I SA/Ol 454/21

I SA/Ol 454/21 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2021-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Brzuzy
Jolanta Strumiłło
Katarzyna Górska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji w części, oddalono skargę w pozostałej części
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 885
art. 44 ust. 3, art. 252 ust. 1, 5, 6
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 930
art. 51a ust. 1, 2, 4, 5
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło sędzia WSA Andrzej Brzuzy po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobranej w nadmiernej wysokości 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia wysokości dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz decyzję organu pierwszej instancji w pkt 2, 2) oddala skargę w pozostałej części.
Uzasadnienie
Skarga Fundacji A (dalej: "strona", "Fundacja", "skarżąca") dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "SKO", "organ odwoławczy") utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta (dalej: "organ I instancji") z "[...]" w przedmiocie określenia zwrotu przez stronę kwoty 47.524,26 zł tytułem części dotacji celowej przekazanej w 2016 r. z budżetu Gminy na realizację zadania zleconego z zakresu administracji rządowej polegającego na bieżącej działalności Środowiskowego Domu Samopomocy (dalej: "ŚDS"), jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem (1.230,83 zł) i pobranej w nadmiernej wysokości (46.293,43 zł) wraz z określeniem terminu naliczania odsetek od należnej kwoty oraz terminu zwrotu części dotacji wraz z odsetkami naliczonymi jak dla zaległości podatkowych.
2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy.
2.1. Nieprawidłowości w wydatkowaniu środków publicznych w ŚDS zostały ujawnione podczas audytu przeprowadzonego wobec Fundacji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, którego wyniki zawarto w sprawozdaniu z "[...]" (k. 109-129 akt adm.). Nieprawidłowości dotyczyły wydatków na logo i baner (1.230,83 zł) oraz części wynagrodzenia Dyrektora ŚDS I. K. z tytułu umowy o pracę (46.293,43 zł).
Decyzją z "[...]" Wojewoda (dalej: "Wojewoda") określił Gminie kwotę 47.524,26 zł przypadającą do zwrotu do budżetu państwa stanowiącą część dotacji celowej przekazanej w 2016 r. z budżetu państwa na realizację zadania zleconego z zakresu administracji rządowej, polegającego na bieżącej działalności ŚDS, a także określił terminy, od których należy liczyć odsetki w sprawie w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Decyzja ta została następnie utrzymana mocy decyzją Ministra z "[...]".
2.2. Pismem z 3 sierpnia 2020 r. organ I instancji wezwał Fundację do zwrotu kwoty 47.524,26 zł tytułem części dotacji celowej przekazanej w 2016 r. na bieżącą działalność ŚDS. Wobec zaś niedokonania rzeczonego zwrotu organ ten wszczął postępowanie i wydał opisaną na wstępie decyzję z "[...]". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, że materialnoprawną podstawę zwrotu części dotacji stanowi art. 252 ust. 1, 5 i 6 ustawy o finansach publicznych (dalej: "u.f.p."). Oceniono, że opracowywanie logo, a następnie umieszczenie go na banerze nosi znamiona promocji/reklamy, wobec czego wydatki związane z banerem nie mogły zostać sfinansowany z przedmiotowej dotacji. Jako nieprawidłowe uznano także wydatkowanie dotacji na wynagrodzenie Dyrektora ŚDS uznając, że wynagrodzenie to było wyższe niż konieczne dla opłacenia wynagrodzenia osoby zatrudnionej na tym stanowisku.
2.3. W odwołaniu Fundacja zarzuciła naruszenie: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), a także § 14 pkt 2 i 8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie środowiskowych domów samopomocy (dalej: "rozp. MPiPS") oraz art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 5, ust. 6 pkt 1 i 2 u.f.p.
2.4. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania. W uzasadnieniu Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że część środków pochodzących z dotacji celowej przekazanej Fundacji w 2016 r. na prowadzenie ŚDS wydatkowano niezgodnie z przeznaczeniem, a część pobrana została w nadmiernej wysokości. Wyjaśniło przy tym, że tego rodzaju dotacje, stosownie do art. 252 ust. 1 u.f.p., podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.
2.5. Odnośnie do wydatków na logo i baner SKO wyjaśniło, że z części dotacji przeznaczonej na prowadzenie ŚDS opłacone zostały wydatki dotyczące zarówno wykonania projektu logo i baneru (467 zł. – wg. rachunku z 1 grudnia 2016 r.), jak i wykonania baneru (763,83 zł. – wg. faktury z 6 września 2019 r.). Baner zawierający logo ŚDS został wykonany z okazji Festynu Zdrowia i umieszczony był pod sceną na budynku ŚDS. Kolegium oceniło, że organ I instancji prawidłowo uznał ww. kwoty za wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 u.f.p., gdyż wykonanie logo ŚDS i baneru zawierającego to logo nosi znamiona promocji (reklamy). Prowadzenie zaś działalności marketingowej, zdaniem Kolegium, nie mieści się w katalogu usług w ramach indywidualnych lub zespołowych treningów samoobsługi i treningów umiejętności społecznych, o których mowa w art. 51a ust. 2 ustawy o pomocy społecznej (dalej "u.p.s.") oraz § 14 rozp. MPiPS. Kolegium zauważyło także, że osoby korzystające z ŚDS kierowane są do niego na podstawie decyzji (§ 7 rozp.MPiPS), a zatem uznać należy, że beneficjentem promocyjnego działania nie byli uczestnicy, ale sam ŚDS, gdyż reklama bądź promocja służy przede wszystkim zwiększeniu rozpoznawalności podmiotu, który podejmuje takie działania. Kolegium nie zgodziło się przy tym z poglądem przestawionym przez Fundację, że powyższe wydatki miały charakter wyłącznie integracyjno-terapeutyczny w odniesieniu do uczestników ŚDS. Uznało bowiem, że promowanie aktywności fizycznej oraz zdrowego stylu życia wśród uczestników ŚDS powinno odbywać się w ramach prowadzonej z uczestnikami pracy w ŚDS, a nie poprzez reklamowe banery. Dodało, że sporządzenie projektu logo i baneru nastąpiło później niż wykonanie samego baneru, a zatem również ta okoliczność jest dodatkową podstawą do kwestionowania prawidłowość poniesienia powyższych wydatków.
2.6. Odnośnie zaś do wydatków na wynagrodzenie Dyrektora ŚDS Kolegium podało, że 8 lutego 2016 r. Fundacja zawarła z I.K. umowę o pracę na czas nieokreślony na stanowisko Dyrektora ŚDS w W. w pełnym wymiarze czasu pracy, w systemie zadaniowym, ustalając wynagrodzenie na kwotę 7.000 zł. Równolegle, od 4 stycznia 2010 r., I. K. zatrudniony był przez Fundację w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku Kierownika ŚDS w S., przy czym od 1 kwietnia 2016 r. zmieniono warunki pracy na tym stanowisku na system zadaniowy zatrudnienia oraz ustalono płacę zasadniczą w wysokości 8.450 zł.
Zdaniem Kolegium, z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że I. K. zatrudniony był przez Fundację na podstawie dwóch różnych umów o pracę na dwóch różnych stanowiskach, przy czym obie umowy zawarte były w pełnym wymiarze czasu pracy. Kolegium zauważyło, że co prawda umowy zawarte zostały w zadaniowym systemie zatrudnienia jednak w każdej z nich jasno określono, że dotyczą 8 godzin dziennie, 40 godzin tygodniowo i 5 dni w tygodniu, a zakres zadań powierzonych pracownikowi na obu stanowiskach był jednakowy, zaś odrębnie wyznaczono miejsce wykonywania pracy w S. i W.
Kolegium wskazało, że w orzecznictwie sądowym (vide: wyrok SN z 13 marca 1997 r. sygn. akt I PKN 43/97) jednoznacznie przyjęto, że aby można było zawrzeć z pracownikiem dwie umowy o pracę, każda z tych umów musi dotyczyć pracy wyraźnie innego rodzaju i ich wykonywanie nie może ze sobą kolidować. Oceniło więc, że w okolicznościach niniejszej sprawy I. K. łączyła z Fundacją w istocie jedna umowa o pracę, a jako miejsce jej wykonywania wskazano dwie odrębne placówki, oddalone od siebie o około 30 kilometrów, w W. i S. Z umów wynika, że w każdej z nich I. K. miał wykonywać swoje zadania w pełnym wymiarze czasu pracy, tj. 8 godzin dziennie, co łącznie daje 16 godzin dziennie plus czas potrzebny na przemieszczanie się pomiędzy ŚDS. Ujęcie w umowach o pracę zapisów dotyczących zadaniowego systemu zatrudnienia miało zaś na celu wykorzystanie faktu, że czas pracy w tym systemie - co do zasady - nie podlega ścisłej ewidencji i jest kształtowany samodzielnie przez pracownika. Nie zmienia to faktu, że w umowach tych Fundacja zobowiązała pracownika do "wypracowania" na rzecz każdego z ŚDS "8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin tygodniowo w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy".
Oceniając przedstawione okoliczności stanu faktycznego Kolegium wywiodło, że wynikająca z art. 353 Kodeksu pracy dowolność pracodawcy i pracownika w ustalaniu łączących ich warunków umowy, a w tym wysokości wynagrodzenia, nie ma charakteru bezwzględnego i doznaje pewnych ograniczeń, gdy wynagrodzenie pokrywane jest ze środków publicznych. Zauważyło bowiem, że zgodnie z art. 44 ust. 3 u.f.p. wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny. Stwierdziło, że za oszczędne gospodarowanie środkami publicznymi nie może być uznane wypłacanie wynagrodzenia Kierownika ŚDS w wysokości 15.450 zł miesięcznie, w sytuacji, gdy I. K. faktycznie był zatrudniony w ŚDS w W. na stanowisku Dyrektora w wymiarze 1/2 etatu z wynagrodzeniem zasadniczym 7.000 zł brutto oraz premie. Kolegium wyjaśniło przy tym, że wysokość tego wynagrodzenia została oszacowana na podstawie informacji posiadanych przez Wojewodę a opisanych w decyzji nr "[...]". W konsekwencji, zdaniem Kolegium, wynagrodzenie to wypłacone zostało w zawyżonej wysokości, gdyż łączne wydatki związane z wynagrodzeniem I. K., ustalone dla pełnego etatu wyniosły w 2016 r. łącznie 92.586,85 zł, a faktycznie praca wykonywana była jednak w wymiarze 1/2 etatu, a więc poniesione wydatki wynosić powinny 1/2 ustalonej kwoty, tj. 46.293,43 zł. Kolegium podzieliło więc stanowisko organu I instancji, że kwota ta wydatkowana z tytułu zawyżonego wynagrodzenia podlega zwrotowi jako pobrana w nadmiernej wysokości. Dodało, że w innych ośrodkach wsparcia, w przypadku pełnienia funkcji kierowniczych, członkowie podmiotów prowadzących dom, zatrudniani byli na umowę na część etatu w danej placówce. Oceniło zatem, że ustalone przez Fundację wynagrodzenie było wyższe niż konieczne dla opłacenia wynagrodzenia osoby zatrudnionej na wskazanym stanowisku, co spełnia definicję dotacji pobranej w nadmiernej wysokości określonej w art. 252 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.f.p.
3. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do tutejszego Sądu, Fundacja zarzuciła naruszenie:
- § 14 pkt 2 i 8 rozp. MPiPS poprzez niezastosowanie, pomimo, że z przepisów tych wynika, że usługi świadczone przez ŚDS obejmują terapię ruchową, w tym zajęcia sportowe oraz treningi interpersonalne, a przywołane na banerze hasła i grafiki należy interpretować właśnie w ramach treningów społecznych prowadzonych z uczestnikami, bowiem zachęcają one w szczególności do zdrowego trybu życia, gospodarnego zarządzania wolnym czasem i jego efektywnego spędzania oraz do treningów interpersonalnych, integracji międzypokoleniowej i społecznej;
- art. 140 Kodeksu pracy poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że pracownik zatrudniony w systemie zadaniowym musi wykonywać powierzone zadania w ciągu 8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo w 5-dniowym tygodniu pracy oraz pozostawać w dyspozycji pracodawcy w określonym miejscu, podczas gdy pracownik zatrudniony w tym systemie czasu pracy nie pozostaje w dyspozycji pracodawcy w określonym miejscu i określonym czasie, a długość dnia i tygodnia pracy jest determinowana przez tempo wykonywania przez niego pracy i nie ma przeszkód prawnych i organizacyjnych, aby osoba zajmująca stanowisko kierownicze została zatrudniona w zadaniowym systemie czasu pracy;
- art 252 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 5 oraz ust. 6 pkt 1 i 2 u.f.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, iż dotacja została przez skarżącą pobrana w nadmiernej wysokości oraz wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem, w sytuacji gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż została pobrana w wysokości określonej w umowie i niezbędnej na dofinansowanie dotowanego zadania publicznego polegającego na prowadzeniu ŚDS i na to właśnie zadanie (zgodnie z umową) w całości przeznaczona;
- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegające na:
a/ ustaleniu, że Dyrektor ŚDS wykonywał pracę w wymiarze ½ etatu, podczas gdy materiał dowodowy dotychczas zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do uznania, że właśnie w takim ułamku kształtował się wymiar pracy Dyrektora ŚDS;
b/ zaniechaniu ustalenia, na jakiej podstawie Wojewoda określił, iż wysokość wynagrodzenia kierowników/dyrektorów ŚDS na terenie województwa w 2016 r. oscylowała w granicach 5-7 tys. zł, podczas gdy skarżący w całym roku postępowania kwestionował rzetelność ww. ustaleń;
c/ oparciu decyzji wyłącznie na podstawie sprawozdania z audytu przeprowadzonego przez organ skarbowy, podczas gdy dokument ten korzysta jedynie z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, a skarżąca w toku postępowania administracyjnego powołała dowody przeciwne w postaci protokołów i wystąpień z pozytywnie zakończonych kontroli działalności ŚDS w S. przeprowadzonych w takim samym stanie faktycznym i prawnym;
- art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, w szczególności poprzez:
a/ uznanie, że wydatki na wynagrodzenie Dyrektora ŚDS nie były dokonywane w sposób celowy i oszczędny podczas gdy w 2016 r. nie była określona wysokości wynagrodzenia pracowników ŚDS, która może zostać sfinansowana z dotacji, zaś nadto organ nie podnosił, że Dyrektor ŚDS nie wykonywał któregokolwiek z obowiązków wynikających z umowy o pracę, co hipotetycznie mogłoby uzasadniać obniżenie należnego Dyrektorowi ŚDS wynagrodzenia;
b/ uznanie, że wydatki na logo i baner zostały poniesione na cele promocyjne/ reklamowe podczas gdy ani baner ani logo nie zawierały żadnych haseł wartościujących lub zachęcających do współpracy ze skarżącą lub skorzystania z usług ŚDS;
c/ uznanie, że sporządzenie projektu logo i baneru nastąpiło później niż wykonanie samego baneru podczas gdy skarżąca wielokrotnie wyjaśniała, że w przedmiotowych sprawach zostały zawarte we wrześniu 2016 r. dwie ustne umowy z dwoma różnymi podmiotami: jedna na zaprojektowania logo i baneru, druga na wykonanie baneru, natomiast w dniu 21 listopada 2016 r. strony zawarły umowę na piśmie na wykonanie projektu logo i baneru, przenoszącą prawa autorskie do ww. dzieła, bowiem przeniesienie praw autorskich musi nastąpić na piśmie pod rygorem nieważności;
- art. 8 § 1 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez powoływanie się przez organ na bliżej nieokreślone "ośrodki", w których w przypadku pełnienia funkcji kierowniczych, członkowie podmiotów prowadzących dom zatrudniani byli na umowę na część etatu w danej placówce, bez powołania żadnych dowodów na ww. okoliczność, a w konsekwencji twierdzenie to nie może zostać przez skarżącą w żadnym stopniu zweryfikowane.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.
W uzasadnieniu skargi zakwestionowała twierdzenie organu, że logo i baner nosiły znamiona promocji. Wskazała, że baner nie zawierał haseł zachęcających do korzystania z usług ŚDS, a niemalże całą jego powierzchnię zajmowało hasło "[...]" oraz zdjęcia osób w średnim i starszym wieku, wykonujących różne ćwiczenia fizyczne. Oceniła, że powyższe pozostaje w bezpośrednim związku z działalnością ŚDS, bowiem jak wynika § 14 pkt 8 rozp. MPiPS, usługi świadczone przez ŚDS obejmują terapię ruchową, w tym: zajęcia sportowe, turystykę i rekreację. Podkreśliła, że baner miał na celu promowanie aktywności fizycznej oraz zdrowego stylu życia wśród uczestników ŚDS, co nie jest popularne w reprezentowanej przez nich kategorii wiekowej i wymaga zachęcania i motywowania uczestników do wdrażania zdrowych nawyków, zaś zdjęcia osób w zbliżonym wieku, wykonujących ćwiczenia, mogą zachęcić uczestników do ich naśladowania.
Dodała, że na banerze znalazło się także hasło "[...]", które ma istotny wymiar terapeutyczny, zmierzający do zniwelowania poczucia osamotnienia uczestników oraz pogłębienia integracji społecznej. Oceniła, że powyższe pozostaje w bezpośrednim związku z zakresem działalności ŚDS, bowiem jak wynika § 14 pkt 2 rozp. MPiPS, usługi świadczone przez ŚDS obejmują treningi interpersonalne. Zauważyła przy tym, że na wysokości ww. hasła zostało umieszczone logo ŚDS, co nie jest przypadkowe, a miało symbolizować członków tej "rodziny", tj. uczestników różnych ŚDS, pracowników Fundacji oraz mieszkańców Gminy, co ma wymiar integracyjny i terapeutyczny. Dzięki temu każdy z uczestników może posługiwać się prostym symbolem, które identyfikuje go jako członka zbiorowości, rodziny.
Ponadto Fundacja podniosła, że logo ŚDS w W. i S., Fundacji oraz Gminy nie są głównymi, centralnymi elementami banneru, mają niewielkie rozmiary, co wyklucza cel promocyjny, reklamowy, czy marketingowy. Podkreśliła, że Festyn Zdrowia miał zarówno integracyjny i terapeutyczny charakter, wspomagający treningi organizowane w ramach usług świadczonych przez ŚDS, a tego typu imprezy są w środowiskowych domach samopomocy normą, a ich wartość dla uczestnikach jest niekwestionowana. Zdaniem Fundacji, Festyn stanowił element prowadzonej z uczestnikami pracy terapeutycznej, a zatem nie można mieć wątpliwości, że promowanie na nim prozdrowotnych haseł było działaniem adekwatnym i celowym, zwłaszcza w sytuacji, gdy wydarzenie odbywało się pod nazwą "Festyn Zdrowia". W tym stanie rzeczy Fundacja oceniła, że przywołane hasła i grafiki umieszone na banerze należy interpretować w ramach treningów społecznych prowadzonych z uczestnikami, które zachęcają w szczególności do zdrowego trybu życia, gospodarnego zarządzania wolnym czasem i jego efektywnego spędzania oraz treningów interpersonalnych, integracji międzypokoleniowej i społecznej.
Fundacja wyjaśniła także, że we wrześniu 2016 r. zawarła dwie ustne umowy z dwoma różnymi podmiotami: jedną na zaprojektowania logo i baneru, drugą na wykonanie baneru, zaś 21 listopada 2016 r. podpisała umowę o dzieło na wykonanie projektu logo i baneru, której celem było przeniesienie praw autorskich do ww. dzieła, co musi nastąpić na piśmie pod rygorem nieważności. Zwróciła także uwagę na zmianę stanowiska organu I instancji, który - jak wynika z uzasadnienia decyzji Wojewody z "[...]", określającej zwrot przez Gminę części dotacji przekazanej w 2016 r. – nie podzielał stanowiska audytora i oceniał, że baner i logo "nie noszą znamion promocji czy reklamy ŚDS - z uwagi na cel i okoliczności na jaką zostały wykonane miały charakter wyłącznie integracyjno-terapeutyczny".
Odnosząc się natomiast do kwestii wydatków na wynagrodzenie Dyrektora ŚDS Fundacja podała, że w uchwale nr "[...]" Zarząd Fundacji doprecyzował, że I. K. pozostaje w jednym stosunku pracy ze skarżącą, wyrażonym w dwóch umowach na poszczególne ŚDS, tj. w umowie na pełnienie funkcji Kierownika ŚDS w S. i w umowie na pełnienie funkcji Dyrektora ŚDS w W., z uwagi na potrzebę odrębnego zaksięgowania kosztów związanych z rozliczeniem dotacji w danej gminie i określenia miejsca świadczenia pracy oraz przypisania zakresu obowiązków. Zrelacjonowała, że zgodnie z uchwałą Zarządu Fundacji nr "[...]", czas pracy Kierownika ŚDS w S. oraz Dyrektora ŚDS w W. ustalony został w systemie zadaniowym. W uchwale określono, że "Czas pracy Pracownika (Kierownika i Dyrektora) wyznaczony jest wymiarem jego zadań i kształtowany samodzielnie przez Pracownika w taki sposób, aby uwzględniał podstawowe normy czasu pracy, określone w KP (8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin tygodniowo w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy). Płaca zasadnicza z tytułu pełnienia obowiązków Kierownika ŚDS w S. i Dyrektora ŚDS w W. wynosi łącznie brutto: 15.450 zł (7.000 zł - ŚDS w W., 8.450 zł - ŚDS w S.)".
Fundacja oceniła, że z treści wyżej wskazanych uchwał wynika, że wolą stron nie było zastrzeżenie, iż I. K. ma pracować 16 godzin dziennie, jak wnioskuje Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W konsekwencji, za bezpodstawne Fundacja uznała obniżenie wynagrodzenia Dyrektora ŚDŚ z tego powodu, iż rzekomo od stycznia 2016 r. miał on wykonywać na rzecz tego ośrodka pracę w wymiarze 1/2 etatu, skoro na powyższe nie ma żadnego potwierdzenia zarówno w dokumentach pracowniczych, jak i innych zgromadzonych dowodach. Zdaniem Fundacji, Kolegium nie ma kompetencji, aby podważać zasadność stosowania względem Dyrektora ŚDS dobrodziejstwa przewidzianego przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa pracy, zwłaszcza w sytuacji, gdy możliwość zatrudnienia w zadaniowym czasie pracy została przewidziana w Regulaminie Pracy Środowiskowych Domów Samopomocy Działających przy Fundacji (§ 6), a pracownik (Dyrektor ŚDS) doszedł w tym zakresie do porozumienia z pracodawcą w trybie art. 140 zd. drugie Kodeksu pracy.
Ponadto Fundacja stwierdziła, że wysokość wynagrodzenia I. K. należy uznać za adekwatną do zakresu pełnionych obowiązków, intensywności ich wykonywania, posiadanego doświadczenia zawodowego oraz wykształcenia. Jako gołosłowne oceniła natomiast twierdzenia Kolegium, że w zdecydowanej większości wynagrodzenia kierowników/dyrektorów ŚDS ma terenie województwa oscylowały w granicach 5-7 tys. zł. Zauważyła bowiem, że Wojewoda przez kilka dekad nie gromadził w sposób systematyczny i kompleksowy informacji na temat wysokości wynagrodzeń kierowników/dyrektorów ŚDS, a samorządy, jak i ośrodki wsparcia, zostały zobowiązane do złożenia sprawozdania za bieżący rok dokumentującego wysokość wynagrodzeń dopiero w 2017 r. W świetle tych okoliczności oceniła, że Wojewoda nie dysponuje pełnymi danymi które pozwoliłby na sporządzenie rzetelnych i merytorycznych danych na temat wysokość wynagrodzeń wypłaconych kierownikom/dyrektorom ŚDS w 2016 r. na terenie województwa. Podkreśliła przy tym, że w 2016 r. maksymalna wysokość wynagrodzenia pracowników ŚDS finansowanego z dotacji nie była określona ani umową, ani innym aktem o wiążącym dla Fundacji charakterze, a stosowne regulacje w tym zakresie zawarto dopiero w zarządzeniu Wojewody z dnia 29 grudnia 2017 r. nr 356.
4. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Podtrzymało przy tym dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
5.1. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa").
5.2. Skarga została częściowo uwzględniona.
5.3. Treść sporu.
Organy obu instancji uznały za niezgodne z przeznaczeniem wydatki poniesione przez skarżącą na zaprojektowanie oraz wykonanie logo i baneru, uznając, że baner wykonano w celu reklamowo-promocyjnym, a nie terapeutycznym, a także uznały wydatki poniesione na wynagrodzenie dyrektora ŚDP za dotację pobraną częściowo w nadmiernej wysokości, argumentując m. in., że ta sama osoba nie może być zatrudniona u jednego pracodawcy na dwóch etatach w wymiarze 8 godzin dziennie. Natomiast skarżąca twierdzi, że wydatki na zaprojektowanie logo i wykonanie baneru mieszczą się w katalogu wydatków finansowanych z dotacji, jako pozostające w związku z działalnością środowiskowych domów pomocy, zgodnie z przepisami rozp. MPiPS, zaś dyrektor ŚDP pracował w ramach zadaniowego czasu pracy, wobec czego nie był zobowiązany do wykonywania powierzonych zadań w ciągu 8 godzin dziennie i nie musiał pozostawać w dyspozycji pracodawcy w określonym miejscu.
5.4. Stan prawny sprawy.
Sporna dotacja jest dotacją celową otrzymywaną przez skarżącą ze środków przekazanych przez Gminę wykonującą zadania zalecone z zakresu administracji rządowej (pomoc społeczna) na prowadzenie i rozwój infrastruktury ośrodków wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi (art. 18 ust. 1 pkt 5 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (stan prawny obowiązujący w 2016 r. - t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 930). Z przepisów art. 51a ust. 1, 2, 4 i 5 tej ustawy wynika, że ośrodkami wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi są: środowiskowy dom samopomocy lub klub samopomocy dla osób z zaburzeniami psychicznymi, zwanych dalej "uczestnikami", które w wyniku upośledzenia niektórych funkcji organizmu lub zdolności adaptacyjnych wymagają pomocy do życia w środowisku rodzinnym i społecznym, w szczególności w celu zwiększania zaradności i samodzielności życiowej, a także ich integracji społecznej (ust. 1). Środowiskowy dom samopomocy świadczy usługi w ramach indywidualnych lub zespołowych treningów samoobsługi i treningów umiejętności społecznych, polegających na nauce, rozwijaniu lub podtrzymywaniu umiejętności w zakresie czynności dnia codziennego i funkcjonowania w życiu społecznym (ust. 2). Zakres usług świadczonych w klubach samopomocy ustala właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego prowadzącej klub samopomocy w uzgodnieniu z wojewodą (ust. 4). Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia sposób funkcjonowania środowiskowych domów samopomocy, tryb kierowania i przyjmowania do środowiskowych domów samopomocy, kwalifikacje osób świadczących usługi, standardy usług świadczonych przez środowiskowe domy samopomocy, termin dostosowania środowiskowych domów samopomocy do wymaganych standardów, uwzględniając potrzeby i możliwości psychofizyczne osób kierowanych do środowiskowych domów samopomocy, a także konieczność zapewnienia sprawnego funkcjonowania tych domów (ust. 5).
W rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie środowiskowych domów samopomocy (Dz. U. Nr 238, poz. 1586 z późn. zm.) przyjęto w § 7 ust. 1 i 5, że skierowanie do ŚDP następuje w drodze decyzji administracyjnej na wniosek złożony do ośrodka pomocy społecznej.
W § 14 rozp. MPiPS wymieniono usługi świadczone przez ŚDP w ramach indywidualnych lub zespołowych treningów samoobsługi i treningów umiejętności społecznych, tj.:
1) trening funkcjonowania w codziennym życiu, w tym: trening dbałości o wygląd zewnętrzny, trening nauki higieny, trening kulinarny, trening umiejętności praktycznych, trening gospodarowania własnymi środkami finansowymi;
2) trening umiejętności interpersonalnych i rozwiązywania problemów, w tym:
kształtowanie pozytywnych relacji uczestnika z osobami bliskimi, sąsiadami, z innymi osobami w czasie zakupów, w środkach komunikacji publicznej, w urzędach, w instytucjach kultury;
3) trening umiejętności spędzania czasu wolnego, w tym: rozwijanie zainteresowań literaturą,audycjami radiowymi, telewizyjnymi, internetem, udział w spotkaniach towarzyskich i kulturalnych;
4) poradnictwo psychologiczne;
5) pomoc w załatwianiu spraw urzędowych;
6) pomoc w dostępie do niezbędnych świadczeń zdrowotnych, w tym uzgadnianie i pilnowanie terminów wizyt u lekarza, pomoc w zakupie leków, pomoc w dotarciu do jednostek ochrony zdrowia;
7) niezbędną opiekę;
8) terapię ruchową, w tym: zajęcia sportowe, turystykę i rekreację;
9) całodobowe wyżywienie dla uczestników skierowanych na pobyt całodobowy w formie posiłków lub produktów żywnościowych do przygotowania posiłków przez uczestnika;
10) inne formy postępowania przygotowujące do uczestnictwa w warsztatach terapii zajęciowej lub podjęcia zatrudnienia, w tym w warunkach pracy chronionej na przystosowanym stanowisku pracy.
W sprawach dotyczących zwrotu dotacji istotny jest przepis art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.), zgodnie z którym wydatki publiczne powinny być dokonywane:
1) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad:
a) uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów,
b) optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów;
2) w sposób umożliwiający terminową realizację zadań;
3) w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań.
Podstawą zwrotu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości jest art. 252 u.f.p., w którym przyjęto w ust. 1, że dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego:
1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,
2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości
- podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.
Z kolei w ust. 3 tego artykułu wyjaśniono, że dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Zaś w ust. 4 art. 252 u.f.p. przyjęto, że dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej. Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (art. 252 ust. 5 u.f.p.).
Z powyższego wynika, że formy i zakres usług świadczonych przez ŚDP określają przepisy u.p.s. oraz rozp. MPiPS oraz że usługi te stanowią realizację zadań zleconych gminy w obszarze pomocy społecznej, zaś odbiorcy usług są kierowani do ŚDP na podstawie decyzji wydawanych przez ośrodek pomocy społecznej. Z kolei z zasady celowego i oszczędnego wydatkowania środków publicznych wynika, że wydatki finansowane z dotacji powinny ściśle dotyczyć celów, dla jakich przyznano dotacje. W przeciwnym wypadku dotacja może zostać uznana za wydatkowaną niezgodnie z przeznaczeniem albo za pobraną w nadmiernej wysokości.
5.5. Ocena prawidłowości uznania wydatków na zaprojektowanie oraz wykonanie logo i baneru za niezgodne z przeznaczeniem dotacji.
Sąd podziela stanowisko organów obu instancji co do braku podstaw do sfinansowania wydatków na projekt i wykonanie baneru ze środków publicznych, jakimi są dotacje. Sporna dotacja ma charakter celowy, a więc jest przeznaczona na realizację ściśle określonych usług, wskazanych w art. 51a ust. 2 u.p.s., skonkretyzowanych w § 14 rozp. MPiPS. Z przepisów tych wynika, że działalność ŚDP polega na prowadzeniu na rzecz osób do nich skierowanych - treningów indywidualnych lub zespołowych dotyczących samoobsługi i umiejętności społecznych, polegających na nauce, rozwijaniu lub podtrzymywaniu umiejętności w zakresie czynności dnia codziennego i funkcjonowania w życiu społecznym. Są to m. in. treningi umiejętności interpersonalnych i rozwiązywania problemów, w tym: kształtowanie pozytywnych relacji uczestnika z osobami bliskimi, sąsiadami, z innymi osobami w czasie zakupów, w środkach komunikacji publicznej, w urzędach, w instytucjach kultury oraz terapia ruchowa, w tym: zajęcia sportowe, turystykę i rekreację.
Zdaniem Sądu możnaby zgodzić się że skarżącą, że baner o treści: "[...]", nie służył promocji usług świadczonych przez ŚDP. Niemniej jednak brak podstaw, aby uznać, że wykonanie baneru zawierającego powyższą treść stanowi realizację wyżej wymienionych działań ŚDP, finansowanych z dotacji. Należy zgodzić się ze skarżącą co do tego, że treść baneru propaguje, ogólnie, zdrowy tryb życia, co chociaż nie jest sprzeczne z celami realizowanymi przez ŚDP, to jednak zdaniem Sadu nie mieści się w żadnej z wyżej wymienionych usług świadczonych przez ŚDP. Skarżąca w bardzo ogólny sposób usiłuje uzasadnić związek pomiędzy wydatkami na baner a prowadzonymi przez ŚDP treningami dla skierowanych osób, wskazując na wymienione w § 14 pkt 1 i 2 usługi świadczone przez ŚDP, tj. trening umiejętności interpersonalnych i rozwiązywania problemów oraz terapię ruchową, wskazując, że realizacja tych zadań wiąże się z prowadzeniem zdrowego trybu życia, efektywnego zarządzania wolnym czasem oraz integracją społeczną. Jednak w ocenie Sądu, przedstawione w postępowaniu wyjaśnienia nie wystarczają do bezpośredniego połączenia treści umieszczonych na banerze z którąkolwiek z usług świadczonych przez ŚDP, wymienionych w § 14 rozp. MPiPS. Z § 24 ust. 1 tego aktu wynika, że wykonywanie usług w ŚDP jest dokumentowane (dokumentacja zbiorcza oraz indywidualna każdego uczestnika). Skarżąca nie przedstawiła dokumentacji wskazującej na wykorzystanie omawianego baneru do jakiegokolwiek treningu lub innej usługi.
Rozstrzygając spór dotyczący wydatków na projekt i wykonanie baneru należy mieć na względzie, że dotacje jako środki publiczne, powinny być wydatkowane z zachowaniem szczególnej staranności, co dotyczy także prawidłowego dokumentowania dokonywanych transakcji. W wyroku z 8 czerwca 2017 r. II GSK 2722/17 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "skoro dotacje pochodzą ze środków publicznych, to sposób ich wykorzystania jest pod szczególną kontrolą. Dotujący jest zobowiązany do kontrolowania wydatkowania dotacji, a dotowany - do przeznaczania otrzymanych dotacji tylko na zadania określone w umowie o dotację w terminie w niej określonym i w sposób tam opisany" (publ. Baza CBOSA).
Zdaniem Sądu prawidłowo w postępowaniu administracyjnym oceniono wyjaśnienia skarżącej. Bowiem zgodnie z dokumentami – baner został nabyty we wrześniu 2016 r., a dopiero później, w listopadzie 2016 r. zlecono opracowanie jego projektu, zaś w grudniu zapłacono za projekt. Prawdą jest, jak twierdzi skarżąca, że nie ma zakazu zawierania umów ustnych. Jednak skarżąca, jako podmiot wydatkujący środki publiczne, powinna dokumentować dokonywane transakcje w rzeczywistym czasie. W świetle powyższych uwag nie do przyjęcia i niewiarygodne są wyjaśnienia skarżącej o zawarciu we wrześniu dwóch ustnych umów: na projekt logo i baneru oraz na wykonanie baneru, a następnie w listopadzie, gdy bezsprzecznie baner był już wykonany, zawarcie umowy pisemnej umowy na wykonanie projektu logo i baneru i zapłata, według rachunku z 1 grudnia 2016 r. Z treści umowy zawartej z K. G. w listopadzie 2016 r. nie wynika, aby wcześniej zawierano jakąkolwiek ustną umowę.
Wobec powyższego wydatki na projekt i wykonanie omawianego baneru zawierającego wprawdzie treści zasadniczo niesprzeczne z zadaniami pomocy społecznej oraz usługami wykonywanych przez ŚDP, nie powinny zostać sfinansowany z dotacji otrzymywanej na świadczenie usług ŚDP. Wydatki te nie wiążą się bowiem bezpośrednio z realizacją zadań finansowanych z dotacji.
Zatem w świetle przytoczonych przepisów ustawy u.f.p. oraz przepisów ustawy u.p.s. i rozp. MPiPS zarzuty skargi w powyższym zakresie okazały się niezasadne.
5.6. Ocena prawidłowości uznania części wydatków na wynagrodzenie dyrektora ŚDP za stanowiące dotację pobraną w nadmiernej wysokości.
Zarzuty skargi w tym zakresie uznał Sąd za zasadne.
W aktach sprawy znajduje się uchwała nr "[...]" Zarządu Fundacji dotycząca powołania dyrektora ŚDS w W. (K-195) oraz umowa o pracę z "[...]" na tym stanowisku (K-10). Z dokumentów tych wynika m. in., że I. K. został zatrudniony jako dyrektor na pełnym etacie w systemie zadaniowym. Przyjęto w umowie, że czas pracy jest wyznaczony wymiarem zadań i jest kształtowany samodzielnie przez pracownika, z uwzględnieniem podstawowych norm czasu pracy, określonych w Kodeksie pracy. Na podobnych zasadach I. K. został zatrudniony w ŚDP w S.
Powyższe postanowienia stron umowy o pracę oznaczają, że wykonywanie pracy nie wymagało nieprzerwanego 8-godzinnego codziennego pobytu dyrektora w każdym ŚDP. Zgodnie bowiem z art. 140 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 z późn. zm.) w przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy lub jej organizacją albo miejscem wykonywania pracy może być stosowany system zadaniowego czasu pracy. Pracodawca, po porozumieniu z pracownikiem, ustala czas niezbędny do wykonania powierzonych zadań, uwzględniając wymiar czasu pracy wynikający z norm określonych w art. 129.
"System zadaniowego czasu pracy ma odmienny charakter w stosunku do pozostałych systemów czasu pracy. Jest to system opierający się w dużej mierze na samodzielności pracownika w zakresie organizacji pracy. Pracodawca wyznacza zadania oraz ustala (po porozumieniu z pracownikiem) czas konieczny do ich realizacji. Kwestie rozłożenia zadań, faktycznego czasu ich wykonywania czy wprowadzania przerw powierza się pracownikowi. Pracownik dysponuje zatem szerokim zakresem swobody w kształtowaniu swego czasu pracy. (...) System zadaniowego czasu pracy jest jedynym systemem, w którym nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji godzin pracy (art. 149 § 2 k.p.). Taka ewidencja byłaby zresztą trudna do prowadzenia, biorąc pod uwagę samodzielność pracownika w zakresie organizowania sobie czasu pracy" (K. Stefański [w:] Kodeks pracy. Komentarz. Tom II. Art. 114-304(5), wyd. V, red. K. W. Baran, Warszawa 2020, art. 140).
Odnosząc przytoczone stanowisko do okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że ustalone w sprawie okoliczności faktyczne nie dają podstaw do zakwestionowania możliwości świadczenia przez I. K. pracy w dwóch ŚDP w pełnym wymiarze czasu pracy. Z akt sprawy (K-13 i K-10) wynika, że I. K. w 2016 r. zatrudniony był w ŚDP w S. oraz w ŚDS w W. w pełnym wymiarze czasu pracy w systemie zadaniowym, jego czas pracy był wyznaczony wymiarem zadań i kształtowany samodzielnie przez pracownika w taki sposób, aby uwzględniał podstawowe normy czasy pracy określone w K.p. (8 godzin dziennie i przeciętnie 40 godzin tygodniowo), czas niezbędny do wykonania zadań miał określić z góry pracodawca w porozumieniu z pracownikiem, zaś pracownik powinien zgłosić pracodawcy brak możliwości wykonania zadania w wyznaczonym czasie. W ocenie Sądu tak określone zasady zatrudnienia pozwalały na wypracowanie przez I. K. pełnego wymiaru czasu pracy na rzecz obu ŚDP, co dodatkowo ułatwiała okoliczność wykonywania w obu omawianych przypadkach takich samych obowiązków. Ta z kolei okoliczność nie stanowi argumentu za uznaniem, że należne była jedynie połowa umówionego wynagrodzenia. Wynagrodzenie za pracę jest bowiem należne odrębnie z każdego tytułu, zaś praca na stanowisku dyrektora wiąże się nie tylko z wykonywaniem określonych czynności, ale także z odpowiedzialnością za oba kierowane ŚDP, co także ma wpływ na ustalanie wysokości wynagrodzenia.
Organ I instancji, a za nim SKO nie podważyły przyjętego w umowach o pracę zadaniowego systemu czasu pracy, nie wystąpiły do sądu powszechnego o ustalenie treści umowy, nie dokonały także analizy realizacji kwestionowanych umów o pracę, twierdząc jedynie, że w opisanej sytuacji ze środków pochodzących z dotacji może być sfinansowana jedynie polowa wynagrodzenia, jako odpowiadająca faktycznie wykonywanej pracy oraz że ustalone przez Fundację wynagrodzenie było wyższe niż konieczne dla opłacenia osoby zatrudnionej jako dyrektor.
W ocenie Sądu, na gruncie zebranego materiału dowodowego nie było podstaw do wyrażenia takiego stanowiska. Dlatego też z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. (zasada swobodnej oceny dowodów) uznały organy obu instancji, że praca dyrektora w obu ŚDP nie mogła być wykonywana w pełnym wymiarze czasu pracy, wobec czego połowa wypłaconego wynagrodzenia stanowi dotację pobraną w nadmiernej wysokości.
Trudno też znaleźć uzasadnienie dla wyrażonych w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej poglądów na temat górnych granic wynagrodzenia przyznanego dyrektorowi ŚDP. Przede wszystkim dlatego, że w okresie, w którym wydatkowano sporne dotacje, tj. w 2016 r. brak było przepisów ustalających maksymalne granice wynagrodzenia. Nie było też ani podstaw faktycznych, ani prawnych do wyrażenia oceny, że I. K. świadczył na rzecz każdego ŚDP pracę w wymiarze ½ etatu. Nie przeprowadzono w tym zakresie postępowania dowodowego. Nie włączono do akt sprawy ewidencji czasu pracy dyrektora (K.p. zwalnia z obowiązku prowadzenia ewidencji godzinowej dla pracowników zatrudnionych w systemie zadaniowym, lecz nie zwalnia z obowiązku jej prowadzenia w ogóle). Nie dokonano także innych ustaleń w tym zakresie. Jak słusznie podniesiono w skardze, nie wyjaśniono, dlaczego przyjęto wynagrodzenie po ½ w każdym ŚDP, a nie w innych proporcjach.
Reasumując, zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do uznania, że poprzez wypłacenie dyrektorowi ŚDP W. wynagrodzenia w określonej w umowach o pracę wysokości za wykonanie pracy w wymiarze czasu pracy wskazanym w tych umowach doszło do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości.
Tym samym zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. poprzez niezasadne zastosowanie.
5.7. Ocena przestrzegania przepisów postępowania podatkowego.
W części dotyczącej pobrania dotacji w nadmiernej wysokości doszło do naruszenia wskazanych w skardze zasad ogólnych i przepisów postępowania administracyjnego zawartych w k.p.a.: art. 7 (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 (zasada zaufania), art. 77 § 1 (zasada oficjalności i zasada prawdy obiektywnej) oraz art. 80 (obowiązek swobodnej, nie dowolnej oceny dowodów). W postępowaniu nie zebrano bowiem takich dowodów, które pozwoliłyby na zakwestionowanie wysokości dotacji w części pobranej na wynagrodzenie dyrektora ŚDP. W związku z tym ocena dokonana w decyzjach organów obu instancji nosi znamiona dowolności. Powyższe stwierdzenia nie odnoszą się do ustaleń dotyczących wydatków na baner, uznanych prawidłowo (w oparciu o zgromadzone dowody, ocenione w granicach prawa materialnego) za nie mieszczące się w ramach dotacji celowej.
5.8. Wskazania co do dalszego postępowania.
Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni ocenę prawną zawartą w wyroku, w tym dokona ponownych ustaleń faktycznych i prawnych dotyczących wydatkowania dotacji na wynagrodzenie dla dyrektora ŚDP weryfikując, czy zgodnie z treścią umów praca była świadczona w systemie zadaniowym oraz jaki był jej rzeczywisty wymiar i w zależności od wyniku przeprowadzonego postepowania dowodowego, wyda ponowną decyzję.
5.9. Koszty postępowania.
O kosztach postępowania nie orzeczono, ze względu na brak stosownego wniosku.
5.10. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c ppsa uznał skargę za częściowo zasadną i częściowo uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.