I SA/OL 344/25

Sprawa dotyczyła skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie, która określiła wysokość straty z działalności gospodarczej w 2021 r. na kwotę 55 256,55 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego pierwotnie określił stratę na 52 648,41 zł, kwestionując m.in. zaniżenie kosztów z tytułu niezaewidencjonowania odpisu amortyzacyjnego od regałów magazynowych oraz zawyżenie kosztów poprzez ujęcie w kosztach modernizacji budynku, zawyżenie odpisów amortyzacyjnych, ujęcie strat z tytułu zniszczenia towarów (ekogroszek, pellet, puroterm) oraz wydatków o charakterze prywatnym. Dyrektor IAS uchylił decyzję organu pierwszej instancji i określił stratę na wyższą kwotę, podzielając w dużej mierze stanowisko organu pierwszej instancji, ale inaczej kwalifikując niektóre wydatki. W skardze podatnik zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwestionując ocenę materiału dowodowego dotyczącą strat w towarach oraz sposób ustalenia wartości początkowej budynków. Sąd administracyjny uznał skargę za niezasadną. W odniesieniu do strat w towarach, sąd podkreślił, że niedobory mogą być kosztem uzyskania przychodów tylko w przypadku, gdy rzeczywiście wystąpiły, zostały należycie udokumentowane i nie są zawinione. Sąd stwierdził, że straty w towarach nie zostały należycie udokumentowane, a ich cykliczność i powtarzalność wskazuje na zaniedbania podatnika w organizacji działalności i minimalizacji ryzyka. W kwestii wartości początkowej budynków, sąd uznał, że wartość początkowa budynku przy ul. [.b.] powinna być ustalona na podstawie niższej wartości umownej darowizny, a nie wartości rynkowej z operatu szacunkowego, zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. W odniesieniu do budynku przy ul. [.a.], sąd uznał, że wartość początkowa powinna być ustalona na podstawie kosztu wytworzenia, a nie wartości z operatu szacunkowego, gdyż podatnik nie wykazał obiektywnej niemożności ustalenia kosztów wytworzenia.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający