I SA/Ol 387/19

I SA/Ol 387/19 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2019-09-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Katarzyna Górska
Przemysław Krzykowski /sprawozdawca/
Renata Kantecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 18/20 - Wyrok NSA z 2020-02-28
I SA/Ol 378/19 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2019-07-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1221
art. 87 ust. 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 800
art. 274b, art. 277
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca), asesor WSA Katarzyna Górska, Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 19 września 2019r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości Spółki A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 216 § 1 w zw. z art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: "O.p.") oraz art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm., dalej: "ustawy o VAT") przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT – 7 złożonej przez Sp. A za sierpień 2016 r. w kwocie 600.000 zł. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia, tj. do 31 stycznia 2019 r.
W zażaleniu na to postanowienie J. B. - syndyk masy upadłości Sp. A w upadłości podniósł zarzut naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Wskazał, że do przedłużenia terminu dochodzi z chwilą skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia przedłużającego termin, czyli z datą jego doręczenia lub ogłoszenia. Podkreślił, że fakt sporządzenia postanowienia i jego podpisania w dacie "[...]" jest niewystarczający do wprowadzenia postanowienia do obrotu, a zatem skoro termin wskazany w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT uległ zakończeniu, to organ utracił uprawnienia do przedłużenia terminu zwrotu. Zarzucił, że okoliczności podane w motywach postanowienia nie uzasadniały przedłużenia terminu.
Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu postanowienia z dnia "[...]" wskazał na brzmienie art. 87 ustawy o VAT. Podniósł, że przepis ten z jednej strony zabezpiecza interesy podatnika podatku od towarów i usług przez dyscyplinowanie organów podatkowych do sprawnego realizowania jednego z podstawowych praw podatnika. Wyznacza bowiem termin, w jakim organ podatkowy ma dokonać zwrotu nadwyżki, a jednocześnie konsekwencję prawną jego niedotrzymania, która sprowadza się do tego, że w przypadku jego uchybienia podatnikowi należne są odsetki. Natomiast z drugiej strony przewiduje uprawnienia dla organów na wypadek, gdyby zasadność zwrotu nadwyżki podatku była problematyczna. Zostały one bowiem upoważnione do podjęcia postępowania sprawdzającego dotyczącego zasadności zwrotu, przy czym gdy zasadność zwrotu zostanie pozytywnie dla podatnika potwierdzona, zostanie on dokonany wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Rozwiązanie to mieści się w ramach realizacji uzasadnionego interesu państw członkowskich Unii Europejskiej w podejmowaniu odpowiednich kroków w celu ochrony swych interesów finansowych, które znajduje swoje usankcjonowanie w prawie unijnym, m.in. art. 183 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. Nr 347, s. 1) oraz w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Jak wskazał organ odwoławczy, przesłanką przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług jest konieczność dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu podatku, przy czym postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku zależy od uznania organu. Skoro w niniejszej sprawie organ miał wątpliwości co do zasadności zwrotu, to powstanie takich wątpliwości obliguje jednocześnie organ do podjęcia czynności mających na celu rozwianie tych wątpliwości i ustalenie stanu faktycznego w warunkach informowania podatnika o przedłużaniu postępowania. W przypadku zaś niesłusznego przedłużenia terminu na skutek czynności kontrolnych, które nie doprowadziły do zakwestionowania pierwotnego rozliczenia podatku przez podatnika, organ podatkowy ponosi konsekwencje wadliwej oceny zasadności zwrotu, co stanowi przestrogę pochopnego stosowania przedmiotowego środka. Mechanizm ten pełni funkcję gwarancyjną dla prawa podatnika do terminowego zwrotu podatku oraz zapewnia, że organ podatkowy przedłuża termin zwrotu jedynie w przypadkach uzasadnionych, na czas określony proporcjonalnie do wątpliwości powziętych w zakresie podstaw powstania różnicy podatku naliczonego nad należnym do zwrotu.
W niniejszej sprawie Spółka złożyła w dniu 23 września 2016 r. deklarację VAT-7 za sierpień 2016 r. z wykazaną kwotą do zwrotu w wysokości 600.000 zł. W dniu 16 listopada 2016 r. Urząd Skarbowy, w ramach czynności sprawdzających, wezwał Spółkę do przedłożenia dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą za ww. okres. Postanowieniem z dnia "[...]" przedłużył termin zwrotu do czasu zakończenia czynności sprawdzających. Do dnia złożenia zażalenia czynności te nie zostały zakończone. Następnie w dniu "[...]" wszczęto wobec Spółki kontrolę podatkową w zakresie sprawdzenia zasadności zwrotu podatku w deklaracji VAT -7 za sierpień 2016 r. Postanowieniem z dnia "[...]" przedłużono termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 600.000 zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia w ramach kontroli podatkowej. W dniu 30 listopada 2018 r. sporządzono protokół kontroli podatkowej, który został doręczony podatnikowi w dniu 12 grudnia 2018 r. Protokół ten dokumentuje czynności dowodowe skutkujące zawyżeniem podatku naliczonego na kwotę 850.248 zł. Postanowieniem z dnia "[...]" przedłużono termin zwrotu podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia w ramach czynności sprawdzających oraz umożliwienia podatnikowi złożenia korekty deklaracji oraz wyjaśnień do protokołu kontroli tj. do dnia 31 stycznia 2019 r.
Wskazując na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016 r., sygn. I FPS 2/16, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podniósł, że przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku następuje zawsze w ramach czynności sprawdzających. Jednocześnie w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 2130/18, NSA stwierdził, że w przypadku gdy jednocześnie toczy się kontrola podatkowa oraz weryfikacja zasadności zwrotu różnicy podatku, toczą się dwa niezależne od siebie postępowania, a zatem postanowienie wydane w ramach czynności sprawdzających pozostaje nadal skuteczne. W niniejszej sprawie na dzień wydania postanowienia była w toku weryfikacja rozliczenia podatkowego Spółki zarówno w ramach czynności sprawdzających, jak i w ramach kontroli podatkowej. W związku z powyższym, w wyniku sporządzenia w dniu 30 listopada 2018 r. protokołu kontroli i jednocześnie oczekiwania na zakończenie kontroli podatkowej, zgodnie z art. 291 § 4 O.p. wydano postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT, wskazując, że powodem jego niezachowania jest trwająca weryfikacja ww. rozliczenia dokonywana w ramach czynności sprawdzających. Dodatkowo określono termin zakończenia tych czynności tj. do 31 stycznia 2019 r., wskazując także, że wynik tych czynności ma wpływ na umożliwienie stronie skorzystania z uprawnień przewidzianych w przepisach O.p., tj. możliwości złożenia korekty deklaracji lub złożenia wyjaśnień i zastrzeżeń do protokołu kontroli.
Mając to na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie naruszył art. 87 ust. 2 ustawy o VAT ani poprzez niewłaściwe przedłużenie terminu do zwrotu podatku od towarów i usług, ani poprzez nietrafne wskazanie okoliczności uzasadniających przedłużenie zwrotu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie syndyk masy upadłości, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji, podniósł zarzut naruszenia:
1) art. 87 ust. 2 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie postanowienia o przedłużeniu terminu do zwrotu kwoty podatku za aktualne, podczas gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów, tj. po jego upływie terminu, co spowodowało brak wywołania skutków prawnych orzeczenia,
2) art. 217 § 1 i § 2 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia z pominięciem uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie braku ustosunkowania się do zarzutu błędnego uznania przesłanek uzasadniających przedłużenie terminu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż orzeczenie nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej w tym zakresie,
3) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji w sytuacji, gdy było ono wadliwe, podczas gdy organ II instancji powinien uchylić rozstrzygnięcie organu I instancji i działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a O.p. orzec do istoty poprzez zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
W uzasadnieniu powyższych zarzutów podniesiono, że termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku VAT był wielokrotnie przedłużany. Doręczenie postanowienia z dnia "[...]" zostało dokonane pełnomocnikowi syndyka za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej w dniu 12 grudnia 2018 r., tj. po upływie zakreślonego przez organ terminu prowadzenia postępowania oraz po upływie terminów ustawowych do prowadzenia sprawy. Termin wskazany w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT jest terminem prawa materialnego, wskutek upływu którego podatnik nabywa prawo do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, a organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużania terminu, skoro uległ on już zakończeniu. Do przedłużenia terminu dochodzi z chwilą skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia przedłużającego termin, czyli z datą jego doręczenia. Sam fakt sporządzenia postanowienia i jego podpisania w dacie "[...]" był niewystarczający do wprowadzenia postanowienia do obrotu prawnego, a zatem postanowienie to nie wywołało skutków prawnych (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 255/17).
Ponadto, zdaniem skarżącego, przedstawiona przez organ II instancji argumentacja nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżący w zażaleniu nie kwestionował, by postępowanie o przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku było dokonywane w ramach czynności sprawdzających, ani nie wskazywał, by konieczne było podejmowanie czynności w określonej kolejności. Wskazywał jedynie fakultatywność czynności i próbę przerzucania przez organ odpowiedzialności za czas trwania postepowania na podatnika z uwagi na jego uprawnienia w toku postępowania. W ocenie strony, fakt weryfikacji rozliczenia na etapie kontroli podatkowej jest bez znaczenia, ponieważ Skarżący nie kwestionował bowiem, że organ I instancji nie mógł przedłużyć terminu do zwrotu kwoty nadwyżki podatku, ale że zrobił to w sposób nieprawidłowy, co wywołało określone konsekwencje. Przywołane przez organ orzeczenie NSA z dnia 12 grudnia 2018 roku, sygn. akt I FSK 2130/18, dotyczyło przedłużenia prawidłowego, bo dokonanego przed upływem terminu zwrotu podatku, w sytuacji gdy w międzyczasie zakończy się kontrola podatkowa i zostanie wszczęte postępowanie podatkowe. W takiej sytuacji nie zachodzi konieczność wydawania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu kwoty podatku, skoro dotychczas wydane postanowienie swoim zasięgiem czasowym obejmuje okres postępowania.
W ocenie skarżącego, organ II instancji nie wypowiedział się w zakresie okoliczności uprawdopodabniających przedłużenie terminu. W szczególności nie wykazał, że czynności podjęte przez organ są okolicznościami stanowiącymi podstawę przedłużenia terminu zwrotu kwoty podatku. Skarżący twierdził, że okoliczności podane przez organ I instancji, tj. umożliwienie ustosunkowania się podatnika do protokołu kontroli oraz złożenia korekty deklaracji podatkowej, nie są okolicznościami uprawdopodabniającymi dłuższe prowadzenia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia prawidłowości zastosowania przez organ podatkowy art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.
Stosownie do treści tego przepisu, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika, do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
Z powołanego przepisu wynika, że zakreśla on ramy postępowania, w jakich ma się odbywać badanie zasadności zwrotu podatku. Przepis art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT wprost stanowi, że organ może przedłużyć termin zwrotu "do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika". Termin dokonania zwrotu różnicy w podatku od towarów i usług uzależniony jest zatem od tego, czy w sprawie trwa weryfikacja rozliczenia podatnika w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego.
Organ podatkowy, podejmując decyzję, o tym czy zasadność zwrotu podatku rzeczywiście wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach jednej z procedur wskazanych w art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT, opiera się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego danej sprawy. Decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Chodzi jedynie o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (wyrok NSA z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt I FSK 2127/13, opubl. w CBOSA).
Przepis art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT wskazuje ponadto, że weryfikacja zasadności zwrotu powinna być dokonywana w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Szczególnie istotne znaczenie ma zatem uzasadnienie postanowienia dla ustalenia, czy organ podatkowy nie przekroczył granic wskazanych w przepisie. W postanowieniu przedłużającym termin zwrotu VAT organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu w ustawowym terminie i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości oraz wskazać, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód przedłużenia terminu zwrotu VAT (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. akt. I FSK 2039/15, opubl. w CBOSA).
Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, albowiem organ odwoławczy wyraźnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że powodem przedłużenia zwrotu VAT były ustalenia dokonane w toku czynności sprawdzających i kontroli podatkowej, z których wynikało zawyżenie przez Spółkę w sierpniu 2016 r. podatku naliczonego o kwotę 850.248 zł.
Biorąc powyższe pod uwagę, trafne są, w ocenie Sądu, wnioski organów podatkowych, że okoliczności sprawy przemawiają za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Ich zaistnienie było konieczną i wystarczającą przesłanką do zastosowania w sprawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zwłaszcza, że nie nakłada on na organy obowiązku wykazania nieprawidłowości zadeklarowanego zwrotu. Wystarczające jest stwierdzenie, że istnieją uzasadnione wątpliwości, co do zasadności zwrotu w określonej przez podatnika wysokości do przedłużenia terminu zwrotu podatku (wyroki NSA z 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 610/13, z dnia 28 marca 2014 r. sygn. akt I FSK 676/13).
W ocenie Sądu, znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia miała również uchwała NSA z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16, w której stwierdzono, że przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT, w przypadku, gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego) następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 Ordynacji podatkowej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT odbywa się jedynie w przypadku, w którym zasadność zwrotu wykazanego przez podatnika jawi się organowi jako wymagająca dodatkowego zweryfikowania, a jednocześnie weryfikacja ta nie zostanie zakończona zanim upłynie ustawowo wyznaczony termin zwrotu, zaś organ, mając na uwadze owe wątpliwości, z tego właśnie powodu w obliczu konkretnego stanu faktycznego za zasadne uznaje skorzystanie z instytucji przedłużenia terminu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd w pełni podzielił argumentację organów, uznając, że istota zatrzymania zwrotu w tej sprawie została w pełni zachowana.
Organ podatkowy, dokonując kolejnego przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2016 r. poprzez określenie konkretnej daty przedłużenia, tj. 31 stycznia 2019 r., zastosował standard wprowadzony wskazaną wyżej uchwałą NSA z 24 października 2016r., sygn. akt I FPS 2/16. W świetle uzasadnienia postanowienia, weryfikacja zasadności zwrotu podatku jest działaniem w pełni zasadnym i nie powoduje naruszenia przepisów prawa. Organ wyjaśnił m.in., że działanie ma to na celu umożliwienie stronie złożenia korekty spornej deklaracji w związku z kontrola podatkową lub też złożenia wyjaśnień i zastrzeżeń do protokołu kontroli.
Sąd uznał przy tym za niezasadne zarzuty skargi dotyczące doręczenia postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku już po upływie terminów przedłużenia określonych w poprzednio wydanym postanowieniu. Należy wskazać, że wydanymi wcześniej w sprawie postanowieniami dokonano przedłużenia zwrotu podatku od towarów i usług do momentu odpowiednio:
- postanowieniem z dnia "[...]" do czasu zakończenia czynności sprawdzających oraz
- postanowieniem z dnia "[...]" do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia w ramach kontroli podatkowej.
Jak wskazał organ w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, czynności sprawdzające nie zostały jeszcze zakończone do dnia złożenia zażalenia w niniejszej sprawie, a tym samym nadal pozostaje w mocy przedłużenie terminu zwrotu podatku na podstawie postanowienia z dnia "[...]". Zaś w postanowieniu z dnia "[...]" termin zwrotu podatku został powiązany z momentem zakończenia kontroli podatkowej. Protokół kontroli podatkowej z dnia 30 listopada 2018 r. został doręczony podatnikowi w dniu 12 grudnia 2018 r., przy czym w tym samym dniu doręczono podatnikowi kwestionowane w niniejszej sprawie kolejne przedłużenie zwrotu podatku do dnia 31 stycznia 2019 r.
Wbrew zatem twierdzeniom skargi, nie wystąpiła sytuacja, w której postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku zostało doręczone stronie skarżącej po upływie terminu tego zwrotu określonego poprzednim postanowieniem. Jak wykazał organ odwoławczy, na dzień doręczenia postanowienia w przedmiocie przedłużenia zwrotu podatku była w toku weryfikacja rozliczenia podatkowego Spółki zarówno w ramach czynności sprawdzających, jak i w ramach kontroli podatkowej, przy czym w obu tych trybach dokonano wcześniej przedłużenia terminu zwrotu podatku na podstawie postanowień z dnia "[...]" i "[...]". Pewnym mankamentem tych postanowień było to, że nie wskazano w nich konkretnej daty zwrotu podatku, a termin zwrotu powiązano jedynie ogólnie z chwilą zakończenia czynności sprawdzających czy kontroli podatkowej. Niemniej jednak postanowienia te korzystały z odrębnego trybu zaskarżenia. Skoro strona skarżąca nie zaskarżyła tych postanowień we właściwym do tego terminie, to stały się one ostateczne i skutecznie przedłużyły zwrot różnicy podatku. Podnoszenie na obecnym etapie postępowania zarzutów podważających prawidłowość tych postanowień byłoby spóźnione (wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I FSK 229/15).
W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.