I SA/OL 404/04

I SA/Ol 404/04 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2005-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Błesiński /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Kantecka
Tadeusz Piskozub
Wojciech Czajkowski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Błesiński (spr.) Sędzia WSA -Tadeusz Piskozub Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2005r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2002r. oddala skargę.
Uzasadnienie
W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy w D. w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2002 roku w A Sp. z o.o. w D. , stwierdzono następujące nieprawidłowości:
- w zakresie podatku należnego naruszenie przepisu art. 18 ust 4 i 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11 , poz. 50 ze zm. , dalej cyt. jako ustawa VAT ) poprzez wykazanie w ewidencji sprzedaży i rozliczenie w deklaracji jak i w jej korekcie za miesiąc listopad 2002 roku sprzedaży eksportowej przed otrzymaniem potwierdzenia wywozu towaru z kraju z Urzędu Celnego w dniu 10 stycznia 2003 roku,
- w zakresie podatku naliczonego naruszenie przepisu art. 19 ust 3 i 3a ustawy VAT wskutek odliczenia podatku naliczonego w wysokości 12.834,48 zł z faktury VAT Nr "[...]" z dnia 29 listopada 2002 roku w miesiącu poprzedzającym miesiąc otrzymania towaru.
Wobec uzyskanego wyniku kontroli Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. decyzją z dnia 13 listopada 2003 roku Nr "[...]" określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc listopad 2002 roku do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 44.837 zł i ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie 6.291 zł.
Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie nie zgadzając się z ustaleniami co do daty otrzymania-odbioru zakupionego samochodu . Skarżąca nie zakwestionowała ustaleń zawartych w protokole z dnia 16 czerwca 2003 roku co do przedwczesnego zadeklarowania sprzedaży eksportowej ze stawką 0 % ( przed datą otrzymania dokumentów celnych ).
Podważyła natomiast słuszność naliczenia sankcji z art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy VAT.
Decyzją z dnia 15 września 2004 r. , nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej w O. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia 13 listopada 2003 r. nr "[...]" uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o określeniu za miesiąc listopad 2002 roku w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 52.972 zł oraz o ustaleniu za miesiąc listopad 2002 roku w podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 3.850 zł.
W uzasadnieniu wydanej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż zgodnie z art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy VAT obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług następuje nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc , w którym podatnik otrzymał fakturę VAT albo dokument celny , i nie później niż w rozliczeniu za miesiąc następny, z zastrzeżeniem pkt 2-4 . W myśl zaś art. 19 ust. 3a ustawy VAT obniżenie kwoty podatku należnego , o którym mowa w art. 1 i 3 nie może nastąpić wcześniej niż w miesiącu otrzymania prze zbywcę towaru.
Zdefiniowanie pojęcia "wydanie towaru" w wyniku wykonania czynności określonych w art. 2 ustawy VAT , jak również "otrzymania towaru" , nie można dokonać w oparciu o przepisy ustawy o podatku od towarów i usług , z uwagi na to, iż przepisy te nie zawierają definicji takich pojęć. Tym samym należy , przyjąć, iż za otrzymanie towaru przez nabywcę uznać należy faktyczne, namacalne posiadanie przez niego towaru we własnej firmie, jak również dysponowanie tym towarem, jak właściciel.
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej z prawnopodatkowego punktu widzenia ustawodawca uzależnił możliwość odliczenia podatku od pewnego stanu faktycznego . Co z kolei nie pozwala na definiowanie tych pojęć w oparciu o reguły prawa cywilnego.
Organ odwoławczy w oparciu o zasady z art. 122 Ordynacji podatkowej skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. pismo z dnia 17 marca 2004 roku z prośbą o przesłuchanie M. P. , zatrudnionego w firmie L. , na okoliczność faktycznego wydania samochodu ciężarowego marki "[...]" dla stron postępowania.
Świadek ten zeznał , do protokołu z dnia 9 lipca 2004 roku, iż dla przeniesienia własności rzeczy , jak i jej wydania kluczowe znaczenie miał fakt uregulowania wszystkich należności za zakupiony samochód.
Tym samym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż wszystkie czynności konieczne , aby samochód mógł być wydany kupującemu i aby mógł poruszać się samodzielnie w ruchu kołowym dokonano w dniu 3 i 5 grudnia 2002 roku . Fakt ten potwierdza pracownik firmy dokonującej sprzedaży , iż bez zapłaty należności oraz dokumentów takich jak dowód rejestracyjny , polisa ubezpieczeniowa samochód nie może wyjechać z salonu sprzedaży.
Znajduje to potwierdzenie, również w wyjaśnieniach do protokołu kontroli złożonych pismem z dnia 27 czerwca 2003 roku , podpisanym przez główną księgową, w których stwierdzono , że samochód pozostał w firmie L. Sp. z o.o. z powodu zadysponowania wykonania zamontowania zestawu głośnomówiącego . Z faktury Nr "[...]" z dnia 5 grudnia 2002 roku wynika, iż montażu dokonano w dacie wystawienia faktury.
Mając powyższe pod uwagą, w ocenie organu odwoławczego , pierwsze oświadczenie sprzedawcy samochodu z dnia 8 kwietnia 2003 roku, iż samochód został odebrany w dniu 29 listopada 2002 roku nie jest wiarygodne . Bezspornym jest, iż posiadanie przez stronę faktury zakupu samochodu Nr "[...]" w dniu jej wystawienia tj. 29 listopada 2002 roku , nie było tożsame z otrzymaniem samochodu.
Organ II instancji stwierdził zatem , iż zawarte w art. 19 ust. 3a ustawy VAT sformułowanie "nie wcześniej jednak niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru lub wykonania usługi" oznacza , iż termin do obniżenia kwoty podatku związany jest z faktycznym "dojściem" towaru do nabywcy . Oznacza to , że nie można dokonać obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w sytuacji , gdy nie dostarczono towaru kupującemu. Tym samym właściwie organ I instancji zakwestionował prawo podatnika do odliczenia w rozliczeniu za miesiąc listopad 2002 roku kwoty podatku VAT 12.834,48 zł z faktury Nr "[...]" z dnia 29 listopada 2002 roku.
Stosowanie stawki 0 % ma charakter szczególnej preferencji i w związku z tym ustawodawca zdecydował , że podatnik będzie miał prawo do tej stawki tylko w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 18 ustawy VAT.
Zgodnie z zasadą określoną w art. 18 ust. 4 ustawy VAT stawkę 0 % w eksporcie towarów stosuje się pod warunkiem, że podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany miesiąc otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza państwowa granicę Rzeczypospolitej Polskiej . W sytuacji braku dokumentu potwierdzającego wywóz towarów - na podstawie art. 18 ust. 5 ustawy VAT - podatnik nie wykazuje tej sprzedaży w ewidencji w miesiącu , w którym miała ona miejsce , mimo iż obowiązek podatkowy już powstał . Jeżeli natomiast podatnik otrzymał dokument potwierdzający wywóz przed upływem złożenia deklaracji rozliczeniowej za miesiąc kolejny , wówczas sprzedaż eksportowa stawką 0 % powinna zostać ujęta w ewidencji i deklaracji podatkowej za ten właściwy miesiąc. W razie nieotrzymania tego dokumentu przed złożeniem deklaracji podatkowej za ten miesiąc mają zastosowanie stawki właściwe dla sprzedaży tego towaru w kraju. W myśl jednak art. 18 ust. 6 , przepis ust. 5 ustawy VAT stosuje się jednak wyłącznie wówczas, gdy podatnik posiada dokument celny wystawiony przez wewnętrzny urząd celny. W tej sytuacji dla zastosowania możliwości opóźnienia zadeklarowania obrotu ze stawka 0 % o miesiąc podatnik musi być w posiadaniu dokumentu wystawionego przez wewnętrzny urząd celny.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika , iż podatnik otrzymał w dniu 10 stycznia 2003 roku dokumenty potwierdzające wywóz towarów jakim jest SAD 1A Nr ewidencyjny pozycji rejestru "[...]" i SAD BIS 1A Nr ewidencyjny pozycji rejestru "[...]" przesłane z granicznego urzędu celnego w R. potwierdzającego wywóz towarów poza granicę państwową na przejściu w S. w dniu 25 października 2002 roku. Dokumenty celne skarżącej pochodziły z Agencji celnej B , która dokonała zgłoszenia celnego . Ustalono oprócz tego , iż podatnik w miesiącu dokonania sprzedaży (październik) i w miesiącu zadeklarowania obrotu ze stawką 0 % (listopad ) nie dysponował dokumentami potwierdzającymi wszczęcie procedury eksportu ( art. 18 ust. 6 ustawy VAT).
Tym samym , w ocenie organu odwoławczego , oznacza to , iż w rozliczeniu za miesiąc w którym doszło do sprzedaży należało tę sprzedaż wykazać i opodatkować jako sprzedaż krajową. Tym samym nie było możliwości zastosowania art. 18 ust 5 ustawy VAT.
Biorąc powyższe pod uwagę organ II instancji zakwestionował wcześniejsze stanowisko organu I instancji stwierdził bowiem , iż poczynione ustalenia nie mogły spowodować opodatkowania sprzedaży eksportowej stawką krajową w listopadzie 2002 roku. Sprzedaż ta powinna być wykazana i opodatkowana jako sprzedaż krajowa - zgodnie z art. 128 ust. 5 i 6 ustawy VAT - w miesiącu dokonania sprzedaży , tj. w październiku. Okres ten jednakże nie był przedmiotem kontroli organu podatkowego.
Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 27 ust 5 pkt 2 ustawy VAT organ odwoławczy stwierdził , iż nie znajduje on zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten bowiem funkcjonował w ustawie o podatku od towarów i usług do 1996 roku. Przedmiotem sporu jest natomiast dokonane rozliczenie podatku VAT w listopadzie 2002 roku.
Zawyżenie w deklaracji za listopad 2002 roku kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc o 12.835 zł zrodziło skutek w postaci ustalenia podatnikowi na podstawie alt 27 ust. 6 ustawy VAT , dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30 % zawyżenia tj. 3.850 zł.
Powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 15 września 2004r. nr "[...]" w sprawie określenia za miesiąc listopad 2002 roku w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 52.972 zł oraz ustaleniu za miesiąc listopad 2002 roku w podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 3.850 zł zaskarżyła A Sp. z o.o. w D. , reprezentowana przez doradcę podatkowego.
W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Pełnomocnik skarżącej podniósł , iż kluczowe znaczenie ma definicja pojęcia "otrzymanie towaru". Według niego organy podatkowe dokonały nieprawidłowej interpretacji zgodnie z którą uznały, iż samochód zakupiony 29 listopada 2002 roku został dostarczony w grudniu 2002 roku . Tymczasem zgodnie z piśmiennictwem jak i orzecznictwem dostawą towaru jest fakt dysponowania nim - a skarżąca dysponowała przedmiotowym samochodem już 29 listopada 2002 roku, a tylko z uwagi na złożone zlecenie zamontowania dodatkowego wyposażenia samochód fizycznie został odebrany w grudniu.
Przedstawiona przez pełnomocnika interpretacja znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 26 września 2001 roku I SA/Łd 1190/99 oraz w broszurze informacyjnej Ministerstwa Finansów z maja 2004 roku, w której "przez dostawę towarów rozumie się co do zasady przeniesienie prawa do rozporządzania towarem" . Tymczasem faktu dysponowania towarem przez skarżącą nikt nie podważa , a jednocześnie wydane decyzje pomijają ten stan rzeczy wiążąc prawo do odliczenia podatku z fizycznym posiadaniem towaru.
Według pełnomocnika A Sp. z o.o. w D. organy podatkowe bezzasadnie przywiązywały znaczenie do daty rejestracji i ubezpieczenia pojazdu . Tymczasem dokumenty te jedynie upoważniają do legalnego poruszania się po polskich drogach nie mają jednak znaczenia jeżeli chodzi o fakt dysponowania pojazdem.
Doradca podatkowy kwestionuje również opinię pracownika firmy sprzedającej , z uwagi na to , iż nie zawierał on transakcji i nie jest zarządzającym firmą. Tym samym jego zdanie nie może stanowić podstawy ustalenia, że towar został dostarczony dopiero w grudniu 2002 roku a nie w listopadzie 2002 roku , tym bardziej iż wcześniej zajął przeciwstawne stanowisko.
Zdaniem pełnomocnika mylne jest twierdzenie organu odwoławczego , iż w niniejszej
sprawie nie znajdują zastosowania przepisy prawa cywilnego . Zgodnie bowiem z art. 155 § 1
i 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny ( Dz. U. Nr 16 , poz. 93 ze zm.) w dniu 29 listopada 2002 roku doszło do zawarcia umowy, a tym samym towar w tym dniu stał się własnością A Sp. z o.o. w D.
Na koniec doradca podatkowy wskazał , iż skarżąca nie miała żadnej korzyści w odliczeniu podatku w listopadzie zamiast w grudniu 2002 roku , bowiem zarówno w listopadzie jak i w grudniu w deklaracjach wykazywana była nadwyżka podatku do przeniesienia na następny miesiąc.
Dyrektor Izby Skarbowej w O. w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoją decyzję , jak również wcześniejszą argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:
Stosownie do przepisu art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku "Prawo o ustroju sądów administracyjnych" ( Dz.U. Nr 153, poz.1269 , dalej cyt. jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez badanie rozstrzygnięć organów administracji pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu jest więc zbadanie czy zaskarżony akt organu administracji publicznej wydany został zgodnie z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania.
Badanie zarzutów podniesionych w rozpoznawanej skardze prowadzi do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu .Skarga nie jest zatem zasadna.
Zgodnie z art. 19 ustawy VAT określającym warunki umożliwiające skorzystanie z prawa odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług , podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego określonego w fakturach stwierdzających nabycie towarów lub usług (art. 19 ust. 2) , z tym że odliczenie to nie może nastąpić wcześniej niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 3).
Tym samym prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w przypadku skumulowania dwóch okoliczności : otrzymania faktury stwierdzającej nabycie towaru lub usługi oraz otrzymania towaru lub usługi . Brak spełnienia którejkolwiek z okoliczności skutkuje brakiem prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Zgodnie z art. 6 ustawy VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, a w sytuacji gdy sprzedaż powinna być potwierdzona fakturą, nie później niż w terminie 7 dni od dnia wydania towaru. Data wystawienia faktury nie ma znaczenia dla możliwości obniżenia kwoty podatku należnego , natomiast doniosła jest data wykonania opodatkowanej czynności albo otrzymania faktury potwierdzającej dokonane przedpłaty podlegającej opodatkowaniu ( art. 19 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 19 ust. 3a) . Prawo do obniżenia podatku należnego nie powstaje nigdy przed powstaniem obowiązku podatkowego . Zatem stan faktyczny określony w art. 19 ust. 3 wskazującym na sposób obliczania kwoty podatku naliczonego , doniosły dla ustalenia kwoty , o jaką może być obniżony podatek należny , może zaistnieć dopiero wówczas , gdy zostanie skonkretyzowane zobowiązanie podatkowe , a zatem po wykonaniu umowy , czyli najwcześniej w dniu , w którym faktura wystawiona nawet przed dokonaniem czynności stwierdza już nabycie towaru (vide : wyrok WSA w Warszawie z 04 lutego 2004 roku, sygn. III SA 554/03 , M. Podat. 2004/7/40 , wyrok SN z 19 lipca 2002 roku, sygn. III RN 134/01 , Prok. i Pr. 2003/4/46).
Pojęcie otrzymanie nie zostało natomiast zdefiniowane ani w ustawie VAT , ani też w innych ustawach podatkowych . Przy jego interpretacji należy zatem odnieść się do potocznego znaczenia nadanego temu słowu przez język polski, w którym "otrzymać" znaczy stać się odbiorcą czegoś , dostać coś ( Słownik języka polskiego PWN , Wydawnictwo Naukowe PWN 1996 rok ) . Pojęcie to oznacza zatem niewątpliwie uzyskanie pewnego rodzaju faktycznego władztwa nad rzeczą.
W prawie cywilnym , do uregulowań którego odwołuje się pełnomocnik skarżącej, faktyczne władztwo nad rzeczą określane jest mianem posiadania i składają się na niego dwa elementy : corpus possessionis - element fizyczny wyrażający się we władaniu rzeczą oraz animus possessionis - element psychiczny skupiający się na woli wykonywania tego władztwa. Zgodnie zatem z takim rozumieniem przeniesienie posiadania , tj. wydanie rzeczy, nastąpić może zarówno poprzez wyzbycie się przez dotychczasowego posiadacza obu wymienionych elementów ( zarówno corpus , jak i animus) , jak również poprzez wyzbycie się przez takiego posiadacza jedynie woli władania rzeczą ( animus ) . W tym ostatnim przypadku nie dochodzi jednak do utraty przez dotychczasowego posiadacza władania rzeczą ( corpus ) , tym samym nowy posiadacz nie może tej rzeczy otrzymać . Tym samym nie zawsze wydanie rzeczy w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego odpowiada pojęciowo otrzymaniu towaru w rozumieniu art. 19 ust 3a ustawy VAT.
Wskazać również należy , iż ustawodawca konstruując przepis art. 19 ust. 3a ustawy VAT nie posłużył się znanym systemowi prawa polskiego pojęciem "wydanie rzeczy / towaru" ale użył słowa "otrzymanie" , co biorąc pod uwagę zasadę racjonalnego działania ustawodawcy oznacza , iż nie możemy interpretować pojęcia zawartego w art. 19 ust. 3a w oparciu o reguły zawarte w prawie cywilnym ( vide : wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2001 roku, sygn. I SA/Lu 1293/99).
Zgodzić się należy z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej, powołującego się na wyrok NSA z dnia 26 września 2001 roku, sygn. I SA/Łd 1190/99, iż przez "otrzymanie towaru" należy rozumieć pewien stan faktyczny polegający na tym, że podatnik faktycznie dysponuje towarem i nie musi go nawet wykorzystywać do celów gospodarczych. Powołany wyrok, oparty na bardzo podobnym stanie faktycznym, nie jest jednak - co należy zauważyć- potwierdzeniem stanowiska skargi co do istoty sporu. Wyrażono w nim bowiem pogląd, który podziela sąd w niniejszej sprawie, że nie można mówić o faktycznym dysponowaniu towarem, jeżeli samochód pozostawał w salonie sprzedaży celem zamontowania dodatkowego wyposażenia a pełna cena uiszczona została nie w miesiącu wystawienia faktury lecz miesiącu następnym.
W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się właśnie do ustalenia momentu, w którym faktycznie podatnik otrzymał towar.
Zdaniem skarżącej otrzymanie samochodu nastąpiło już w dniu 29 listopada 2002 roku (faktura zakupu samochodu k. 19) i od tego momentu skarżąca dysponowała zakupionym towarem . Fakt odebrania samochodu dopiero w dniu 5 grudnia 2002 roku spowodowany był pozostawieniem pojazdu w celu zamontowania w mm dodatkowego wyposażenia (faktura k. 95) i nie miał wpływu na prawo dysponowania nim przez skarżącą. Na datę tę nie miało wpływu również dokonanie w dniu 3 grudnia 2002 roku rejestracji i ubezpieczenia pojazdu (dowód rejestracyjny k. 16, polisa ubezpieczeniowa k. 14).
Sąd podziela stanowisko pełnomocnika skarżącej, iż dokonanie w późniejszym terminie rejestracji i ubezpieczenia pojazdu nie miało wpływu na fakt dysponowania samochodem, czego zresztą nie kwestionuje Dyrektor Izby Skarbowej . Jak słusznie przyjął organ odwoławczy, biorąc pod uwagę zeznania M. P. , zatrudnionego w firmie L. Sp. z o.o. ( k. 116 ), w dniu 29 listopada nie mogło jednak dojść do sfinalizowania umowy sprzedaży . Świadek ten zeznał bowiem , iż dla przeniesienia własności rzeczy, jak i jej wydania, kluczowe znaczenie miał fakt uregulowania wszystkich należności za zakupiony samochód, które nastąpiły w dniach : 27 listopada 2002 roku na kwotę 3.000 zł i 3 grudnia 2002 roku na kwotę 68.173 zł (dowody wpłaty k. 54 ) . Tym samym w dniu 29 listopada 2002 roku doszło jedynie do wpłaty zaliczki natomiast cała kwota została zapłacona dopiero w dniu 3 grudnia 2002 roku i dopiero od tej daty mogło dojść do przeniesienia własności i wydania rzeczy. Samochód pozostawał więc w faktycznym posiadaniu sprzedawcy nie tylko z powodu montowania dodatkowego wyposażenia ale i z powodu nieuiszczenia zapłaty.
Odnosząc się do wywodów skargi opartych na uregulowaniach prawa cywilnego dotyczących przeniesienia własności, stwierdzić należy, że wobec treści art. 19 ust.3 a ustawy VAT, nawet w sytuacji, gdyby spełnione zostały wszystkie konieczne elementy umowy kupna-sprzedaży i doszło do zapłaty pełnej ceny w listopadzie 2002r., rozstrzygające znaczenie ma faktyczne objęcie władztwa nad rzeczą. Chodzi więc, co wymaga podkreślenia raz jeszcze, nie o stan prawny lecz faktyczny, związany z realnym ( fizycznym) posiadaniem rzeczy ze wszelkimi wynikającymi z tego konsekwencjami m.in. co do ryzyka utraty, uszkodzenia czy zużycia rzeczy.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w O. jest zgodna z prawem i oparta na pełnym materiale dowodowym, który pozwała na stwierdzenie, iż do faktycznego wydania samochodu skarżącej nie doszło w dniu 29 listopada 2002 roku.
W ocenie sądu są więc podstawy do stwierdzenia, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy ustalił rzeczywisty moment otrzymania samochodu. Poczynione ustalenia spełniają wymogi przewidziane w art.122 i 187§lOrd. pod. a ocena dowodów zgodna jest z art. 191 Ord. pod.
W tym stanie sprawy, stwierdzić zatem należało, iż zarzuty strony skarżącej są bezzasadne, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Z tych też względów na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako niezasadną należało oddalić.