I SA/Ol 324/22

I SA/Ol 324/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Anna Janowska
Przemysław Krzykowski /przewodniczący sprawozdawca/
Ryszard Maliszewski
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2114
art. 3, art. 36 ust. 1
Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 735
art. 76 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2015 poz 364
par. 3 ust. 2
Rozporzadzenie ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego  Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski asesor WSA Anna Janowska Protokolant specjalista Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2022 r. sprawy ze skargi F. M. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia 29 marca 2022r., nr 69/OR14/2022 w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2020 oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 29 marca 2022 r. Dyrektor Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie (dalej jako Dyrektor, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Działdowie (dalej jako Kierownik, organ I instancji) z 25 lutego 2022 r., w sprawie przyznania F. M. (dalej jako strona, skarżąca) płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub szczególnym ograniczeniami (ONW) na rok 2020.
Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że opisana powyżej decyzja Kierownika wydana została na skutek wniosku strony, który wpłynął 17 czerwca 2020r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako BP) za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus, na podstawie którego strona ubiegała się m.in. o przyznanie płatności ONW.
Kierownik decyzją z dnia 5 lutego 2021 r. przyznał stronie:
1. Płatność ONW strefa I - w wysokości 663,97 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 69,94 zł,
2. Płatność ONW strefa II - w wysokości 2.171,95 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 713,57 zł.
Wskazane wyżej płatności zostały pomniejszone ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności.
Od powyższej decyzji strona odwołała się do Dyrektora, który decyzją z dnia 7 maja 2021 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ i instancji rozpoznając sprawę ponownie powinien wypowiedzieć się, jaki wpływ na rozpatrzenie przedmiotowej sprawy ma sporządzony Raport z kontroli zakresie kwalifikowalności powierzchni.
W konsekwencji, organ I instancji po weryfikacji całokształtu materiału dowodowego w dniu 8 czerwca 2021 r. wydał decyzję w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi łub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW), którą przyznał stronie:
1. Płatność ONW strefa I - w wysokości 593,80 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 111,47 zł,
2. Płatność ONW strefa II - w wysokości 2.301,31 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 637,01 zł.
Wskazane wyżej płatności zostały pomniejszone ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności.
Decyzją z dnia 26 stycznia 2022 r. Dyrektor ponownie uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazując, że organ I instancji powinien ponownie zweryfikować poprawność stwierdzonych powierzchni działek rolnych zadeklarowanych do wnioskowanych płatności (szczególnie na działkach, których powierzchnia zostało pomniejszona), mając na uwadze prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz treść art. 107 k.p.a.
Wykonując wytyczne zawarte w uzasadnieniu decyzji Dyrektora z dnia 26 stycznia Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Działdowie wydał decyzję z dnia 25 lutego 2022 r. Utrzymując wskazaną decyzję organu I instancji organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej do tutejszego Sądu decyzji 29 marca 2022 r., przytoczył treść § 2 ust. 1 pkt 2, § 3 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1-2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 roku sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów’ z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364 ze zm., dalej jako rozporządzenie ONW). Następnie wyjaśnił, że powierzchnie działek rolnych ustalane są w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawne finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (JVE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1) (Dz.U.UE.L.2013.347.549 ze zm., dalej jako rozporządzenie nr 1306/2013). Przy ustalaniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24 ust. 1 i art. 38 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów- wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str. 69, ze zm., dalej jako rozporządzenie nr 809/2014), uwzględniono również wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu. Zgodnie z art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowywanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE L z dnia 20 czerwca 2014 r., dalej jako rozporządzenie nr 640/2014), jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o 1,5-krotność stwierdzonej różnicy. Dodatkowo kara administracyjna nie może przekroczyć 100% kwot wyliczanych w oparciu o obszar zgłoszony.
W dniu 26-29 marca 2021 r. w gospodarstwie rolnym strony została przeprowadzona kontrola metodą inspekcji terenowej, czego potwierdzeniem jest Raport z kontroli zakresie kwalifikowalności powierzchni - nr dokumentu [...] (dalej jako Raport). W wyniku której:
I. Łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności ONW II wyniosła 0,62 ha. Powierzchnia stwierdzona łącznie wyniosła 12,10 ha, jednakże powierzchnia ta została pomniejszona ze względu na zastosowany kod DR50 informujący, iż granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku oraz w związku z dokonaną w wyniku danych uzyskanych podczas kontroli terenowej aktualizacji MKO dla działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...]. W związku z powyższą aktualizacją MKO dodatkowo wykluczono powierzchnię 0,03 ha, natomiast w związku z zastosowanym kodem DR50 wykluczono powierzchnię łącznie 0,07 ha, tj. 0,01 ha z działki rolnej D i 0,06 ha z działki rolnej A. Łącznie wykluczono w związku z powyższym 0,10 ha. W dalszej kolejności Dyrektor wyliczył szczegółowo sposób ustalenia płatności ONW strefa II.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. u. z 2021r., poz. 2114) w roku 2020 wnioski o przyznanie płatności składało się w terminie do dnia 15 czerwca. W niniejszym przypadku wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej został złożony w dniu 17 czerwca 2020 r., tj. 2 dni robocze po terminie. Skutkowało to pomniejszeniem początkowo ustalonej kwoty płatności ONW strefa II i I o 2 %, zgodnie art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014.
Organ odwoławczy wskazał, że w procesie ustalenia powierzchni kwalifikowanej do płatności ONW dokonano kompensacji powierzchni stwierdzonej podczas kontroli terenowej w gospodarstwie, czyli uwzględniono nadwyżki powierzchni stwierdzonej w kontroli terenowej powyżej deklaracji rolnika, bilansując je z niedoborami powierzchni stwierdzonymi w deklaracji rolnika. Na działce rolnej B stwierdzono 3,70 ha (zmodyfikowano do 3,68 ha) natomiast dla działki rolnej O stwierdzono 0,58 ha (zmodyfikowano do 0,60 ha).
W związku z kwestionowaniem pełnomocnika skarżącej rozstrzygnięcia będącego treścią decyzji dokonano ponownej analizy formalnej wyników kontroli zawartej w ww. Raporcie w oparciu o zebrany materiał pokontrolny (szkice, fotografie dokumentacji oraz fotografie wykonane w terenie).
Odnosząc się do zarzutów strony ustalono, że kopia Raportu została przekazana pełnomocnikowi rolnika przesyłką poleconą. Rolnik (pełnomocnik) nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia umotywowanych zastrzeżeń, co do ustaleń zawartych w otrzymanym Raporcie.
W stosunku do zgłaszanych przez stronę rozbieżności pomiędzy powierzchniami działek rolnych stwierdzonymi podczas kontroli na miejscu a powierzchniami działek rolnych przyjętym w rozstrzygnięciach organu I instancji Dyrektor w uzasadnieniu zaskarżonej deycyzji wyjaśnił, że celem przeprowadzonej kontroli na miejscu był pomiar powierzchni upraw na działkach rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności, położonych w granicach deklarowanych działek referencyjnych. Ze względu na zakres typowania, zostały skontrolowane wszystkie działki rolne główne i te działki podrzędne, które odpowiadały temu zakresowi. Pomiar powierzchni zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności upraw, został wykonany przez inspektorów terenowych odbiornikiem GNSS, na podstawie którego zostały sporządzone szkice działek rolnych. Ponadto podczas wizytacji terenowej, została wykonana dokumentacja fotograficzna, mająca na celu potwierdzenie występowania na działkach rolnych zadeklarowanych gatunków roślin i przebiegu granic obszaru użytkowanego rolniczo. Organ ocenił, że kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni zrealizowana w gospodarstwie rolnym strony w dniach od 26 marca 2021 r. do 29 marca 2021 r. została przeprowadzona prawidłowo i nie ma podstaw, aby uznać, iż popełniono błąd skutkujący zmianą wyników kontroli.
Dyrektor podkreślił, że Raport z kontroli jest dokumentem urzędowym, o którym mowa w art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.). Raport z czynności kontrolnych jako dokument urzędowy, może mieć decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie zaś do przepisu art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wwodzi skutki prawne.
W związku z zarzutami odnośnie obszaru wykluczonego z płatności organ odwoławczy wskazał, że o maksymalnym kwalifikowanym obszarze (MKO) mowa jest w art. 5 ust. 2 lit. a) lub lit. b) rozporządzenia nr 640/2014. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013. Wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej w tym Polska zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych, ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy czym korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, najlepiej obrazów lotniczych lub satelitarnych (art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013). Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1782/2003, które zastąpione zostało rozporządzeniem Rady (WE) Nr 73/2009, a następnie Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, od roku 2005 LPIS działa w technologii geograficznych systemów informacyjnych. Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat, tzw. MKO. Dostępna w systemie lACSpIus, który służy do obsługi wniosków o przyznanie płatności , ortofotomapa cyfrowa, tj. zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity przetworzone do postaci metrycznej jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ortofotomapy cyfrowe pozyskane w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.) po wykonaniu prac stanowią własność Skarbu Państwa (art. 40, ust. 2 ww. ustawy), podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego) i są gromadzone w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Obowiązkiem ARiMR, jako Agencji płatniczej jest utrzymywanie w stanie aktualności baz danych referencyjnych LPIS oraz wykorzystywanie na bieżąco wszystkich dostępnych materiałów źródłowych stanowiących podstawę modyfikacji danych referencyjnych LPIS. Regulują to przepisy rozporządzenia nr 640/2014. Aktualizacja powierzchni (MKO) prowadzona jest w kontekście pojedynczej działki referencyjnej i ma zapewnić jej aktualność, co najmniej trzy letnią, tzn. do momentu wymiany danych dotyczących ortofotomapy (ortofotomapy są wymieniane w cyklu 3 letnim) lub do momentu otrzymania bardziej aktualnych danych.
Podkreślono, że we wniosku o przyznanie pomocy/płatności rolnik ma obowiązek wymienić szczegóły pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w jego gospodarstwie, ich powierzchnię, położenie oraz użytkowanie (art. 17 ust. 5 rozporządzenia nr 809/2014). Jeżeli nastąpiły jakiekolwiek zmiany w zakresie danych wpływających na kwalifikowalność do pomocy, w tym zmiany danych w porównaniu z danymi podanymi rolnikowi we wstępnie wypełnionym formularzu wniosku - rolnik winien te zmiany zgłosić, wprowadzając we wniosku o pomoc odpowiednie poprawki.
Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku, gdy producent rolny nie zgadza się z ustaleniami powierzchni zakwalifikowanej do objęcia płatnością, sam powinien udowodnić prawidłowość deklaracji przedstawionej we wniosku. Powierzchnia działki rolnej, do której przysługują płatności to powierzchnia działki ewidencyjnej, wykorzystywana do celów rolniczych (pod uprawy rolne). Oznacza to, że należy odliczyć od niej powierzchnie: zadrzewione, zakrzaczone, drogi z wyjątkiem dróg technologicznych i dojazdowych do pól o nawierzchni gruntowej, powierzchnie zabudowane, wody, odłogi i inne powierzchnie przeznaczone na użytkowanie pozarolnicze.
W ocenie organu odwoławczego w niniejszym przypadku dokonano rzetelnej analizy powierzchni działek rolnych. Owej analizy dokonano na podstawie wyników kontroli na miejscu, jak również przeprowadzonej kontroli administracyjnej. Tabele na stronie 5-6 oraz 8 niniejszej decyzji precyzyjnie definiują każdą działkę rolną wraz z przypisanymi kodami pokontrolnymi. Raport jest dokumentem aktualnym i zgodnym z prawdą, przedstawiający sytuację zastaną w terenie (szeroki dowód w postaci zdjęć). Działki rolne A, D, E oraz M przytoczone w piśmie odwoławczym również zostały dokładnie opisane. Podobnie działki rolne: C, G oraz O.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu dotyczącego nieznacznego
pomniejszenia powierzchni wymienionych działek rolnych, mimo że kontrola wykazała inne powierzchnie, organ odwoławczy wyjaśnił, że jest to działanie prawidłowe, ponieważ powierzchnia stwierdzona w Raporcie może ulec zmianie w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej w systemie lACSPlus. Informacja ta jest zawarta w samym Raporcie.
Powyższą decyzję zaskarżyła strona, reprezentowana przez pełnomocnika- męża, wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia prawa. Wskazała, że w decyzji zostały pomniejszone powierzchnie do dopłat mimo, że kontrola na miejscu wskazuje inne powierzchnie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W odpowiedzi na wniosek organu skarżąca nie wyraziła zgody na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem skarżona decyzja została wydana w postępowaniu wolnym od istotnych naruszeń prawa procesowego oraz w oparciu o prawidłowo interpretowane i zastosowane przepisy prawa materialnego.
Skarżąca w skardze podnosi zarzut, że w przedmiotowej sprawie istnieją niewyjaśnione różnice w wielkościach powierzchni deklarowanych działek ustalonych w toku kontroli na miejscu oraz kontroli administracyjnej. Wskazuje również na istnienie rozbieżność pomiędzy wielkością deklarowanych działek z protokołu kontroli na miejscu oraz kontroli administracyjnej.
Odnosząc się do podniesionych powyżej zarzutów w pierwszej kolejności należy wskazać, że w art. 3 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zawarto klauzulę ograniczającą zakres stosowania przepisów k.p.a. Zgodnie z nią, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach unijnych wyliczonych w art. 1 pkt 1 każdego z tych aktów, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się postanowienia k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Naturalnym dopełnieniem przedmiotowej klauzuli są uregulowania wytyczające podstawowe założenia postępowań, wyciągnięte "przed nawias" poszczególnych unormowań procesowych. Zobowiązują one organy administracji do stania na straży praworządności, wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, udzielania stronom "na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania" oraz zapewnienia im – również na ich żądanie – czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, z zastrzeżeniem, że nie stosuje się wtedy art. 79a i art. 81 k.p.a. Powołane przepisy nałożyły zarazem na strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu obowiązek przedstawiania dowodów oraz składania wyjaśnień co do okoliczności sprawy "zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek". Stosownie do nich "ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne" .
Jak wynika z przywołanych regulacji prawnych ustawodawca dokonał istotnego ograniczenia zastosowania podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego unormowanych w przepisach k.p.a. Prawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił bowiem wyjątek od tzw. zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., a rozwijanej w dalszych przepisach m.in. art. 77 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przypadku pomocy finansowej z tytułu wsparcia bezpośredniego obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym, chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. Organy administracji publicznej nie mają zaś obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tak jak tego wymaga art. 7 k.p.a. Ustawodawca zdecydował się w sprawach dotyczących udzielania pomocy w ramach wsparcia bezpośredniego na oparciu postępowania na zasadzie prawdy formalnej. Jak przyjmuje się literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych, z dyspozycji, wedle której ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, wynika, iż to na stronie (rolniku), która złożyła wniosek o przyznanie płatności, ciąży obowiązek inicjatywy w zakresie aktywnego uczestnictwa w postępowaniu i przejawieniu inicjatywy dowodowej. Naczelny Sąd Administracyjny w swoich judykatach wielokrotnie podkreślał, że w tym specyficznym postępowaniu, to nie organ administracji publicznej, a posiadacz gruntów, ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. Organowi pozostaje jedynie w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przy czym, chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. Organy administracji publicznej nie mają zaś obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tak jak tego wymaga art. 7 k.p.a. Na organach nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ prowadzący postępowanie nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy (tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności).
W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się także, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie płatności ciąży obowiązek, by udzielane informacje były zgodne z rzeczywistością. Za rzetelność danych we wniosku o przyznanie płatności, odpowiada występująca o nie strona. Rozpatrywanie przez organ wniosków o przyznanie płatności odbywa się zatem w systemie bazującym z jednej strony na zaufaniu do informacji zamieszczanych przez stronę we wniosku o przyznanie płatności, ale z drugiej – na jego odpowiedzialności za ich rzetelność, weryfikowaną przy stosowaniu różnych metod i środków kontroli.
Przenosząc powyższe wywody na realia przedmiotowej sprawy wskazać należy, że strona skarżąca skutecznie nie podważyła ustaleń poczynionych przez organy Agencji, poprzestając jedynie na polemice z ustaleniami organu. Mając na wglądzie fakt, iż w przedmiotowym postepowaniu ciężar dowodowy spoczywa na stronie, w przypadku, gdy producent rolny nie zgadza się z ustaleniami powierzchni zakwalifikowanej do objęcia płatnością, sam powinien udowodnić prawidłowość deklaracji przedstawionej we wniosku.
Złożona skarga do tutejszego Sądu nie zawiera argumentacji na poparcie twierdzeń skarżącej. Strona skarżąca zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak również w postępowaniu przed WSA w Olsztynie nie wskazuje na czym polega błąd w ustaleniach poczynionych przez organy obu instancji. Skarżąca poza powołaniem się na zaistnienie rozbieżności w powierzchniach działek nie przedstawiła uzasadnienia dla swojego stanowiska. Nie wiadomo zatem jaką powierzchnię i co do których konkretnie działek organ winien był przyjąć i przyznać płatność. Tym bardziej, że różnica między powierzchnią stwierdzoną podczas kontroli na miejscu oraz kontroli administracyjnej nie dotyczyła wszystkich działek objętych wnioskiem i ustalona została na nieznacznym poziomie.
Odnosząc się do jedynego zarzutu podniesionego w skardze dotyczącego istniejących nieznacznych rozbieżności pomiędzy ustaleniami kontroli na miejscu a ustaleniami kontroli administracyjnej wskazać należy na następujące okoliczności.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że weryfikacja wniosku o płatność odbywa się w ramach kontroli administracyjnych oraz kontroli na miejscu. Na podstawie art. 36 ust.1 ustawy o płatnościach Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei zgodnie z art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii. O ile nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu (art. 59 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013).
Zaś zgodnie z art. 24 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69, dalej: "rozporządzenie nr 809/2014") kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację: a) poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o wsparcie, wniosku o płatność lub innej deklaracji; b) zgodności ze wszystkimi kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami w odniesieniu do przedmiotowego systemu pomocy lub środka wsparcia, warunków, na których przyznaje się pomoc lub wsparcie lub zwolnień z obowiązków; c) przestrzegania wymogów i norm odnoszących się do zasady wzajemnej zgodności. Właściwy organ przeprowadza inspekcje fizyczne w terenie, w przypadku gdy fotointerpretacja ortoobrazów (satelitarnych lub lotniczych) nie dostarcza wyników, które pozwalają na wyciągnięcie ostatecznych wniosków, satysfakcjonujących właściwy organ, w odniesieniu do kwalifikowalności lub właściwej powierzchni obszaru.
Podkreślić należy, że w dniach 26-29 marca 2021 r. w gospodarstwie rolnym strony została przeprowadzona kontrola metodą inspekcji terenowej, czego potwierdzeniem jest Raport z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni (nr dokumentu [...]). W wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu ustalono, że łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności ONW II wyniosła 0,62 ha. Powierzchnia stwierdzona łącznie wyniosła 12,10 ha, jednakże powierzchnia ta została pomniejszona ze względu na zastosowany kod DR50 informujący, iż granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku oraz w związku z dokonaną w wyniku danych uzyskanych podczas kontroli terenowej aktualizacji MKO dla działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...]. W związku z powyższą aktualizacją MKO dodatkowo wykluczono powierzchnię 0,03 ha, natomiast w związku z zastosowanym kodem DR50 wykluczono powierzchnię łącznie 0,07 ha, tj. 0,01 ha z działki rolnej D i 0,06 ha z działki rolnej A. Łącznie wykluczono w związku z powyższym 0,10 ha.
Pomiar powierzchni zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności upraw, został wykonany przez inspektorów terenowych odbiornikiem GNSS, na podstawie którego zostały sporządzone szkice działek rolnych. Ponadto podczas wizytacji terenowej, została wykonana dokumentacja fotograficzna, mająca na celu potwierdzenie występowania na działkach rolnych zadeklarowanych gatunków roślin i przebiegu granic obszaru użytkowanego rolniczo. Należy zaznaczyć, że rolą inspektora terenowego jest stwierdzenie stanu faktycznego dotyczącego użytkowania rolniczego działek w dniu kontroli.
W ocenie Sądu z akt sprawy nie sposób stwierdzić, aby kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni zrealizowana w gospodarstwie rolnym skarżącej w dniach od 26 marca 2021 r. do 29 marca 2021 r. została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.
Jak wynika z akt sprawy kopia przedmiotowego Raportu została przekazana pełnomocnikowi rolnika przesyłką poleconą. Pełnomocnik strony skarżącej nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia umotywowanych zastrzeżeń, co do ustaleń zawartych w otrzymanym Raporcie. Bezsporne w sprawie jest, że pomimo stosownego pouczenia bezpośrednio po doręczeniu raportu z kontroli strona skarżąca nie kwestionowała prawidłowości ustaleń tej kontroli i nie wniosła zastrzeżeń co do powierzchni uprawy stwierdzonej w raporcie z kontroli, jak również nie skorzystała z uprawnienia do wglądu do dokumentacji pokontrolnej. W tym stanie rzeczy, przy braku inicjatywy dowodowej kontrolowanego producenta rolnego, w sytuacji gdy raport z kontroli nie budził uzasadnionych wątpliwości, nie można postawić organom skutecznego zarzutu podważającego rozstrzygnięcie sprawy z uwagi na jego oparcie na ustaleniach kontrolujących.
Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych raport z czynności kontrolnych jest - co do zasady - dokumentem urzędowym sporządzanym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało nim urzędowo stwierdzone. Raport z czynności kontrolnych jako dokument urzędowy, może mieć decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Oprócz kontroli przeprowadzonej metodą inspekcji terenowej w przedmiotowej sprawie przeprowadzono kontrolę administracyjną. Kontrole administracyjne przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc. Kontrole administracyjne pozwalają na wykrycie nieprawidłowości a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, które dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS) oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy.
Przypomnieć należy, że w myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia ONW: Przy ustalaniu wysokości płatności ONW uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Ustalenie MKO w ramach działki referencyjnej następuje w trakcie prowadzonej kontroli administracyjnej na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego na nie starszym niż 3 lata obrazie ortofotomapy. Maksymalną kwalifikowalną powierzchnie (MKO) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 35 rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 639/2014.
W Unii Europejskiej obowiązuje Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli (ZSZiK), w tym System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS), tworzony przez wszystkie państwa członkowskie. Na podstawie art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE. L. z 2011 r. z późn. zm.) państwa członkowskie Unii Europejskiej tworzą zintegrowany system zarządzania i kontroli (ZSZiK), służący identyfikacji działek rolnych LPIS na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS), tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. Korzystając z systemu można ustalić, czy zadeklarowana do płatności działka ewidencyjna jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Pomiary powierzchni wykonane są na ortofotomapie będącej przetworzonym zdjęciem lotniczym, poddanym korekcji geometrycznej. Ortofotomapa prezentuje w najbardziej rzeczywisty sposób stan pokrycia i zagospodarowania terenu, czego nie oddaje tradycyjna mapa (por. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r. I GSK 1215/19 Baza CBOSA).
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia nr 640/2014 system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013 stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit.e rozporządzenia nr 1307/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie (art. 5 ust 1). Państwa członkowskie zobowiązane są do określenia w odniesieniu do każdej działki referencyjnej maksymalnego kwalifikowalnego obszaru do celów systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 (art. 5 ust 2 lit. a). Ponadto na Państwa Członkowskie nałożono obowiązek ustanowienia systemu, którego rolą jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat, tzw. maksymalnego obszaru kwalifikowalnego (MKO).
Powierzchnia MKO stanowi różnicę powierzchni całkowitej działki ewidencyjnej i powierzchni działki ewidencyjnej niepodlegającej płatnościom obszarowym np. wody, zadrzewienia, zakrzewienia, siedliska, tereny komunikacyjne oraz inne tereny nie nadające się do działalności rolniczej. Odpowiada ona powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach działki ewidencyjnej i służy ARiMR m.in. do praktycznej kontroli wniosków o płatności do gruntów rolnych. Istotą kontroli administracyjnej jest weryfikacja danych zawartych we wniosku pomocowym dla zweryfikowania między innymi zadeklarowanej w nim powierzchni, z danymi zawartymi w referencyjnym systemie LPIS, na podstawie którego - jako spełniającego wymogi unijne i krajowe - należy kwalifikować powierzchnie dla płatności.
Jak wynika z akt sprawy w trakcie kontroli administracyjnej ustalono podczas wizualizacji działek ewidencyjnych [...],[...],[...], iż producent rolny deklarował powierzchnię nieuprawioną do uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Zdaniem Sądu organy w sposób przejrzysty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazały, z czego wynikają rozbieżności pomiędzy wielkością deklarowanych działek z protokołu kontroli na miejscu oraz kontroli administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy, różnica między powierzchnią stwierdzoną podczas kontroli na miejscu oraz kontroli administracyjnej nie dotyczyła wszystkich działek objętych wnioskiem i ustalona została jedynie na poziomie 0,1 ha - ostatecznie zatem powierzchnia działek spełniających wymogi dla wnioskowanych płatności została ustalona na poziomie 12,00 ha.
W ocenie Sądu organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił chronologicznie wszystkie działania arytmetyczne, które doprowadziły do uzyskania kwot płatności wymienionych w treści rozstrzygnięcia skarżonej decyzji, każdorazowo opierając je na właściwych przepisach prawa. Organ wskazał na powierzchnię działek deklarowaną, powierzchnię stwierdzoną podczas kontroli na miejscu, powierzchnię stwierdzoną podczas kontroli administracyjnej oraz kody dotyczące działek wskazane w Raporcie. Podał następnie różnicę powierzchni między deklaracją a powierzchnią kwalifikowaną. Tym samym stwierdzono, że łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności ONW II wyniosła 0,62 ha. Wynika ona z przyjęcia przez organ, że powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do płatności ONW strefa II wyniosła 12,62 ha zaś powierzchnia działek stwierdzona w toku prowadzonego postępowania 12,00 ha. Odnośnie płatności ONW strefa I łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności wyniosła 0,14 ha. Wynika ona z przyjęcia przez organ, że I wyniosła 4,31 ha zaś powierzchnia działek stwierdzona w toku prowadzonego postępowania 4,17 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działki rolnej a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wyniosła 5,17% w stosunku do płatności ONW II, zaś w stosunku do płatności ONW I 3,36%. Mając na uwadze treść art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 i stawkę płatności do 1 ha na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I i II określonymi w rozporządzeniu ONW, organ ustalił, że początkowa kwota płatności ONW strefa II wyniosła 2.922,48 zł , zaś w przypadku płatności ONW strefa I 708,84 zł.
Dodatkowo zauważyć należy, że wniosek o przyznanie płatności został złożony po wyznaczonym terminie. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. u. z 2021r., poz. 2114) w roku 2020 wnioski o przyznanie płatności składało się w terminie do dnia 15 czerwca. W niniejszym przypadku wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej został złożony w dniu 17 czerwca 2020 r., tj. 2 dni robocze po terminie. Skutkowało to pomniejszeniem początkowo ustalonej kwoty płatności ONW strefa II i I o 2 %, zgodnie art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014. Dlatego prawidłowo ustalona przez organ kwota przyznanej płatności ONW wyniosła w strefie II 2.864,03 zł i w strefie I 708,84 zł. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w procesie ustalenia powierzchni kwalifikowanej do płatności ONW dokonano kompensacji powierzchni stwierdzonej podczas kontroli terenowej w gospodarstwie, czyli uwzględniono nadwyżki powierzchni stwierdzonej w kontroli terenowej powyżej deklaracji rolnika, bilansując je z niedoborami powierzchni stwierdzonymi w deklaracji rolnika. Na działce rolnej B stwierdzono 3,70 ha (zmodyfikowano do 3,68 ha) natomiast dla działki rolnej O stwierdzono 0,58 ha (zmodyfikowano do 0,60 ha).
Podsumowując powyższe rozważania w ocenie Sądu nieznaczne różnice w powierzchni działek pomiędzy ustaleniami wynikającymi z Raportu kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej w dniach od 26 marca 2021 r. do 29 marca 2021 r. a wynikami kontroli administracyjnej nie świadczą o nieprawidłowościach w działaniu organu. Wskazać należy, że powierzchnia stwierdzona w Raporcie może ulec zmianie w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej w systemie lACSPlus. Informacja taka zawarta jest w samym raporcie (por. s. 3-4 Raportu, k. 18/10 akt sprawy administracyjnej).
Raz jeszcze przypomnieć należy, że ustalenie powierzchni działek poprzez kontrolę administracyjną polega na wykorzystaniu bazy danych zgromadzonych w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS) zawierających materiały kartograficzne (mapy i ortofotomapy) oraz przy wykorzystaniu geograficznego systemu informacji (GIS) zawierającego bazy danych referencyjnych dla ocen kwalifikowalności wniosków. Dla ustalenia prawa do otrzymania płatności podstawowe znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym prowadzona jest określona uprawa. W systemie informatycznym ARiMR zaimplementowane są wcześniej wyznaczone powierzchnie MKO, które stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności. W świetle powyższego zadeklarowany przez stronę obszar podlega weryfikacji dokonywanej przez organ i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie należy również wyjaśnić, że ustalenie powierzchni działek w ramach kontroli administracyjnej odbywa się zgodnie z procedurami określonymi w oparciu o wymienione w niniejszym uzasadnieniu przepisy prawa. Kwalifikując obszar użytkowany rolniczo inspektorzy ARiMR nie wykorzystują danych zawartych w dokumentach prywatnych takich jak np. umowy dzierżawy.
Sąd, nie będąc związanym zarzutami skargi ocenił również zasadność zastosowania przez organ art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. (Dz.U. L 181 z 20 czerwca 2014, s. 48). W ocenie Sądu przepis ten jest jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W myśl art. 19a ust. 1: "Jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów systemów pomocy przewidzianych w tytule III rozdział 1, 2, 4 i 5 oraz tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz środków wsparcia, o których mowa w art. 30 i 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary".
Sformułowanie: "więcej niż 3 % zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary" należy rozumieć jako dwa parametry niezależne. Podzielić należy stanowisko organu, że wystąpienie jednego z nich nakłada na organ obowiązek zastosowanie tego przepisu.
Reasumując, w ocenie Sądu powyższe rozstrzygnięcie, wbrew zarzutom skargi zostało wydane w oparciu o prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy, który obejmuje dowody istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ odwoławczy uzasadnił swoją decyzję w sposób wyczerpujący, należycie przedstawiając podstawy prawne i faktyczne, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, wyjaśniając prawidłowo zasadność przesłanek, jakimi kierował się wydając zaskarżoną decyzję.
W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a zarzuty skargi nie są zasadne, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.