatem poprawnie przyjęta uchwała w przedmiocie zmiany uchwały powinna uwzględniać, że treść normatywną tworzą łącznie uchwała zmieniana oraz uchwała zmieniająca.
Analiza przepisów badanej przez organ nadzoru uchwały zmieniającej wskazuje, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego zignorował przepisy z.t.p., regulujące zasady redagowania uchwały zmieniającej. Dokonując zmiany uchwały, organ stanowiący gminy powinien był uwzględnić,
że rozstrzygnięciem nadzorczym 10 lutego 2021 r., nr 0102-69/21, organ nadzoru stwierdził nieważność uchwały z 18 stycznia 2021 r., nr XXXVI/3/2021 w części odnoszącej się m.in. do § 9 uchwały. Tym samym ww. przepis został wyeliminowany z obrotu prawnego. Mając zatem na uwadze treść § 82 z.t.p., organ stanowiący gminy nie mógł uchwałą z 29 czerwca 2022 r. zmienić (nadać nowe brzmienie) § 9 uchwały z 18 stycznia 2021 r., który nie istniał w porządku prawnym na dzień podjęcia uchwały zmieniającej. O tym, że uchwała badana przez RIO jest uchwałą zmieniającą, stanowi ona sama w tytule. Skoro zaś uchwała jest aktem prawnym zmieniającym, to powinna ona zawierać regulacje odnoszące się do mocy wiążącej przepisów dotychczas obowiązujących.
Sąd podziela zaprezentowany przez organ nadzoru pogląd, że zmienić (nadać nowe brzmienie) można tylko przepis obowiązujący w dniu wejścia w życie aktu zmieniającego. Z przepisu § 82 z.t.p. nie da się w żaden sposób wywieść możliwości zmiany przepisu już nieobowiązującego (uchylonego, unieważnionego). Dopuszczenie takiej możliwości prowadziłoby do chaosu prawnego, ponieważ
z jednej strony, na gruncie niniejszej sprawy, obowiązywałby § 9 uchwały
z 18 stycznia 2021 r. w brzmieniu ustalonym uchwałą z 29 czerwca 2022 r.,
a z drugiej strony w obrocie prawnym funkcjonowałoby rozstrzygnięcie nadzorcze
z 10 lutego 2021 r. stwierdzające nieważność § 9 uchwały.
Ponadto strona skarżąca nie ma racji, argumentując, że uchwałą z 29 czerwca 2022 r. dodano nowy przepis do zmienianej uchwały. Uchwała zmieniająca wyraźnie bowiem określa, że § 9 "otrzymuje brzmienie". Zgodnie ze wskazanymi wyżej zasadami techniki prawodawczej (§ 89 z.t.p.) dodanie dotyczy nowych jednostek redakcyjnych, co - przy zachowaniu dotychczasowej numeracji - oznacza dodanie do numeru nowego artykułu małej litery alfabetu łacińskiego, co wyraża się zwrotem: "po art. X dodaje się art. Xa w brzmieniu ...". Zatem, z uwagi na niedopuszczalność zmiany przepisu już nieobowiązującego, w realiach niniejszej sprawy prawidłowe dodanie nowego przepisu polegałoby na dodaniu nowej jednostki redakcyjnej
np. § 9a.
Zatem wbrew zarzutom skargi, powyższe uchybienie stanowiło istotne naruszenie prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. W ocenie Sądu, ranga skutków stosowania w praktyce przepisu dotkniętego nieprawidłowością, nakazuje nadać tej nieprawidłowości charakter naruszenia istotnego, ponieważ jego konsekwencją są znaczne wątpliwości interpretacyjne, co do tego, jaka norma prawa miejscowego obowiązuje na terenie Gminy.
Ponadto przeciwnie do twierdzeń skargi, należało wskazać, że zaskarżona uchwała RIO nie zawiera oceny co podstaw do unormowania przez radę gminy materii określonej w art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie oraz w art. 221 ust. 4 u.f.p. Wyłącznym powodem stwierdzenia nieważności badanej uchwały było stwierdzenie naruszenia zasad techniki prawodawczej. Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego dowodzi, że w procesie badania uchwały zmieniającej RIO nie doszło etapu badania zgodności tej uchwały z art. 27 ust. 2 ustawy o sporcie oraz w art. 221 ust. 4 u.f.p. Wątpliwości strony skarżącej budziło zakwestionowanie przez organ nadzoru prawidłowości zrealizowania kompetencji do stanowienia prawa miejscowego na podstawie ww. przepisów na poprzednim etapie, jednak Sąd nie mógł się odnieść do tych zarzutów skargi. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem wyłącznie rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące uchwały zmieniającej. Strona skarżąca zaś, pomimo podnoszonych przez nią aktualnie wątpliwości, nie zdecydowała się zaskarżyć rozstrzygnięcia nadzorczego dotyczącego uchwały zmienianej, co powoduje, że analizowany § 9 uchwały został usunięty z obrotu prawnego. W takiej sytuacji organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego powinien był na nowo wprowadzić do uchwały stosowne unormowania zgodnie z zasadami uregulowanymi w § 89 ust. 1-4 z.t.p. dotyczącymi dodawania nowych jednostek redakcyjnych. Nie mógł natomiast nadać nowego brzmienia przepisowi, co do którego organ nadzoru stwierdził jego nieważność.
W świetle powyższego, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie nie stwierdzono okoliczności, które
z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.