I SA/OL 317/22

I SA/Ol 317/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-07-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Brzuzy
Katarzyna Górska /przewodniczący sprawozdawca/
Przemysław Krzykowski
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I FSK 1651/22 - Wyrok NSA z 2025-09-11
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 14b par. 5b pkt 3 i  par. 5c
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski sędzia WSA Andrzej Brzuzy po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy E. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 marca 2022 r. nr 0111-KDIB3-3.4012.544.2021.2.PK w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarga Gminy E. (dalej: "Gmina", "Wnioskodawca", "skarżąca") dotyczy postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "organ", "DKIS") utrzymującego w mocy własne postanowienie tego organu z 20 stycznia 2022 r. nr 0111-KDIB3-3.4012.544.2021.1.MPU, o odmowie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości odzyskania podatku naliczonego w związku z realizacją inwestycji, którą Gmina zamierza przekazać aportem do majątku spółki komunalnej miasta.
Z przekazanych Sądowi wraz z tą skarga akt sprawy wynika, że wnioskiem z 15 października 2021 r. Gmina zwróciła się do organu o wydanie opisanej powyżej interpretacji. Przedstawiła przy tym następujący stan faktyczny:
Miasto realizuje projekt o nazwie "[...]", a w tym zadanie dotyczące poprawy zintegrowanej mobilności miejskiej w [...] obszarze funkcjonalnym poprzez budowę, przebudowę dróg lokalnych i dróg dla rowerów wraz z m.in. budową ciągów pieszo-rowerowych, elementami bezpieczeństwa ruchu drogowego, oświetleniem. Majątek wytworzony w ramach projektu (w tym wiaty przystankowe) będzie miał charakter ogólnodostępny, a korzystanie z niego będzie nieodpłatne. Właścicielem zrealizowanej infrastruktury (zarówno w okresie trwałości, jak i po jego zakończeniu), będzie Beneficjent, tj. Gmina, zaś zarządcą - spółka komunalna Z. Sp. z o.o., na której majątek zostaną przekazane aportem środki trwałe powstałe w wyniku realizacji projektu. Za eksploatację i utrzymanie tych elementów infrastruktury będzie odpowiadać Dyrektor tej Spółki ze 100% udziału Gminy. Koszty związane z utrzymaniem i eksploatacją infrastruktury będą ponoszone przez Beneficjenta - Gminę, reprezentowaną przez Prezydenta Miasta - zarządcę dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta. Środki na utrzymanie infrastruktury, która pozostanie w bezpośrednim zarządzaniu Beneficjenta będą zabezpieczone w budżecie miasta.
W związku z powyższym stanem faktycznym zadano następujące pytanie:
Czy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa poniesiony podatek naliczony, związany z realizacją infrastruktury, która następnie zostanie przekazana aportem do spółek komunalnych miasta, był możliwy do odzyskania przez Beneficjenta?
Zdaniem Wnioskodawcy, podatek VAT od majątku przekazanego aportem do spółki komunalnej jest możliwy do odzyskania, a co za tym idzie nie powinien być kosztem kwalifikowanym projektu. Wywiedziono bowiem, że Gmina wnosząc aport rzeczowy do spółek prawa handlowego i cywilnego otrzymuje w zamian udziały (akcje) spółki o określonej wartości nominalnej. Podano, że obecnie dostawa towarów lub wykonanie usług, jako aport są rozliczane według ogólnych zasad określonych w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.); dalej "ustawa o VAT", co oznacza, iż aport winien być dokumentowany fakturą sprzedaży, a stawka podatkowa wykazana na tej fakturze będzie zależna od tego, z jakim towarem lub usługą mamy do czynienia. Podstawą opodatkowania w każdym aporcie niepieniężnym będzie obrót (art. 29a ust. 1 ustawy o VAT), zaś płatnik podatku VAT może rozliczyć podatek zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, tj. skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Postanowieniem z 20 stycznia 2022 r. DKIS, powołując m.in. art. 14b § 5b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.); dalej: "Op", odmówił Gminie wydania wnioskowanej interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że podane przez Gminę elementy stanu faktycznego stanowią nadużycie prawa w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy o VAT. Zauważył bowiem, że stan faktyczny tego wniosku odpowiada zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) z 9 maja 2021 r. nr DOP8.8102.26.2021 (prawidłowo: z 9 maja 2019 r. nr DOP8.8102.26.2019). Zrelacjonował wyrażone w tej opinii przypuszczenie, że celem planowanej transakcji, tj. wniesienia aportem powstałej w ramach projektu inwestycji w postaci dróg gminnych i oświetlenia ulicznego, jest uzyskanie (zachowanie) prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją tych inwestycji, przy jednoczesnym wykazaniu podatku należnego od czynności aportu. Jednakże wskazano, iż poczynione przez Gminę inwestycje zostaną wniesione aportem do spółek miejskich - czyli do podmiotów powiązanych i inwestycje te będą wykorzystywane do czynności nieopodatkowanych. Uznano zatem, że w takiej sytuacji korzyść podatkowa będzie polegała na tym, iż Gmina wykonując czynność opodatkowaną (aport) zyska prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z inwestycją, która z racji swojego charakteru (droga publiczna) nie może być wykorzystywana na cele działalności opodatkowanej. W opinii tej przychylono się zatem do stanowiska DKIS, że w zakresie elementów zawartych we wniosku Gminy o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 Op - istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą one stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT.
Zdaniem DKIS, stan faktyczny przedstawiony we wniosku odpowiada zagadnieniu, które było przedmiotem opisanej powyżej opinii Szefa KAS. Organ przyjął bowiem, że w obu tych przypadkach mamy do czynienia ze schematem działania jednostek samorządu terytorialnego, które w swoich skutkach są takie same, tj. takiego ułożenia swoich działań, które prowadzą do osiągnięcia korzyści podatkowych przez te jednostki samorządu terytorialnego. Podkreślił, że także w przedmiotowej sprawie można przypuszczać, że celem planowanej transakcji, tj. wniesienia aportem powstałej w ramach projektu inwestycji w postaci wiat przystankowych, jest uzyskanie (zachowanie) prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją tych inwestycji, przy jednoczesnym wykazaniu podatku należnego od czynności aportu. Jednak wskazał, że poczyniona przez Gminę inwestycja zostanie wniesiona aportem do spółki miejskiej, Z. Sp. z o.o. za udziały - czyli do podmiotu powiązanego. Uznał, że w takiej sytuacji korzyść podatkowa będzie polegała na tym, że Gmina wykonując czynność opodatkowaną (aport) zyska prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z inwestycją, która z racji swojego charakteru (droga publiczna) nie może być wykorzystywana na cele działalności opodatkowanej.
Organ skonstatował, że transakcja (wniesienie przez Gminę wiat przystankowych do Spółki w zamian za udziały) pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, ma zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych (odliczenie podatku naliczonego w pełnej wysokości), których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy. Podał bowiem, że w sytuacji wskazania przez Wnioskodawcę, że powstała w ramach wydatków inwestycyjnych ww. infrastruktura w postaci wiat przystankowych zostanie przekazana aportem do Spółki, organ wydający interpretację nie ma możliwości zakwestionowania charakteru realizowanych transakcji i wydając interpretację nie może postąpić inaczej, niż wskazać, że przysługuje mu prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych. W tych okolicznościach stwierdził, że do przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu sprawy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że stanowi nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, co w świetle art. 14b § 5b Op stanowi podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Gmina zarzuciła DKIS naruszenie art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące przyjęciem, że opisane we wniosku przedsięwzięcie wzbudzało przypuszczenie, że stanowi nadużycie prawa, a w konsekwencji podstawę do odmowy wydania interpretacji, podczas gdy przedsięwzięcie to nie miało na celu osiągnięcia korzyści podatkowej, gdyż związane jest z zadaniami własnymi gminy, zaś przekazanie aportem majątku do spółki prawa handlowego ze 100% udziałem gminy jest jedyną możliwością znajdującą oparcie w obowiązujących przepisach prawa. W oparciu o ten zarzut Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie interpretacji indywidualnej.
Utrzymując w mocy postanowienie będące przedmiotem zażalenia, DKIS (w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia) wywiódł, że przepisy art. 5 ust. 4 i 5 ustawy o VAT mają na celu przeciwdziałanie w uzyskiwaniu nieuprawnionych korzyści podatkowych, wynikających ze struktur podatkowych będących nadużyciem prawa. Ocenił, że uzasadnione przypuszczenie, że elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, stanowiące w świetle art. 14b § 5b Op przesłankę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej, zachodzi wówczas, gdy w oparciu o obiektywne przesłanki organ domyśla się, że takie nadużycie prawa mogłoby mieć miejsce. Podkreślił przy tym, że na tle przyjętego orzecznictwa unijnego, przez nadużycie prawa rozumie się dokonanie czynności podlegających opodatkowaniu w ramach transakcji, która pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy (tj. zgodnej z prawem) miała zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, jakiemu służą przepisy. Wskazał, że nie mógł wydać wnioskowanej interpretacji indywidualnej, ponieważ opis stanu faktycznego wzbudził uzasadnione przypuszczenie, że może on stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, a zatem zaistniała podstawa do odmowy wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o art. 14b § 5b Op.
W skardze na powyższe postanowienie, Gmina zarzuciła DKIS naruszenie art. 14b § 5b Op w zw. z art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące przyjęciem, że opisane we wniosku przedsięwzięcie wzbudzało przypuszczenie, że stanowi nadużycie prawa, a w konsekwencji podstawę do odmowy wydania interpretacji, podczas gdy przedsięwzięcie to nie miało na celu osiągnięcia korzyści podatkowej, gdyż związane jest z zadaniami własnymi gminy, zaś przekazanie aportem majątku do spółki prawa handlowego ze 100% udziałem gminy jest jedyną możliwością znajdującą oparcie w obowiązujących przepisach prawa.
W oparciu o te zarzuty Gmina wniosła o uchylenie obu postanowień organu wydanych w tej sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że wniesienie aportu rzeczowego (w niniejszej sprawie w postaci wiat przystankowych) do spółki prawa handlowego jest czynnością cywilnoprawną i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jednocześnie zaznaczono, że po zrealizowaniu projektu, który miał za zadanie zaspokojenie potrzeb publicznych mieszkańców, Gmina zobowiązana jest do przekazania majątku wytworzonego w ramach projektu na majątek spółek powołanych do realizacji zadań własnych gminy. Oceniono, że skoro przekazanie środków trwałych do spółek następuje w postaci aportu, to gmina upoważniona jest do skorzystania z prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony dotyczący poniesionych nakładów na wytworzenie wiat przystankowych. Uznano, że wydając zaskarżone postanowienie DKIS nie rozważył opisanego stanu faktycznego w aspekcie zasady neutralności podatku od towarów i usług. Podniesiono, że gmina jest podmiotem publicznym a realizowane przez nią przedsięwzięcie, w postaci budowy wiat przystankowych, zaspokaja szczególne potrzeby jej mieszkańców i bezsprzecznie mieści się w katalogu zadań własnych gminy. Zakwestionowano zatem twierdzenie organu jakoby przekazanie aportem wytworzonych wiat przystankowych do spółki prawa handlowego, w której gmina posiada 100% udziałów, stanowiło nadużycie prawa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Przyjęto bowiem, że przekazanie aportem majątku do spółki znajduje oparcie w przepisach prawa, a w sytuacji, gdy spółka, której ma być aport taki przekazany stanowi w 100% własność gminy, forma ta stanowi w zasadzie jedyny sposób przekazania w zamian za udziały w kapitale zakładowym spółki.
W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, a sprawa zainicjowana tą skargą, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", została rozpoznana w trybie uproszczonym.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał natomiast na uwadze, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenia prawa, stanowiące podstawę do uwzględnienia skargi na postanowienie, zostały zaś wymienione w art. 145 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu, opisanych w tym przepisie naruszeń prawa nie można jednak przypisać organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżonym do tutejszego Sądu postanowieniem o odmowie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.
W okolicznościach kontrolowanej sprawy, podjęcie takiego rozstrzygnięcia znajduje bowiem umocowanie w art. 14b § 5b pkt 3 i § 5c Op. Z przepisów tych wynika, że nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego co do, których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, przez nadużycie prawa rozumie się dokonanie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w ramach transakcji, która pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miała zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy. Stosownie zaś do art. 14b § 5c Op, organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa KAS o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa KAS.
W świetle powołanych przepisów, interpretacja indywidualna może zostać zatem wydana, jeśli nie ma uzasadnionego stwierdzenia czy przypuszczenia organu, że wskazane przez wnioskodawcę elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT. Istotne przy tym jest, że to nie organ rozpatrujący wniosek o wydanie interpretacji, lecz Szef KAS władny jest wydać opinię, czy w przedstawionym stanie faktycznym mogłoby dojść do unikania opodatkowania. Obowiązkiem organu interpretującego jest zatem co do zasady zwrócenie się do Szefa KAS o opinię w tym zakresie, chyba że stan faktyczny odpowiada zagadnieniu, które było już przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa KAS. W takiej sytuacji organ musi dokonać analizy, czy elementy stanu faktycznego przedstawione we wniosku są podobne na tyle, aby uprzednio wydana opinia mogła zostać zastosowana do wniosku.
W sprawie poddanej kontroli Sądu organ powołał się na wydaną przez Szefa KAS opinię w sprawie, zdaniem organu, podobnej. Rolą Sądu jest zatem zbadanie, czy elementy stanu faktycznego przedstawione przez skarżącą we wniosku o udzielenie interpretacji odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem opinii Szefa KAS z 9 maja 2019 r. nr DOP8.8102.26.2019. W takiej sytuacji organ byłby bowiem uprawniony do powołania się na wcześniej wydaną opinię Szefa KAS i do odmowy wydania interpretacji z uwagi na zaistnienie uzasadnionego przypuszczenia, że przedstawione przez stronę elementy stanu faktycznego mogą stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT.
Z opinii Szefa KAS z 9 maja 2019 r. wynika, że wzięto pod uwagę stan faktyczny, w którym Gmina wskazała na zamiar wniesienia aportem do spółek miejskich powstałej w ramach projektu inwestycji w postaci dróg gminnych i oświetlenia ulicznego. Według Szefa KAS, celem planowanej transakcji jest uzyskanie (zachowanie) prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją tych inwestycji, przy jednoczesnym wykazaniu podatku należnego od czynności aportu. Jednakże wskazano, iż poczynione przez Gminę inwestycje zostaną wniesione aportem do spółek miejskich - czyli do podmiotów powiązanych i inwestycje te będą wykorzystywane do czynności nieopodatkowanych. Uznano zatem, że w takiej sytuacji korzyść podatkowa będzie polegała na tym, iż Gmina wykonując czynność opodatkowaną (aport) zyska prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z inwestycją, która z racji swojego charakteru (droga publiczna) nie może być wykorzystywana na cele działalności opodatkowanej. W opinii tej przychylono się zatem do stanowiska DKIS, że w zakresie elementów zawartych we wniosku Gminy o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 Op - istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą one stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT.
W kontrolowanej sprawie przedstawiono natomiast stan faktyczny, w którym Gmina otrzymała dofinansowanie projektu w ramach którego realizuje zadanie dotyczące poprawy zintegrowanej mobilności miejskiej w elbląskim obszarze funkcjonalnym poprzez budowę, przebudowę dróg lokalnych i dróg dla rowerów wraz z m.in. budową ciągów pieszo-rowerowych, elementami bezpieczeństwa ruchu drogowego, oświetleniem. Majątek wytworzony w ramach projektu (w tym wiaty przystankowe) będzie miał charakter ogólnodostępny, a korzystanie z niego będzie nieodpłatne. Właścicielem zrealizowanej infrastruktury będzie Gmina, zaś zarządcą - spółka komunalna, na której majątek zostaną przekazane aportem środki trwałe powstałe w wyniku realizacji projektu. Za eksploatację i utrzymanie tych elementów infrastruktury będzie odpowiadać Dyrektor tej Spółki ze 100% udziału Gminy. Koszty związane z utrzymaniem i eksploatacją infrastruktury będą ponoszone przez Beneficjenta - Gminę, reprezentowaną przez Prezydenta Miasta - zarządcę dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta. Środki na utrzymanie infrastruktury, która pozostanie w bezpośrednim zarządzaniu Beneficjenta będą zabezpieczone w budżecie miasta.
Sąd podziela stanowisko DKIS, że elementy przedsięwzięcia opisane przez skarżącą we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej odpowiadają zagadnieniu opisanemu przez Szefa KAS w ww. opinii z 9 maja 2019 r. Jak trafnie przyjął bowiem organ, w obu tych przypadkach mamy do czynienia ze schematem działania jednostek samorządu terytorialnego, w którym poczyniona przez Gminę inwestycja zostanie wniesiona aportem do spółki miejskiej (podmiotu powiązanego), przez co Gmina osiągnie korzyść podatkową, gdyż wykonując czynność opodatkowaną (aport) zyska prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z inwestycją, która z racji swojego charakteru (droga publiczna) nie może być wykorzystywana na cele działalności opodatkowanej. Zachodzi zatem zarówno zbieżność podmiotowa, jak i przedmiotowa tych stanów faktycznych, co uprawniało DKIS do odmowy wydania w niniejszej sprawie interpretacji indywidualnej w oparciu o opinię Szefa KAS z 9 maja 2019 r. nr DOP8.8102.26.2019.
Skoro zaś w opinii tej wyrażono przypuszczenie, że w zakresie elementów zawartych we wniosku Gminy o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 Op - istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą one stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, to DKIS także w niniejszej sprawie zobowiązany był - w świetle art. 14b § 5b pkt 3 i § 5c Op - do wydania postanowienia o odmowie wydania interpretacji indywidualnej z tej przyczyny. Opinia Szefa KAS, wydana na podstawie art. 14b § 5c Op, jest bowiem wiążąca dla organu interpretującego (por. wyrok NSA z 20 października 2020 r., sygn. akt II FSK 2924/18, LEX nr 3083651). Związanie to oznacza, że wystarczające jest powołanie się na treść opinii Szefa KAS w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego wydania interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b § 5b pkt 3 Op. W takim bowiem przypadku, organ interpretacyjny traci uprawnienie do merytorycznej analizy okoliczności opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i formułowania w tej mierze stanowiska prawnego. Tym samym, chybione okazały się zarzuty skargi, a argumenty podniesione w ich uzasadnieniu nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.