I SA/Ol 43/12

I SA/Ol 43/12 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2012-03-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2012-01-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Błesiński /przewodniczący/
Wiesława Pierechod /sprawozdawca/
Zofia Skrzynecka
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I GSK 956/12 - Wyrok NSA z 2013-07-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
art.2 pkt 10 i 11, art.4 ust.1 pkt 5, art.6 ust.1,art.80 ust.1,2,3, art.82a ust.1,2 i 4;
Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art.122, art.180 par.1, art.187 par.1, art.191;
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Jakub Gosk, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 29 marca 2012r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego I uchyla zaskarżoną decyzję ; II określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu ; III zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 762 (siedemset sześćdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego ; IV nakazuje zwrócić skarżącemu od Skarbu Państwa ( Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) kwotę 238 (dwieście trzydzieści osiem) złotych tytułem różnicy między wpisem sądowym pobranym a należnym.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 10.08.2011r. Nr "[...]" określającą P. J. wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego na kwotę 11.599,- zł.
Z akt administracyjnych wynika, że P. J. nabył w dniu 24.10.2008r. w USA samochód osobowy marki "[...]", nr nadwozia "[...]", rok produkcji 2006, o pojemności silnika 2993 cm3. Samochód ten wprowadzony został na obszar Unii Europejskiej w Niemczech, gdzie naliczono podatek importowy i opłaty celne. Następnie podatnik złożył w dniu 31.12.2008r. deklarację uproszczoną AKC-U , wskazując w niej podstawę opodatkowania – 55.532 zł, (wynikającą z przeliczenia uwidocznionej w umowie kupna ceny auta wynoszącej 13.450 USD powiększonej o opłaty celne), stawkę podatku akcyzowego – 13,6% i kwotę podatku – 7.552 zł.
Naczelnik Urzędu Celnego na podstawie art. 82a ustawy z dnia 23.01.2004r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), dalej cyt. jako u.p.a. w oparciu o elektroniczną wersję licencjonowanego katalogu EUROTAX, dokonał porównania wysokości podstawy opodatkowania wykazanej przez podatnika do średniej wartości rynkowej takiego samego pojazdu. Z danych zawartych w katalogu wynikało, że w dniu powstania obowiązku podatkowego tj. 30.12.2008r. średnia wartość rynkowa pojazdu (z uwzględnieniem korekt) według informatora wynosiła 118.500 zł. Organ uznał, że wyjaśnienia strony odnośnie licznych zarysowań karoserii pojazdu i uszkodzonej tapicerki, nie uzasadniają w wystarczający sposób znacznej różnicy pomiędzy średnią wartością rynkową, a wskazaną podstawą opodatkowania. W toku postępowania podatnik nie udokumentował na wezwanie organu naprawy, zakupu, wymiany części w w/w pojeździe, nie wskazał firmy, w której ewentualnie wykonane były naprawy pojazdu. W ocenie organu uzasadniało to powtórne określenie średniej wartości rynkowej pojazdu tej samej marki, rocznika i modelu w oparciu o elektroniczną wersję licencjonowanego katalogu pojazdów EUROTAX na kwotę 118.200 zł, która znacznie odbiegała od deklarowanej przez stronę. Organ wskazał, że powyższa kwota wynika z dokonania korekt w stosunku do średniej ceny samochodu w dobrym stanie, która wynosiłaby 127.000zł. Z uwagi na zły stan samochodu zastosowano pomniejszenie o kwotę 8.790 zł. Za podstawę opodatkowania organ przyjął kwotę 85.286 zł., i określił należną akcyzę wg stawki 13,6% na kwotę 11.552 zł tj. wyższą o 4.047 zł. od zadeklarowanej i zapłaconej przez podatnika.
W odwołaniu P. J. zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie art.82a ustawy o podatku akcyzowym oraz art.122 w związku z art. 180,181,187 oraz 191 Ordynacji podatkowej przez brak analizy pojazdów tej samej klasy, jak zakupiony przez niego, na rynku amerykańskim. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15.03. 2011r. I GKS 103/10 podniósł, że organ zastosował procedurę określoną w art.82 u.p.a. bez zbadania, czy wskazana w umowie cena pojazdu w sposób całkowity odbiega od wartości pojazdów na rynku amerykańskim. Poprzez ustanowionego następnie pełnomocnika, podatnik wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia wartości rynkowej pojazdu, z uwzględnieniem odmienności rynku, na którym pojazd został nabyty.
Decyzją z dnia 18.11.2011r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. Tego samego dnia wydał postanowienie, którym odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy za prawidłowe uznał ustalenia dokonane przez organ I instancji, jak też określoną podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku. W ocenie organu, wobec treści art. 82a u.p.a. nie ma znaczenia cena, jaką podatnik zapłacił za samochód zgodnie z umową kupna - sprzedaży w USA. Organ podatkowy nie ma obowiązku ani potrzeby ustalenia ani też weryfikacji, czy cena uwidoczniona w tej umowie jest ceną rzeczywistą. Nie ma potrzeby badania jak kształtują się ceny takich pojazdów w USA i dlaczego są niższe niż w Polsce. Organ odwoławczy podał, że w ustawie brak jest wskazania do odniesienia wartości samochodu do jego ceny na rynkach wspólnotowych i z krajów trzecich. Zarzut nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w celu analizy cen pojazdów na rynku amerykańskim uznał zatem za bezzasadny. Odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z opinii biegłego w tym zakresie uznając, że przedmiotem postępowania jest ustalenie średniej wartości rynkowej pojazdu na podstawie notowań na rynku krajowym, a nie na terytorium USA.
Ponadto Dyrektor Izby Celnej wskazał, że odwołujący się nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wykonanie ewentualnych napraw lub wymiany części w pojeździe. Niemniej przy określaniu średniej wartości rynkowej organ I instancji prawidłowo uznał stan auta, korygując jego wartość do kwoty niższej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. J. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej i decyzji organu I instancji, oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
– naruszenie art. 82a u.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że dla wydania decyzji w niniejszej sprawie wystarczające było stwierdzenie, iż podstawa opodatkowania wskazana przez skarżącego znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej pojazdu porównywalnego do zakupionego przez skarżącego. W ocenie strony wystarczające do wydania tej decyzji stało się tylko i wyłącznie stwierdzenie organu, że podstawa opodatkowania znacznie się różni od średniej wartości rynkowej pojazdu bez uzasadnionej przyczyny, którą to przesłankę organ podatkowy całkowicie i bezzasadnie pominął. Takimi uzasadnionymi przyczynami są również różnice cenowe wynikające z odmienności rynków, z których pojazdy są nabywane, zwłaszcza w okolicznościach nabycia pojazdu z rynku amerykańskiego, gdzie wartość pojazdów stosunkowo nowych jest znacznie niższa, niż średnie ceny rynkowe takich pojazdów w Polsce. Jak wskazał skarżący, za takim stanowiskiem przemawia zarówno doktryna, jak i utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych;
– naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisu art. 122 w związku z art. 180, 181, 187 oraz 191 Ordynacji podatkowej, poprzez
– brak podjęcia przez Dyrektora Izby Celnej wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, jak również
– brak zebrania materiału dowodowego, w tym przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu analizy cen pojazdów na rynku amerykańskim (o co skarżący wnioskował) oraz wyjaśnienia, czy podatnik z uzasadnionej, czy też bez uzasadnionej przyczyny wskazał w podstawie opodatkowania wartość znacznie odbiegającą od średniej wartości rynkowej pojazdu.
Jednocześnie skarżący zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie oddalenia wniosku o powołanie biegłego dla ustalenia wartości rynkowej pojazdu skarżącego uwzględniającą odmienność rynku amerykańskiego.
Skarżący podał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że weryfikacja wartości pojazdu nie następuje w sytuacji, kiedy jego cena odbiega od średniej rynkowej z uzasadnionej przyczyny. Weryfikacja ta jest zasadna tylko wtedy, gdy cena budzi wątpliwości organu co do przyczyny jej wysokości podanej przez podatnika. Wtedy organ winien zbadać, czy istniały rzeczywiste, uzasadnione przyczyny, dla których cena nabycia odbiega od średniej wartości pojazdu. Z żadnych sformułowań art. 82a u.p.a. nie wynika, aby uzasadniona przyczyna różnicy między ceną samochodu, a jego średnią wartością na rynku krajowym, miała wynikać tylko z cech samego pojazdu, czyli jego stanu technicznego, napraw, wad fizycznych i prawnych itp. Tak wąsko ujęte pojęcie uzasadnionej przyczyny różnic cenowych zupełnie nie uwzględnia odmienności rynków, na których pojazdy zostały nabyte.
Skarżący wywiódł, że gdyby organ wykazał, iż cena podana przez podatnika całkowicie odbiega od cen na rynku amerykańskim w tamtym czasie dla tego typu pojazdów, to wtedy trudno byłoby mówić o istnieniu uzasadnionej przyczyny, która pozwalałaby na przyjęcie jej jako podstawy opodatkowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Pismem procesowym z 19.03.2012r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, odnosząc się do odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Tryb i zasady kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem reguluje ustawa z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do art. 133 i art. 134 p.p.s.a. Sąd, rozstrzygając w sprawie na skutek skargi na decyzję (lub inny akt) organu administracji, dokonuje oceny prawidłowości tej decyzji na podstawie akt, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając na uwadze wskazane wyżej reguły orzekania Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Organy z uchybieniem art.122 Ordynacji podatkowej dokonały oceny materiału dowodowego, uznając go za wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy zaistniały przewidziane w art. 82a ust. 1 i 2 u.p.a. przesłanki wszczęcia procedury weryfikacji wysokości podstawy opodatkowania.
Obowiązek podatkowy w niniejszej sprawie powstał w dniu 30.12.2008r., zatem prawidłowo organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że mają tu zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23.01.2004r. o podatku akcyzowym.
W myśl zawartych w tej ustawie uregulowań, wewnątrzwspólnotowe nabycie samochodu osobowego niezarejestrowanego w kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, podlega opodatkowaniu akcyzą (art. 4 ust. 1 pkt 5 i art. 80 ust. 1 u.p.a.). Podatnikiem jest podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspónotowego (art. 80 ust. 2 pkt 2), a obowiązek podatkowy powstaje z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 80 ust. 3 pkt 3). Akcyza rozliczana jest w ramach samoobliczenia, co wynika z art. 81 ust. 1 u.p.a, a podstawą opodatkowania co do zasady jest kwota, jaka nabywca jest zobowiązany zapłacić (art. 82 ust. 3). Art. 82a dodany przez art. 8 ustawy z dnia 09.05.2008r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz.U. Nr 118, poz. 745) i obowiązujący od 19.07.2008r. do 28.02.2009r., wprowadził odstępstwo od tej zasady, a zatem należy go interpretować ściśle. Wspomniany przepis stanowi, że jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku sprzedaży na terytorium kraju lub nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu. W sytuacjach przewidzianych w art. 82a ust. 2 u.p.a. organ określa wysokość podstawy opodatkowania. Ustawową definicję pojęcia "średnia wartość rynkowa samochodu osobowego" zawiera natomiast art. 82a ust. 4 u.p.a., stanowiąc, że jest to wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy.
Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15.03.2011r., sygn. akt I GSK 103/10 i powołane w jego uzasadnieniu inne orzeczenia sądów administracyjnych w tym WSA w Lublinie z dnia 30.10.2009r., sygn. akt I SA/Lu 333/09; (wyroki dostępne w internetowej CBOS, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na orzeczenia te powołuje się strona w skardze. Wyrok NSA zapadł w analogicznym stanie faktycznym (samochód nabyty w USA, sprowadzony do Niemiec, cło i podatek importowy opłacone Niemczech w oparciu o cenę nabycia samochodu w USA, przemieszczenie pojazdu do Polski). Rozważania i wywody NSA mają zatem pełne odniesienie do sprawy niniejszej.
Bezsporne są w sprawie okoliczności nabycia i przemieszczenia pojazdu do Polski. Organy podatkowe nie kwestionowały także autentyczności transakcji i prawdziwości formalnej i materialnej umowy nabycia samochodu, sporządzonej w USA. Nie ulega również wątpliwości, że doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu w rozumieniu art. 2 pkt 10 w zw. z art. 80 ust. 3 pkt 3 u.p.a., które przywołano w decyzjach. Obowiązek podatkowy powstał zgodnie z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 i art. 2 pkt 11 u.p.a. z dniem przemieszczenia samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium Polski, co także prawidłowo przyjęto w decyzjach organów obu instancji.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, wszczęcie procedury weryfikacji podstawy opodatkowania nie jest dowolne i zostało ustawowo ograniczone przesłanką zaistnienia "uzasadnionej przyczyny" znacznej różnicy między wskazywaną przez podatnika ceną nabycia samochodu, a wartością rynkową. Organ podatkowy ma więc obowiązek ustalić najpierw, czy taka "uzasadniona przyczyna" występuje. Sąd stwierdził, że procedura "urealniania" podstawy opodatkowania do średniej wartości rynkowej na rynku krajowym powinna być wdrażana tylko wyjątkowo i tylko wtedy, gdy podana cena nabycia bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej samochodu. Celem przepisu nie jest bowiem unifikacja cen wszystkich sprowadzanych z zagranicy samochodów i wprowadzenie dla samochodów podobnych jednakowej podstawy opodatkowania akcyzą, niezależnie od tego, za jaką cenę samochód faktycznie został zakupiony. W szczególności celem jego nie jest przeciwdziałanie konkurencji i wprowadzaniu na rynek Polski tańszych samochodów, pochodzących z rynków amerykańskich. Celem przepisu jest natomiast zapobieganie nadużyciom podatkowym i celowemu (z zamiarem obniżenia opłat i podatków) zaniżaniu ceny nabycia w stosunku do ceny rzeczywiście zapłaconej. Z przepisu art. 82a ust. 1 u.p.a. nie wynika nadto, że "uzasadniona przyczyna" różnicy ceny ma wynikać tylko z cech samego samochodu (jego stanu technicznego, wad, napraw itp.). Uzasadnioną przyczynę różnicy ceny i średniej wartości na rynku krajowym może bowiem stanowić odmienność rynków, na których samochody nabyto. Ta specyfika rynku - co podkreśla cytowany wyrok NSA - należy do "uzasadnionych przyczyn", dla których cena samochodu zakupionego w USA może znacząco odbiegać od ceny takiego samego samochodu na rynku polskim. Na okoliczności te wskazuje skarga, odwołująca się także do cytowanego wyroku NSA. Z powyższych względów nie ma potrzeby powoływania biegłego w celu ustalenia wartości rynkowej pojazdu uwzględniającą odmienność rynku amerykańskiego, czego domagała się strona, Analiza tego rynku może być dokonana na takich samych zasadach, na jakich dokonuje się analizy rynku krajowego w zakresie wartości pojazdów używanych.
Ponadto organy nie zbadały stanu pojazdu podczas, gdy już oględziny auta wyjaśniłyby istnienie i ewentualny wpływ zarysowań karoserii i uszkodzeń tapicerki, wskazanych przez stronę w oświadczeniu z 05.01.2009r. (karta nr 23 akt podatkowych organu I instancji), będącym odpowiedzią na wezwanie nr "[...]" (w miejscu daty widnieje wpis: "2008"). Za wystarczające należy tu uznać oględziny pojazdu wykonane przez pracowników organu bez potrzeby sięgania po specjalistyczną wiedzę biegłego. Zastosowanie tego środka dowodowego przy ponownym załatwianiu sprawy przez organ wymaga jednak rozważenia, z uwagi na upływ ponad trzech lat od daty sprowadzenia pojazdu. Dokonanie natomiast ewentualnych napraw auta przez stronę nie stoi na przeszkodzie ustaleniu ich zakresu i wartości.
Organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie naruszyły art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę należy zauważyć, że skoro ustawodawca za wewnątrzwspólnotowe nabycie pojazdu uznaje sam fakt jego przemieszczenia z kraju członkowskiego, w którym podatnik uregulował należności związane z importem tego pojazdu, to kwota nabycia, jako podstawa opodatkowania, powinna obejmować rzeczywiście poniesione koszty do chwili dopuszczenia pojazdu do obrotu na terytorium Unii Europejskiej. Do takich kosztów zaliczyć można koszty transportu auta z USA i związane z tym należności celne poniesione w kraju wyładunku. W niniejszej sprawie skarżący doliczył do kwoty zakupu pojazdu opłaty celne poniesione w Niemczech.
Mając powyższe na uwadze, organy podatkowe powinny więc, zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami postępowania, ustalić, czy deklarowana cena nabycia samochodu nie została zaniżona w stosunku do cen obowiązujących na rynku nabycia i ewentualnie jaka jest skala tego zaniżenia. Jeśli w wyniku tych ustaleń będą podstawy do przyjęcia, że deklarowana cena zakupu nie odpowiada rzeczywistej lub całkowicie odbiega od cen na rynku amerykańskim w tym czasie i w odniesieniu do takich samochodów, to można mówić o zaistnieniu "uzasadnionej przyczyny" wszczęcia procedury weryfikacyjnej podstawy opodatkowania. Takich ustaleń i ocen w niniejszej sprawie organy podatkowe nie poczyniły wychodząc z błędnego założenia, że wystarcza proste zestawienie ceny zakupu samochodu w USA ze średnią wartością rynkową podobnego samochodu na rynku polskim. Naruszając prawo materialne przez takie właśnie przyjęcie zaistnienia przesłanki wdrożenia procedury weryfikacji (art. 82a ust. 1 u.p.a.), organy zaniechały wyjaśnienia wspomnianych okoliczności, naruszając cytowane na wstępie przepisy postępowania podatkowego. Trafnie wskazywał na to podatnik najpierw w odwołaniu, a następnie w skardze. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy podatkowe powinny wykorzystać wszystkie dostępne środki dowodowe, zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej.
Z przedstawionych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku., Na mocy art. 152 p.ps.a Sąd orzekł o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji, a na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. o kosztach postępowania. Jednocześnie w związku z nadpłatą wpisu Sąd nakazał zwrot 238 zł skarżącemu na postawie art. 225 p.p.s.a. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym w uchwale NSA z dnia 28.01.2008r.I FPS 7/07 (ONSAi WSA 2008 nr.2 poz. 24) w świetle przepisów art.231 w zw. z art.215 i art.216 p.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Sąd przyjął, że jest to kwota 4.047, gdyż skarżący nie kwestionował zobowiązania w kwocie 7.552 zł., którą zadeklarował i uiścił. Stosownie do wskazanej wartości przedmiotu sporu Sąd rozstrzygnął o kosztach postępowania.