I SA/Ol 443/22

I SA/Ol 443/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Brzuzy /przewodniczący/
Anna Janowska
Ryszard Maliszewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 246/23 - Wyrok NSA z 2023-06-01
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1452
art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust 1 pkt 4
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 162
art. 3
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - t.j.
Dz.U. 2022 poz 559
art. 7 ust. 1 pkt 3.
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Brzuzy Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) asesor WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu Obsługi Komunalnej w Ostródzie na interpretację indywidualną Wójta Gminy Ostróda z dnia 5 sierpnia 2022 r., nr FN.310.1.2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Zakład Obsługi Komunalnej w Ostródzie (dalej: ZOK, Zakład, wnioskodawca, pytający, strona, skarżący) skierował do Wójta Gminy Ostróda (dalej: Wójt, organ interpretacyjny lub organ) wniosek z 27 lipca 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości.
Skarżący zwrócił się o wydanie interpretacji w zakresie możliwości opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli wchodzących w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, będących własnością Gminy Ostróda, służących do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.
Zakład podał, że jest jednostką organizacyjną Gminy Ostróda (dalej: Gmina), wykonującą zadania Gminy o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Działa na podstawie ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ustawy z 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej oraz ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Jest wyodrębnionym pod względem organizacyjnym i finansowym zakładem budżetowym Gminy Ostróda działającym na podstawie uchwały Nr XXXVI/208/09 Rady Gminy Ostróda z 20 lipca 2009 r. w sprawie utworzenia zakładu budżetowego pn. "Zakład Obsługi Komunalnej w Ostródzie" i nadania mu statutu.
Jest administratorem należącej do Gminy infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, w skład której wchodzą sieci wodociągowe i kanalizacyjne, studnie, ujęcia wody, hydrofornie, oczyszczalnie i przepompownie ścieków i inne obiekty wykorzystywane w gospodarce wodnościekowej (dalej: "Infrastruktura"). Infrastruktura była dotychczas wykazywana przez ZOK jako podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki dla budowli zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zakład składa do Gminy deklaracje na podatek od nieruchomości obejmujące Infrastrukturę.
Wskazał, że na podstawie decyzji z 8 września 2021 r. nr GD.RZT.70.291.164.2021/D.BL Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku w latach 2021-2024 na terenie Gminy obowiązuje taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (dalej: Taryfa 2021-2024).
Przedstawiono treść złożonego przez Gminę uzasadnienia do Taryfy 2021-2024 (dalej: Uzasadnienie):
• podstawową działalnością Zakładu jest pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody dla odbiorców oraz odbiór i oczyszczanie ścieków. Zakład prowadzi dodatkowo Punkt Tymczasowego Gromadzenia Zwłok Zwierzęcych w Lubajnach, konserwację sieci deszczowej należącej do Gminy Ostróda. Zakład wykonuje również sporadycznie zlecenia Gminy na wykonanie niewielkich zadań inwestycyjnych w zakresie rozbudowy infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. Działalność dodatkowa, w zależności od ilości zleceń, wynosi kilka procent podstawowej działalności [pkt 1 Uzasadnienia],
• Zakład wydaje warunki techniczne na wykonanie podłączeń i dokonuje odbiorów technicznych sieci i przyłączy bez pobierania opłat. (...) W ramach prowadzonej działalności Zakład zapewnia zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem, oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnia należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków [pkt 1 Uzasadnienia],
• Zakład opracował taryfy zawierające:
- opłatę abonamentową naliczaną co miesiąc za prowadzenie odczytów i rozliczeń. Opłata jest jednakowa dla wszystkich odbiorców niezależnie od ilości posiadanych wodomierzy i podliczników i dotyczy zaopatrzenia w wodę,
- w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę - taryfę jednolitą dla wszystkich odbiorców podaną dla 1 metra sześciennego dostarczanej wody, w oparciu o wskazania przyrządu pomiarowego lub w razie jego braku obliczana jest według rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14.01.2002 r.,
- w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków - taryfę niejednolitą zawierającą różne ceny dla taryfowych grup odbiorców za 1 metr sześcienny odprowadzanych ścieków. Ilość ścieków obliczana jest na podstawie wskazań wodomierza i jest równa ilości pobieranej wody. Jeżeli odbiorca zamontował podliczniki, to jest ona pomniejszona o wskazania podlicznika mierzącego pobraną wodę, która nie trafi do kanalizacji. Czterech odbiorców przemysłowych posiada przepływomierze ścieków. W razie braku wodomierza lub urządzenia pomiarowego obliczana jest według rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14.01.2002 r. [pkt 2 Uzasadnienia].
Ponadto, z analizy treści tabel alokacji zamieszczonych we wnioskach taryfowych dotyczących taryf obowiązujących na okres 01.05.2017 - 30.04.2018, oraz na okres 01.05.2018-2021, (dalej: Taryfy 2017-2021) wynika również, że nie założono marży zysku w tychże okresach.
Jak podano we wniosku o interpretację, z powyższych zapisów uzasadnień wniosków taryfowych jednoznacznie wynika, że intencją ZOK nie jest osiąganie zysku z tytułu realizacji zadań w zakresie zaopatrywania mieszkańców w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków przy wykorzystaniu Infrastruktury. Wszelkie przychody przewidziane w taryfach obowiązujących od roku 2017 służyły / służą bowiem wyłącznie do pokrycia kosztów związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb Gminy, tj. przede wszystkim wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację Infrastruktury.
W związku z powyższym wnioskodawca zadał następujące pytanie:
Czy w opisanym stanie faktycznym budowle wchodzące w skład Infrastruktury, będące własnością Gminy, administrowane przez ZOK i służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2022.1452, t.j. z 2022.07.08, dalej: "u.p.o.l.")?
W opinii wnioskodawcy powołane w pytaniu budowle nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l..
Interpretacją indywidualną z 5 sierpnia 2022 r. nr FN.310.1.2022, Wójt uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. Organ powołał w sentencji art. 14j § 1 w związku z art. 14b, art. 14c i art. 14k § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2021.1540 t.j. z 2021.08.23, dalej o.p.).
Organ powołał kolejno w uzasadnieniu art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l., art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2021.162 t.j. z 2021.01.26, dalej: u.p.p.) i art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2022.559 t.j. z 2022.03.09).
Wójt uznał jako nieulegające wątpliwości, że Gmina za pośrednictwem Zakładu może prowadzić działalność gospodarczą. Powołał wyrok Sądu Najwyższego z 10 maja 2013 r. sygn. akt I CSK 522/12.
W ocenie organu konieczne staje się stwierdzenie czy administrowanie Infrastrukturą przez Zakład spełnia znamiona prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jako, że w zakresie definicji działalności gospodarczej przepisy ustawy podatkowej odsyłają do ustawy Prawo przedsiębiorców, to właśnie te regulacje należy poddać analizie. Zgodnie z rzeczoną ustawą za działalność gospodarczą należy uznać zorganizowaną działalność zarobkową, wykonywaną we własnym imieniu i w sposób ciągły.
Wójt wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków taryfa, na podstawie której prowadzona jest przedmiotowa działalność, musi uwzględniać niezbędne przychody, o których mowa w art. 2 ust 2 rzeczonej ustawy, tj. m.in. przychody na pokrycie uzasadnionych kosztów, związanych z ujęciem i poborem wody, eksploatacją, utrzymaniem i rozbudową urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, oraz osiągnięcie zysku.
Organ podniósł, że jakkolwiek zgodnie z przedstawionym przez wnioskodawcę stanem faktycznym w taryfie dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków obowiązującej latach 2021-2024 oraz w poprzedzających ją taryfach od 2017 roku nie założono marży zysku, to powyższe nie wyklucza potencjalnej możliwości osiągnięcia zysku w bieżącym bądź przyszłych okresach rozliczeniowych. Tym samym to właśnie potencjalna możliwość osiągnięcia dochodów przez wnioskodawcę przesądza o tym, że prowadzona przez niego działalność ma charakter zarobkowy.
W konsekwencji opisana we wniosku działalność spełnia wszystkie przesłanki umożliwiające zaklasyfikowanie jej jako działalności gospodarczej, w myśl ustawy Prawo przedsiębiorców, a co za tym idzie, również ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Jak podał organ, skoro, zgodnie ze stanowiskiem organu podatkowego, budowle Infrastruktury uznać należy za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to w niniejszej sprawie zastosowania nie znajdzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) z 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19, który przytoczyła strona. Przedmiotowy wyrok TK, z którym organ podatkowy się zgodził, wskazuje bowiem, że samo posiadanie nieruchomości - w tym budowli - nie może skutkować automatycznie uznaniem ich za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Wójt podniósł, że budowle Infrastruktury nie tylko są administrowane przez wnioskodawcę, ale również wykorzystywane przez niego do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym również w świetle przytoczonego przez wnioskodawcę wyroku TK, budowle Infrastruktury uznać należy za związane z prowadzaniem działalności gospodarczej i tym samym podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W skardze do tut. sądu strona, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie interpretacji w całości, zasądzenie od organu podatkowego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.. Wniesiono także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a..
Zarzucono naruszenie prawa materialnego: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust 1 pkt 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2019.1170 t.j. z 2019.06.25) w zw. z art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2021.162 t.j. z 2021.01.26, dalej: "u.p.p.") – poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisów polegającej na uznaniu, że budowle wchodzące w skład Infrastruktury, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej, i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W uzasadnieniu podkreślono, że Gmina ma obowiązek zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę. Powyższe wynika z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2021.1372 t.j. z 2021.07.27 ze zm.). Zadanie to realizuje za pośrednictwem ZOK, na podstawie ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U.2020.2028 t.j. z 2020.11.17, dalej: Ustawa wodnościekowa), zgodnie z którą jest zobowiązana do opracowania i zatwierdzania taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków.
Wskazano na art. 2 ust. 2 ustawy wodnościekowej. Podniesiono, że analiza taryfy pozwala na rzetelne i jednoznaczne ustalenie, czy aktywność polegająca na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków z wykorzystaniem Infrastruktury jest wykonywana w celu osiągnięcia dochodu (zarobku).
Podniesiono, że zgodnie z tabelą "C - Ustalenie poziomu niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego" zawartą w Uzasadnieniu Taryfy 2021-2024, przewidywana marża zysku w tymże okresie została ustalona na poziomie zerowym. Z analizy treści tabel alokacji zamieszczonych we wnioskach taryfowych dotyczących Taryf 2017-2021 wynika również, że nie założono marży zysku w tym okresie.
W konsekwencji działalność w zakresie gospodarki wodno-kanalizacyjnej prowadzona przez ZOK nie wypełnia jednej z konstytutywnych przesłanek wskazanych w art. 3 u.p.p. - nie jest ona działalnością wykonywaną z zamiarem osiągnięcia zysku. Powyższe przesądza o tym, że budowle wchodzące w skład Infrastruktury, nie są związane z działalnością gospodarczą, i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l..
Autor skargi podał, że wskazaną tezę potwierdzono m.in. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Krakowie z 30 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 1185/21, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 12 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Go 90/22. Dodatkowo powołano wyrok TK z 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19 i wskazano, że jakkolwiek ZOK jako zakład budżetowy Gminy nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów u.p.p., to powyższa teza, zawarta w wyroku TK, potwierdza przedstawione w niniejszym wniosku stanowisko, zgodnie z którym, budowle Infrastruktury niewykorzystywane w działalności gospodarczej nie mogą zostać uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i w związku z tym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Zgodnie z ww. wyrokiem TK, nawet gdyby Zakład prowadził działalność gospodarczą w innym obszarze niż gospodarka wodno-ściekowa, i wskazaną działalność można byłoby uznać za działalność gospodarczą w myśl u.p.o.l. w związku z u.p.p., to nie będzie to automatycznie skutkować uznaniem Infrastruktury za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, o ile omawiana Infrastruktura nie będzie wykorzystywana do działalności nastawionej na osiągnięcie zysku.
W odniesieniu do twierdzeń organu podatkowego zawartych w interpretacji, autor skargi podzielił stanowisko organu w zakresie konieczności odwołania się do definicji działalności gospodarczej podczas analizy, czy dany obiekt uznać należy za związany z prowadzeniem takiej działalności. Niemniej jednak organ dokonał nieprawidłowej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 3 u.p.p. uznając, że budowle wchodzące w skład Infrastruktury będące własnością Gminy, administrowane przez ZOK, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków – są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Prawidłowa wykładnia powyższych przepisów powinna bowiem prowadzić do wniosku, że budowle wchodzące w skład Infrastruktury będące własnością Gminy, administrowane przez ZOK, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l..
Jak podniesiono w skardze, analiza przepisu art. 3 u.p.p. prowadzi do wniosku, że warunkiem uznania konkretnej aktywności za działalność gospodarczą konieczne jest to, aby podmiot ją prowadzący wykonywał ją z jednoznacznym zamiarem wypracowania (osiągnięcia) zysku (wymiernych korzyści majątkowych).
Uwzględnienie zerowej marży w zatwierdzonej Taryfie obowiązującej w latach 2021-2024 i w poprzedzających ją taryfach od 2017 r. oraz fakt, że wszelkie przychody przewidziane w ww. taryfach służą i służyły wyłącznie do pokrycia kosztów związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb Gminy (w szczególności do pokrycia wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację Infrastruktury) – świadczy o braku intencji osiągania zysku z tytułu realizacji zadań w zakresie zaopatrywania mieszkańców w wodę.
Nawet gdyby w trakcie działalności Zakładu w związku z wykorzystaniem Infrastruktury pojawiły się jakieś niezamierzone zyski, to z uwagi na fakt, że nie jest ona prowadzona w celu osiągnięcia tegoż zysku, nie można jej będzie uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.p. i u.p.o.l.. Przy czym w pewnych okolicznościach osiągnięcie zysku z danej działalności może być nieuniknione niezależnie od intencji prowadzącego tę działalność, czego Wójt nie wziął pod uwagę. Zarobkowy charakter w rozumieniu art. 3 u.p.p. ma bowiem działalność, która jest prowadzona z subiektywnym zamiarem osiągania zysku, nawet jeżeli dana działalność nie będzie dochodowa. Przeciwieństwem działalności zarobkowej jest natomiast działalność niezarobkowa, której rzeczywistym celem nie jest osiąganie zysków, nawet jeżeli w toku jej wykonywania pewne niezamierzone zyski w jakimś momencie się pojawiają.
Nieuzasadniona jest zatem wykładnia przepisów dokonana przez Wójta, zgodnie z którą hipotetyczna możliwość osiągnięcia zysku przez ZOK w przyszłości świadczy o zarobkowym charakterze prowadzonej przez skarżącą działalności. Powyższe potwierdzają liczne wyroki sądów administracyjnych, m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 7 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Po 201/21.
Ponadto działalność z zakresu gospodarki wodnościekowej prowadzona przez Zakład nie stanowi działalności gospodarczej. W konsekwencji, ww. wyrok TK, wbrew stanowisku Wójta, potwierdza tezę, zgodnie z którą Infrastruktura nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
Wpis sądowy od skargi uiszczono w kwocie 200 zł (k. 18 akt sądowych). Nie dołączono dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego przez stronę skarżącą (k. 9). Powyższe stało się powodem wydania 12 września 2022 r. zarządzenia o wpisaniu powyższego do wykazu nieuiszczenia należnej opłaty skarbowej (pkt VI zarządzenia, k. 1).
Strona skarżąca, poinformowana przez sąd o zgodzie organu na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (pismo z 13 września 2022 r., k. 20 i 21), nie zajęła stanowiska.
Zarządzeniem z 10 października 2022 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Olsztynie skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów (k. 26).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada zatem prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie.
Należy wskazać, iż niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a..
Przedmiotem sporu jest to, czy w przedstawionym stanie faktycznym, budowle wchodzące w skład Infrastruktury, będące własnością Gminy, administrowane przez ZOK i służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej.
I tym samym czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Organ interpretujący w gruncie rzeczy wskazał, że powołane przez stronę wyroki sądowe mają charakter prawotwórczy. A wyroki sądowe nie mogą być źródłem prawa. Według organu Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych).
Organ powołał art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Ponadto, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Przy czym, art. 1a ust 1 pkt 4 u.p.o.l. wskazuje iż działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 - Prawo przedsiębiorców.
Jak stanowi art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.
Ponadto, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2022.559 t.j. z dnia 2022.03.09), zadaniem własnym gminy jest m.in. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.
Te przepisy, zdaniem Organu, wskazują jednoznacznie, że wszystkie przedmioty opodatkowania, w tym budowle znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej. I tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Natomiast strona skarżąca powołała się na orzeczenia sądów administracyjnych. Z uzasadnień tych wyroków wynika, że o charakterze prawnym tych nieruchomości nie rozstrzyga ich przeznaczenie. Są one bowiem wykorzystywane do świadczenia odpłatnych usług. Natomiast z treści tych wyroków wynika, że te usługi nie są świadczone w celu uzyskania zysku. I ta okoliczność przesądza o tym, że te nieruchomości nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. A zatem zostało wprowadzone dodatkowe kryterium, od którego jest uzależniona kwalifikacja prawna nieruchomości.
Tego stanowiska Sąd rozpoznający tę sprawę nie podziela. Działalność w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków jest opisana w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U.2020.2028, t.j. z dnia 2020.11.17).
Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 2 tej ustawy niezbędne przychody - wartość przychodów w danym roku obrachunkowym, zapewniających ciągłość zbiorowego zaopatrzenia w wodę odpowiedniej jakości i ilości i zbiorowego odprowadzania ścieków, które przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne powinno osiągnąć na pokrycie uzasadnionych kosztów, związanych z ujęciem i poborem wody, eksploatacją, utrzymaniem i rozbudową urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, oraz osiągnięcie zysku.
Według przedstawionego stanu faktycznego "Zgodnie z tabelą "C - Ustalenie poziomu niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego" zawartą w Uzasadnieniu Taryfy 2021-2024, przewidywana marża zysku w tymże okresie została ustalona na poziomie zerowym".
Zdaniem Sądu ta okoliczność nie ma znaczenia przy kwalifikacji prawnej spornych nieruchomości. Budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, są wykorzystywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z tym kwestia rezygnacji z zysku nie ma znaczenia przy ustaleniu podatku od nieruchomości. Nie zmienia to bowiem charakteru prowadzonej działalności.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, działalność skarżącej ma charakter zarobkowy. Nie jest działalnością charytatywną, społeczną, kulturalną i inną (określaną mianem non profit).
Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków wartość przychodów w danym roku obrachunkowym, zapewniających ciągłość zbiorowego zaopatrzenia powinna być kalkulowana w ten sposób, aby były pokryte uzasadnione koszty, związane z ujęciem i poborem wody, eksploatacją, utrzymaniem i rozbudową urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, oraz osiągnięcie zysku. Dodatkowym argumentem wspierającym stanowisko Organu jest fakt, że działalność w sferze wodno-kanalizacyjnej, niezależnie od formy prawnej, w jakiej jest ona wykonywana (tj. samodzielnie poprzez zakład budżetowy/ jednostkę budżetową, czy też poprzez odrębny podmiot – spółkę komunalną), jest objęta podatkiem VAT.
W orzecznictwie podkreśla się, że dla każdego z tych podmiotów ustawodawca przewiduje inny sposób realizacji prawa do odliczenia podatku VAT (np. wyroki NSA z dnia: 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 425/18, sygn. akt I FSK 1448/18, sygn. akt I FSK 715/18, sygn. akt I FSK 794/18, sygn. akt I FSK 1532/18, sygn. akt I FSK 425/18, z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 2094/18, z dnia 15 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 701/18, z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 411/18, z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 1391/18, z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 444/18 i sygn. akt I FSK 1662/18).
Te wyroki dowodzą, że usługi z wykorzystaniem infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, są świadczone odpowiednio w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz na cele inne niż działalność gospodarcza.
W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia prawa materialnego: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust 1 pkt 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców.
Organ dokonał prawidłowej wykładni wskazanych przepisów. I w rezultacie zasadnie uznał, że budowle wchodzące w skład Infrastruktury, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej, i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi. Skarga jako bezzasadna, po myśli art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.