I SA/OL 435/25

I SA/Ol 435/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-11-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Jolanta Strumiłło /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Górska
Przemysław Krzykowski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 707
art. 1a ust. 2c, art. 3 ust. 4a zdanie pierwsze i drugie, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a).
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Górska sędzia WSA Przemysław Krzykowski Protokolant specjalista Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 1 sierpnia 2025 r., nr SKO.53.539.2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
B. K. (dalej strona, skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej jako SKO, Kolegium) z 1 sierpnia 2025 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r.
Jak wynika z nadesłanych akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji, skarżąca jest właścicielką udziałów w działkach nr [...]1 i nr [...], obręb [...] i udziału w budynku transportu i łączności – garażu wielostanowiskowym o powierzchni 28,07 m2 położonego na działce nr [...]1. Ponadto jest właścicielką lokalu mieszkalnego o powierzchni 78,77 m2 w budynku położonym na działce nr [.1.] w [...] przy ul. [...]. Z danych ewidencji gruntów i budynków oraz aktu notarialnego z 23 października 2006 r. Rep. A nr [...] wynika, że budynek mieszkalny i budynek garażu mają odrębne księgi wieczyste i stanowią wraz z gruntem dwie odrębne nieruchomości (karty nr 1-6 akt podatkowych).
Mając powyższe na uwadze Prezydent [...] decyzją z 4 stycznia 2025 r. ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2025 r. w kwocie 483 zł. W decyzji do podstawy opodatkowania przyjęto m.in. grunty pozostałe o powierzchni 55,00 m2 wg stawki 0,73 zł i budynek pozostały o powierzchni 28,07 m2, położone w [...] przy ul. [...], wg stawki 11,48 zł.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podała, że opodatkowany budynek stanowi garaż wielostanowiskowy, który jest trwale związany z budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] i służy mieszkańcom tego budynku do celów mieszkaniowych (miejsca parkingowe dla samochodów mieszkańców m.in. tego budynku). Wyjaśniła, że wejście do budynku garażowego znajduje się na poziomie -1.
SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji z 1 sierpnia 2025 r. powołało kolejno art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 6 i art. 1a ust. 2c ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 707), dalej jako "u.p.o.l.".
Kolegium stwierdziło, że decyzja Prezydenta jest prawidłowa. Uznało, że pomieszczenie przeznaczone do przechowywania pojazdów może być opodatkowane stawkami właściwymi dla budynków mieszkalnych, jeżeli znajduje się w budynku mieszkalnym. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Pomieszczenie przeznaczone do przechowywania pojazdu strony nie znajduje się w budynku mieszkalnym, lecz w odrębnym budynku z funkcją transportu i łączności. Nie jest przy tym istotne jaka odległość dzieli oba budynki od siebie i jak zostało skonstruowane przejście z jednego do drugiego z nich. W sensie prawnym są to dwa odrębne budynki, a miejsce postojowe skarżącej nie znajduje się w budynku mieszkalnym. Miejsce postojowe nie może być zatem traktowane jako cześć budynku mieszkalnego.
W skardze do WSA w Olsztynie strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji SKO. Zakwestionowała opodatkowanie jej udziału w garażu wielostanowiskowym wg stawki innej niż dla budynków mieszkalnych, uznała je za niesprawiedliwe społecznie i krzywdzące. Podała, że nieruchomość garażowa służy mieszkańcom budynków wielorodzinnych do przechowywania pojazdów. Garaż bezpośrednio przylega do budynków mieszkalnych przy ul. [...], [...], [...] nie znajduje się pod budynkami, ale ma wspólną z nimi ścianę. Nieruchomość ta jest trwale związana z tymi budynkami, a wejścia z budynków mieszkalnych są na poziomie -1, gdzie znajdują się piwnice. Na dachu garażu znajdują się tarasy oraz ogródki przynależne do mieszkań zlokalizowanych na parterze budynku przy ul. [...].
Ponadto obrót na rynku wtórnym udziałami w niewyodrębnionych garażach nie był możliwy bez równoczesnej sprzedaży mieszkania. Takie były też powody wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 18 października 2023 r., SK 23/19. Miejsce do parkowania w garażu podziemnym nie pełni też żadnej roli komercyjnej czy funkcji towaru luksusowego.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2025 r. udziału w położonym na działce obok budynków mieszkalnych budynku transportu i łączności – garażu wielostanowiskowym. Zdaniem skarżącej udział ten powinien być opodatkowany stawką właściwą dla budynków mieszkalnych. SKO natomiast uznało zasadność opodatkowania wg stawki jak za budynki pozostałe, gdyż pomieszczenie przeznaczone do przechowywania pojazdu strony nie znajduje się w budynku mieszkalnym, lecz w odrębnym budynku o innej funkcji.
Istotna dla rozstrzygnięcia sporu stała się wykładnia przepisu art. 1a ust. 2c u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem za część mieszkalną budynku mieszkalnego uznaje się także pomieszczenie przeznaczone do przechowywania pojazdów w tym budynku. Spełnienie wymogów tego przepisu pozwala na opodatkowanie pomieszczeń przeznaczonych do przechowywania pojazdów wg stawki jak za budynki mieszkalne, ustalonej na podstawie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. Przy czym Sąd wyjaśnia, że rozpoznawana sprawa dotyczy opodatkowania udziału w garażu wielostanowiskowym i rozważania zaprezentowane w dalszej części uzasadnienia mogły mieć miejsce wobec spełnienia przez skarżącą dyspozycji art. 3 ust. 4a zdanie pierwsze i drugie u.p.o.l. W myśl tego przepisu, zasady odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie podatkowe, o której mowa w ust. 4, nie stosuje się przy współwłasności w częściach ułamkowych lokalu użytkowego – garażu wielostanowiskowego w budynku mieszkalnym wraz z gruntem stanowiących odrębny przedmiot własności. W takiej sytuacji obowiązek podatkowy ciąży na współwłaścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w prawie własności.
Przepis art. 1a ust. 2c u.p.o.l. został wprowadzony do ustawy podatkowej z dniem 1 stycznia 2025 r. na mocy art. 2 pkt 1 lit. b) ustawy z 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1757). W uzasadnieniu zmiany (por. "Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej" – druk nr 741, str. 19-20 uzasadnienia projektu ustawy) podano, że jej celem jest ujednolicenie opodatkowania pomieszczeń do przechowywania pojazdów znajdujących się w budynkach mieszkalnych. W opinii autorów projektu nowelizacji miała ona doprowadzić do zmiany kwalifikacji wyodrębnionych prawnie lokali użytkowych w budynkach mieszkalnych stanowiących garaże wielostanowiskowe oraz garaże jednostanowiskowe na część mieszkalną budynku, a w konsekwencji do zmiany podatkowego statusu takich pomieszczeń. Tym samym zmiana ta miała pozwolić na objęcie opodatkowaniem jednakową stawką wszystkich pomieszczeń przeznaczonych do przechowywania pojazdów w budynkach mieszkalnych i niezajętych na działalność gospodarczą.
Wobec tego, aby uznać pomieszczenie przeznaczone do przechowywania pojazdów za część mieszkalną budynku mieszkalnego, pomieszczenie to musi spełnić narzucony przez art. 1a ust. 2c u.p.o.l. wymóg przechowywania pojazdów "w tym budynku", czyli w budynku mieszkalnym. Umiejscowienie omawianego pomieszczenia poza budynkiem mieszkalnym uniemożliwia opodatkowanie wg stawki jak za budynki mieszkalne.
W rozpoznawanej sprawie występują dwa budynki: mieszkalny oraz transportu i łączności (garaż wielostanowiskowy), które są położone na sąsiadujących ze sobą wyodrębnionych działkach. Budynek mieszkalny, w którym skarżąca ma lokal o tymże charakterze, położony jest na działce o nr ewidencyjnym [.1.], natomiast sąsiednia działka o nr [...]1 została zabudowana budynkiem garażu wielostanowiskowego, w którym skarżąca nabyła udział we własności w części 1/153, opisany w § 1 ust. 2 pkt 2 i § 3 aktu notarialnego z 23 października 2006 r. Rep. A nr [...]. Z dołączonej do akt sprawy informacji z ewidencji gruntów i budynków wynika, że budynek na działce nr [...]1 ma funkcję transportu i łączności. Jest to więc kwalifikacja jednoznacznie niemieszkalna co powoduje, że do udziału o powierzchni 28,07 m2 w garażu wielostanowiskowym budynku transportu i łączności nie może mieć zastosowania art. 1a ust. 2c u.p.o.l.
Powyższe powoduje, że nie mają znaczenia okoliczności powoływane w skardze, takie jak trwałość związania z przyległymi budynkami mieszkalnymi, wspólne ściany z tymi budynkami i bezpośrednie wejścia z tych budynków, a także usytuowanie wejść do piwnic. Budynek transportu i łączności, w którym skarżąca ma udział, nie sposób bowiem uznać za "część mieszkalną budynku mieszkalnego" wymienioną w art. 1a ust. 2c u.p.o.l. Nie ma też znaczenia dla rozpoznania sprawy rozważanie możliwości obrotu udziałami w niewyodrębnionych garażach bez sprzedaży mieszkania. W wyniku zaś wydania przez Trybunał Konstytucyjny powołanego w skardze wyroku z 18 października 2023 r., SK 23/19, z upływem 31 grudnia 2024 r. utraciły moc obowiązującą przepisy wymienione w części I wyroku [art. 1a ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i e) ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70)] w zakresach tam wskazanych. Wprowadzony z dniem 1 stycznia 2025 r. na mocy art. 2 pkt 1 lit. b) ww. ustawy z 19 listopada 2024 r. przepis art. 1a ust. 2c u.p.o.l. ma właśnie omawianą problematykę regulować po utracie mocy obowiązującej tych przepisów.
Końcowo należy wskazać, że Sąd zobowiązany był do przeprowadzenia kontroli legalności decyzji organów podatkowych nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w takich granicach Sąd nie stwierdził jednak naruszenia prawa, które w świetle art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), uzasadniałoby uwzględnienie skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Dlatego też na podstawie art. 151 tej ustawy skarga została oddalona.