I SA/Ol 307/05

I SA/Ol 307/05 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2005-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ryszard Maliszewski /przewodniczący/
Wiesława Pierechod
Wojciech Czajkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod Asesor WSA Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2005r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 07 czerwca 2005r. o nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy, w związku z odwołaniem wniesionym przez I. G., decyzję – nakaz płatniczy Prezydenta Miasta E. o nr "[...]" z dnia 28 lutego 2005r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2005r. w kwocie 93,90zł.
Z akt sprawy wynika, iż zobowiązanie to organ I instancji wymierzył W. G., jako właścicielowi oraz I. G. i B. P., jako współwłaścicielkom nieruchomości gruntowych i budynków wykazanych w złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1, informacji w sprawie podatku rolnego R-1, jak również zawiadomieniu o zmianie gruntów z dnia 31.01.2005r. sporządzonym przez Starostwo Powiatowe w E. Stawki podatkowe zastosowano zaś w oparciu o postanowienia Uchwały Rady Miasta E. o nr "[...]" z dnia 15 grudnia 2003r.
Wymiaru podatku dokonano dla powierzchni 9.40m2 budynku gospodarczego do 10m, powierzchni 36.50m2 i 44.10m2 budynków mieszkalnych oraz powierzchni 332.00m2 gruntów pozostałych. Organ naliczył również kwoty podatku w wysokości 6 i 1,02zł dla gruntów pozostałych wskazując, iż naliczenie to dotyczy jednego miesiąca 2005r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów wniesionego przez I. G. odwołania kwestionujących wymiar należności w zakresie budynku gospodarczego oraz opodatkowanie za jeden miesiąc gruntów o powierzchni 94m2 i 554 m2, które, zdaniem strony odwołującej się, stanowiąc użytki rolne V klasy nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w związku z ich przeznaczeniem na poszerzenie drogi szybkiego ruchu, a tym samym na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego.
Za podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy przyjął art. 2 ust. l ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, tj. grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powołał również art.3 ust. l tej ustawy, świetle którego podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym nie posiadające osobowości prawnej, jeżeli mają określony w ustępach 1-5 tytuł prawny do korzystania z nieruchomości. Kolegium zauważyło, iż podstawę wymiaru podatków stanowią w myśl art. 21 ust. l ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budowli. Ewidencja ta posiada walor dokumentu urzędowego, którego na mocy art. 194 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa organ podatkowy nie może pominąć jako dowodu.
Wypis z ewidencji gruntów z dnia 31.01.2005r. sporządzony przez Starostwo Powiatowe w E. potwierdził zaś, że B. P., I. G. i W. G. są współwłaścicielami, zwolnionych z podatku rolnego gruntów ornych kl. V o pow. 0.2146ha, a także terenów mieszkaniowych o pow. 0.0332ha, które przyjęto do opodatkowania jako grunty pozostałe, zgodnie zresztą ze złożoną przez Stronę informacją w sprawie podatku od nieruchomości na luty 2005r. Działki ewidencyjne o powierzchni 94m2 i 554 m2, sklasyfikowane jako drogi sprzedane zostały natomiast Gminie Miastu E. w dniu 20.01.2005r.
Nie uwzględniając zarzutów strony organ odwoławczy nie znalazł jednocześnie podstaw prawnych aby nieruchomość o powierzchni 9.40m2 opodatkować jako powierzchnię bytową.
Wprawdzie, jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, organ I instancji nieprawidłowo przyjął dla potrzeb wymiaru podatku 50% stawkę podatkową zamiast, stosownie do art.4 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, 50% powierzchni nieruchomości, jednak nie miało to wpływu na wysokość należnego podatku.
Wbrew zarzutom odwołania SKO nie dopatrzyło się również nieprawidłowości w oznaczeniu podatnika w wydanym przez organ pierwszej instancji nakazie płatniczym. W tej kwestii organ zwrócił uwagę, iż faktycznie jako właściciela nieruchomości wskazano w decyzji pierwszoinstancyjnej W. G. Powołano też jednak nazwiska B. P. i I. G., jako współwłaścicielek nieruchomości.
W złożonej skardze I. G. nie zgadzając się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego podniosła, że w decyzjach płatniczych za lata poprzednie pomieszczenie na opał o pow. 9.40m2 zakwalifikowano jako pomieszczenie bytowe, w związku z czym zastosowanie wobec tego budynku stawki podatkowej właściwej dla budynków gospodarczych stanowi, jej zdaniem, przejaw złej woli organu.
Zarzucając organom niesłuszne naliczenie podatku za działki sprzedane gminie miejskiej na budowę drogi skarżąca podniosła, iż dotyczy ono wprawdzie niewielkich kwot, jednak kwestia ta jest o tyle istotna, że odnosi się również do lat wcześniejszych, w których to zajęte decyzjami na potrzeby samorządu lokalnego grunty powinny być, w jej ocenie, zwolnione z podatku na podstawie art. 2 ust.3 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Jednocześnie skarżąca podtrzymała zarzuty odwołania, iż w decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania powinni być wymienieni wszyscy współwłaściciele jako osoby zobowiązane do uregulowania należności podatkowych. Nie można było bowiem, jak wskazała, dla nieruchomości nie będącej gospodarstwem rolnym określać jako właściciela tylko jednego ze współwłaścicieli.
W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie podnosząc argumenty zbieżne z uzasadnieniem wydanej decyzji. Zauważyło jednocześnie, iż I. G. nie wskazała żadnych okoliczności, które potwierdzić by mogły naruszenie przez organy przepisów prawa podatkowego. Nie wskazała zwłaszcza podstaw do tego by pomieszczenie gospodarcze jakim jest "chlewik" w dalszym ciągu zaliczany był do ,,budynków mieszkalnych" i obciążony właściwą dla nich stawką podatkową. Straty poniesione przez gminę z tego powodu mogą być jedynie dochodzone przez nią w odrębnym postępowaniu. Nie mogą zaś stać się przesłanką uzasadniającą uchylenie decyzji wymiarowej na rok 2005.
Nie podzielając stanowiska strony odnośnie zwolnienia z podatku działek zajętych pod potrzeby samorządu lokalnego organ stwierdził, iż stanowisko to oparto na całkowicie błędnej, interpretacji art.2 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W żadnym bowiem wypadku grunty, które wykorzystane zostały lub wykorzystane będą na budowę drogi nie mogą być, jego zdaniem, traktowane jako nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, nawet w sytuacji, kiedy droga taka zaspokajała potrzeby lokalnej, gminnej społeczności i stanowiła własność samorządu lokalnego.
Organ zauważył również, iż wskazanie w decyzji wymiarowej osób zobowiązanych do uiszczenia podatku nie rozstrzyga o prawie własności i wskazuje jedynie kto, w jakim czasie oraz w jakiej wysokości ma obowiązek uregulować ustalony podatek. Kwestie własnościowe rozstrzygane są natomiast w postępowaniu innym niż postępowanie podatkowe.
W piśmie procesowym z dnia 14 października 2005r. I. G. odnosząc się do odpowiedzi Samorządowego Kolegium Odwoławczego na jej skargę podtrzymała wszystkie dotychczasowe zarzuty ponownie wskazując na niesłuszne, jej zdaniem, naliczenie podatku od gruntów przeznaczonych na poszerzenie pasa drogowego oraz od pomieszczenia na opał, jak również nieprawidłowe wskazanie w decyzji osób zobowiązanych do uiszczenia podatku. Skarżąca podniosła ponadto, że zastosowanie w nakazie płatniczym stawek innych niż wynikające z uchwały Rady Miasta E. o nr "[...]", również powodować powinno skorygowanie nakazu płatniczego za 2005r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269) Sąd nie stwierdził, aby decyzja ta naruszała prawo w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić zaś należy, iż na podstawie art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), decyzja administracyjna podlega uchyleniu, wówczas gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy.
Uznając w oparciu o analizę materiałów sprawy, iż tego rodzaju naruszeń zaskarżonej decyzji zarzucić nie można, Sąd w składzie orzekającym nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości ustaleń organu II instancji odnośnie opodatkowania i zakwalifikowania jako pomieszczenie mieszkalne wskazanego przez stronę w dołączonej do akt informacji w sprawie podatku od nieruchomości na dzień 01 lutego 2005r., pomieszczenia na opał o powierzchni 9.40 m2.
Zauważyć należy, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku od nieruchomości w zależności od rodzaju budynku. W jej art. 5 określono zaś m.in. stawki dla budynków mieszkalnych oraz budynków pozostałych, lub ich części. Powołana ustawa nie zawiera definicji wymienionych rodzajów budynków. Odwołując się zatem do znaczenia słów "budynek mieszkalny" na gruncie wykładni językowej trzeba stwierdzić, że jest to: budynek służący lub nadający się do mieszkania, -"mieszkać" - to przebywać gdzieś stale lub czasowo, zajmować jakiś lokal, mieć mieszkanie, zamieszkiwać..."(Słownik Języka Polskiego dostępny na stronie "www.sjp.pwn.pl" Wydawnictwo Naukowe PWN).
Wykładnia językowa uzasadniała więc uznanie przez organ wskazanego w dołączonej do akt informacji podatnika w sprawie podatku od nieruchomości, pomieszczenia na opał o wysokości od 1.4 do 2,2 m2. nie za budynek mieszkalny, a pomieszczenie gospodarcze. W tym stanie rzeczy należy zgodzić się z argumentacją organu, iż wobec nie powołania przez stronę podstaw do tego, aby pomieszczenie gospodarcze jakim jest "chlewik" zaliczyć do ,,budynków mieszkalnych", brak jest przesłanek uzasadniających dalsze stosowanie do tego pomieszczenia, preferencyjnych stawek podatkowych i tym samym uchylenia, jedynie wobec błędnie stosowanej stawki w latach wcześniejszych, decyzji wymiarowej na rok 2005.
Badając akta sprawy Sąd nie podzielił również zarzutów skargi odnośnie ustalenia podatku za działki sprzedane gminie miejskiej w styczniu 2005r., na budowę drogi.
Stosownie do art. 21 ustawy z 17.05.1989 r. - prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 z późn. Zm.) wymiar podatku od nieruchomości od gruntów dokonywany jest na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów jest zaś specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach.
Jak podkreślano już w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego (por., wyrok NSA w Katowicach z 15.11.1994. o sygn. SA/Ka 2592/05 M.Podat. 1995/6/179) organy podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości będąc związanymi zapisami w ewidencji gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Ujawnione w ewidencji dane są bowiem wiążące dla organu państwowego. Ich kwestionowanie może natomiast nastąpić jedynie w przepisanym w/w ustawą z dnia 17.05.1989 r. trybie i nie należy do organów podatkowych. Znaczenie dla ustalenia wysokości podatku od w/w gruntów miały więc dokumenty znajdujące się w operacie ewidencyjnym spornej działki. Z dokumentacji dołączonej do akt sprawy (wypis z rejestru gruntów z dnia 07.02.2003r., zawiadomienie o zmianie z dnia 31.01.05) jednoznacznie wynika, iż sporne grunty zakwalifikowane zostały w istniejących urządzeniach ewidencyjnych pod symbolem dr – drogi i do dnia 20 stycznia 2005r. stanowiły współwłasność B. P., I. G. oraz W. G. W tej sytuacji przedmiotowe działki, organy słusznie obciążyły podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 powołanej wcześniej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Zasadnie przy tym uznały, iż nie może zasługiwać na uwzględnienie oparta na błędnej interpretacji art.2 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych argumentacja strony odnośnie zwolnienia tych działek z podatku, jako zajętych na potrzeby samorządu lokalnego. Oczywistym jest bowiem, co słusznie zauważył organ, iż grunty przeznaczone do wykorzystania na budowę drogi nie mogą być traktowane jako nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, nawet w sytuacji, kiedy droga taka zaspokajała potrzeby lokalnej, gminnej społeczności i stanowiła własność samorządu lokalnego.
Nie miało też wpływu na wynik sprawy skutkującego koniecznością uchylenia przez Sąd zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskazanie w decyzji-nakazie płatniczym ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, jako właściciela wymienionych w niej nieruchomości W. G., zaś jako współwłaścicieli B. P. i I. G. Uchybienie to, jak słusznie zauważył organ II instancji nie miało znaczenia dla oceny kwestii dotyczących prawa własności tych nieruchomości. W świetle zaś prawa podatkowego miało charakter jedynie formalny w sytuacji, gdy dane ewidencyjne zawarte w dołączonych do akt dokumentach jednoznacznie wskazują właścicieli objętych nakazem nieruchomości, zaś decyzja podatkowa określiła kto, w jakim czasie i w jakiej wysokości ma obowiązek uregulować ustalony podatek.
Jak wynika z powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydana była z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.